დოდკას ბლოგი

აუუუ, ფურცელზე ფანქრით თუ არ დავწერე, მუზა არ მომდიიის! (c) ჩანახატების მწერალი გოგოები

“წვიმს… წვეთები მეცემა… რა სისველეა… როგორ მიყვარს წვიმა….. თითქოს ცა ტირის….. ფოთლები ეშვებიან ხეებიდან……. როგორ მენატრები!!!1!!1″
(c) ჩანახატების მწერალი გოგო

წეღან ჩემმა ფეისბუქელმა მეგობარმა დაწერა, პირველკლასელ ბავშვებთან კომპიუტერები რომ შეაქვთ, კარგი იდეაა, მაგრამ ამან ხელით წერის პრობლემა არ შექმნასო. რომ გავქექე განათლების სამინისტროს ვებგვერდი, მივხვდი, რაზე იყო საუბარი – პირველკლასელებს წელს ნეთბუქებს ურიგებენ, სადაც წინასწარ ჩაწერილი იქნება სახელმძღვანელოები, რომლებიც, სხვათაშორის, მტკივნეულად ძვირი ღირს.

“პრობლემას” რაც შეეხება – საერთოდ რა საჭიროა ხელით წერა? ან დასჭირდებათ კი ის 10-15 წლის შემდეგ ჩვენს შვილებს?

პირადად მე ხელით ვწერ სადღაც… კვირაში ერთხელ, 2 წუთი – როდესაც საყიდი პროდუქტების სიას ვადგენ. სხვა ყველა შემთხვევისთვის ან მობილურია გვერდით, ან ლეპტოპი. ვილიამი რომ გაიზრდება, ძნელად წარმომიდგენია, რატომ შეიძლება დასჭირდეს ხელით წერა კომპიუტერების, ლეპტოპების, ნეტბუქების, ტაბლეტებისა და მობილურების სამყაროში. [აქვე - რა ბედნიერებაა, რომ მას არავინ დააწყებინებს ანბანის 3-ჯერ ახლიდან გადაწერას კალიგრაფიის გაუმჯობესების მიზნით! და აქ დედაჩემს ვუყურებ განმგმირავი მზერით. აი, ხომ გადასარევი კალიგრაფია გამიხდა 24 წლის შემდეგ? sylfaen, კანფეტია!]

ისევ პირველკლასელებს რომ დავუბრუნდეთ, გადავხედავთ რა ამ ასაკის ბავშვებს ჩვენს წრეში, აშკარაა – ისინი, ვისაც სახლში ისედაც აქვთ კომპიუტერი, საკმარისად კარგად ფლობენ მას და არაფერი უჭირს, 2 საათი თამაშის ნაცვლად 1 საათი თუ ითამაშებენ და შემდეგ 1 საათს დავალების გასაკეთებლად გამოიყენებენ. ვისაც არ აქვს კომპიუტერი კი ძალიან კარგი, თუ გაუჩნდება.

მოკლედ, ჩემი აზრი ასეთია, ხელით წერა – გადაშენებადი უნარია და ძალიანაც არ უნდა გავეტიროთ.

მეორე საკითხი, რაზეც საზოგადოება შფოთავს, ბავშვების თვალებია – კომპიუტერიდან კითხვა მოუწევთ და გაუფუჭდებათო. ვაკვირდები, როგორც წესი, ასეთ თემებზე ის ხალხი ახურებს, ვისაც ზოგადად, ჰკიდია ბავშვების თვალები, მათი შვილები ან კომპიუტერთან სხედან 24/7, ან ტელევიზორთან. არადა, რა უჭირს, თუ იმ დროს, როცა ბავშვს თვალები ისედაც უფუჭდება მორიგი მდარე სერიალის თქვენთან ერთად ცქერისას, ეს თვალები რაიმეს მეცადინეობის დროს გაუფუჭდება კომპიუტერთან? თან მინახავს რა ზოგიერთი მდარე ხარისხის სახელმძღვანელო, კიდევ სადაოა, რა უფრო ცუდია მხედველობისთვის, კომპიუტერი თუ იმ უხარისხო წიგნიდან კითხვა.

წეღან ეკასთან ლაპარაკისას (რომლის ბლოგსაც რეკომენდაციას ვუწევ), ერთ რამეს მივხვდი – ფეისბუქი მაგრად მხარჯავს.

სულ ხდება ირგვლივ რაღაცეები, რისი დაწერაც მინდა და, როგორც წესი, ფეისბუქზე ვწერ სტატუსად ან ამა თუ იმ ლინკს ვაშეარებ. ბოლოს ვიცლები და ბლოგზე აღარ ვწერ.

არადა ფეისბუქსაც რომ ვერ შევეშვები? მას შემდეგ, რაც სოციალური მედია პროფესიად იქცა, ფეისბუქზე ჩემი არყოფნა გამორიცხულია, მაგას სჯობს ხარაკირი გავიკეთო.

რამე უნდა მოვიფიქრო, ბლოგი მენატრება ძალიან.

რამდენიმე წლის წინ საქართველოდან წასვლაზე ვოცნებობდი.

მეგონა, რომ “სადღაც იქ” უფრო კარგია, მეტად დამაფასებენ, მომეფერებიან, “იქ” არ არიან ძველი ბიჭები, “იქ” არ ყრიან ქუჩაში ნაგავს, “იქ” მეტი ფულია და მეტი შესაძლებლობა, “იქ” არავინ შენს ცხოვრებაში არ ერევა. მოკლედ, აწყობილ ქვეყანაში აწყობილ ცხოვრებას რა სჯობს.

მერე ცოტა გავიზარდე და მივხვდი, თუ რამე არ მოგწონს – უნდა შეცვალო, სახელმწიფო ზემოდან არ შენდება, როგორც ხე არ მწვანდება ზემოდან – თითოეულ მოქალაქეს შეაქვს წვლილი უკეთესი ქვეყნის ჩამოყალიბებაში.

ვიფიქრე, რომ თუ მე ჩემს საქმეს კარგად გავაკეთებ, თუ სტუდენტი კარგად ისწავლის, თუ მეეზოვე კარგად დაგვის, თუ რესტორანში მზარეული გემრიელ საჭმელს გააკეთებს, თუ ყველა გადავიხდით ავტობუსში მგზავრობის ფულს და ურნაში ჩავაგდებთ ნაგავს – ეს ქვეყანაზე მალე აისახება და სულ რამდენიმე წელში ჩვენი “აქ” ბევრად უკეთესი იქნება, ვიდრე “იქ’.

Lead by example – ჩემი ცხოვრება ამ იდეაზე აეწყო. მე მიყვარს, ვაფრენ იმ საქმეზე, რასაც ვაკეთებ და ვთვლი, რომ ჩემი წვლილი შემაქვს ქვეყნის განვითარებაში: სოციალურ მედიაზე ვმუშაობ, ტრენინგებს ვატარებ, მჯერა, რომ სოციალური მედია ერთ-ერთი გზაა თავისუფალი სიტყვის, გამოხატვის თავისუფლების, სამოქალაქო აქტივობის ამაღლებისათვის. ნაგავს ურნაში ვაგდებ, ავტობუსში ბილეთს ვიღებ, გადასახადებს პატიოსნად ვიხდი. ყველაზე ჭკვიან და საყვარელ ბავშვს კარგ ადამიანად ვზრდი, მაღაზიაში ვცდილობ ქართული პროდუქცია ვიყიდო. მე მჯერა, ამ პატარა ნაბიჯებითაც კი რაღაც დიდის ნაწილი ვხდები, მე მჯერა, რომ თუ ამ გზით ვივლი, სხვებიც მომყვებიან და ბევრს მივაღწევთ ერთად.

ჩემი მეგობარი, რომელიც სომხეთიდან ჩამოვიდა, გაოცებული მიყურებს, როდესაც ქუჩაში სიგარეტს ვუკიდებ, მეორე, აზერბაიჯანელი მეგობარი კი კულტურულ შოკს იღებს, როცა კაფეში სექსზე ვსაუბრობთ და მეპატრონე არ გვაგდებს კაფედან. ჩემს ამ ორივე მეგობარს საქართველოში ცხოვრება უნდა, მე მეღიმება და მხრებში ვიმართები – ალბათ მივაღწიე რაღაცას, რადგან მათთვის საქართველო გახდა ის “იქ”, სადაც მე მინდოდა გაქცევა წლების წინ.

მერე ჩნდება “მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი”, “სახალხო მართლმადიდებლური მოძრაობა” და მსგავსი კრიმინალური დაჯგუფებები, რომლებიც მართლმადიდებლობას ამოფარებულნი ჩემს მეგობრებს არბევენ, სცემენ, ქუჩაში უხვდებიან, რომლებიც ტელევიზიის ეთერში შევარდებიან, ქრისტეს სახელით იგინებიან და იქნევენ მუშტებს, თვლიან, რომ ლიბერალიზმი – საგინებელია, “ქართველობა უნდა დავიცვათ”, “ამათ ქვეყანა არ უნდა გავათელინოთ”, “ღმერთი თუ არ გწამს – უნდა მოკვდე, თან წამებით!” “გეები – დასახოცია!”, “სხვა ეროვნების ხალხი ამ ქვეყანაში არ უნდა ჭაჭანებდნენ!” “დაგსჯით!”

ისინი იმუქრებიან, არბევენ, სცემენ, აგინებენ, ატერორებენ. პოლიცია – ისევ გულხელდაკრეფილი დგას. საზოგადოების ნაწილი ფაშისტებს, რომლებსაც ატრიბუტიკაც კი შესაფერისი აქვთ – მხარსაც კი უჭერს და აქეზებს.

და დგება გადამწყვეტი მომენტი.

ახლა წყდება, საით წავა სახელმწიფო, რომელსაც მე ვაშენებდი. ახლა წყდება, მომკლავენ იმის გამო, რომ ათეისტი ვარ თუ არა, ახლა წყდება, მართლა აქვს თუ არა ჩემს ქვეყანას შანსი გახდეს ის “იქ”, სადაც უხარიათ ცხოვრება და საიდანაც გაქცევას არ ფიქრობენ.

იმედის თვალით ვუყურებ ხელისუფლებას, მთავრობას, სამართალდამცავებს, ვისაც ეხება ყველას – ვეხვეწები,  დამიცავი, დამიცავი და ერთად ავაშენოთ ის ქვეყანა, რომლითაც ვიამაყებთ, აი, ხომ ხედავ, მე ჩემს წილს ვაკეთებ – გააკეთე შენც შენი წილი და ერთად ავაშენოთ. გთხოვ.

ნიჭიერის შესახებ ბევრი რამის მოყოლა მინდოდა ხოლმე ბლოგზე და ვერ ვყვებოდი.

კარგი რომ დამეწერა, იფიქრებდით, რომ გულწრფელი არ ვარ, რადგან იქ ვმუშაობდი, ცუდი რომ დამეწერა… ნუ, სამსახურზე, რომლიდანაც საკუთარი ნებით წამოსვლას არ აპირებ, ცუდი არ უნდა დაწერო.

გუშინ “ნიჭიერის” ფინალი იყო, კონტრაქტი ოფიციალურად რამდენიმე დღის წინ შეწყდა, ასე რომ ახლა თამამად შემიძლია დავწერო პოსტი პროექტის შესახებ, რომელმაც უზარმაზარი გამოცდილება მომცა და რომელსაც, მე მგონი, მეც მივეცი რაღაც ჩემი, არც ისე პატარა ნაწილი.

დასაწყისი

სულ პირველად რუსთავი2-ში რომ დაგვიბარეს, ისე მივედი, საკმაოდ უემოციოდ, მორიგი რაღაც-გვინდა-ვქნათ-და-არ-ვიცით მეგონა, რომლითაც უკვე საკმაოდ მქონდა გამოჭედილი ყურები. იმ პერიოდში პარალელურად სულ მიდიოდა მსგავსი სახის შეხვედრები, მათ შორის, ორი სხვა ტელევიზიის წარმომადგენლებთანაც. არ ვიცი, როგორ დაემთხვა ასე, რომ ყველა ერთი და იგივე პერიოდში დამიკავშირდა. თუმცა ამ შეხვედრებიდან ერთადერთი, ვინც იცოდა, რა უნდოდა და რაში შეიძლებოდა ჩვენი გამოყენება, იყო ის ტიპი, ვინც რუსთავი2-ში დაგვხვდა, რომლის სახელი და გვარი ვერც კი დავიმახსოვრე მაშინ.

დაახლოებით 2 თვის შემდეგ “ის ტიპი” (რომელსაც გიორგი ხაბურზანია ჰქვია და “ნიჭიერის” აღმასრულებელი პროდიუსერია) ჩემი უფროსი გახდა, მე – “ნიჭიერის” ინტერნეტ-მარკეტინგი ჩამბარდა და მივიღე  კასტინგებზე დასწრებისა და ყველგან ცხვირის შეყოფის უფლება. ჰო, აპრილში წამომეწია პროდიუსერთა საერთაშორისო გილდიის მიერ მიღებული ‘ტიტული’ – ტრანსმედია პროდიუსერი, რომელიც მაშინვე ამაყად ჩავწერე სივისმაგვარ გვერდზე.

შენ მანდ რას აკეთებ?

ყველგან online

ჩემს მოვალეობებში შედიოდა ყველაფერი, რაც ინტერნეტს ეხება – პროექტის დაწყებამდე ცნობადობის გაზრდა (რასაც pre-buzz დავარქვი), ბლოგის მართვა, ბლოგისთვის კონტენტის შექმნა, სხვების (ამ შემთხვევაში – 3 ბლოგერის) პოსტების რედაქტირება, ვიდეოების დადება, ფეისბუქის ფეიჯი, მეილები და ა.შ. გარდა ამ ყველაფრისა, თავიდანვე მაქსიმალურად ვეცადე, გავრკვეულიყავი – თუ როგორ კეთდება შოუ, გადაღებები, მონტაჟი, თითოეული გადაცემის სცენარი. ყველაფერს ვაკვირდებოდი, მართლა ყველგან შევყავი ცხვირი, სადაც შემეტია – ეს რაღაც წიკი მაქვს ასეთი, მინდა, ყველაფერი ვიცოდე იმის შესახებ, რასაც ვაკეთებ, თუნდაც ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალებიც კი, რომლებიც მე შეიძლება არანაირად მეხება.

გუნდი

ვთვლი, რომ ძალიან გამიმართლა… არა, გამართლების არ მჯერა, მაგრამ მაინც, იყოს ასე – ვთვლი, რომ ძალიან გამიმართლა, რადგან “ნიჭიერის” სულისჩამდგმელ გუნდთან მუშაობის შესაძლებლობა მომეცა. ყაზარმიდან დაწყებული (გახსოვთ ეგ შოუ ისე? :), ბარით, ჯეოსტარით და ვარსკვლავების აკადემიით გაგრძელებული, ყველაფერი ამ გუნდის შექმნილია, უდიდესი გამოცდილება აქვთ და მათგან უამრავი რამის სწავლა შეიძლება, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ საერთოდ არ აპირებ ტელევიზიასთან რაიმე შეხება გქონდეს.

“ნიჭიერი” საქართველოში პირველი სატელევიზიო პროექტია, რომელმაც არ დაიკიდა ინტერნეტი და სოციალურ მედიაშიც გაუკეთდა მხარდაჭერა, რაც, თავის მხრივ, დადებითად აისახა პროექტის რეიტინგზეც (რა ცუდია, რომ მართლა ვერავინ გაზომავს, იმ რეკორდული რეიტინგებიდან, რაც ნიჭიერმა მიიღო, რამხელა წვლილი აქვს სოციალურ მედიაში ჩართულობას). და მე სიამაყისგან ლამის ვსკდები, რომ საქართველოში ერთადერთი ადამიანი ვარ, ვისაც შეუძლია ამაყად თქვას – დიახ, პირველად ეს მე გავაკეთე…

მე და ნიჭიერი

ორი ილუზიონისტი, ერთი ვილი, ერთი მე

ერთხელ ფეისბუქზე დავწერე, ნიჭიერის ფანი ვარ, მართლა მაგრად მომწონს და ნეტა აქ რომ არ ვმუშაობდე, მაინც თუ მომეწონებოდა და აქტიურად თუ ჩავერთვებოდი-მეთქი. ეს შეკითხვა ისევ ძალაშია. მე ის ტიპი ვარ, აი გამაღიზიანებლად რომ იბზუებენ ცხვირს და ამბობენ, ჰა? შუა ქალაქი? არ ვიცი, მაგას არ ვუყურებ. საერთოდ სახლში ტელევიზორი არ მაქვს.

არადა მართლა არ მქონდა და მართლა არ ვუყურებ. ამიტომ საინტერესოა და ვერასდროს გავიგებ – ნიჭიერში რომ არ ვყოფილიყავი თავით ფეხამდე შერჭობილი, რას ვიტყოდი მის შესახებ, როგორც რიგითი, არა, რიგითი კი არა – ცხვირაბზუებული მაყურებელი.

რა მივიღე

• უდიდესი გამოცდილება, რომელიც პრინციპში მთლად უმტკივნეულოდ არ მოსულა – ბევრი შეცდომები იყო, ჩავარდნებიც, სრულიად შემთხვევით წარმატებულად გარტყმული იდეებიც.
• ბევრი საინტერესო ადამიანი გავიცანი.
• კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ გუნდური მუშაობა და საქმის გადანაწილება ძალიან მიჭირს, როგორც წესი, ყველაფერს საკუთარ თავზე ვიღებ, თუმცა მანამ, სანამ საქმე კარგად კეთდება, ეს მხოლოდ ჩემი პრობლემაა.
• დიდი, მსუქანი, ძალიან ნოყიერი პუნქტი სივიში.
• ცოტაოდენი ფული.
• აღარავისთან მიწევს მტკიცება, თუ რა მნიშვნელოვანია სოციალური მედია.

ფინალის შესახებ

ბლოგის პოსტების მზადებისას

რადგან ბევრი მეკითხება, ბარემ აქაც დავწერ. ფინალი… და პროექტის გამარჯვებული – ლევან შავაძე. ბოლო დღის მანძილზე ათობით ადამიანმა მკითხა: - გაგიტყდა?

პასუხი: -კი, მერე შევეგუე და მხოლოდ ინფორმაციად შევუშვი თავში. შემდეგ ბევრს ვფიქრობდი ამ თემაზე, სინამდვილეში მისი გამარჯვება არ გამიტყდა, სხვა რამ იყო გულდასაწყვეტი:

1. ის, რომ ნაცარაშვილი, ხანჩალიანი და რობაქიძე, ეს სამი ფენომენალური ადამიანი სამეულშიც კი ვერ მოხვდა.

2. ის, რომ ამდენი ვიწვალეთ, ასე დავიხარჯეთ, ასეთი შოუ დაიდო ქართულ ტელესივრცეში, ამდენი განსხვავებული ნომერი… და ხალხმა ისევ ის აირჩია, რასაც წლებია ირჩევს. არ ვიცი, როგორ გადმოვცე – იმედგაცრუებაც არაა შესაფერისი სიტყვა. აი, კვერცხს რომ შეწვავ და სტუმრებს გაუმასპინძლდები, მეორე დღეს კი რომ იწვალებ, ხინკალს, ნიგვზიან ბადრიჯანს, სოკოს კეცზე, პიცას, სპაგეტის, ჩინურ ბრინჯს და სუშის რომ დადებ სუფრაზე და სტუმრებს იგივე რეაქცია რომ აქვთ, რაც შემწვარი კვერცხის დროს ჰქონდათ…

და მე ♥ ნიჭიერი. მომენატრება…