წარმოიდგინე
ქართველი ტურისტი სტუდენტები სადმე უცხოეთში , ზურგჩანთით და ხელში ”დოდკას ტურისტული გიდით” ხელში. და ფრაზები: ”დოდკა გვეუბნება რომ ამსტერდამში…” :))))))))

როცა ხშირად მოგზაურობ არარ ფირქობ ამ ყველაფერზე, უბრალოდ ავტომატურად აკეთებ :)

P.S. ღიმილი ჩემი სავიზიტო ბარათია

ხო, კიდევ უცხოური სამზარეულოს დაგემოვნება რულს

და აი ტაქსის გაჩერებაზე კიდევ ვერ მოვიფიქრებდი მე მასე ))) ყოჩაღ )))

კლიმატური პირობები – ვროძე თბილოდა

დრო… ხო ეს მტკივნეული თემაა.

ესეიგი ყველაფერი იყო ძალიან მაგარი, მარა არსებობდა ალტერნატივა რომელიც… ”პირველად მიდიოდა” და ამიტო ვერ მოაგვარა, ესეიგი რა ხდებოდა:

ბუხარესტში უნდა ყოფილიყო 9-ში აუცილებლად, არადა 7-8 შაბათ კვირა იყო, როცა გაირკვა რო ვიზებს თბილისში არ იძლევიან და ერევანიც არ გვაძლევს, გასაგები გახდა რო უნდა წასულიყო სტამბულში.

პრი ეტომ ვარიანტები იყო შემდეგი:
1. პარასკევს დილას თვითმფრინავით სტამბულამდე, მერე გამოსვლა, ვიზის აღება და დალშე თვითმფრინავით ბუხარესტამდე.

2. ხუთშაბათს დილას ავტობუსით წასვლა სტამბულში, 24 საათში ჩასვლა სტამბულში, ვიზის აღება და მერე თვითმფრინავით ბუხარესტამდე

ორივე შემთხვევაში 3 ღამე უნდა გაეთია ან ბუხარესტში ან სტამბულში, ნებისმიერი ვარიაციებით.

რაზეც გაჭედა, და მერე ინანა :D

ანუ მისი გეგმა იყო ასეთი:
24 საათი სტამბულისკენ – სტამბულში ჩადის 1-ელ საათზე, ვიზის აღება, საღმოს 6 საათიანი რეისით უკან 24 საათი, ჩამოსვლა შაბათს ღამით აქ, კვირას ღამით გაფრენა.

რეალნა იასნია 5 საათში ვერ აიღო ვიზა(მისვლა მოსვლა ვერ მოასწრო თორე ვიზა 15 წუთში მისცეს) – და დარჩა ღამით, წამოვიდა შაბათს დილას, ჩამოვიდა კვირას დღისით და გაფრინდა კვირას ღამე.

მთელ ამ ჩახლართულ სისტემას(წასვლა-წამოსვლას სტამბულში, და მერე აქედან ჩერეზ პრაღა ფრენას) ერთი გამართლება ქონდა:
ბლომად მისი ”პასია” ბლოგერები მიფრინავდნენ ბუხარესტში ჩერეზ პრაღა და პრაღიდან ორშაბათს იყო სუ 1 რეისი ბუხარესტისკენ, ანუ ყველა იკრიბებოდა პრაღაში – მერე მიფრინავდნენ ერთად ბუხარესტში. სტამბული-ბუხარესტი რეისი კიდე პრაღაში უკვე აღრ შეივლიდა იასნია. ანუ სოუშალ ნეტვორკინგის ამბავში ჩერეზ პრაღა ჭრიდებოდა რეისი ნებისმიერ შემთხვევაში, სტამბულში ტუდა სუდა ფრენა კიდე ძვირი დაუჯდებოდა. ამიტო გმირულად გადაიტანა 48 საათი ავტობუსის სკამზე. რაც პირადად ჩემთვის კატასტროფიულად აუტანელი მოვლენაა, ბათუმში წასვლა მეზიზღება იმიტო რო 7 საათი უნდა იჯდე სკამზე…

სენქიუ :)

პ.ს. არც ერთ ჩემ მგზავრობას არ ჩაუვლია “ჩვეულებრივ” , ყოველთვის რაღაც უნდა გადამხდეს ხოლმე თავს, ნეტავ თუ დავჯდები და დავწერ როდესმე ამ ამბებს ?

კარგი პოსტია.
ძალიან მომწონს შენი წერის სტილი.

კიდევ ერთხელ ბოდიში, უნიტელექტო რომ მეგონე :D

…დანარჩენ შემთხვევაში, დიდება შენს პოსტს! მართლა მაგარი იყო… და არ დამიწყო “ვაიმე, მართლააა?” არა, ვიცი, რომ არ დამიწყებ, მარა მაინც :)))

კარქი ხარ, კარქი და… მგონი… უფრო მეტად შემიყვარდი კიდეც ;))

ასეა, მიჩვევა იცის ბლოგმან :P