რაღაცა ვიმაიმუნე :D

მე ჩემს განცდებს ვაფრქვევ უბრალოდ :)

კატორღული შრომა ღირს მაშინ, როცა იცი, რომ ის საქმე/პროფესია სულ მცირე მომდევნო რამდენიმე წლის მანძილზე შენი მთავარი საქმე გახდება. თუ ეს უცებ შემოთავაზებული და ენთუზიაზმის მხოლოდ ამის შემდეგ გამჩენი (ამ შემთხვევაში) სცენარისტობაა, რომელზეც ადრე არასდროს გიფიქრია, თუ არ ხარ პროფესიით სცენარისტი, არც რაიმე ბაზისი გაქვს, არც დიდი პრეტენზიების ქონაა საჭირო, არც დიდი იმედების.
ჩემი კომენტარი არ იყო/არის ემოციებზე და სიამაყეზე დაფუძნებული. მე შევაფასებდი ჩემს შესაძლებლობებს და მოთხოვნებს ჩემ თავთან და ისე გადავწყვეტდი.

და თუ მიუხედავად გამოუცდელობისა, მაინც მოსაწონს აკეთებ…
კიდევ სხვების გამოჩენის იმედი აქვთ? არ ვიცი.

მაგარი გამოცდილი და ნატანჯი კაცის სიტყვებია :D

5 წლის წინ დავიწყე სოფტვეა ბიზნესი. 1500 დოლარის გულისთვის 1 წელი ვიმუშავეთ 2-მა კაცმა და 25-ჯერ მოგვიწია ზუგდიდში ჩასვლა.

ახლა კი 5000 ევროზე ქვემოთ შეკვეთას ხელს არ ვკიდებთ და ორიოდე დღის წინ საერთოდ მომსახურებაზე უარი ვუთხარით კომპანიას, რომელიც 300 ევროზე ნაგლად გვევაჭრებოდა. პრესტიჟიც გვაქვს, თითქმის მონოპოლისტებიც ვართ, სერვისიც საუკეთესო და ხარისხიც ყველაზე მაღალი.

მაგრამ აი ამათ შორის კი 5 წელი უმძიმესი კატორღული შრომა იყო.

ასე რომ, რა ვიცი, 3 ვიდეო რომ გაუკეთეთ ვიღაცას და ეგრევე არ აგიყვანეს, ცოტა ისე ჟღერს რა… კიდევ რამდენი ეგეთი 3-ის გაკეთება მოგიწევთ, ვინ იცის, სანამ იქ მიხვალთ, სადაც ახლა გგონიათ თავი.

სამი დედა მოტყნული ვიდეო გავუკეთეთ! სამივე დაევასათ, მაინც უკან იხევენ! გვინდიხართო, მაგრამ სად გამგიყენოთ არ ვიცითო და რაღაც ყლე ბაზარი რა!

ფუ!

ყველა დანარჩენებს, ნი2 ნიუსელებს და არა ნი2ნიუსელებს რომლებიც გამოვიდნენ, პირადად ჩემთვის სტრანნი, გამოსვლებით თემაზე “თუ მართლა ვუნდივართ თვითონ მოვლენ”:
იასნია ყველას აქვს თავისი მოსაზრების ქონის უფლება, მე მარტო ჩემ თავზე შემიძლია ვილაპარაკო, მარა როგორც წესი მე როცა სადმე მივდივარ სამუშაოს ან ახალი კონტრაქტის მისაღებად – ყოველთვის ვცდილობ დავინახო ჩემი თავი – მისი თვალებიდან და მერე მისივე თვალებიდან აქეთ-იქეთაც მიმოვიხედო ხოლმე. დავინახო როგორ აფასებს ის თავის თავს, რა გარემოებები ახვევია გარშემო რაც მონაწილეობას მიიღებს მის მიერ გადაწყვეტილების მიღებაში.

მერე დავფიქრდე მე(უკვე მე-მე) რამდენად მიღირს და მაინტერესებს ის საქმე რაზეც მივდივარ.

ჯერ არასოდეს, 1 შემთხვევის გარდა, ჩემი ცხოვრების მანძილზე არ ყოფილა რო მე მივსულიყავი, კონტრაქტის მისაღებად, არა სამუშაოს დასაწყებად რაც უფრო დაბალი დონეა მისი თვალიდან – არამედ სამუშაოს შესასრულებლად ესეიგი რო დაექირავებინა ჩვენი ფირმა – იმ ფირმას, და ჯერ არ ყოფილა რო “აუ მოდით თქვენი ჭირიმე” ყოფილიყოს… ყოველთვის არი რო შენ უნდა უმტკიცო, შენ უნდა უხსნა, ის უნდა იჯდეს მაღალ სკამზე და ეგონოს რო ძალიან ჭკვიანი და ძალიან გენიოსია და შენ ვიღაც ქვეწარმავალი სანტეხნიკი ხარ და უნდა დაარწმუნო რო ვანაში წყალი ჭირდება და თან რო ცხელი წყალიც ჭირდება, ცივიც ჭირდება, და კიდე ჯაკუზი – არსებობს და თუ უნდა დაუყენებ.

ეგრეა, ეგრეა მთელ მსოფლიოში და ეგრეა აქაც(აქვე მინდა ჩავარტყა რო “ეს ხო მარტო ჩვენთან ხდება ასე” სიტუაცია არ არი), იმისთვის რო შენთან ირბინონ და გეხვეწონ “აუ ძალიან გთხოვ შენ გამიკეთე სააბაზანოო” – ძალიან, ძალიან, ძალიან განთქმული, სახელოვანი, გამოცდილი და ა.შ. ტიტულოვანი უნდა იყო შენს პროფესიაში(ფირმა ხარ თუ კერძო ხარ…)

და ეგ არი იასნია ყველაზე იდეალური და მაგისკენ მიიღწვის ყველა ბიზნესი რო გახდეს ისეთი სახელოვანი, ისეთი ცნობადი, ისეთი გამოცდილი და ხარისხიანი რო იქეტ მოდიოდნენ – და აი მერე ფასების დადგენასაც შენ იწყებ, ვადებისაც და ყველაფრისაც.

და მანამდე ეს თქვენი კეკლუცობა რო “აუ იცით ისა ჩვენ გენიოსები ვართ და ჩვენი გენიოსობა თუ ვერ დაინახეთ – წადით ნახუი ეეეე…” – არის გარდა ძეცკი სადობისა კიდე პირადად ჩემი აზრით შიში, მართლა გეუნებით არცერთ თქვენგანს არანაირი გამოცდილება იმ სამყაროში რომელიც შეგთავაზეს არ გაქვთ – განვლილი ტესტების მანძილზე ბევრმა კარგად ჩაიარა და ბევრმა ცუდად და თქვენც არ ხართ დარწმუნებული რამდენად და რა შეგიძლიათ (ეს გიღიარებით კიდეც პირად საუბრებში რო “მე ეს არ შემიძლიაო” – ყველას ცალ-ცალკე გითქვამთ ეს ფრაზა, ზოგს იმ კონტექსტში რო “სწრაფად ხუმრობა” არ ეხერხება, ზოგს “ძალით”, ზოგს ბრეინ შტორმინგის რეჟიმში და ა.შ.)

ხოდა რატო გგონიათ რო ეს იმათმა ვერ დაინახეს? – იასნია დაინახეს, იასნია არც ისენი არ დარწმუნდნენ არც თქვენს გენიოსობაში და არც იმაში რო საშუალო დონის ხუმარები მაინც ხართ, ხუმარობის გარდა კიდე მეთოდურობა, სანდოობა რო 1 სეანსზე 5 სასაცილო ხუმრობას მაინც მოიფიქრებ და უამრავი სხვა რამეა საჭირო კიდე იმისთვის რო მაგ საქმეში აგიყვანონ.

თქვენ კიდე იმის მაგიერ თქვენი ნაჩვენები performance სწორად შეგეფასებინათ და წარმატების პიკი თქვენ თვალში ყოფილიყო “დაგვირეკეს!” – რატომღაც მოინდომეთ იმათგან აღიარება და თვითშეფასების ამაღლება, რო დაგირეკავდათ გოგიჩა პირადად, დაგიჩოქებდათ და შეგეხვეწებოდათ – ჩაპლინის მერე ეგეთი არავინ დაბადებულა თქვენი ჭირიმე მოდითო…

მოკლედ თქვენ თუ თავიდანვე არ გინდოდათ – just give it a try-ის ფარგლებში ნეხუია ბილო ვინუჟდაწ მინია 1 კვირა ბავშვის დედაც ვყოფილიყავი და მამაც. (ეტა იასნია აბრაშენიე ჩემ ცოლთან) და თუ ამდენი ენერგია ჩადეთ ნა ნაჩალნოი სტადიი – ნეხუია შას სდავაცცა.

ასე მგონია მე.

და თუ არ გინდოდათ ეს სცენარისტობა, იმედი და მატრაკვეცობა, ტადა თქვით რო არ გინდათ და არა ის რო “ჩვენ არ დაგვაფასეს”

იმიტო რო გოგიჩა ვინცაა თქვენ ჩემზე უკეთესად იცით, ის ალბათ მართო მიშიკოს აფასებს მის ზევით, ხოდა…

ფაზანდას: რაც არ უნდა შეგთავაზონ – უარი არ თქვა, იასნია იმედს არ ვგულისხმობ, თავიდან ძალიან ძნელი იყო და ძალიან ვაჟნი იყო რამე მაინც მეკეთებია… მერე და მერე გამოჩნდება და დალაგდები…

მარა თქვენ ისეთი როჟები ჩანხართ მუქთად და ჩაწყობით მოსულ რამეებს არ აიღებთ!

იიი ჩემნაიროოოოო!

საქმე იმაშია, რომ ტიპები ზადნის აძლევენ გაურკვეველი მიზეზებით :) ძალიან მოგვწონხართო, იაო ესაო, მაგრამ ამინც ვერაო :)))

რო ეთქვათ სლეები ხართო, ეგ ამაზე უფრო მისაღები იქნებოდა.

ჩემს ”შემოქმედებით წვას” კი ბოლომდე აკმაყოფილებს ნი2-ზე ჩალიჩი. მითუმეტეს ჩვენი ნიშა ფაქტიურად დავიკავეთ და რაღაცას წარმოვაგდენთ, ასე რომ გარკვეულ ამბიციებსაც ედება ეს ყველაფერი წამლად :)

აი ესაა ჩემი კომენტარი :)

2. ვინც მოითმენს, ის მოიგებსო, ძველი ბანგკოკური ანდაზაა. :D

3. ერთი თვის მერე თუ გეტყვიან წადიო, მაინც არ უნდა დაგწყდეს გული – ცხოვრებაში რაც ყველაზე ფასეულია, იმას ყველა შემთხვევაში მიიღებ – გამოცდილებას.

4. შანსი მოგეცა, რომ ანახო – რა შეგიძლია და რა არა. ეგეთი განწყობით კი ვერაფერსაც ვერ გააკეთებ. საქმეში თუ გული არ ჩადე, არაფერი იქედან არ გამოვა.

ასე რომ, ცხვირი ზემოთ!

პ. ს. ჯანელიძეს სტუდენტობაში “ყანჩა”-ს ვეძახდით დგომის მანერის გამო – შეგიძლია სადმე შუტკაში გაარჭო ;) :D :D :D

ამ შემთხვევაში არ ვიცი, ამგრამ ზოგადად არ ა რის ცუდი როცა რაიმეს წამოწყებისას წარმატებაზე ხარ ორიენტირებული & არა ფიასკოზე.

მნე პო ხუი განწყობით დაწყება არ შველის საქმეს, ეგეთი არც არასდროს გამოვა, მთავარია შენ თუ თავზე ფეხი დაიბიჯე & მაინც არ გამოვიდა მერე არ დაიწყო მოთქმა.

დოდკა რომელ სართულზე ცხოვრობ? :D

funny. mezareba meti.