@Cyborg – გენაცვალე :2კისს:

@ juze – ჩაგეთვალა… :D :D :D

კიარადა…წელცომე ბაცკ :2კისს:

აი, ამ “მერეზე” იყო დასმული აქცენტები მის ერთობ გრძელ თუმცა არაუსაშველო პოსტში. ეს ის “მერე” და “სულ ეს იყო”–ა, რომელიც 33 წლის ქალიშვილს აღმოხდება პირველი სექსის შემდეგ… როცა ყოველგვარი მისი მოლოდინი ინგრევა და იმედგაცრუება ისადგურებს მის შიგნით.

დაახლოებით ასეთი რამ ყოველდრიურად ემართებათ ადამიანებს, ზოგჯერ ეს ძალიან უმნიშვნელოა და ზოგჯერ კი, წლობით ნალოლიავები მოლოდინი ზვავისებური ეფექტის იმედგაცრუებად იქცევა ხოლმე…

ჰოდა, მორალი ამ ისტორიიდან ის იყო, რომ – ძირს ყოველგვარი მოლოდინები (კიბერნეტიკულ ორგანიზმთან ანთისიფეიშენი) და გაუმარჯოს ჯასთ ლაიფს ყოველგვარი ვარდისფერი გადახვევის გარეშე, რუხსა და ნამდვილს :)

ხოდა, ძალიან მომენატრეთ ორივე.
კიარადა დოდი უფრო :P

ძალიან გავს შეგრძნებას კომპის დააპგრეიდებას რო აპირებ და რო აპირებ და რო აპირებ და რო გეგმავ და უკვე მესამე თაობე ჯიფორსის კარტები რო გამოვიდა იმის მერე რაც შენ ფიქრი დაიწყე და ბოლოს და ბოლოს რო მოაგროვებ ფულს და გულის ფანცქვალით რო გარბიხარ და ყიდულობ ყველაფერს რაც ასე ძალიან გინდოდა და მოგაქ სახლში და ფართხა ფურთხით აწყობ და აი – აინთო ეკრანი და აი 2 GB რამი, და აი 512 -იანი ვიდეო კარტა და აბა… :ხელებისფშვნეტა: – და??? – და ეხლა? – რისთვის გინდოდა ვეღარ იხსენებ… ზიხარ მერე აწკაპუნებ მაუს-ს ეულად ეკრანზე და ფიქრობრ ო რა ქნა ეხლა, ნუთუ მაუსის ეკრანზე საწყკაპუნოდ გინდოდა მარტო 5-ჯერ გაზრდილი ჯერ ელ.ენერგიის ხარჯი რეალურად იმაზე რო ყოველი შემდეგი თაოფა ჯიფორსის ჩიპი უფრო მეტად ათბობდეს სახლს… რეალნა მე-9 გეფკა ხო პლიტაა იმენნა, ეგ კარტა არ არი, ეგ არი “საქშიტინო”-ს ვეძახდით ბავშობაში, ეგეთი ელექტრო გამათფობელი რო წარმოიდგინო შიგნი ვენტილატორით, კაი ვეში იყო, უბერავდა თბილ ჰაერს… ხოდა აი ეგეთი საქშიტინოებია მე-9 გეფკები და მეტი არაფერი… ესეც ლირიული გადმოხვევა :დ

ნუ იგივე შეგრძნებაა კიდე პირველი სექსი… აი სუ რო ელოდები, 15-16-17 ზოგი მეტი წელი რო ელოდება რო აი, ვიჟიმმმმმააავვებ (ხმის კანკალით) და რო იჟიმავებს და ადგება, მიაწმინდავს დიდი კაცივით ფარდაზე, გადის სამზარეულოში წყლის დასალევად და ფიქრობს – კი მარა სუ ეს იყოო? – ამას ველოდიო?

მერე გავა 1-2 დღე და ისევ თითების კვნეტით ელოდება მარა…

მოკლედ სინამდვილე იმაშია რო anticipation ruins everything და ეს ყველამ კარგად ვიცით, იმენნა აი ყველაფერს სპობს ფიქრი იმაზე “აი რა იქნება რო ის რაღაცა იქნება” – ვსივოლიშ რაზ ვ ჟიზნი გავიცანი გოგო ისე რო არ დავფიქრდი რას მიპასუხებს, რა გამოვა, როგორ იქნება, როგორ გამიღიმებს და დამპატიჟებს “ჩაიზე” თუ არა თქო – პრიამა მივედი და პრიამა გამარჯობა ვუთხარი… პრავდა ინგლისურად ხდებოდა მაგი სცენა მარა… it was so nice… მთელი ორი საათი დაგვიანებული რეისი გავატარეთ ჭუკჭუკში – და მერე ჩემდა გასაკვირად წამო მოვწიოთო, მეთქი არ ვეწევი მარა წამო ზა კაპმანიუ… წიპა ნუ აეროპორტის ძირითად მოსაცდელში მოწევა არ მოსულასავით… ხოდა მიდგა მოდგა და უი – წამო ქალების ტვალეტში მოვწიოთო…

გაგეცინებათ – შევედით ქალების ტვალეტში და დიიიიიიიიიდი აბრა ეკიდა no smoking-ო, იასნია მოსაწევად არ შევდიოდით მარა ნუ ჩვენი პრიკრიწიე ბილა რასკრიტა და… ეგრევე დავცილდით “მოუწევლად” – დაჯდა თავის ვენის რეისზე და მე კიდე 20 წუთი ვიცადე მოსაცდელში ამაყად, ცხოვრებაში პირველად გავიცანი გოგო მგზავრობისას, და მეტიც – პირველად ცხოვრებაში გავიცანი უცხო გოგო პრიამა ქუჩაში პრიამა – პრივეტ, კაკ ძილათი. ით ვოზ ოსამ… ბათ ით ვაზ დავნო ი ნი პრავდა… ტო იესწ პრავდა მარა ნუ დავნო ი ვესელა…

ამ ყველაფერზე დაჟე მაქვს ჩემი თეორია – რო სინამდვილეში გარდა ანტისიპეიშენისა – რომელზეც იქ უბრალოდ დრო არ მქონდა, ხო დამავიწყდა ეს მეთქვა – რატო გამოვიდა ეს ამბავი ასე, რატო ვერ მოასწრო იმ გოგომ წასვლა, ან სხვამ რატო ვერ მოასწრო მისი გაცნობა, ან რატო მე არ შემეშინდა, ან რატო ყველაფერი ცუდად არ წავიდა – იმიტო რო ვიწექი სკამზე და მეძინა, წიპა 9 საათი უნდა ვმჯდარიყავი აეროპორტში, თუ რაღაც დამაგვარი, ხოდა 4 საათი ჯდომი მერე დავიძინე და გამეღვიძა მარტო იმიტო რო გამეღვიძა, იასნია მანამდე 4 საათის მანძილზე ჩემი ვილიკი ტაქტიკოსის თვალებით ვზვერე მთელი ეოპორტი და მოვძებნე იდეალური სკამები დასაძინებლად, დარბაზის ისეთ ნაწილში სადაც კაცი შვილი არასოდეს არ იჩითებოდა… რაღაც ნაგავზე ვიდით და მოკლედ ცუდი ადგილი ყველაფრისთვის – ზა ტო 50 მეტრის რადიუსში არცერთი ცოცხალი ადამიანი, და ეს გადაჭედილ ტრანზიტულ არეაში, აეროპორტში, კიევში… ხოდა რო გამეღვიძა, თურმე ჩემგან ნახევარ მეტრში ასევე დაუძინია ვიღაც ძეტკას, ტო იესწ ჩემმა გაღვიძებამ შეაზანზარა სკამი და გააღვიძა ისიც – ხოდა წამოწია თავი როვნა ისევე როგორც მე და ჩვენი ნამძინარები და წირპლიანი სიფათები შეეფეთნენ ერთმანეთს ხოდა სიტუაციის გამოუვალობის გამო გავუღიმეთ და “hello, good morning”-მა ამოხეთქა ჩემგან… იმას გაეცინა, იმისგანაც რაღაცამ ამოხეთქა და მერე ბევრი ვიხეთქეთ კიდე ცხოვრების ამაობაზე და მის ცხოვრებაზე ვენაში, მენეჯერის პროფესიაზე, უკრაინის საინვესტიციო გარემოზე, მის ბოიფრენდზე, კიდევ რაღაცეებზე და მერე იმაზე რო რეალნა რა სასაცილოა რო პრინციპში დარბაზშიც რო ამოიღო და მოწიო – კაციშვილი არაფერს გეტყვის იმიტო რო ნოუ სმოკინგ საინი არსად კიდია, პროსტო ტეხავს ნუ მაინც პასიური მწეველების პრობლემა და რამე – და ტვალეტში რო შეხვალ იაკობი მოსაწევად – მაინდამაინც იქ კიდია უზარმაზარი აბრა რო არ მოწიოთო და შენც პატარა ბავშვივით პაჩინაეშსია და გამოდიხარ უკან…

რაღაც მანამდე ყველაფერი ძაან დინამიური იყო რა, და ატმაზკა რო ქრება მერე უკვე @!@ობაა რო წიპა “აუ მოდი მაინც შევიდეთ” და ხო იასნია რისთვის შედიხართ და… ორივეს კაკ რაზ უჩნდება ანტისიპეიშენი რომელიც იასნია არ გამართლდება – ტვალეტში ტამ სექსი, ნუ ვ ლუდშემ სლუჩე პეტინგი, კაი რა… მარა სანამ ნაივნი როჟით “მოსაწევად” “იპარებით” ქალების ტვალეტში – ვსიო ნარმალნა, უბრალო ინტიმიც კი ვესელო გამოიყურება და უკვე ძაან ბევრი ფუნ არის თუ გავითვალისიწნებთ რო ბოლო 8 საათია აეროპორტში არჭვიხარ ერთი და ის ბოლო 4 თუ 5 საათია არჭვია…

მოკლედ თემას რო დავუბრუნდე:
კაია ინტერნეტი, ვიმუშავე ეს ორი დღე დაბროტნა, ყველაფერი გავაკეთე, თავს ისევ საჭიროდ და ჯანრმთელ მამრად ვგრძნობ, მომავლის იმედებით და ყვერების ფხანის სიამოვნებით (ვინაიდან როცა ბევრი დრო გაქ ყვერების საფხანად უკვე ისე სასიამოვნო აღარ არის, ყვერების ფხანას კაიფი აქ რო არ გაქ დრო და მაინც – აი დროს რო უთმობ და რო იფხან ვაჟკაცურად…) – ხოდა მოკლედ I’m alive!

თავი ტანტალოსი მეგონა, ვაშლები პირთან რომ ჰქონდა, რომ შიოდა და რომ ვერ ჭამდა… მაგარი განცდაა, ინტერნეტის ლომკა !!!

1. დავუბრუნდი ოდესღაც დაწყებულ ვირტუალურ რობოტებს და ავიხდინე მაშინდელი ოცნება – გოვოკეთე ზე-ინტელექტუალური ბოტები… ეხლა ავტვირთავ და იბრძოლონ Void Competition -ში შევხედამ რისი მაქნისები არიან.

2. დავალაგე კომპი ასნავაწელნა.

3. მქონდა სიამოვნება მეთამაშა ცოლთან ერთად ვორჰამერი კომპის წინააღმდეგ… ბოლოს როდის ვიტამაშეთ ერთად რაიმე პისი გეიმი ხუი ზნაეტ და…

4. ხო სახლი დავალაგეთ… ნუ მე ჩემი ბარახლო ხო დავალაგე? – ეგეც საქმეა…

დანარცენი არაფერი – მეძინა, და ვსლიქვობდი… ა ხო კიდე ამოვქექე ჩემი ბავშობაში დაწყებული 3d max -ის ქალი და გადავამუშავე თანამედროვე შეხედულებების მიხედვით… ვპალნე ამაყი ვიყავი მიღებული შედეგით.

მოვიდა დოდი, შეხედა და – აუფ, მე არ მგავსო და ვსიო, გატრიალდა. არანაირი – უი რა მაგარი ხარ, ან “ძუძუ უფრო მოამრგავლე” ან რავი რაიმე ტამ “ფეხები არ მომწონს” – არაფერი, პროსტო – თმები ქერა რატო არ აქო და მერე გამოაცხადა მე არ მგავსო და გაუჩინარდა… :(