რამდენიმე დღით დედაჩემთან და ჩემს დასთან გადმოვედით მე და ვილი საცხოვრებლად – ჩვენთან ახალ ფანჯრებს სვამენ ლოჯში და იქ ვერ გავჩერდებოდით.
ძალიან უცნაური შეგრძნება მაქვს ამ სახლში. ჩემია, მაგრამ თითქოს არც არის ჩემი. სადღაც 2 წელია აქ არ გამითენებია, ისედაც ამ პერიოდის მანძილზე სულ რამდენჯერმე ვარ ამოსული.
რაღაც მომენტებში მგონია, რომ არც წავსულვარ აქედან – მაგრამ ამ მომენტებს ვილის წაჭუჭყუნება არღვევს ხოლმე. მაგ დროს თავში რაღაც ასეთი ხდება: “ხოო, სახლში ვარ, ჩაის დავლევ და დავიძინებ. მოიცა, ვინ ტირის? ეს ბავშვი ვინ არის? აუ, ჩემი შვილია. აუ, აქ აღარ ვცხოვრობ. აუ, რამდენი ხანია აქ აღარ ვცხოვრობ! აუ, ბავშვი… ჩემი შვილი. დოდ, აზრზე ხარ? შვილი გყავს! ჰმმმ, ისე საკმაოდ საყვარელია, არაუშავს.”
აქ რომ ამოვდიოდით ბარგი-ბარხანით, ბარბიმ გაიკაიფა, რა კარგი საფანტაზიო საჭორაოა ახლა ეს სცენაო – ვითომ კიბორგამ გცემა, შენ მიატოვე და სახლში დაბრუნდი ბავშვთან ერთადო. ცემის დამადასტურებელი ფაქტებიც კი მაქვს – მთელი ტანი აჭრელებულია დალურჯებებით, ზოგი მასაჟისგან, ზოგი – ჰულა-ჰუპისგან, ზოგი ჩემი ყოჩაღობით – როდესაც ავეჯის ყველანაირ გამოშვერილობას ვეჯახები (ერთი პერიოდი ვერ ვზომავდი და კარებს ვეხეთქებოდი ხოლმე).
აქვე ვპოსტავ ვილის პირველ ვ-ლოგს. ვაპირებდი სუბტიტრების მიწერას, მაგრამ თავი ვეღარ მოვაბი და სანამ მოვაბამ – მანამ ეს ბავშვი გამართულად დაიწყებს ლაპარაკს:
1სტ
sayvreli <3
Vaime, ra sayvareliaaa!
gipuc dorblzavr :P :wub:
ე, ბაზრობს… ვახ, იმპრესივ :D
vaime ra sicocxlea shemogevle. chemi rom iyos sul dacitlebuli meyoleboda kocnisgan:))))))))))0
tete
ჩვენ კიდე ვაწითლებთ ცემისგან!
მე ხო დესპოტი კიბორგა ვარ, ცოლს ვცემ, ბავშვს ვცემ, კედლებს ვცემ ეხლა (იმტიო რო ვერცერთ ზემოთ ჩამოთვლილს ვეღარ ვცემ, მიმატოვეს)
რაც შეეხება სახლს:
სახლში არის პოსტ-საომარი მოქმედებების ლანდშაფტი:
იატაკზე 2 სანტიმეტრიანი სლოი ცემენტის, ქვიშის და ნანგრევების.
ყველგან 1 სანტიმეტრიანი მტვერი
სახლს ცალ მხარეს ფანჯრები ვაფშე არ აქვს
კრუგომ რაღაც ფიცრები და ჩამტვრეული შუშები.
და ამ შუა ალიაქოთში: მე ვცხოვრობ და ვმუშაობ.
+ები? – ბოლო 2 თვის მანძილზე პირველად მეძინა ღამე თავიდან ბოლომდე.
და კიდე არაფერი შუაში არ მეღვიძება, ვიძინებ და როგორც ტკაპ-ტკაპ, მეღვიძება დილას
ბავშვი ეტა ზლო! :დ
ვილიამ უბეისია აპ სცენუ!
:))))))))
vilis:*
უი რა კაი ტუტულია :love:
მე მომეჩვენა რომ ვილი გვთათხავდა :D
ძალიან საყვარელი ადამიანია, ღმერთმა ჯანმრთელი გაგიზარდოთ. ნეტა რას ყვება ეხლა :) :)
ra sayvareliaaaa, ramndens laqlaqeebs :D
<3<3<3
ვილიამ უბეისია აპ სცენუ!- ai am frazis mere vinmedaijerebs rom kiborga svxebis wilistan absheniis dros garshemo dadis da saqmiani saxit aketebs shenishvna-komenatrebs da jujgunebs bavshvis movla/mopyrobis cesebze/? : )))))))))))))))))
: ))) kaifi postia zalian vixalise :D
dod im dges ar geubnebodi 2 wlis win fraza “dodkas shvili yavs ra sasacilod gaijgerebdatqo” :D
ძააააალიან საყვარელია :):*
ra sayvarelia :D davitanje mgonia rom wvalobs rom ver laparakobs jer :D :D
ძაან თავდაჯერებულად ამბობს რაღაცას:)))))))
საყვარელიიი:)
‘ბავშვი ეტა ზლო’ :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
ლაპარაკოოოობს :))))) ჩმი პატარა ბიძაშვილი მიზის კალთაში ვილის ხელაა და ვიდეო რომ ჩავრთე ესეც ამეტყველდა თან იცინის თან უსმენს ::)))))))
როდის გავიცნო ჩემი ძმის შვილი მე უცას და ვარ.
ვილის ვეთანხმები 100%
დოდ, შენი მული გაიჩითა :)))))))))))))))
p.s.
აი კიდევ ერთ ბავშვს ქონდა რეაქცია ვილის ამ ვიდეოზე, მგონი მაგარი რაღაცეების გაკეთება შეიძლება ამ ბავშვებით :D
ვაიმე, მოლაპარაკე რეზინის ფუნთუშაააააააა :)))
სჯობს, გავჩერდე, თორემ ეკრანი შემომეჭმებაა :)))
დოდ, მიხარია, რომ გაგიცანი. ვილი კი დაუსწრებლად მიყვარს :))
მშვენიერი ორწუთიანი მონოლოგი იყო :>
ვაიმე, სლოკინში გენათალე… :* :* :*
ხოდა ისა… კიბორგ, ხომ არ მოიწყინე???
4 დეკემბერს ჩემს დაბადების დღეზე მოდით რა და ვილიც მოიყვანეთ გთხოვთ. ვილის მამიდა ანა აბაშიძე.
შევეცდები, რომ მოვიდე და ვილიც მოგიყვანო : )))