სჯობს მოკლე, ვიდრე არასდროს.
(c) ბლოგერული ფოლკლორი

მთელი ჩემი გონება ამოტენილია “ნიჭიერით.” ეს არის ერთადერთი გამართლება, რაც მაქვს ბლოგზე ვერ/არწერისათვის. ამიტომ წეღან თინიმ “მიჯიკა” და ვწერ ამ მოკლე პოსტს.

ზოგმა ალბათ იცით, რომ “ნიჭიერისთვის” ვებ-პრომოუშენის კეთება ჩემს ხელთ მოხვდა. ეს ძალიან მიხარია რამდენიმე მიზეზის გამო: პირველი პროექტი, რომელსაც ამხელა ონლაინ-მხარდაჭერა აქვს, უდიდესი გამოცდილება, რომელსაც ვიღებ ინტერნეტ-მარკეტინგში, პროექტის “შიდა სამზარეულოში” სადილობის შესაძლებლობა და თვითონ პროექტის საინტერესოობა (You can’t fail here..).

პარალელურად ტრენინგებიც მაქვს, მაგალითად, წინა კვირაში, ორშაბათსა და სამშაბათს “კავკასიური ინსტიტუტის” ორგანიზებით ჩავატარე ტრენინგი სოციალურ მედიაში რეგიონის ჟურნალისტებისთვის. ეს ტრენინგი გამორჩეული იმით იყო, რომ რუსულ ენაზე მიდიოდა და მაინც კარგი გამოვიდა.

ყველაზე მეტად მიხარია ხოლმე, როდესაც ის ადამიანები, ვინც ტრენინგებს ესწრებიან, შემდეგ მეილს მწერენ, რომ გამოადგათ ჩემი ნასწავლი. ამით ვზომავ “სიკარგეს”.

და, მოკლე პოსტის ბოლოს, “ჭოჭინა” ხომ იცით, რა არის? ყველაზე მაგარი გამოგონება დედამიწაზე! მე და ვილი უკიდურესად ბედნიერები ვართ – ის იმით, რომ შეუძლია სახლის ერთი ბოლოდან მეორეში დამოუკიდებლად გადაადგილება, უჯრებში შეძვრომა და ნაპოვნი მაუსების ღეჭვა და მე იმით, რომ ის ბედნიერია.

/ვირუსული ვიდეო (viral video): ვიდეო, რომელიც ინტერნეტში პოპულარული ხდება, როგორც წესი – ინტერნეტ-გვერდებზე, სოციალურ ქსელებში, ბლოგებზე დადებისა და გაზიარების შედეგად./

1. “თევზი” – ვიდეო, რომელზეც გავრცელდა ჭორი, რომ რუსთავი2-ის სერვერიდანაა მოპარული. სინამდვილეში ის სერვერი არავის გაუტეხავს, უბრალოდ ვიღაცამ ფლეშკით ან სიდით ხელს გააყოლა “ნიჭიერის” ოფისიდან, როგორც ჩანს.

2. ნიკა გრიგოლიას გაშარჟებული “ღამე შორენასთან”:

3. ქართული “გეიფი” [პატარა ბავშვებისთვის ვიდეოს ნახვა რეკომენდებული არ არის]

იოკო ონო, ენდი ვარჰოლი, ჯონ ლენონი

ერთი გოგონას კომენტარი ფოტოზე:

აი ასე, იოკო, ენდი, ჯონ, არ უნდა გადაგეღოთ ეს ფოტო და მშვენიერი სოფიას პატივისცემასაც არ დაკარგავდით!

/მადლობა მოდუსს გაზიარებისთვის./

Slacktivism – is a portmanteau formed out of the words slacker and activism. The word is considered a pejorative term that describes “feel-good” measures, in support of an issue or social cause, that have little or no practical effect other than to make the person doing it feel satisfaction. The acts also tend to require little personal effort from the slacktivist.

Examples of activities labeled as “slacktivist” include signing internet petitions, the wearing of wristbands (“awareness bracelets”) with political messages, putting a ribbon magnet on a vehicle, joining a Facebook group, posting issue-oriented YouTube videos, altering one’s personal data or avatar on social network services, or taking part in short-term boycotts such as Buy Nothing Day or Earth Hour.

(c) Wikipedia

მოვიფიქრე slacktivist-ის ქართული შესატყვისი:

უქნივისტი – უქნარა აქტივისტი.  ქართველ უქნივისტებს უყვართ დღეში სამი-ოთხ ინტერნეტ პეტიციაზე ხელის მოწერა, ფეისბუქის გვერდებზე გაწევრიანება – “ვებრძოლოთ მკერდის კიბოს!”, “გავიდეს უკანასკნელი რუსი ჯარისკაციც საქართველოს ტერიტორიიდან!” და ა.შ.

ყოველ საღამოს, ქართველი უქნივისტი საკუთარ თავს რომ ჰკითხავს, აბა მე დღეს ვის რა ვარგეო, საკუთარივე თავი უპასუხებს, რომ ის იმ დღეს ებრძოლა მკერდის კიბოს, ერთი კლიკით დააპურა მშიერნი, ხელი შეუწყო რუსული ჯარის საქართველოდან გასვლას – და გულდამშვიდებული დაიძინებს.

პატივისცემით,

რიგითი ქართველი სლაქტივისტი/უქნივისტი

თავის დროზე ძალიან გამახალისა. თუმცა ხანდახან ბლოგებზე (მათ შორის, ჩემს ბლოგზე) დაწერილ ზოგ კომენტარს რომ ვკითხულობ… ძალიან, ძალიან ბევრს უნდა ჰქონდეს ეს ფობია.

გიგა, გილოცავ. რაც მთავარია, ბავშვი არის თხის რქა. და ჯანმრთელი.

:D

დღეს, ანუ 13 იანვარს ჩემი დაბადების დღეა, 24 წლის გავხდი. რამდენიმე მეგობართან ერთად რაღაც როკ-კლუბში წავალთ 9 საათზე, რომლის event invitation აქტიურად მომდიოდა ფეისბუქზე და მერე აღმოვაჩინე, რომ ყველა მანდ მიდის, ვისთანაც გამიხარდებოდა საღამოს გატარება.

რას ვუსურვებდი საკუთარ თავს დაბადების დღეზე?

დოდ, გილოცავ და გისურვებ, ისწავლო დროისა და ფულის სწორი მენეჯმენტი.

ის, რითიც სამოთხეში იკვებებიან. თუ სამოთხე არსებობს. თუ სამოთხეში ვინმეს შია.

კულინარიულ თემას გავაგრძელებ. ჩემში აღფრთოვანებას იწვევენ ადამიანები, რომლებსაც ჩვეულებრივი ინგრედიენტებით სასწაულების შექმნა შეუძლიათ. ერთი მათგანია ფორუმელი “რთული”, კულინარიის განყოფილების მკვიდრი. მისი დღევანდელი საუზმის ფოტო [სოსისი და კვერცხი]:

ჩვეულებრივი საუზმე

P.S.: Julie and Julia – ეს ფილმი ნახეთ? ზეა! კულინარიაზეც ვგიჟდები და ბლოგინგზეც – მინდოდა, რომ ფილმი არ დასრულებულიყო არასდროს.

თემა იყო ინტერნეტის საშუალებით შექმნილი ოჯახები. ერთი 5-ჯერ მაქვს უარი ამ თემაზე სტუმრობისთვის რაღაც გადაცემებში, ამჯერადაც ვეცადე თავის დაძვრენას და ერთი ჩვენი ნაცნობი ოჯახი შევთავაზე – სამისო თემაა-მეთქი, მაგრამ აარაო, იდიოტობებს იტყვიანო. ბოლოს დავნებდი ზაუტაშვილს და დღეს ვიყავით გადაცემაში (სამაგიეროდ თვითონ გადაგვაგდო – 4 წამყვანიდან ერთ-ერთი თვითონაა და არ მოვიდა :D ).

გადაცემაში სტუმრობის ყველაზე სასიამოვნო მხარე მაკიაჟია, მოწმენდა მენანება ხოლმე, ისე მომწონს, რაც გამოდის. თუმცა ალბათ კიბორგა ამაში შემედავება, თვითონ რაღაც ძალიან ბედნიერი სახე არ ჰქონდა, მაკიაჟს როცა უკეთებდნენ.

ჰო, გადაცემა დაიწყო მას შემდეგ, რაც ვიღაც კაცმა დაამთავრა საუბარი შარდზე, ცისტიტზე, პროსტატიტზე და ა.შ. :D

სახელიც და გვარიც სწორად წერია. WOW

პრინციპში, ცუდი არ გამოვიდა, ცოტა ერთი წამყვანი, ნანა ფაჩუაშვილი უცნაურობებს ამბობდა ხოლმე, მაგრამ მისი ასაკიდან გამომდინარე ალბათ ასეც იყო ჩაფიქრებული.

აი იმ გადაცემის ლინკი, მერე ამოვჭრი ჩემს ნაწილებს და დავდებ, მთლიანად მეც კი არ მინახავს, დამეზარა.

დღეს კიდევ გემრიელი კატლეტი გავაკეთე და მერე რადიო “პალიტრაში” ვიყავი, ოღონდ იქ გადაცემაში არა, იქ უკვე საქმეზე.

რა არის “ზიგზაგი”?

თუ არ ვცდები, ოდესღაც ვლადიმერ ლევთან ამოვიკითხე წიგნში აუტოტრენინგის შესახებ.

ზიგზაგი არის სიტუაცია, როდესაც აცდები დადგენილ რუტინას, გზას, ცხოვრების წესს. მაგალითად, თუ სულ დგები 8 საათზე, ზიგზაგის დროს უნდა ადგე 6-ზე, თუ ყოველ დილით სვამ ყავას, ზიგზაგის დროს უნდა სვა ჩაი და ა.შ.

ზიგზაგი ეხმარება ადამიანს გადახალისებაში, ამ ბლოგს კი ეს ნაღდად სჭირდება, უფრო სწორედ – მჭირდება. კომენტარებშიც დაიწერა, ამ ბოლო დროს უფრო ხშირად ვასწავლი ბლოგერობას, ვიდრე მე თვითონ ვბლოგერობ.

ბოლომდე გულწრფელი ვიქნები თან, ბლოგის მკითხველების რაოდენობის ზრდასთან ერთად ცოტა სტრესიც იმატებს – გინდა, რომ ხარისხიანი კონტენტი შესთავაზო შემომსვლელებს. რაც ყოველდღე ძალიან ძნელია, ან მე ამოვვარდი ბლოგერული რეჟიმიდან.

მოკლედ, ვიწყებ ზიგზაგს და ამ ზიგზაგის პირობებში როდესაც რაიმე ბლოგზე დაკომენტება მომინდება, ან ვინმესთან ჩხუბი, ან საინტერესო ლინკის გაზიარება – შევეცდები ეს ყველაფერი ბლოგზეც გადმოვიტანო ხოლმე.

უამრავი ახალი ბლოგერი გამოჩნდა ბლოგოსფეროში და დარწმუნებული ვარ, ჩემს ამ (პრინციპში უკვე შესრულებულ) ოცნებას ბევრი იზიარებს.

ამიტომ ძალიან მიხარია, რომ მაქვს შესაძლებლობა ცოტათი მაინც დაგეხმაროთ ოცნების ახდენაში. თუ ყველა თქვენგანს არა – სამს მაინც.

რუსთავი2-ზე პირველი თებერვლიდან იწყება ახალი შოუ, “ნიჭიერი”, რომელიც არის “got talent”-ის ანალოგი. ვესწრები რა კასტინგებს, გარწმუნებთ, რომ ძალიან საინტერესო და სახალისო შოუ იქნება.

“ნიჭიერს” ექნება საკუთარი ბლოგიც – www.nichieri.ge (ამ მომენტში გაშვებული არ არის, მხოლოდ საკონკურსო გვერდია).

ბლოგისთვის კი სამი  ბლოგერი გვჭირდება, რომლებიც პროექტის განმავლობაში ყოველი გადაცემის შემდეგ, კვირაში ერთხელ ბლოგზე დაწერენ რევიუს და მიიღებენ თითო პოსტში 20 ლარს.

მგონი დასაწყისისთვის არაუშავს, ხო?

მოკლედ, სასწრაფოდ შედით ამ გვერდზე და დაიწყეთ თქვენს საკონკურსო პოსტზე ფიქრი!

წარმატებებს გისურვებთ!

ყოველ წელს ვამბობ, რომ ეს წელი წინა წელზე უკეთესი იყო – და იმედია სიცოცხლის ბოლომდე ასე გაგრძელდება.

2009 წელმა უამრავი რამ შეცვალა ჩემს ცხოვრებაში. მართალია შარშან დადებული საახალწლო რეზოლუციის უდიდესი ნაწილი ვერ/არ შევასრულე, მაგრამ მაინც ძალიან კმაყოფილი ვარ.

• იანვარში პირველად ვიყავი ტელეეთერში სტატუსით “ბლოგერი” [ია ანთაძის ბოლო გადაცემა მაესტროზე, "პროფესია ჟურნალისტი", პირდაპირ ეთერში];
• იანვარშივე პირველად მქონდა ჯერ ლექცია-შეხვედრა, შემდეგ კი ვორქშოფი სახალხო დამცველის ოფისში თ.ს.უ-ს ჟურნალისტიკის სტუდენტებთან;
• აპრილში დაიწყო საპროტესტო მიტინგები. დავწერე ამ აქციების საპროტესტო მანიფესტო, რომელიც საკმაოდ ვირუსული გახდა ინტერნეტში.
• აპრილშივე დავაარსე ნი2 ნიუსი, რომელშიც შემომიერთდა საბა და მოგვიანებით – ყვავა;
• მაისში ჩატარდა ბლოგერების მინი-ბლოგკემპი ფონდ “ღია საზოგადოება საქართველოში” ჩემი ორგანიზებით;
• მაისშივე ჩემს ბლოგზე დაიწერა მე-5000 კომენტარი, რომლის ავტორი იყო თინი და საჩუქარიც მიიღო. (შემდეგი საჩუქარი, რომელიც უკვე მოფიქრებული მაქვს, მე-10 000 კომენტარს ელის. სტატების მიხედვით, ეს აუცილებლად მოხდება წელს);
• ივნისში კიდევ ერთხელ შევიცვალეთ ბინა;
• დავესწარი TOL-ის მიერ ორგანიზებულ ტრენინგს სოციალურ მედიაზე, მქონდა პატივი გამეცნო ისეთი გურუები, როგორებიც არიან დენ მაკმილანი და კევინ ანდერსონი.
• ამავე თვეს ცხოვრებაში პირველად მოვიტეხე ფეხი;
• და ასევე ცხოვრებაში პირველად 4 დღის მერე საკეისროთი გაჩნდა ვილიამი.
  /მე და თაა, რომლის ბლოგსაც შეიძლევა კითხულობთ, ერთი და იგივე სამშობიაროში ვიყავით, ვილი და ვიკი ზუსტად ერთ დღეს გაჩნდნენ და ზუსტად ერთ დღეს გამოეწერნენ “ჯანმრთელობის სახლიდან”. /
• ივნისის ნაწილი და თითქმის მთელი ივლისი ლოგინში გავატარე ფეხმოტეხილმა ვილისთან ერთად, კიბორგა ორივეს გვივლიდა.
• ივლისში დაიწყო ფონდი “ღია საზოგადოება საქართველოს” პროექტი ჩემი მონაწილეობით, რომლის შედეგიცაა blogroll.ge.
• ივლისის ბოლოს ნი2-ნიუსის ხილვის შემდეგ დაგვიკავშირდნენ “იმედიდან“, უფრო სწორედ, “ღამის შოუს სტუდიიდან”. ერთთვიანი თუ რამდენიც იყო, მოლაპარაკებები და “კიდევ ვცადოთ”-ები უშედეგოდ დამთავრდა. ის, რომ დაგვიძახეს, ძალიან სასიხარულო იყო, თუმცა მივხვდი, რომ სცენარისტობა, მითუმეტეს რაიმე “სასაცილოების” მოფიქრება ჩემი საქმე საერთოდ არ არის.
• მალევე მომწერა კიდევ ერთმა ჯგუფმა, რომელიც “მზისთვის” ამზადებენ იუმორისტულ გადაცემებს. ერთი ვიზიტი საკმარისი იყო ჩვენთვის, რომ დიდი, მსუქანი “არა” გვეთქვა მათთვის (სინამდვილეში არ გვითქვამს, უბრალოდ აღარ დავუკავშირდით).
• რამდენიმე ხნის შემდეგ დილის 9 საათზე გამაღვიძა შალვა რამიშვილმა, რომელსაც ჩემი ბლოგი უნახავს. შემომთავაზა მასთან მუშაობა, მაგრამ, სამწუხაროდ, მის ინტერესებში ინტერნეტი არ შედის, ჩემი დრო კი საკმარისად ძვირფასია და მას ვინმეს პირად ასისტენტობაზე არ დავხარჯავდი, ამიტომ ეს ურთიერთობა დროებით გაიყინა.
• ოქტომბერში ფონდი “ღია საზოგადოება საქართველოს” პროექტის მეორე და მესამე ეტაპი განხორციელდა. მეორე ეტაპის ფარგლებში ჩავატარეთ ლექციები ილია ჭავჭავაძის უნივერსიტეტში, Gipa-ში, კავკასიის მედიასკოლასა და თ.ს.უ-ში.
• მესამე ეტაპი კი “ახალი მედიის ფორუმი” იყო, სადაც ერთ-ერთი პრეზენტატორი მე ვიყავი. ფორუმმა ძალიან კარგად ჩაიარა, უამრავი საინტერესო ადამიანი გავიცანი და რამდენიმე შემოთავაზებაც მივიღე. უმეტესობა უარვყავი, რადგან დილიდან საღამომდე ოფისში ჯდომის არსი არ მესმის იმ საქმეებისთვის, რისი გაკეთებაც სახლიდანაც შემიძლია.
• “ახალი მედიის ფორუმზე” გავიცანი ონიკ კრიკორიანი, რომელიც რამდენჯერმე მყავს ნახსენები ბლოგზე. ონიკმა “გლობალ ვოისეზ ონლაინისთვის” სამი ქართველი ბლოგერისგან ინტერვიუ აიღო, ერთ-ერთი მე ვარ.
• იმავე ფორუმზე გავიცანი იაკუბ გორნიცკი, რომელმაც გააკეთა ონლაინ-ლაივსტრიმინგი ჩვენი მონაწილეობით. ასე დაიბადა “კოსმოშოუ”.
• ნოემბერში მქონდა პატივი მიმეღო მიწვევა “world blogging forum 2009″-დან, რომელიც რუმინეთში ტარდებოდა. თუმცა რუმინეთის ვიზას თბილისში ზაფხულის მერე არ გასცემენ, ამიტომ მომიწია
• თურქეთში სრულიად მარტო მგზავრობა ვიზის მისაღებად. ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო თავგადასავალი, რაც კი გადამხდენია ოდესმე.
• მსოფლიო ბლოგინგის ფორუმზეც უამრავი საინტერესო ადამიანი გავიცანი სხვადასხვა ქვეყნებიდან და იდეებით დავიტვირთე.
• ნოემბერი – თვე, როდესაც ცხოვრებაში პირველად ვიჯექი გემზე, ვიფრინე თვითმფრინავით და ვიყავი სტრიპტიზ-კლუბში.
• ამავე თვეს გავხდი Global voices online-ს ავტორი საქართველოდან. მიზნად მაქვს, უფრო მეტი ვწერო მათთვის ამ წლიდან.
• მოხდა შეთანხმება რუსთავი2-თან – მათ ერთ პროექტს ინტერნეტ-მხარდაჭერას ვუკეთებ.
• დეკემბერში ჩავატარე ორდღიანი ტრენინგი ქუთაისში სოციალური მედიის თემაზე.
• შორენამ მიმასპინძლა ქუთაისის რადიო “ძველი ქალაქის” დილის ეთერში
• ვიყავი I არხზე გადაცემაში “აქცენტები”
• ასევე I არხზე – გადაცემაში “ჩვენი ეზო”.
• ჩავატარე ლექციები გაუს პიარ სკოლაში ინტერნეტ-მარკეტინგისა და სოციალური მედიის შესახებ
• მივიღე მონაწილეობა პროექტში, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში მშვიდობას ეხება. ეს თემა ჩემთვის ძალიან აქტუალურია და მომავალ წელსაც ვფიქრობ საქართველო-აზერბაიჯანი-სომხეთის კუთხით საქმიანობის გაგრძელებას [ჩემი პოსტი TOLის ბლოგზე].
• გავათამაშე პირველი გივევეი ბლოგზე
• კინაღამ დავშორდით მე და კიბორგა /შევრიგდით ისევ. მადლობა ჩულქებს!/

წლის განმავლობაში კიდევ, რა თქმა უნდა, უამრავი რამ მოხდა, ბევრი ადამიანი გავიცანი, გავეცი უამრავი კონსულტაცია ინტერნეტ-მარკეტინგთან დაკავშირებით, საკმარისზე მეტი ვიკამათეთ მე და კიბორგამ.

2009-ში ბლოგინგმა საქართველოში ნელ-ნელა აიდგა ფეხი, რაც ძალიან მიხარია. გამოჩნდა ბევრი საინტერესო ბლოგი, კარგი ავტორები, რაც ძალიან მახარებს. თუმცა ამასთან პარალელურად თავი იჩინა ზოგჯერ არაჯანსაღმა კონკურენციამ და შეჯიბრმა, “ვის უფრო მეტი ვიზიტორი ჰყავს ბლოგზე”. რაც ჩემთვის გულისამრევია. ყველა ტრენინგზე ვლაპარაკობ სტატისტიკის მნიშვნელოვან როლზე, თუმცა ეს ბოღმის და “დაზომების” საბაბად რომ იქცევა, ეს უკვე სწორი არ არის. სწორია სტატისტიკის გადახედვა, გაანალიზება, საკუთარი ბლოგის გაუმჯობესება და არა პორნოვარეზნიკების დომენის შესყიდვა და საკუთარ ბლოგზე გადამისამართება, იმისათვის, რომ მრიცხველზე რაც შეიძლება დიდი რიცხვები ეწეროს – მერე რა, რომ სხვა რამეს ეძებენ, მთავარია, რომ შემოდიან! ასევე არ მესმის ბლოგროლ.ჯი-ზე ჩამოვლა და ყველა ბლოგერის ყველა პოსტის გამინუსება იმ იმედით, რომ რეიტინგში ყველა დაბლა დაიწევს…თუმცა, სამწუხაროდ, ასეთი შემთხვევები ხშირია, თან ისეთი ბლოგერებისგან, ვერასდროს რომ წარმოიდგენდით.

მსგავსი მარაზმების გამო რამდენიმე ხნის წინ, შეიძლება შეამჩნიეთ კიდეც – ბლოგიდან საერთოდ გავაქრე top.ge-ს მთვლელი. მე არ მჭირდება პოპულარული ბლოგი, არ მჭირდება “ყველაზე ყველაზე” წოდებები და ამისთვის სხვების გადავლა. მინდა, რომ უკეთ ვწერდე და უფრო მეტს ვაკეთებდე სოციალური მედიისთვის საქართველოში. ასე რომ, ჩემს ენერგიას ამ კუთხით ჩავდებ და თქვენ (მიხვდებით, ვისაც გეხებათ) გითმობთ ასპარეზს ერთმანეთისთვის “ყველაზე პოპულარულის” ტიტულისთვის თმების საპუტად.

წლის მთავარი მოვლენა კი, რა თქმა უნდა, ვილია. ამ მოცუცქნულმა არსებამ ცხოვრების სტიმული გამიჩინა, რაღაცეების შეცვლის სურვილი – იმისათვის, რომ ის უკეთეს სახელმწიფოში, საზოგადოებაში, სამყაროში ცხოვრობდეს.

მადლობა ვილის ამისთვის, რომელიც უკვე  და კიბორგას მადლობა კიდევ – იმისთვის, რომ იტანდა ჩემს ჰორმონებს, პოსტ პარტუმ დეპრესიას, მომატებულ კილოგრამებს და მომცა საშუალება მის მხრებზე ვმდგარიყავი და მეფრინა. ამ წელს უამრავი რამ მოხდა, საკმაოდ ბევრი გავაკეთე, რაც ძალიან მახარებს, თუ გავითვალისწინებთ, რომ ნახევარი წელი ფეხმძიმედ ვიყავი, მერე ფეხმოტეხილი და შემდეგ ახალშობილით – ამ ყველაფრის უკან კიბორგა დგას და ყველა ჩემი მიღწევა დიდწილად მისი დამსახურებაცაა.

და დიდი მადლობა თქვენ, ბლოგერებს და ბლოგის მკითხველებს, რომლებიც შემოდიხართ, კითხულობთ, იზიარებთ, არ იზიარებთ, მეკამათებით, ხანდახან სახეშიც მილაწუნებთ – ამ ბლოგმა ჩემი ცხოვრება განსაზღვრა.

ჩემი მხრიდან გპირდებით, რომ 2010 წელი ძალიან, ძალიან საინტერესო იქნება სოციალური მედიის კუთხით.

გილოცავთ ახალ წელს : )

წიგნი – სეთ გოდინის “Tribes” მოიგო სანდრომ, რომელსაც სამ ვებსაიტში დასახელებული აქვს Linguistuss, face.ge და blogroll.ge. ["მომგებიანი" კომენტარი]

ვიდეოპოსტის მუსიკალური გაფორმება: Paolo Conte – “Via con me”

პირველად ბლოგერობის ისტორიაში მე, როგორც ბლოგერს, მომცეს რაღაცა უფასოდ მხოლოდ იმიტომ, რომ ბლოგერი ვარ. Yay! ანუ როგორც ალბათ ყველამ იცით სხვა ბლოგებიდან – დაგვპატიჟეს ფილმზე “რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს”.

რაც ყველაზე ძალიან მიყვარს

იმის შემდეგ ერთი წელი გავიდა, ბლოგერის სტატუსით სადმე დაპატიჟება დიდი ხანია აღარ მიკვირს, ცხოვრების ჩვეულ წესად იქცა, თუმცა პირველ სიხარულს და პირველ ნაბიჯს მაინც რა დამავიწყებს.

“ფორმულა კრეატივმა”  გადაიღო მეორე ფილმი – “რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს 2″ და ქართველ ბლოგერებს წელსაც გვიწვევს უფასო ჩვენებაზე.

თუ გაქვთ ბლოგი და ეს ბლოგი დარეგისტრირებულია http://blogroll.ge-ზე, აუცილებლად გაიარეთ რეგისტრაცია მისამართზე http://kaikino.com/2/bloggers/. ჩვენება გაიმართება კვირას, 27 დეკემბერს. ზუსტი დრო და კინოთეატრი (ამირანი ან რუსთაველი) გამოგეგზავნებათ იმეილზე ჩვენების წინა დღეს.

უფრო დეტალური ინფოსთვის იხილეთ ბლოგროლჯის დისკუსიები.

P.S. თუ ჯერ არ მიგიღიათ მონაწილეობა ჩემს საახალწლო გივევეიში, აუცილებლად მიიღეთ – დამიტოვეთ კომენტარი ამ გვერდზე – სამი საიტი, რომელსაც ყოველდღე სტუმრობთ. კომენტარების მიღება შეწყდება დღეს, ღამის 12 საათზე. ხვალ დილით კი, როცა ვილი გაიღვიძებს, უკვე ამოვაღებინებ ერთ სახელს და გამოვლინდება გამარჯვებული.

სამონტაჟო პროგრამას ვსწავლობ და ყველაფერს ვიღებ რაც ხელში მხვდება, შემდეგ ამ ყველაფერს ვჭრი და ვამონტაჟებ. ძალიან მიჩვევადი რამეა, სულ გინდა, რომ ჭრა, ჭრა, ჭრა, აწებო, აწებო…

სიტყვების პირველი ნაწილები მეჭრებოდა ხოლმე, მერე მეგობარმა მასწავლა, როგორ გამოვასწორო ეგ პრობლემა. ამიტომ ვიდეოს პირველი ნახევარი უფრო ცუდია, ვიდრე მეორე, როცა უკვე ხმით დაჭრა ვისწავლე.

ვიდეოპოსტს თემად მიჰყვება Mojo Nixon-ის Legalize it.

ნახსენები ვებსაიტები:

1. ლიტსახელები

2. Global voices online

სადღაც ერთი თვის მერე დაგვიძახეს სტუდიაში ჩაწერაზე. იქ გავიგე, რომ გადაცემას “ჩვენი ეზო” ერქვა. წამყვანის კითხვებზე იქაც ვიხალისეთ და მერე ისევ დამავიწყდა ამ გადაცემის შესახებ. კიდევ ერთი თვის შემდეგ “ჩვენი ეზო” ეთერში გავიდა.

გადაცემას ხარისხი ქუდზევე შეეტყო – მუვიმეიქერში ჩემნაირი ნუბიც რომ გააკეთებს, რაღაც იმ დონისაა.

ასეთუ ქუდი რომ გახურავს, თავში მაინც უნდა გეყაროს რაიმე ღირებული, რამენაირად რომ დაბალანსდეს…

პირველი სტუმარი – ოლეგ პანფილოვი, რომელიც რუსულად საუბრობს. რუსული ენა ძალიან მიყვარს, პანფილოვისადმიც სიმპათიით ვარ განწყობილი, მაგრამ პირველ არხზე გადაცემაში რუსული, როგორც ნებისმნიერი სხვა ენა – უ ნ დ ა   ი თ ა რ გ მ ნ ე ბ ო დ ე ს ! რაც, რა თქმა უნდა, ასე არ მოხდა.

გადაცემის თემა არის ინტერნეტ-ტექნოლოგიები… წამყვანს ეს გადაცემის მე-9 წუთზე ახსენდება. კიდევ იქით სადღაც კადრში ჩანს კომპიუტერის ეკრანი, სადაც ალბათ უნდოდათ ეჩვენებინათ “ონლაინ კომუნიკაციები” – ჯამში ვიღაც ვორდში კრეფს: “ახალი სამსახური ვიშოვეეე”.

და მთლად გენიალური – “ოდნოებში ახალი სურათი დავდე და შემიფასეეეეეთ”. რატომ, რატომ ბომბი არ ჩამოვარდა, ამას როცა ბეჭდავდნენ, მერე ახმოვანებდნენ, ამონტაჟებდნენ და ეთერში უშვებდნენ?

არც პროგნოზში შევცდი – ჩემი სახელი და გვარი არ წერია სწორად.

Adobe Premiere მაქვს ახალი გადმოწერილი და ვსწავლობ, ანუ ყველა ვიდეოს ვჭრი და ვაქუცმაცებ, რაც ხელში მხვდება. იგივე ბედი ეწია ამ გადაცემის ჩანაწერსაც – ამოვჭერი ერთი როკო, მე, რამდენჯერაც ვარ (აქედან თავიდან ბომჟივით რომ გამოვიყურები – ეგ ახალი მედიის ფორუმზეა ჩაწერილი) და ყვავა, რომელიც ნი2-ზე საუბრობს.

დანარჩენი მაინც ნაგავი იყო და მაინც, ასე რომ მთლიანად 1-საათიანი გადაცემისთვის არ გაგწირავთ.

კეტჩუპი.

რამის წერა თუ არ დავიწყე, ვერასდროს ვეღარ დავწერ, ასე მგონია. აი, წერილზე პასუხის გაცემას რომ გადადებ და მერე რაც დრო გადის, უფრო მეტად რომ ჭირს წერის დაწყება, ისე ვარ.

მოკლედ, რა ხდება ჩემს ცხოვრებაში.

სად ვარ, რას ვაკეთებ

7 და 8 დეკემბერს

ქუთაისში ვიყავი, Transitions Online-ს მიერ ორგანიზებული ტრენინგი ჩავატარე.

ტრენინგზე

ძალიან მომეწონა ქუთაისი, ძალიან. ყოველ შემთხვევაში, ის ადგილები, რაც დავათვალიერე და ის ისტორიები, რაც მოვისმინე, საკმაოდ შთამბეჭდავი იყო.

თუმცა ალბათ შენობებზე, განათებებსა და ისტორიებზე მეტად ადამიანებმა მომხიბლეს. განსაკუთრებით ორმა – შორენამ და დათომ.

დათო ლიკლიკაძეს ალბათ ყველა იცნობს, ვისაც ქუთაისთან რაიმე შეხება ჰქონია. ყველაფერი ტელეფონით მოაგვარა, დაგვხვდა ქუთაისში, ტაქსიდან უცებ ჩაერთო რადიო პალიტრის პირდაპირ ეთერში მობილურით და გადასცა ნიუსი ქუთაისის მერის გადადგომის შესახებ, მიგვიყვანა იქ, სადაც სემინარი ტარდებოდა, მერე დაგვაბინავა სასტუმროში, საღამოს კი მინიტური ჩაგვიტარა ქალაქში.

ტრენინგის წარმატებად ვთვლი იმას, რომ ლიკლიკაძე mail.ru-დან gmail-ზე და odnoklassniki-დან Facebook-ზე გადმოვიყვანეთ.

Girl who made my day

ორიოდე თვის წინ ფეისბუქზე წერილი მივიღე ერთი უცნობი გოგოსგან, ქუთაისის რადიოში შენი პოსტი წავიკითხეო. ძალიან გამიხარდა მაშინ, კიბორგას მოვუტრიალდი და ვუთხარი, წარმოგიდგენია, მე აქ ვცხოვრობ, დავდივარ ჩემთვის, ვკამათობთ რომელი დარეცხავს ჭურჭელს და ამ დროს სადღაც იქ, ქუთაისში რადიოეთერში ჩემი პოსტი ისმის, რის შესახებაც აზრზე არ ვარ-მეთქი.

ვერაფრით წარმოვიდგენდი, რომ სულ მალე იმ რადიოეთერში მეც აღმოვჩნდებოდი.

იმ უცნობ გოგოს კი, რომელმაც წერილი მომწერა, შორენა ჰქვია და ბლოგერია. ჩემი ფეისბუქსა და ბლოგზე დაწერილი “4 საათში ქუთაისში ვიქნების” წაკითხვის შემდეგ დილით გაიგო სად ტარდებოდა ტრენინგი და მოვიდა. ვერ აღვწერ, როგორ გამიხარდა, საუკეთესო საჩუქარი იყო, რაც შეიძლებოდა გაეკეთებინა ვინმეს. მეორე დილით კი რადიოშიც მიმიწვია მის გადაცემაში “კბილის ჯაგრისი” (მაგარი სახელი ჰქვია ისე).

ბლოგი კი ისეთია, ამობეჭდვა და ისე წაკითხვა რომ მოგინდება, ერთიანად, წიგნივით. მე მომწონს.

- – - – - – -

6 და 13 დეკემბერს

Rustavi2-ის ახალი ტელეპროექტის, “ნიჭიერის” კასტინგზე, დილის 11-დან საღამოს 11-მდე. “ნიჭიერი” Britain’s Got Talent-ის ქართული ანალოგი იქნება და კასტინგის იმ ორი დღის მიხედვით, რომელსაც დავესწარი – საკმაოდ საინტერესოც. მე, როგორც ბლოგერი, ამაყად ვფლობ all access pass-ს, ანუ ყველგან შემიძლია ცხვირის შეყოფა და ნებისმიერი რამის გადაღება. მოკლედ, ყველას ფეხებში ვებლანდები.

ამ პროექტზე მომავალში კიდევ უფრო მეტს გაიგებთ, რადგან ეთერში გასვლამდე ცალკე გაეშვება გადაცემის ბლოგი, რომლის თანაავტორობის შანსიც ნებისმიერ თქვენგანს შეიძლება მიეცეს (ჰონორარითურთ ;-), მაგრამ ამაზე ცოოტა მერე.

16 და 17 დეკემბერს

გაუს პიარსკოლაში – ლექციები სოციალური მედიისა და ინტერნეტ-მარკეტინგის თემაზე. ვფიქრობ, საინტერესო გამოვიდა. ცოტა ხარვეზებით, მაგრამ მაინც. მაგალითად, დღეს, როდესაც ძირითადად მინდოდა ტექნიკური მხარე მეჩვენებინა სხვადასხვა სოციალური საიტებისა, კავკასუსმა მთელ ვაკეში ინტერნეტი გათიშა და მოგვიწია დაფაზე ხატვა. რა სასოწარკვეთილი ვიყავი, წარმოიდგინეთ, დაფაზე დავხატე ფეისბუქის სტატუსის აფდეითი და like-ბი და კომენტარებიც მივახატე…

19 დეკემბერს, 12 საათზე პიარსკოლაში ღია ლექცია იგეგმება, Google-ს პროდუქციის შესახებ ვისაუბრებ და (ალბათ) ინტერნეტში ლაივის საშუალებაც იქნება Livestream.com-ის დახმარებით. ალბათ-ს იმიტომ ვწერ, რომ არავინ იცის, რა ხასიათზე იქნება იმ დღეს კავკასუსი.

ამასობაში მთლად ღორის არა, მაგრამ მაინც ვირუსი მოვილიე, მერე ვილის გადავდე, ვილიმ ერთი დღე ისიცხიანა და კიბორგას გადასდო, რომელიც ყველაზე სუსტი რგოლი აღმოჩნდა ოჯახში – ორი დღეა სქელსაბანშემოხვეული დადის და ორი თერმომეტრით ერთად იზომავს სიცხეს (ერთი ჩვეულებრივია, მეორე – ელექტრო). Cute.

ამისათვის საჭიროა გივევეის გვერდზე დატოვოთ კომენტარი, სადაც ეწერება სამი ვებგვერდი, რომელსაც ყოველდღე სტუმრობთ. გამარჯვებული გაირკვევა 25 დეკემბერს. [დეტალებისთვის იხილეთ გივევეის გვერდი]

:საახალწლო-განწყობის-ძალით-მომთრეველი-ბლოგერი:

ძალიან მომწონს იმ სასტუმროს სახელი, სადაც უნდა დავრჩე - “ძმები”. ლეპტოპი კი მექნება თან, მაგრამ ვაირლესის იმედი ქუთაისის სასტუმროში დიდად არ მაქვს.

ქუთაისში ერთხელ ვარ ნამყოფი – მე-8 თუ მე-9 კლასში ვიყავი, ორდღიანი ექსკურსია გვქონდა. ყველაზე კარგად ბაგრატის ტაძარი მახსოვს, ძალიან შთამბეჭდავი იყო. მაგრამ კიდევ უფრო შთამბეჭდავი სხვა რამ აღმოჩნდა – ღამე ყრუ-მუნჯთა პანსიონატში გავატარეთ. მაგრად დავითრგუნე ამის გამო, რაღაც აუტანელ პირობებში ცხოვრობდნენ. ნეტა თუ შეიცვალა რამე.

- – - – -

გიზიარებთ სამ (ჩემთვის) ახალ და საინტერესო ბლოგს:

• HR Journal:

მაქვს პატივი, გაუწყო, რომ იმყოფები HR-ის სამყაროში, სადაც სტატიების უმრავლესობა ეხება ადამიანურ რესურსებს და მათ მართვას. გარდა ამისა, თქვენ შეგიძლიათ გაეცნოთ საინტერესო პოსტებს მარკეტინგის, მენეჯმენტის, ლიდერობის ხელოვნების შესახებ. ასევე გაცნობითი ხასიათის სტატიებს სხვადასხვა ნაკლებად პოპულარულ პიროვნებებზე, რომელთა მოღვაწეობაზე ინფორმაციის მიღება მკითხველისთვის, ვფიქრობ, საინტერესოა.

• “ჩვენი ბლოგი”:

როდესაც „ფულთაიმი“ სამუშაო დავიწყე, ამ „ნიუ ჩელენჯმა“ კიდევ უფრო მეტად წამართვა „სფეარ თაიმი“ . . .

ყოველი დღე ერთი და იგივე რუტინით იწყება და მთავრდება… თუმცა შუადღეს ერთსაათიანი „ბრეიქი“ გვაქვს, ე.წ. „ლანჩთაიმი“ . . . რის შემდეგაც კვლავ „ვორქშოფს“ ვუბრუნდები …

არ ვიცი რამდენად გამომივიდა, მაგრამ მინდა ეს სტატია ერთგვარი „ჰინტი“ იყოს ჩემი მეგობრებისათვის, რომ ვიწყებ აქტიურ ბრძოლას ასეთი „მარგალიტების“ წინააღმდეგ. . .

“ჩვენი ბლოგი” (ა)

• საფოსტო ყუთი

ჩემი მუცელი უძიროა,საუკეთესოა საშუალებაა ნებისმიერ თქვენგანსა და თქვენთვის სასურველ ადამიანს შორის და ჩემი ენთუზიაზმიც ულევია…

ამიტომ, დღეიდან,ნებისმიერ მსურველს,ბლოგერს,არაბლოგერს,რომანტიულს,არარომანტიულს,მკვლელს და მონაზონს,შეუძლია ჩემი მუცლის ამოვსების საქმეში თავისი წვლილი შეიტანოს…

გამომიგზავნეთ ნებისმიერი ზომის,წონის და შინაარსის წერილი და დამიბრუნეთ ჩემი დაქვეითებული თვითშეფასება…

თქვენი წერილების მომლოდინე და მარად თქვენ სამსახურში მყოფი საფოსტო ყუთი..

მგონი საკმარისად დავისვენე, ხვალიდან ძიებას დავიწყებ.

ჰო მართლა, გილოცავთ ყველას დღევანდელ დღეს, 40 წლის წინ, 1969 წლის 5 დეკემბერს ერთმანეთს პირველად შეუერთდა 4 კომპიუტერი, შეიქმნა ქსელი, რომლისგანაც შემდეგ დაიბადა ჩვენი საყვარელი

ი ნ ტ ე რ ნ ე ტ ი.

ერთადერთი, რის გამოც ვამუხრუჭებდი, ტრენერები იყვნენ. უმეტესობის შესახებ საერთოდ არც გამეგო, ზოგის ბიო არადამაჯერებლად ჟღერდა და ვინც ვიცოდი, მის შესახებ მთლად დადებითი წარმოდგენა არ მქონია.

შემდეგ იყო ახალი მედიის ფორუმი და კოხინორის ბლოგზე ეს პოსტი, ციტატა: “დოდი თუ ნახავს ამ პოსტს, 2-ჯერ მოვისმინე როგორ ჭორავდნენ მის ბლოგს (:კედლებსაცყურებიაქვთსმაილი:), – ვითომ რაში მაინტერესებს როგორ იმშობიარა, წარბები როგორ გაეზარდა და ა.შ. მოკლედ ასეთი დონის არი რაო, ერთი “ფრიად” გოგო უზიარებდა სხვებს, მანამდე ერთი ყმაწვილიც მსგავსივე ტექსტით. პოპულარობა მხვერპლს მოითხოვს, “ზატო” შავი პიარიც პიარია : )”

როდესაც წავიკითხე, ჯერ გამიხარდა, კარგია, როცა შენზე საუბრობენ. მერე რაღაც  ბოროტულად გამეცინა და იქ კომენტარებშიც დავწერე, მასეთი მიდგომის გამო ისინი 200-ლარიან სამსახურებზე მუშაობენ და მე ბევრად უფრო ძვირად ვუტარებ ტრენინგებს-მეთქი.

და მაშინვე სინდისმა მომქენჯნა. თავი მათს ადგილას წარმოვიდგინე – ვიყავი კიდეც მათს ადგილას. როგორც ზოგი სტუდენტისთვის მე მხოლოდ მშობიარობასა და წარბებზე მპოსტავი რაღაც-გაურკვეველი-სიტყვა-ბლოგერი ვარ, ისე ჩემთვის მაია ასათიანია მხოლოდ “პროფილის” უნიჭო წამყვანი და პიარ-სკოლის ტრენერებს შორის მის დანახვაზე ცხვირიც ავიბზუე.

არადა როგორც იმ სტუდენტებს შეუძლიათ ბევრი მათთვის სასარგებლო რამ გამოწურონ ჩემგან, თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ რამდენიმეწლიანი გამოცდილება მაქვს, ასევე შემიძლია მეც ნებისმიერი ტრენერისგან ჩემთვის საჭირო ინფორმაცია მივიღო, მიუხედავად იმისა, როგორი წარბები აქვს მას და როგორ უძღვება ამა თუ იმ გადაცემას.

კოხინორის იმ პოსტის შემდეგ კარგა ხანს დავდიოდი სინდისის ქენჯნით და პიარ-სკოლას გულში ბოდიშს ვუხდიდი.

ცოტა ხანში კი ფრიად საინტერესო რამ მოხდა – ათიოდე დღის წინ აზრადაც არ მომივიდოდა, რომ სულ მალე თავად გავხდებოდი პიარ-სკოლის ტრენერი.

[მადლობა ზურიუსს და კომპლიმენტები ჯეპრას, სადაც ყველაზე ლამაზი გოგოები მუშაობენ!]

სკრინი ფეისბუქიდან