Dream is Destiny

რამდენიმე ხნის წინ რომ წავიწუწუნე, პოლიტიკოსები ინტერნეტს ყურადღებას არ აქცევენ-მეთქი – მთლად მართალი არ ვყოფილვარ. ამ ბოლო დღეებში ფეისბუქზე გახსნილ ვანო მერაბიშვილის “ფანკლუბს” (უფრო სწორად კი  – მხარდაჭერის გვერდს) საკმაოდ დიდი აჟიოტაჟი მოჰყვა. [პოსტი ამ ფანკლუბის შესახებ იხილეთ აქ: Politics on Facebook.]

ყველაფერი დაიწყო გამყრელიძის გამოსვლით “პოზიციაში”, ვანო მერაბიშვილის ფან-კლუბი რომ არსებობს ფეისბუქზე, სირცხვილია, თან  ჟურნალისტები არიან იქ გაწევრიანებულებიო. ვიდეო შეგიძლიათ იხილოთ აქ.

ამის მერე კი ვინმე ანა გიორგაძემ გაზეთიდან “ყველა სიახლე” ‘გამოძიება’ ჩაატარა, თუ კონკრეტულად რომელი ჟურნალისტები თუ საზოგადო მოღვაწეები არიან ვანოს “პაკლონიკები” [სტატია].

ონლაინ საზოგადოებამაც არ დაიშურა სტატიები და ჯერ ლიშტოტამ გამოაცხო: “მერაბიშვილის ფანები”.

შემდეგ დავით პაიჭაძემ (რომლის პოზიციასაც თითქმის ყოველთვის სრულიად ვიზიარებ. პაიჭაძეც ბლოგერია, ოღონდ ჯერ არ იცის – მხოლოდ ფეისბუქის ჩანაწერებით შემოიფარგლება :D ): რა უფრო მეტი სირცხვილია? განმარტებები ვანო მერაბიშვილის ფანობისათვის.

ამ ამბავს საბუნიამაც მიუძღვნა პოსტი ბლოგზე: ვანოს ფანკლუბი და ინტერნეტ კულტურა საქართველოში.

გავრცელდა ხმა, რომ გამყრელიძის განცხადების შემდეგ რამდენიმე ‘სახემ’ დატოვა ‘ფანკლუბი’. ჩემ მიერ გახსნილი მხარდამჭერთა გვერდის სტატისტიკის მიხედვით (The Spine) გამყრელიძის განცხადების შემდეგ სულ 3 ადამიანი გავიდა “ფანკლუბიდან” (სამწუხაროდ, კონკრეტულად ვინ, ამის ნახვა არ შემიძლია).

და ბოლოს, მირჩევნია წარმატებული მინისტრის მხარდამჭერი ვიყო, ვიდრე ლუზერი “ექიმი, მეწარმე, ლიდერისა”.

მესამე კვირა გადის, რაც ფეხი მაქვს მოტეხილი.

ვოცნებობ ფეხზე გავლაზე. გუშინ მთელი დღე ვფანტაზიორობდი, როგორ გავასეირნებ ბავშვს გარეთ, ავიდგამ თუ არა ფეხს – თუნდაც ცალი ყავარჯნით (თუ ტროსტი ჰქვია მაგას) რომ შემეძლება სიარული – კალიასკას ჩამატანინებს კიბორგა, მე გავასეირნებ “ბლიადსკი პარკში”, რომელიც აქვეა გზის გადაღმა, მერე გამოვასეირნებ უკან, დავურეკავ და ამატანინებს ისევ.

თან მთელ დეტალებში ვოცნებობ, როგორ ვიღებ ჩანთას, ვდებ შიგნით ჩაის ბოთლს, ვიცმევ, ბავშვს ვაცმევ და ა.შ.

კიდევ ვოცნებობ ერთი ოთახიდან მეორეში წყლის ჭიქის გატანაზე.

მიღწევები მაქვს – აბაზანაში დამოუკიდებლად შევდივარ-გამოვდივარ, ყავარჯნებით საკმაოდ კარგად გადავადგილდები, ბავშვის ტანსაცმელებიც კი დავალაგე ორიოდე დღის წინ თავისი ლოგინის უჯრებში.

ტკივილით საერთოდ აღარ მტკივა არც საკეისროს ნაკერები, არც ფეხი. ახლა სიარული დამრჩა და ნელ-ნელა ისევ ადამიანი ვიქნები და არა მხოლოდ რძის კომბინატი.

დააფასეთ ფეხები!

_ _ _ _ _

აქვე, თემის ერთგვარი გაგრძელება: ალბათ ყველას გახსოვთ, “ვარსკვლავების აკადემიის” შენობა რომ ჩამოინგრა. ნანგრევებში ერთ-ერთი ბლოგერი მოჰყვა, თებზი, იგივე iron fish. ცოტა ხნის წინ შევედი მის ბლოგზე – გადაუწყვეტია მომხდარი აღეწერა:

როგორ გამოვტოვე მაისი
როგორ გამოვტოვე მაისი II
როგორ გამოვტოვე მაისი III

დიდი იმედი მაქვს, რომ გააგრძელებს წერას, survivor-ის მონაყოლი ყოველთვის ძალიან საინტერესოა.

პოსტი ეძღვნება ლინგვისტუსს, დიდი სიყვარულით.

ვილი მგონი პირველი ბავშვია ქართულ ვებსივრცეში, ვინც ფაქტიურად ონლაინ დაიბადა – ოპერაციის დასრულებიდან სადღაც ერთ საათში უკვე ინტერნეტში ვიყავი და ვპოსტავდი ფორუმზე.

საერთოდ ინტერნეტი სამშობიაროში ყველაზე ზევეშია, რაც შეიძლება ადამიანმა მოიფიქროს. ტელევიზორი თითქმის არ ჩამირთავს ბოლო დღის გარდა. ჩართვა მალევე ვინანე, რადგან მაინც და მაინც მაგ დროს გადიოდა “იმედზე” ჯერ “ორნი ქალაქში”, შემდეგ რაღაც დიდების ასი წუთიო თუ წამიო, მოროშკინა & კო. აბსოლუტურად უნიჭოდ ცანცარებდნენ და გამოვრთე სასწრაფოდ.

ამ დღეების განმავლობაში მუდმივად ვპოსტავდი ფორუმზე, მშობელთა კლუბის ერთ თემაში. რა მოჰქონდათ საჭმელი, მაგასაც კი ვდებდი ხოლმე, სურათებითურთ. პოსტს მოვაბამ იმ სურათების ნაწილს (საჭმელების ფოტოები აკლია :D ). თუ ვინმეს განსაკუთრებით აინტერესებს, აგერ ის თემა.

ბავშვისადმი ემოცია ეგრევე არ გაჩენილა, ზოგი ამბობს საკეისროს ბრალიაო, მე მაინც მგონია, რომ უბრალოდ არიან ადამიანები, ვისაც ერთი ნახვით უყვარდებათ, მე მათ რიცხვს არ განვეკუთვნები – ორივე კიბორგა, დიდიც და პატარაც დროთა განმავლობაში შემიყვარდნენ.

არ დავბრმავებულვარ და ბავშვი ყველაზე ლამაზად, ჭკვიანად და საყვარლად არ მეჩვენება, აბსოლუტურად ჩვეულებრივი პატარაა, უბრალოდ ჩვენთვის ყველაფერი ძალიან ახალია და მის ყოველ მიმიკას ინტერესით ვაკვირდებით, ერთგვარი Discovery Channel გვაქვს სახლში მოკლედ.

ჰო, და კიდევ იმას ვფიქრობდი, რომ საერთო DNA-ს არ აქვს მნიშვნელობა, ასე პატარა რომ მოეყვანათ და ეთქვათ, აი, შენი შვილი იყოსო, არანაირი განსხვავებული ემოციები არ მექნებოდა.