აი ბავშვობაში მე და ჩემი და თამაშს ვიწყებდით სახლის მოწყობით თოჯინებისთვის და თამაშის სცენარის დაგეგმვით. რომ ვამთავრებდით – უშუალოდ “თამაშზე” გადასასვლელად” უკვე დაღლილები ვიყავით, ისევ ვკრეფდით ამ ყველაფერს და ვყრიდით ყუთში. ეს ისე, დაგეგმვა და არშესრულებაზე გამახსენდა.

2009 –

1. გადავიტან ბლოგს .გე დომენზე.

დიდი ხანია ვაპირებ და თავი ვერ მოვაბი, როგორც ძალიან ბევრ რამეს კიდევ ცხოვრებაში.

2. ცოტათი მაინც გავერკვევი ჰტმლ-ში თუ პჰპ-ში თუ რაც ჰქვია იმას, რაც საიტებს აკეთებს.

3. ორსულობისას მოვიმატებ მაქსიმუმ 15 კგ-ს. წლის ბოლოს დაკლებული მექნება მომატებულის 80% მაინც.

4. გავხდები უფრო პოზიტიური.

ამასწინათ მე და ჩემი ერთი მეგობარი ვჭორაობდით. აი ქალურად რა, ვიღაც ჭ სასტავს რომ იხსენებ და ყვები, რაც რამე გაგახსენდება. ხოდა მე-6 თუ მე-7 ეგრე რანდომ გახსენებულ ადამიანზე რომ ვთქვი: “აუ ეგ რა მ.ს.ო-ა”-მეთქი, მივხვდი, რომ მე ვარ მ.ს.ო და კიდევ უარესი.

მერე მინდოდა გამეკეთებინა პოზიტივის კვირეული, ანუ ერთი კვირის მანძილზე არავიზე არ მეთქვა ცუდი და თუ გავიფიქრებდი კიდევ – სასწრაფოდ მომეფიქრებინა იმ ადამიანის/მოვლენის დადებითი მხარეები. მაგრამ მაგ დროს ახალი სამსახური დავიწყე და იქ ბევრი მ.ს.ო იყ და გამიჭირდებოდა პოზიტივი, მერე დავანებე თავი და სახლში ვიყავი – რაც ჩიტერობა იქნებოდა და მერე კიდევ სულ ამომიფრინდა თავიდან.

ჰოდა საქმე მაინც და მაინც იმ 7 თუ 10 თუ რამდენიც იქნება დღეშია, რაც ამ პოზიტიურ აზროვნებას მინდა დავუთმო, განწყობა მინდა შევიცვალო. არა, რა თქმა უნდა, ადამიანები ვარდისფერები, კეთილები და გულის სიღრმეში ყველაზე კარგი ტიპები  – ადამიანები მ.ს.ო-ები არიან, ჩემი თამადობით – ჰოდა უნდა შევეგუო მათს არაიდეალურობას.

5. უზრდელურ სიტყვებს მოვუკლებ.

მითუმეტეს – ბავშვის დაბადების შემდეგ.

6. არ დავიწყებ სიგარეტის მოწევას.

პოსტპარტუმ დეპრესიები, “ღმერთმანი, სად ვარ მე” და ა.შ. ალბათ მაფიქრებინებს იმას, რომ აი, სიგარეტის გადაგდებით დაიწყო ყველაფერი და ბლაბლა. ჰოდა არა, დოდი, არ დაწყებულა სიგარეტის გადაგდებით არაფერი. გარდა ნორმალურად სუნთქვისა და იმისა, რომ დილაობით პირში დებილური გემო არ გაქვს და სახლში მწკლარტე სუნი არ დგას. მომავალი წლიდან დაიწყე ისევ, თუ მოგინდება, ოღონდ არა პოსტ პარტუმ დეპრესიის გამო და არა საკუთარი თავის მოძებნისათვის.

7. არ მივატოვებ არტიდეას.

8. შევეცდები ყოველდღე ვისეირნო.

“შევეცდები” იმიტომ, რომ ახლა, როცა ხანდახანმოყინულია გარეთ – მაგრად მეშინია გასეირნება, სულ მგონია, რომ ამისრიალდება ფეხი და დავებრეთხვები. ადრე მეშინოდა, რომ ავსრიალდებოდი, დავეხეთქებოდი და ცხვირს დავარტყამდი რამეს, ახლა მეშინია, რომ ავსრიალდები, დავეხეთქები და ბავშვს დავახეთქებ.

9. იოგა.

ონლაინ ვიძიუებს გადმოვწერ და იოგაში გავერკვევი, თორემ რატომღაც სულ ვფიქრობ, რომ ჯადოსნური რამეა, ყოვლისშემძლე და აა, საოცრება, მე ამას ვერასდროს შევძლებ, იმიტომ, რომ ასეთი მაგიურია, სუნთქვებია საჭირო, გონების დაწმენდა და ჰარმონია (დიაღ დიაღ, მსგავსი აზრები ხშირად ტრიალებს ჩემს თავში). ჰოდა რომ გავერკვევი და ვეცდები ვივარჯიშო, იქნებ გადამიაროს ამ თრთოლვამ იოგის წინაშე.

10. სასურველია მთლად ყველა მეგობარი არ მოვიმდურო.

მერე რა, რომ მ.ს.ო-ები არიან, ზა ტო მიტანენ და მეც ვიტან დროის უმეტეს ნაწილში. ამ ჰორმონების გადამკიდე კიდევ… წეღაც ნახევარი საათი ცხარე ცრემლით ვტიროდი იმის გამო, რომ კიბორგამ თურმე არ იცის რას ნიშნავს RSS და სულ “პოლიკლინიკის ექიმი” ვეძახე. მერე ისე ნერვებზე მოვიშალე საკუთარ თავზე, მაგრამ ის ნახევარი საათი აი ფიზიკურად ვერ მოვრჩი ბღავილს. ბუეჰე…
მოკლედ, ვინმეს რამე თუ ვაწყენინე მაინც და მაინც – “Энто не я”…

_ – _ – _ – _ – _ – _

მეტი ვერაფერი გავიხსენე, რასაც ჩავამატებდი. ფინანსური მდგომარეობის დაგეგმვა აქედან ცოტა ძნელია, ისევე, როგორც ბავშვთან დაკავშირებული რამეებისა. “კარიერა” მკიდია, საყიდლები კიდევ უარესად მკიდია, კიდევ რას წერენ რეზოლუციაში არ ვიცი.

აბა, ერთიწლისმერე დოდივ, რომელიც ამას კითხულობ ახლა, დიდი იმედი მაქვს, რომ თავს მ.ს.ო-დ არ გრძნობ შეუსრულებელი პუნქტების გამო.

ძალიან გრძელი პოსტი.

აქ მეწერა თავისმართლება გრძელი პოსტის შესახებ და დავიკიდე.

ახალ წელს გილოცავთ : )

2008 წელი ძალიან არეულ-დარეულად დაიწყო ჩემთვის. ახალ წელს შევხვდი პირველად ცხოვრებაში ისე, როგორც მინდოდა – საყვარელ ადამიანთან ერთად, თან მეკიდა ახალი წელი იყო თუ არა, 12-მა რომ ჩამოჰკრა, მაგ დროს აბაზანაში შხაპს ვიღებდი.

2 იანვარი ძალიან სახალისო და საქართველოსთვის უნიკალურ ფართიზე გავატარეთ. უფრო სწორედ, მე ერთ-ერთი ორგანიზატორი ვიყავი. ძალიან კარგი გამოვიდა, და ეს იყო ფაქტიურად ჩემი ბოლო ურთიერთობა იმ სასტავთან, ვისთანაც მთელი 2007 წელი ვურთიერთობდი – სასტავთან ერთიანობაში, თორემ ცალცალკე იმ ადამიანებს ისედაც ვეურთიერთობები და მეგობრები არიან ჩემი. იმ დღეს კი სასტავი, როგორც ერთიანობა, ჩემთვის მთლიანად ამოიწურა და უინტერესო გახდა.

იმავე დღეს გავიკეთე ფეხმძიმობის ტესტი და ორი ხაზი აჩვენა. იმ ფართიმ ბუნდოვნად გაიარა ჩემ თვალწინ, თუმცა რაღაც ბოლომდე დავიხარჯე, აი კიბორგასთვის ალბათ ერთ-ერთი დიდი კოშმარი იყო ამ წლისა. ჯერ ერთად არც ვცხოვრობდით, სამიოდე დღის წინ გვქონდა გადაწყვეტილი, რომ ჩვენებს დავლაპარაკებოდით ერთად გადასვლაზე და უცებ ბაც, ფეხმძიმობა.

ძალიან დავიბენი. მთელი ცხოვრება ერთადერთი პრინციპი მქონდა, აი საერთოდ არაფერი პრინციპები არ მაქვს გარდა ერთისა – აბორტს არ გავიკეთებ რაც უნდა მოხდეს-მეთქი. მაგრამ ისიც მესმოდა, რომ ერთად ახალგადასული წყვილისთვის ეგრევე ბავშვი – ამ ურთიერთობის დანგრევას უდრიდა და ბოლოს ჩემი და კიბორგას ურთიერთობა ვარჩიე, გადავწყვიტე აბორტის გაკეთება. ამ გადაწყვეტილებამ ძალიან გადამარჩინა იმიტომ, რომ მეორე დღეს ექოზე სასწრაფოდ მოსაშორებელიაო მითხრა ექიმმა და გულს მომეშვა, სინდისი აღარ მქენჯნიდა და ყველაფერი ექიმს “გადავაბრალე”. ერთი-ორი ადამიანის გარდა არც არავინ იცის, რომ სინამდვილეში ჩემი გადაწყვეტილება იყო მანამდე, ვიდრე მეცოდინებოდა, რომ მართლა მოსაშორებელი იყო. მერე უბრალოდ ამ დიაგნოზს ამოვეფარე და: “ბუშტნამქერი იყო, ექიმმა მითხრა უნდა გაიკეთოო” და ანგელოზჩიკის თვალების ფახული, თითქოს მე რა, მე რას მერჩით, აი ექიმმა თქვა..

მე არ ვიცი, ის ნაყოფი ჯანმრთელი და სიცოცხლისუნარიანი რომ ყოფილიყო, გავბედავდით თუ არა მე და კიბორგა ბოლო წუთებში, ექიმთან შესვლამდე აბორტზე ფიქრს თუ გამოვიქცეოდით იქიდან, ან როგორ წავიდოდა ჩვენი ცხოვრება და ურთიერთობა მას მერე, დაშორებულები ვიქნებოდით დღეს თუ პირიქით…

მოკლედ, 8 იანვარს ხელი მოვაწერეთ, ძალიან ყინავდა და სრიალ-სრიალით შევედით წერეთლის საპასპორტოში, ათ წუთში მოვაწერეთ ხელი [რაც დედაჩემის ახირება იყო. იდეა გვქონდა, რომ მეორე დღესვე შეგვეტანა განქორწინებაზე, მაგრამ განქორწინება 45 ლარი ღირს და დაგვენანა ფული]. მეორე დღეს აბორტი და მერე არ ვიცი, მერე ერთად ცხოვრება, შეგუება ერთმანეთის ჩვევებთან, ბევრი ბევრი ბევრი პრიწირკა. რაც უნდა გამოცდილი იყოს წყვილი, ერთად ცხოვრების პირველი ორი თვე მაინც საკმაოდ მაზალოა : ) ნუ, სეკსებია ბევრი სამაგიეროდ.

მარტში დამებადა პროექტის იდეა, რომლის სახელი მერე შპილერამ “მაჩუქა” – არტიდეა. ეს პროექტი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რადგან იმ პერიოდში საკუთარ გამოუსადეგარობაზე ხშირად ვფიქრობდი. მაგრამ არტიდეაც ევრ დამეხმარა გაქანებულ სოციოფობიაში, რაც იმ დროს მჭირდა. გარეთ საერთოდ არ გავდიოდი თითქმის, თუ გავდიოდი – ძალიან შეკუმშული და დაძაბული ვიყავი, ადამიანებთან ურთიერთობა მინიმუმამდე მქონდა დაყვანილი.

საკუთარ თავზე მუშაობა დავიწყე – ვაიძულებდი თავს, რომ მესეირნა მარტოს, რომ შემეხედა ადამიანებისთვის და მივმხდარიყავი, რომ ისინიც ეგეთი მშიშარა მასტები არიან და ვერ შემჭამენ.

ნელნელა ბლოგმა უფრო დიდი მნიშვნელობა შეიძინა ჩემს ცხოვრებაში და სერიოზულად მივუდექი ბლოგინგს.

აპრილში გადავედით მიცკევიჩზე. აი ბინიდან ბინაში გადასვლებს ვერ ვიტან. და წინა წლის მანძილზე ჯამში 4 ბინა გამოვიცვალე, ასე გამოვიდა.

მაისიდან მე და გიგამ Face.ge-ს თარგმნა-გამართვა დავიწყეთ.

ივნისში ნელნელა “ვჯანმრთელდებოდი” სოციალური ფობიებისგან, დავიწყე ფიტნეს-კლუბში სიარული, ერთი კვირა დაჟე ფლაერებიც ვარიგე ქუჩაში, და ვიყავი თურქეთში ჩემს რამდენიმე მეგობართან ერთად, გოგოლ ბორდელოს კონცერტზე – ჯამში 4 დღით. აქედან 2 გზას მოუნდა. მესამე დღის ბოლოს ყველამ გავფრიკეთ, ყველა ყველას ეჩხუბა, ან იბუზღუნა ან დაიძაბა. ამიტომ კიბორგას დანახვა რომ ჩამოვედი – ღირდა იმ 4 დღედ, რაც თურქეთში ვიყავი.

ნუ, სამაგიეროდ პირველად ვიყავი ნამდვილ სექს-შოპში, ი ტო ხლებ.

ივლისში პირველი შეხვედრა იყო ბლოგოსფეროსი, მაკდონალდსში. კარგი იყო, დადებითი, და დაიწყო ბლოგერების შეკრებები შიგადაშიგ.

ამ თვეშივე გვქონდა მე და უჩას პირველი სერიოზული კამათი, თუ რაღაც მსგავსი, და ერთად ვიყავით ფსიქოლოგთან. საინტერესო იყო, ჯამში ფსიქოლოგის გარეშე მოვაგვარეთ, მაგრამ საინტერესო იყო შეგრძნება – ადამიანს გრუზავ ერთი საათის მანძილზე, გრუზავ, გრუზავ და ბოდიშს არ უხდი! იმიტომ, რომ ფული გადაიხადე. კლასს!

ივნისი-ივლისში კიდევ დედაჩემს ვებრძოდი საკუთარ თავში – ანუ მის ჩანერგილ აზრებს “ვამოწმებდი”. მაგალიტად, მეუბნებოდა ბავშვობიდანვე, რომ არ მიხდება ზაგარი. და წავედი სოლარიუმში, რომ გამეგო, მე მომწონს თუ არა. ნუ, ეს ზაგარი ისე, თვალსაჩინოებისთვის იყო, ძირითადად შინაგანი გადაფასებები მიდიოდა.

აგვისტო – ომი. ჩვენი ერთადყოფნის წლისთავზე კიბორგა ცხინვალში წავიდა, მე 38-39 სიცხით სულ მარტო  დავრჩი თბილისში, იმიტომ, რომ არც დედაჩემი და ჩემი და იყვნენ ქალაქში – თურქეთში წავიდნენ დასასვენებლად რამდენიმე დღით ადრე. ცუდი შეგრძნებები იყო ძალიან, თუმცა რაღაც გმირი ქალი როჟა ვიყავი, სიცხიანი, მარტო, მაგრამ მაინც არ ვბურღავდი ტვინს, არ ვტიროდი და კიბორგას არ ვანერვიულებდი. თან არ ვნერვიულობდი იმდენად – ბევრი ვიფიქრე და დავასკვენი, რომ სიკვდილის შანსი ომში და ქალაქში, მშვიდობიანობის დროს ავარიაში მაგალითად – ერთი და იგივეა. და რომც მომკვდარიყო, ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც მას უნდოდა.

ის, რომ კიბორგა ომში წავიდა, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის – ის, რომ სახლში არ დარჩა, ის, რომ მე არ ამომეფარა, ის, რომ რაღაც, იმპოტენტი არ იყო და ტელევიზორთან არ იჯდა და არ იგინებოდა, არამედ იქ იყო, თავის მეგობრებთან ერთად და იმას უყურებდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ემზადებოდა შინაგანად, და ეშინოდა, მაგრამ მაინც იქ იყო…

პარალელურად რასაც მიმესიჯებდა – ვწერდი ბლოგზე და შემოდიოდნენ ახლობლები და კითხულობდნენ, ყველასთვის სათითაოდ რომ არ მეხსნა სად არის და ცოცხალია თუ არა. მერე ჩამოვიდა კიდეც და მეორე დღეს თვითონ დაწერა გრძელი კომენტარი აქ ბლოგზე – ძალიან ბევრი ემოციებით, განცდებით სავსე. მისი ნაწერი და ჩემი რამდენიმე პოსტი მოგვიანებით გავრცელდა მტელ ინტერნეტში, ჯერ ქართულში, მერე თარგმნეს და – რუსულში. სნაიპერიდან დაწყებული – სპეცნაზით დამთავრებული, ყველაფრის “მოგონებები” იყო, ქალაქში რაღაც ლეგენდები დადიოდა, როგორ მოკლა ვიღაც კიბორგამ ბერეტათი 10 რუსი, თუ რაღაც ეგეთები :) მოკლედ, რაღაც პონტში სახალისო იყო ეს გაფუჭებული ტელეფონი, მაგრამ მეორე მხრივ მაგრად გვძაბავდა, ყველა გვეუბნებოდა, რომ დაგვერხა, იმიტომ რომ მსგავსი რამე დაიწერა და – ჩემს ბლოგზე დაიწერა, კიდევ უარესი – ასე საშინლად გავრცელდა.

მაშინ ბლოგიდან ამოვიღე ყველა პოსტი, რაც ომის შესახებ იყო – კიბორგას მესიჯებიც, მისი პოსტიც. ნუ მერე ამას ცალკე ლაპარაკი მოჰყვა, რომ მთავრობამ მაიძულა ამომეღო თურმე :))) ახლა, ამ პოსტს რომ ვწერ, გადავწყვიტე, რომ საკმარისი დრო გავიდა და ყველაფერს აღვადგენ. თან მითუმეტეს, რა თქმა უნდა, არავინ არ მოვარდნილა ჩვენთან, არ დავუკითხივართ, არსად დავუბარებივართ და ყველამ სხვა გასართობი მონახა მოკლედ.

წესით ეს ალბათ კიბორგას “წლიურ ანგარიშში” უნდა ეწეროს, ის უფრო მძაფრად აღიქვამდა და განიცდიდა ამ ყველაფერს, მაგრამ მეც არანაკლებ მძაფრად მეხებოდა ეს ყველაფერი. თუმცა ბოლომდე მჯეროდა, რომ რაც უნდა მომხდარიყო, სულ რომ დაეჭირათ – ის , რაც დაწერა, უნდა დაეწერა – იმიტომ, რომ სხვანაირად ვერ გადახარშავდა.

სექტემბერში საბოლოოდ გამოვჯანმრთელდი სოციოფობიისგან და ტელეფონის აღებაც დავიწყე, თუნდაც უცნობ ნომერს დაერეკა.

და ოქტომბერში დავფეხმძიმდი, ამჯერად უკვე აბსოლუტურად ჯანმრთელ ბოღანეზე, მაგრამ თავდაცვითი მექანიზმი ჩაირთო და პირველი 3 თვე (სანამ მოშლის საშიშროება დიდია) ფაქტიურად ემოციები ამის თაობაზე არ მქონია. ახლა უკვე ნელნელა მეწყება გულში ღიჭინები ბავშვზე ფიქრისას. წინა თვეები პახოდუ აქტიურად მიდიოდა კიბორგას “დამუშავება” და ბოლოს დამუშავდა. და დღეს ჩემზე მეტად უღიჭინებს, დარწმუნებული ვარ, მაგრამ იასნია არ აღიარებს. და ბავშვი რომ დაიბადება, სიხარულისგან ტირილი მოუნდება, მაგრამ მაგასაც არ აღიარებს, რა თქმა უნდა, თუმცა მისი აღიარება არც მჭირდება, თვალებში ვხედავ ხოლმე, როგორ უბრწყინავს, როცა გეგმავს როგორ წაიყვანს სტრაიკზე ზურგზე მოკიდებულს.

დეკემბერში კიდევ ერთხელ შევიცვალეთ ბინა, გავიჩინეთ რუმმეითი, რომელსაც იშვიათად ვხედავთ სამწუხაროდ :) პირველად მივიღეთ ბენეფიტი ბლოგერობისგან… ავარიაში მოყვა ჩემი მეგობარი, ბექა, და კომაში ჩავარდა, მაგრამ არ განმიცდია ემოციურად, იმიტომ, რომ ვერ გავიაზრე და ვიცოდი, რომ გამოჯანმრთელდებოდა მალე.  ჯერჯერობით კარგად მიდის ყველაფერი : )

ბევრი რამე გამომრჩა. ბლოგს ვათვალიერებდი თან. წლის განმავლობაში შიგადაშიგ რაღაც, სამსახურებიც იყო, შეხვედრებიც იყო, საინტერესო ადამიანებიც იყვნენ… იმის გაცნობიერებაც იყო, რომ მეგობრები მყავს. მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრობის არ მჯეროდასავით. მაგრამ არსებობს მაინც სადღაც. ხანდახან ნერვებზე ვშლით ერთმანეთს და ვერ ვიტანთ, მაგრამ კარგია, როცა კიბორგა გაგაბრაზებს და ძევიშნიკზე მირბიხარ და იქ ყველას უყვები, რა ნაგავია. და ისინიც გეუბნებიან, რომ ხო ხო, ნაგავია. ნუ ლოლა გეუბნება, რომ შტერი ხარ და ნაგავი არაა, პროსტა ეგეთია. და ლოლაზე ბრაზდები. მერე მოდიხარ სახლში დაცლილი და ბედნიერი და იცი, რომ ნაგავია, მაგრამ მაინც გიყვარს და შენც ნაგავი ხარ და მოდი, ერთად ვიყოთ ნაგვები.

ჯამში როგორი წელი იყო? კარგი. გავიზარდე.

და თითქოს რაღაც, არაფერი ხდებოდა, მაგრამ ჯამში რამდენი რამე მომხდარა.

საერთოდ, ალბათ როგორც ყველა ადამიანს, სულ მგონია, რომ ჩემი ცხოვრების 22 (უფრო სწორედ – 23) წელი ძალიან ფუჭად გავატარე, მეტის გაკეთება შემიძლია და არ ვაკეთებ, მეტი ადამიანის დახმარება შემიძლია და არ ვეხმარები (ეს ალტრუიზმი და სიკეთე არ არის ოღონდ, ქვეშ ბევრი სხვა ეგოისტური სარჩული უდევს, რითიც სხვების დახმარება იმ სხვებს უფრო ნაკლებად სჭირდებათ ხოლმე, ვიდრე მე).

რომ მკითხონ, რითი ამაყობ ცხოვრებაშიო, რა გაგიკეთებია/მოგიფიქრებია ღირებულიო, ერთადერთი პასუხი, რაც შეიძლება თავში მომივიდეს – არტიდეაა. მართლა ძალიან მიყვარს ეს პროექტი და მიყვარს საკუთარი თავი მის გამო, მიყვარდა ის პერიოდი, სანამ არტიდეა მუშაობდა და მიყვარს სვითი იმისათვის, რომ აბსოლუტურ ისტერიკამდე მიმიყვანა თავისი ზარებით ტელეფონზე (არადა ტელეფონოფობი ვარ, ყვლა ზარი ნერვებზე მშლის), მაგრამ სამაგიეროდ არტიდეა ახლიდან გამაშვებინა და ტექნიკურ გამართვაში და საერთოდ, ყველაფერში დამეხმარა.

საიტი უკვე გახსნილია, რეგისტრაციაც ჩართულია. შაბათიდან ისევ – კვირაში ერთხელ დაიდება თემა, მთელი კვირის მანძილზე დავწერთ, დავხატავთ, გადავიღებთ ფოტოებს, შევაფასებთ ერთმანეთს და უბრალოდ, გვექნება მიზეზი შევქმნათ რამე. : )

მონაწილეობის ნებისმიერ მსურველს (მონაწილეობაში იგულისხმება წერაც და კითხვაც, ხატვაც და თვალიერებაც :D ) ველით.

ასე იწყებოდა არტ-იდეა:

http://dodka.wordpress.com/2008/03/27/new-idea/

და ასე გრძელდება:

http://www.artidea.ge/

კიბორგა სტრაიკზე სანამ წავიდოდა, ფაქტიურად უაზროდ დავცოფე და მერე სინდისის ქენჯნამ აღარ დამაძინა.

ეს დღეები მივაკვდი face.ge-ს, რაც ამდენი ხანი არ მითარგმნია, სამ დღეში გავაკეთე. მართალია ამისგან გვარიანად ვზომბირდი, მაგრამ ღირდა.

ხვალიდან ტრენინგები მაქვს სამსახურის, სამდღიანი და მერე თუ დამტოვეს – ხომ კარგი. დროებითი სამსახურია, რამდენი დადებითიც აქვს, ზუსტად იმდენივე უარყოფითია : )

ეს იქნება კააარგა ხნის მანძილზე ჩემი ფაქტიურად პირველი შეხება  “აურჩეველ” სამყაროსთან. ანუ, სულ ვირჩევ ადამიანებს, ვისთანაც ვკონტაქტობ, იძულებითი ურთიერთობა აბსოლუტურად არავისთან არ მაქვს. და თუ მუშაობა დავიწყე მანდ, კოლეგები ხომ იქნებიან ხალხი, ვინც არ ამირჩევია, მაგრამ ვისთანაც იძულებული ვიქნები, რომ ვიარსებო. ჰოდა რაღაც პონტში მაინტერესებს კიდეც. და მიკვირს საკუთარი სოციოფობიის ამ დონეზე დათრგუნვა რომ შევძელი ზოგადად. იმასაც თუ მოვახერხებ, რომ იქ ბრეიქებზე სიგარეტი არ მოვწიო – რაც მუდამ მეხმარებოდა ხოლმე სოციალიზაციაში და + თავდაცვაში – ზაუვაჟაიუ სებია.

ეს დღეები ვფიქრობ, ვფიქრობ… არტ-იდეაზე ხომ ვამბობდი, სექტემბრიდან იქნებათქო. მრცხვენია, მაგრამ უნდა ვაღიარო, რომ ჯერ ისევ ვერ შევძელი საიტისთვის თავის მობმა. [ეს მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი შემოსავლის მთავარი წყარო საიტების კეთებაა ლოლ]. ჰოდა იქნებ დავიკიდო ეს შეპირება ცალკე საიტისა და განვაახლო – ისევ ვორდპრესზე? მაგრად მომენატრა რაღაც, ის გარემო და ხალხი. თემების მოფიქრება და ყვავას წუწუნი, რომ ზუსტად დანიშნულ დროზე არ დავდე და ა.შ.

აქ და კომენტარებში რაც იყო ჰელოვინზე, ყველაფერს ვშლი (არ იცით არაფერი ჰელოვინის ბლოგო-ფართის შესახებ? იხილეთ: ეს პოსტი და ეს პოსტი).

[ყურადღებით, ტექსტი შეიცავს რიგითი იუზერებისთვის შესაძლოა გაუგებარ ტერმინოლოგიას]

საქმე რაშია – კი გეცოდინებათ, რომ დიდი ხანია მინდა არტიდეის ქართულ, ეროვნულ, .გე დომენზე გადატანა, ჰოსტიანად – რომ შემეძლოს ყველაფრის მოდერირება, დიზაინიდან დაწყებული, ბანერების გაცვლით დამთავრებული (ანუ ყველაფერი, რის საშუალებასაც ვორდპრეს.ცომი, რომელიც ამ ბოლო დროს არც ისე ძალიან მიყვარს – არ მაძლევს).

ამისათვის დავარეიგსტრირე artidea.ge და დარჩა მოსაგვარებელი ჰოსტინგის ამბები.
ჩემმა ძვირფასმა მეუღლემ და მისმა მგობარმა და პარტნიორმა, სახელსა და გვარს არ დავასახელებ – აიღეს სერვერი ამასწინათ და ამით გამაბედნიერეს, ანუ შესაძლებლობა მექნებოდა მათთან დამედო ჩემი კონტენტი, ჩემი მეგობრებისთვის სხვებთან შედარებით შეღავათიან ფასად შემეთავაზებინა ადგილი და მოკლედ, მეცხოვრა ბედნიერად.

მააგრამ не тут то было!

დომენის საბოლოოდ მიღებას უნდა ჰოსტზე NS-ების გაწერა. პირველადი, მეორადი, მესამადი, თუ რამდენიცაა. ჰოდა აღმოჩნდა, რომ ისინი, ვინც უნდა გაწერონ ეს მეორადი ნს – ახლა ოფისიდან ოფისში გადადიან და ვერაფრით ვერ მოაბეს თავი 3-წუთიან პროცედურას.

2 კვირა ვიცადე. შემდეგი ერთი კვირა ყოველ დღე ვახსენებდი უჩას ნს-ებზე, ის ურეკავდა თავის პარტნიორს, რომელიც ურეკავდა იმ როჟას, რომელმაც უნდა გაწეროს ეს ნს-ები, რომელიც ამბობდა, რომ კი კი, მალე იქნება.

და ასე ყოველ დღე. დაჟე ჩემს To do list-ში მეწერა: Remind Cyborg about NS-es.

კიდევ ამას დამატებული, ამ სერვერის ნს-ები გავაწერინე ყვავას, სვითის, მროველს – ახლა იმის გამო, რომ თავის დროზე თავი ვერ მოება იმას, რომ ნს-ების მართვაც გადმოსულიყო იმათ ხელში, ვის ჰოსტინგსაც ვიღებთ – მე მაგრად მქენჯნის სინდისი. ყველამ ჩემ გამო ახლა უნდა იიწვალოს, სხვა ჰოსტინგი ეძებოს, იმეილები უგზავნოს რეგისტრატორებს – ჩამისწორეთო და ა.შ.

დღეს გამწარებულმა მივწერე რეგისტრატორებს მეილი, და მივეცი ვორდპრესის ნს-ები. მერე აღმოვაჩინე, რომ ვორდპრესი დომენის მიბმისთვის ფულს ითხოვს. ათ მწვანეს წელიწადში. კაი ნუ ესეც არაა პრობლემა – მაგრამ ითხოვს ფეიფალით. ეს უკვე პრობლემაა. კიდევ უნდა ვიპოვო როჟა, ვისაც ექნება ფეიფალი, ვინც დამთანხმდება 10 მწვანე გადამირიცხოს და მე ხელზე მივცე ფული, და ეს ყველაფერი რისთვის, იმისთვის რომ სულ მალე გადავიდე სხვა სერვერზე. გადავიტანო ბოლოს და ბოლოს არტიდეა და ავამუშაო ნორმალურად, იმიტომ რომ ასე, ბანერების გაცვლის და Full-control-ის გარეშე ან უწერია დიდი დღე და ან არა, და გადავიტანო ეს ბლოგიც.

განსაკუთრებით ვბრაზობ უჩაზე, ასეთი შეგრძნება მაქვს, რომ რადგან ეს მე ვიყავი და არა ვინმე “გარე” კლიენტი, დაიკიდა რა. არადა არც ისე არ დაიკიდა, რაც შეეძლო გააკეთა (ანუ ურეკა თავის პარტნიორს, როცა გავახსენე ლოლ), მაგრამ ნუ… მაინც არ მშორდება ეგ შეგრძნება.

1. სათარგმნები (აქ შედის ქიმიკატები და face.ge, სადღაც 2-2 საათი თითოზე)
2. არტიდეა
3. ეს ბლოგი
4. forum.ge
5. იმეილები, google reader, ბლოგების კითხვა-თვალიერება-კომენტირება
6. ორგანაიზერის პროგრამაზე მუშაობა (გძეტა 1 სთ)
7. ბლოგერულ ბლოგზედ ფიქრი, ანუ მასალების ძებნა და მუშაობა.
8. სახლის საქმეები (დალაგება, სადილის კეთება და მსგავსები)
9. საკუთარი თავი (ნიღბები, თმები და გოგოური საქმეები მოკლედ)
10. მარკეტინგული ვეშჩების კითხვა.
11. ჯერჯერობით არგაბაზრებული პროექტი.

ხხო… მულტიტასკინგის სამყაროში ვცხოვრობ…