გიგა, გილოცავ. რაც მთავარია, ბავშვი არის თხის რქა. და ჯანმრთელი.

:D

დღეს, ანუ 13 იანვარს ჩემი დაბადების დღეა, 24 წლის გავხდი. რამდენიმე მეგობართან ერთად რაღაც როკ-კლუბში წავალთ 9 საათზე, რომლის event invitation აქტიურად მომდიოდა ფეისბუქზე და მერე აღმოვაჩინე, რომ ყველა მანდ მიდის, ვისთანაც გამიხარდებოდა საღამოს გატარება.

რას ვუსურვებდი საკუთარ თავს დაბადების დღეზე?

დოდ, გილოცავ და გისურვებ, ისწავლო დროისა და ფულის სწორი მენეჯმენტი.

მეც ასე მოუთმენლად ველოდი. ყველა საიტი გადავქექე და დავასკვენი, რომ სადღაც 18 კვირისთვის მაინც უნდა მეგრძნო, გადავთვალე ეს 18 კვირა და მობილურის კალენდარში იმ დღეზე ჩავწერე: ”გრძნობ უკვე ბავშვის მოძრაობას?”

ასე დაიწყო წარსული და აწმყო დოდკას ურთიერთობა. ცოტა ხანში ამ მეთოდით ჩემს მომავალ მე-ს კიდევ ბევრი კითხვა დავუსვი და ხანდახან მობილურზე ინთება ხოლმე მესიჯები წარსულიდან:

ახალ ბინაში გადასვლის შემდეგ: ”როგორი ბინაა, რამდენად ქირაობთ?”

ბავშვის დაბადების შემდეგ: ”გამოძვრა უკვე ბავშვი? რა დაარქვით?”

რაღაც სათარგმნის დედლაინის წინა ღამეს: ”ხომ გეუბნებოდი, გაგენძრია ერთი ადგილი და გეთარგმნა მთელი თვის განმავლობაში ცოტ-ცოტა, ხომ აღარ გაათენებდი ახლა!”

ვილი ერთი თვის რომ გახდა: ”ძალიან გაწვალებს? გაზები ხომ არ აწუხებს?”

ვილი ორი თვის რომ გახდა: ”გეღირსათ შენ და კიბორგას ნორმალური სექსი?”

დღეს: ”პირველი სექტემბერია, იმედმა რაო?” [ჯერ არაფერი-მეთქი, ვპასუხობ მე ხმამაღლა]

ჩვენი შვილები ჩვენი მშობლების შურისძიებაა.
(c) არ მახსოვს სად წავიკითხე.

მხოლოდ მაშინ იწყებ მშობლის გაგებას და მისი ამა თუ იმ საქციელის ობიექტურად გამართლება/გამტყუნებას, როდესაც თავად გიჩნდება შვილი.

ყველაზე რთული ალბათ მაშინ იქნება, როდესაც გვეცოდინება (ან გვეგონება), რომ ვილი შეცდომას უშვებს. თეორიულად ამაზე ფიქრისასაც კი მაგარი ძნელია, არ დაუშალო, გადგე გვერდზე და უყურო, როგორ იმტვრევს ცხვირს. არადა ცხვირის მოუმტვრევლად და საკუთარი ათასშვიდასი შეცდომის დაუშვებლად ვერასდროს შედგება პიროვნებად.

და როგორი ასატანია, როდესაც შვილი შენს შეცდომას იმეორებს? ან შენი შეხედულებებისგან აბსოლუტურად განსხვავებული, საპირისპირო მოსაზრება აქვს? და მაინც რომ უნდა მოკეტო? იააი…

/ერთი წლის წინ – იგივე თემაზე: “მშობლები & ჩვენ”/

როდესაც შვილი შენს შეცდომებს იმეორებს...

როდესაც შვილს განსხვავებული მოსაზრება აქვს სამყაროს მოწყობაზე...

Posted in Just, რა Tagged: ბავშვი, მშობელი, პიროვნება, შეცდომა, შვილი ]]> http://dodka.ge/2009/08/06/parental/feed/ 20 Dodka mama ded http://dodka.ge/2009/07/14/random/ http://dodka.ge/2009/07/14/random/#comments Tue, 14 Jul 2009 19:08:57 +0000 Dodka http://dodka.ge/?p=1201 Continue reading →]]>

Интернет как жизнь: делать нечего, а уходить не хочется.
(c) ნინას სტატუსი Facebook-ზე.

სიცხის გამოა ალბათ, ტვინი საერთოდ რომ არ მიმუშავებს. ყოველ დღე ვხსნი ბლოგზე ახალი პოსტის საწერ გვერდს და თავს ვერ ვაბამ ვერაფრის დაწერას. სხვა ბლოგებსაც გადავხედე წეღან და დიდი აქტივობა იქაც არ შეინიშნება, ეტყობა ზოგადი სენია. წავიკითხავ ახლა მოტივატორ რაღაცეებს და ნელ-ნელა ვეცდები აზრზე მოვიდე. ვერ ვიტან რაც დრო გადის, მით მეტად რომ ჭირს ახალი პოსტის დაწერა. იმას ჰგავს – წერილზე ან მესიჯზე მაშინვე თუ არ უპასუხე ვინმეს, რაც მეტი დრო გადის – მით მეტად რომ ტეხავს პასუხის გაცემა.

ფეხის მოტეხვიდან 4 კვირა გავიდა და მე-5 დაიწყო, უკვე ვამოძრავებ კიდეც და ამ კვირის ბოლოს ფეხის დადგმის და ტროსტით სიარულის მცდელობის უფლებაც მივიღე. რენტგენის გაკეთება მინდა თან მაგ დროისთვის. ასკურავას განუცხადებია – ერთი რენტგენი 5 გადახვევას ქვითავსო (აქრობსო შედეგსო), რაზეც ბევრი ვიცინეთ მე და კიბორგამ.

ბავშვი ჯერ ისევ ძილი-ჭამა-კუკები-ძილი-ჭამა-კუკები რეჟიმშია და დიდი საინტერესო მაგ მხრივ არაფერი ხდება.

ძალიან შემიყვარდა. ამასწინათ წარმოვიდგინე, რა მოხდება, რომ გაიგუდოს ან რამე მოუვიდეს და ამ ფიქრისგანაც კი ისე დამეჭმუხნა გული, რომ დანის ჩარტყმა მომინდა ფეხში (რა გადავეკიდე ამ ფეხებს?). მაშინ მივხვდი, ესე იგი უკვე შემიყვარდა-მეთქი.

ძალიან მოსწონს ჯენიფერ ლოპესის ერთ რაღაც სიმღერას და გრენდაიზერის საუნდტრეკს რომ ვუმღერი, მაგრამ მაგაზე კიბორგა მეჩხუბება ხოლმე და მართმევს ბავშვს.

ეს სურათი ფეისბუქზე დავდე დღეს, აქაც იყოს. დილაა, მაგრად მშია, ვილის არ ეყო ჩემი რძე და მასაც შია. კიბორგა ჯიუტად გვაიგნორებს:

* * * ბონუსი * * *

ქართულ ვებსივრცეში ახალი პროექტი იწყება – escape.ge. უფრო სწორად, გაშვებამდე 27 დღეა დარჩენილი, მანამდე კი შეგიძლიათ შეხვიდეთ საიტზე, მიიღოთ მონაწილეობა ფოტოკონკურსში და მოიგოთ iPod Nano.

ვოცნებობ ფეხზე გავლაზე. გუშინ მთელი დღე ვფანტაზიორობდი, როგორ გავასეირნებ ბავშვს გარეთ, ავიდგამ თუ არა ფეხს – თუნდაც ცალი ყავარჯნით (თუ ტროსტი ჰქვია მაგას) რომ შემეძლება სიარული – კალიასკას ჩამატანინებს კიბორგა, მე გავასეირნებ “ბლიადსკი პარკში”, რომელიც აქვეა გზის გადაღმა, მერე გამოვასეირნებ უკან, დავურეკავ და ამატანინებს ისევ.

თან მთელ დეტალებში ვოცნებობ, როგორ ვიღებ ჩანთას, ვდებ შიგნით ჩაის ბოთლს, ვიცმევ, ბავშვს ვაცმევ და ა.შ.

კიდევ ვოცნებობ ერთი ოთახიდან მეორეში წყლის ჭიქის გატანაზე.

მიღწევები მაქვს – აბაზანაში დამოუკიდებლად შევდივარ-გამოვდივარ, ყავარჯნებით საკმაოდ კარგად გადავადგილდები, ბავშვის ტანსაცმელებიც კი დავალაგე ორიოდე დღის წინ თავისი ლოგინის უჯრებში.

ტკივილით საერთოდ აღარ მტკივა არც საკეისროს ნაკერები, არც ფეხი. ახლა სიარული დამრჩა და ნელ-ნელა ისევ ადამიანი ვიქნები და არა მხოლოდ რძის კომბინატი.

დააფასეთ ფეხები!

_ _ _ _ _

აქვე, თემის ერთგვარი გაგრძელება: ალბათ ყველას გახსოვთ, “ვარსკვლავების აკადემიის” შენობა რომ ჩამოინგრა. ნანგრევებში ერთ-ერთი ბლოგერი მოჰყვა, თებზი, იგივე iron fish. ცოტა ხნის წინ შევედი მის ბლოგზე – გადაუწყვეტია მომხდარი აღეწერა:

როგორ გამოვტოვე მაისი
როგორ გამოვტოვე მაისი II
როგორ გამოვტოვე მაისი III

დიდი იმედი მაქვს, რომ გააგრძელებს წერას, survivor-ის მონაყოლი ყოველთვის ძალიან საინტერესოა.

ექსპერიმენტის შინაარსი: შეუძლიათ თუ არა დახმარების გარეშე გადარჩენა მამრს, ახალშობილს და ფეხმოტეხილს.

პირველ რიგში უარი ვთქვით დედაჩემის მიერ მოძიებულ დამხმარე ქალზე, რომელიც წესით ჩემი სამშობიაროდან გამოსვლისთანავე უნდა მოსულიყო. ზოგი პირველ თვეს ისედაც დაიხმარს ხოლმე დედას, ბებიებს ან ძიძას, მითუმეტეს ფეხი როდესაც გაქვს მოტეხილი, სინდისის ქენჯნის გარეშე შეგიძლია დაიქირავო ვინმე. თუმცა იმის წარმოდგენა, როგორ ფუსფუსებს მთელი დღე ვიღაც უცნობი ქალი სახლში, არც ისე სასიამოვნო იყო, ამიტომ მაგრად გამიხარდა, კიბორგამ რომ შემომთავაზა, იქნებ არ გვინდა დამხმარეო, უმაგისოდაც გავქაჩავთო.

ამ ექსპერიმენტის ეგიდით დაიწყო სახლის შუა ოთახის მაქსიმალურად მოსახერხებლად მოწყობის დიადი ოპერაცია. მე მქონდა სამი მოთხოვნა: ოთახში მდგარიყო ლოგინი ჩემთვის, გვერდით ჰქონოდა მაგიდა, სადაც იდებოდა პამპერსები და ლეპტოპი, და იმავე ოთახში უნდა ეარსება კიბორგას თავისი კომპითურთ.

სანამ მე სამშობიაროში ვიყავი, აქაურობა შესაბამისად მოაწყვეს და ჩემ მიერ წინასწარ ჩამოწერილი ბავშვისთვის საჭირო პამპერსი-ტალკი და მსგავსი მსხვილმან-წვრილმანებიც დამახვედრეს. [ძალიან ვნანობ, რომ ყველაფერი მე თვითონ არ ვიყიდე ნელ-ნელა, როგორც ვგეგმავდი და რომ ბოლო კვირებამდე გადავდე, "ჯერ ადრეას" ძახილით.]

ფეხი არ მტკივა, თუმცა ყავარჯნებით დიდად დავქრივარ ოთახებს შორის-მეთქი ვერ ვიტყვი, მხოლოდ საჭიროების შემთხვევაში ვდგები. კვებით ჯერ ისევ სამშობიაროს რეჟიმზე ვარ, ანუ 10-ზე, 2-ზე და 6-ზე მშივდება. ორიოდე საათით მარტო დარჩენისაც კი არ მეშინია, მთავარია მაგიდაზე საჭმელი და წყალი მედოს, დანარჩენი რა, ბავშვის საკვები მე ვარ და პამპერსი ერთი ხელის გაშვერაზეა.

დღეს ახალი მიგნება მაქვს: ვზივარ ლოგინზე, მაგიდაზე დევს ლეპტოპი, სკამზე – ფეხი, მუხლებზე – ბალიში, ბალიშზე – ვილი, რომელიც მშვიდად წოვს ძუძუს და მეც ასევე მშვიდად ვაწკაპუნებ კლავიატურას.

უკვე ექსპერიმენტის მესამე დღე დაღამდა და ჯერჯერობით სამივე კმაყოფილები და ბედნიერები ვართ. ბავშვს საკმაოდ კარგად ძინავს, რის გამოც გამოძინებას ვახერხებთ, ჭუჭყუნებს მხოლოდ შიმშილის შემთხვევაში, ისიც ისე, არაგამაღიზიანებლად, “ჰეი, როდის მაჭმევთ ბოლობოლო” სტილში. ჭამის შემდეგ მადლიერად იღიმის ხოლმე, მოკლედ, ექსპერიმენტის ჯერჯერობით წარმატებულობაში ვილი მთავარ როლს ასრულებს.

არც ისე წვიმს, როგორც ქუხსო, ამაზეა ნათქვამი. მაგრად მინდა, რომ სანამ ფეხზე დავდგები, მანამდე მაინც ასე წარმატებით გაგრძელდეს ჩვენი ‘ექსპერიმენტი’, რომლისაც ორივეს საკმაოდ გვეშინოდა.

საინტერესოა, ვილი რომაა წყნარი და კმაყოფილი, იმიტომ ვართ ჩვენც, თუ პირიქით, ჩვენი სიმშვიდე გადაედება ამას?

ამ მომენტიდან ირგვლივ თითქმის ყველა იქცა გამოცდილ მეან-გინეკოლოგად და “საკეისრო ცუდია! იმშობიარე!” ან ცოტა შერბილებული: “შენი საქმის უკეთ იცი, მაგრამ მე ბუნებრივად გირჩევდი” რეპლიკები დაიწყო. კიბორგაც კი არ ჩამორჩა.

მხოლოდ ფორუმზე არსებულმა ორსულებმა გაამართლეს ჩემი გადაწყვეტილება 100%-ით, რადგან მათ იციან, ჯერ ისედაც რა საშიშია მშობიარობის მოლოდინი და მერე რომ ფაქტიურად წარმოუდგენელია ამ ყველაფრის მოტეხილი, მტკივნეული ფეხით გამკლავრება.

საქმე იმაშიც კი არაა, რომ ვერ გავუმკლავრდები – კი, ნაღდად არ მოვკვდები და როგორმე შევეცდები ფეხიც არ გადავდო-გადმოვდო უშნოდ აქეთ იქით და ჭინთვებისას რამეს არ გავარტყა და ა.შ., კი, ნამდვილად შემიძლია ბუნებრივად ვიმშობიარო და გადავრჩე ფიზიკურად, მაგრამ რისთვის? მიღირს კი ეს ააიტ და გმირობა? არა, არ მიღირს.

სხვის ომში ბრძენთა დიდი უმრავლესობა მამრები არიან, რაც საინტერესოა – მენსტრუალური ტკივილიც კი არ აქვს გამოცდილი არც ერთს, თუმცა საკეეისრო და გამაყუჩებელი რომ ცუდია და მოტეხილი ფეხით მშობიარობაც რომ ატანადია – ეგ კარგად იციან.

მოკლედ, დავიფრინე ბოლოს ყველა, ჩემ გარდა არავის აზრი გასათვალისწინებელი არაა, ამიტომ ხვალ საღამოს 7-დან არაფერი უნდა ვჭამო და ზეგ, 20-ში დილით დაბარებული ვარ წინასაკეისრო ანალიზებზე. დიდი იმედი მაქვს, რომ კარგი პასუხები იქნება, დამტოვებენ და ზეგ უკვე გვეყოლება ბავშვი, რომლის სახელიც ისევ სადაოა და ნელ-ნელა მიდის საქმე რაიმე პირობითი სახელის შერჩევამდე – სანამ ქაუნთერ-სტრაიკის თამაშს დაიწყებს, ან ფორუმზე დარეგისტრირდება, ან ბლოგს გაიკეთებს და მოიფიქრებს საკუთარ ნიკს თავად.

ახლა რაღაც უბედური კლავიატურით ვბეჭდავ და იმედი მაქვს, რომ კიბორგა ინამუსებს და ხვალ უკეთესს მიყიდის – ბევრი მაქვს საბეჭდი!

ამ ბოლო დღეებში ერთი უცნაური რუტინა შეგვიმუშავდა:

ყოველ დილით 6 საათზე იღვიძებს ჩემი მუცელი, რასაც ავტომატურად მოჰყვება ჩემი გაღვიძება. მუცელში გამართული დრამის სოლო პარტიების ფონზე ჭერის თვალიერებისა და ბუნდოვან მომავალზე ფიქრის ნახევარსაათიანი სეანსის შემდეგ ოთახში შემოფრინდება ხოლმე ერთი ან ორი დიდი ბუზი, რომლებიც აუტანლად ბზუიან. მე გაშტერებული ვადევნებ თვალს. ბზუილზე ეღვიძება კიბორგას, ერთი 5 წუთი ისიც მდუმარედ უყურებს. მერე დგება, ჩვენი ფაზლის ყუთის თავსახურს იღებს და დასდევს სიკვდილამდე.

შემდეგ სამივე (მე, კიბორგა და მუცელი) ისევ ვცდილობთ დაძინებას.

“ახალბედა დედის თვიურის” წერა უნდა დავიწყო – ანუ ყოველთვიური შემაჯამებელი სტატიები ბავშვთან ადაპტაციის თემაზე. ისე ნეტა სადმე არ დაბეჭდავენ მცირე ჰონორარითურთ?

P.S: აუ! პირდაპირი ჩართვა როცა არის ხოლმე, მაგალითად,  საინფორმაციო გადაცემაში, კორესპონდენტის უკან პატარა ბიჭები რომ ეჩხირებიან კადრში და დებილი თვალებით იყურებიან, ნეტა მარტო მე მშლის ნერვებზე?

• ოფიციანტმა ბიჭმა ვერ შეამჩნია ჩემი 8 თვის მუცელი.

• ვიჯექით არამწეველთა ნაწილში და პირველად ცხოვრებაში კაფედან გამოსვლის შემდეგ სიგარეტის ბუღის აურა არ დამდევდა.

ვინც არ იცის – პირველი მაისიდან ამოქმედდა კანონი, რომლის მიხედვითაც ყველა რესტორანს და კაფე-ბარს უნდა ჰქონდეს გამოყოფილი ცალკე ტერიტორია მწეველთათვის და არამწეველთათვის (სასურველია ტერიტორია იყოფოდეს 50/50-ზე).

ჩემთვის ჯერ ჩაუწვდომელი მიზეზების გამო ფორუმზე ამ ფაქტმა დიდი აღშფოთება გამოიწვია და “ბარემ-სუნთქვაც-აგვიკრძალეთ” კომენტარები დაიწერა. ცოტა გაუგებარი იყო ისე – სულ ხომ არ აუქმებენ, არა? 50% გამოყავითო, ითხოვენ.

დღემდე მაკდონალდსი ერთადერთი ადგილი იყო, სადაც ბავშვის წაღება სინდისის ქენჯნის გარეშე შეიძლებოდა, აწი უკვე სხვა შესაძლებლობებიც ჩნდება!

[ეჭვები მღრღნის, რომ ბავშვის გაჩენა არ კურნავს გარეთ ჭამის სიყვარულს. ეჭვები მღრღნის, რომ ბავშვის გაჩენა საერთოდ არაფერს არ კურნავს, უბრალოდ ზოგ, ისედაც არსებულ სინდრომს ამძაფრებს.]

გაურკვეველი მიზეზების გამო ამ საიტზე ყიდვა + ჩამოტანა ბევრად უფრო იაფი ჯდება, ვიდრე ბაზრობაზე (მაგალითისთვის, ბოდე სადღაც 2-3 დოლარი ღირს საიტზე, თბილისში კი 10 გელა და ზემოთ უსასრულობამდე, რამდენიმეს ერთად თუ ყიდულობ – სამმაგად იაფი გამოდის ონლაინ შეკვეთა და ნაჭრის ხარისხიც უკეთესია).

განვიცადე რა თრთოლვა საკრედიტო ბარათის ნომრის შეყვანის მომენტში, გამახსენდა ყველაფერი, რაც ჯერ არასდროს გამიკეთებია:

არასდროს:

• მიფრენია თვითმფრინავით
• მიმიღია პროფესიონალური მასაჟი
• მიცხოვრია სხვა ქვეყანაში
• მიცხოვრია სხვა ქალაქში (ძალიან მინდა ბათუმში 1 წელი მაინც ვიცხოვრო. ბათუმში იმიტომ, რომ საქართველოში ბათუმის და თბილისის გარდა სხვა ქალაქი არ არის)
• მინახავს ოკეანე
• ვყოფილვარ ღამის კლუბში
• მიმგზავრია გემით
• მიძინია ღია ცის ქვეშ/კარავში
• მყოლია pet (ერთი დღე მყავდა ზაზუნა, კურკლავდა და ნერვები მომეშალა – გავუშვი გარეთ ნაგვის ბუნკერთან)
• და ა.შ.

მერე ამ ყველაფრის გაცნობიერებისგან გამოწვეული გრუზის განსაფანტად დავიწყე ფიქრი იმაზე, რისი გაკეთებაც უკვე მოვასწარი. მაგრამ  რატომღაც მიღწეული რაღაცეები ისე შთამბეჭდავად არ გამოიყურება ხოლმე, როგორც ჯერ მისაღწევი.

თემაზე – გამახსენდა, რომ არსებობს ასეთი საიტი, http://www.43things.com/ , სადაც ხალხი წერს, რისი გაკეთება უნდა ცხოვრებაში.

იქაურ მომხმარებელთა ტოპ 10-ეული:

1. წონაში დაკლება
2. პროკრასტინაციის შეწყვეტა (საქმეების ბოლო წუთამდე გადადება). [პირველად ეს სიტყვა ნატოშას ბლოგიდან ვისწავლე. იხილეთ პოსტი.]
3. წიგნის დაწერა
4. ვინმეს შეყვარება 
5. ბედნიერება
6. ტატუს გაკეთება
7. მეტი წყლის სმა
8. სამოგზაუროდ წასვლა დანიშნულების წერტილის გარეშე 
9. დაქორწინება
10. მოგზაურობა დედამიწის გარშემო

ამ ტოპ10-დან 3 გაკეთებული მაქვს, 4 მკიდია, 2-ს ვაპირებ და დარჩენილ ერთს – კერძოდ, პროკრასტრინაციას – ალბათ ვერასდროს, ვერასდროს მოვერევი…

ბონუსი

ფორუმზე ერთი ოპოზიციონერის გუშინდელი პოსტი:

გლობალი რომ არ არის , თვეში 8 დღე რომ არ მუშაობს, ო პ ო ზ ი ც ი ი ს ბრალია?
მიშას ფანებო, რატომ არ გაქვთ ამაზე პროტესტი?…
თუმცა პროტესტი იცით რა არის საერთოდ?

დანაშაული ქართული ენის წინაშე: ბავშვებს მეორე თუ რომელიღაც კლასში რომ ასწავლიან გადაბმულად და მახინჯად წერას. განსაკუთრებით “ო” – რაღაც ორი მახინჯი ხაზი რომაა, |_
ბრრრ…

* * *

არ ვთვლი ნორმალურად ხალხს, ვისაც სექსი აქვს ბავშვის გვერდით [ბავშვი როცა ცალკე ოთახში არ წევს, მოკლედ].

* * *

ფორუმზე ერთმა ქალმა თემა გახსნა და საკუთარი სურვილები ჩამოწერა. შევძრწუნდი, სურვილებს შორის იყო “მინდა თავი დავიფასო, სინამდვილეში ვდნებოდე მასზე”, “მინდა საკოცნელად გამოიწიოს და მე სახე ავარიდო”, “მინდა მიღალატოს 10 წლის შემდეგ და მერე მოინანიოს”. და ამ ყველაფერს დაარქვა “რომანტიკა”.

* * *

კითხვა ფორუმზე:
რა აკავებს ქორწინებამდე სექსს საქართველოში?
გამოკითხვის პასუხები:
რელიგიურობა [ 9 ]  [14.29%]
ქართული მენტალიტეტი [ 54 ]  [85.71%]
გოშას კომენტარი:
მეზობელი ჟუჟუნა დიდი ანგარიშით უპირობოდ ამარცხებს ღმერთს.

შემდეგი ნაწილია ის, რომ ბავშვი არ აყანყალო, დააწვინო, ძილინებისა უსურვო და გამოხვიდე ოთახიდან (ან თუ ჯერ შეუჩვეველია და ჭიჭყინებს – დარჩე ოთახში თვალით კონტაქტის გარეშე, არ უნდა უყურო ან ელაპარაკო, უბრალოდ ისე უნდა იჯდე, რომ გხედავდეს). თუ ოთახიდან გამოვიდა, ისევ ამბობ, რომ ძილის დროა, აწვენ ლოგინში და გამოდიხარ. და თუ კიდევ ადგა, ხმისამოუღებლად ჩააწვინო ლოგინში. ასე მანამ, სანამ არ დაიძინებს.

ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე, ჩემი ცუდი ძილის მანერასაც ასე ვუშველი-მეთქი გადავწყვიტე. ბავშვზე თუ ჭრის, ნუთუ მე ვერ მოვარჯულებ ბავშვს საკუთარ თავში! ასე რომ შევიმუშავე ძილისწინა რიტუალი:

1. შხაპი
2. მაზების წატიტყვნა (სტრიების შემეშინდა უცებ ძალიან, იმიტომ, რომ თურმე ძალიან გავზრდილვარ – საროჩკას ვეღარ ვიკრავ მუცელზე).
3. თაფლიანი რძის დალევა.
4. რაიმე სერიალის მხოლოდ ერთი სერიის ყურება.
5. კომპის გათიშვა და ძილის მცდელობა, თუნდაც ამან რამდენიმე საათი წაიღოს (აქ უკვე “ლოგინში-ჩააბრუნეთ-სიტყვის-უთქმელად” მეთოდს ვიყენებ საკუთარ თავზე).

მოგვიანებით, როდესაც ვწარმატდები დაძინების მცდელობაში, შევეცდები, რომ ეს “ძილის-წინ-რამეს-უნდა-ვუყურო”-ც მოვიშალო და საერთოდ, ლოგინში კომპი არ ჩავრთო ხოლმე.

• ნაბიჯი 1:

შევდივართ იუთუბზე

• ნაბიჯი 2:

ვეძებთ გადაცემას supernanny

[დევს რამდენიმე სერია თავიდან ბოლომდე, ნაწილებად დაჭრილი, მაგ., პირველი სერია]

• ნაბიჯი 3:

ყოველგვარი შემზადების გარეშე ვსვამთ პარტნიორს კომპთან მოხერხებულად, ვუჯდებით გვერდით და ვაყურებინებთ ყველა ეპიზოდს!

• ნაბიჯი 4:

განიხილავთ, რომელი თქვენგანი გაიკეთებს სტერილიზაციას. ხვალვე.

ბღავილის ყოველდღიური სეანსის მაგიერ…

ზეგ გაზაფხულია ოფიციალურად, არაოფიციალურად კიდევ ჩემთვის დღესაც გაზაფხული იყო, მაგრად თბილოდა, ფეხით ვსეირნობდით და ვიღაც სამმა ბავშვმა პეკინზე გაჩერებაზე ჩემს დანახვაზე – ვააჰ ძუძუო თქვეს.

კარგა ხანია უბრალოდ პოსტი არ დამიწერია ბლოგზე, აი არაფერი ისეთი რომ არ უნდა დაწერო და მაინც გეწერინება, მასეთი, რომ ბოდიალობ ყვლაფერზე ერთად და კონკრეტულად არაფერზე.

დღეს პირველი საღამოა ბოლო რამდენიმე დღის მანძილზე, როდესაც ერთ დათქმულ დროს არ ვიწყებ ბღავილს. გარდა ფაზლისა (რომელიც აწყობილ მდგომარეობაში მაგრად მომბეზრდა და აღარ მომეწონა, იმიტომ რომ მართლა ზემელის მიმდებარე ტერიტორიაზე გამოფენილ ნახატს ჰგავდა და საბოლოოდ ავშალე), კომედიური სერიალისა (!), და რამდენიმე გაუგებარი მიზეზისა, ჩემი ბოლოდროინდელი “გასართობი საბღავლო თემა” არის გლობალური კრიზისი, თავისუფლება და ყველაფერი დადის ფრაზამდე: “რად გვინდოდა ბავშვი, რატომ ვაჩენთ, რას ვერჩით, რა იქნება მერეეე ე ე ე ეეეე”.

წყვილში ერთი სულ ფრიკავს და მეორე სულ ინარჩუნებს საღ გონებას, ასე რომ მე როდესაც ღაპაღუპით მომდის ცრემლები და ვცდილობ გავიხსენო, რატომ მინდოდა ბავშვის ყოლა მანამ, სანამ დავფეხმძიმდებოდი [რაც არაფრით გამომდის], კიბორგა მიმტკიცებს, რა კარგია ბავშვი. და როცა კიბორგა იწყებს ნერვიულობას და გაფრიკვას, რომ მუცელში რაღაც მირტყამს, მე ვაწყნარებ.

თუმცა ამ ბოლო დროს თვითონ უფრო ხშირად მაწყნარებს, ვიდრე პირიქით. მოკლედ, ფაქტიურად პოსტ პარტუმ დეპრესია მაქვს ნაადრევად რა, დღეში ასე თითო საათით. ამ დროის გასვლის შემდეგ, როგორც წესი, ბავშვი აქტიურად იწყებს ბრაგუნს და “მაფხიზლებს”.

აუ ბევრი რამის გაკეთება მინდა…

• ვლოგი

ძალიან დიდი ხნის წინ იუთუბიზე ვნახე ერთი ტიპის ვიდეობლოგი, ანუ ვლოგი და მეც მომინდა გაკეთება, მაგრამ არ გავაკეთე, მთავარი მიზეზები – საკმარისი გამბედაობის არქონა და სიზარმაცე. ამ ორიდან რომელი იყო დომინანტი, არ ვიცი ოღონდ.

ახლა ყვავამ დაიწყო ვლოგის კეთება, მერე თიკო და შო შეუერთდნენ, ჰოდა მერე ნატოშას ბლოგზე რომ შევედი და მისი ჩანაწერიც ვნახე, გადავწყვიტე – მეც უნდა გავბედო. ნუ აი რა უჭირს, რომ გავბედო. ბოლოს და ბოლოს კარგი ექსპერიმენტია საკუთარ თავზე. მერე რა, რომ ლაპარაკი უფრო მიჭირს, ვიდრე წერა – იქნებ მომეწონოს, იქნებ მერე თვეში თითო ვლოგ-პოსტიც გავაკეთო ხოლმე. ან იქნებ ვლოგინგია ის, რაც მთელი ცხოვრება მინდოდა და არ ვიცოდი? ა? ა? ა?

• შორთები

მეორე, რისი გაკეთებაც მინდა ისევ კამერის არსებობასთან არის დაკავშირებული. ცოტა ხნის წინ ერმონიას ბლოგზე ვნახე მისი გაკეთებული შორთი  – Loneliness – Eat the past. და მეც მომინდა შორთის შექმნა – ან ერთის ცდა მაინც (აქაც იგივე ტექსტი, რაც ვლოგის შემთხვევაში – იქნებ ისე მომეწონოს, რომ მერე სულ ვაკეთო და ვაკეთო..).

ვებკამერა მაქვს. ჩვეულებრივი კამერაც მაქვს დაჟე, ბანძია, მაგრამ კი გამოდგება. თავი მაქვს. დრო მაქვს. შავი მუშაც მყავს კიბორგას სახით, რომელსაც, თუ საჭირო გახდა, განათებას ან კამერას დააჭერინებ. და მაინც აააა აი ასე, ვზივარ და ვფიქრობ, როგორ გავაკეთებ ყველაფერს და არ ვაკეთებ.

ბარემ რადგან შემოქმედებით ტალღაზე ვართ – დღეს შევედი და აივერსონთან ვნახე მის გაკეთებული მულტფილმი – Green men -  და აი მე ხომ ზარმაცი ვარ, მაგრამ აივერსონიც არ ჩამომრჩება ხოლმე სიზარმაცესა და მერე თვითგვემაში ამ სიზარმაცის გამო, მაგრამ მანაც კი, მანაც კი მოახერხა რაღაც დაეგეგმა და გაეკეთებინა.

და მე კიდევ ვზივარ და წელიწადია თუ წელიწადნახევარია თუ ორი წელია ვფიქრობ ვლოგის გაკეთებას და ჯერ არ მიცდია… და დაახლოებით ამდენივე ხანია ერთი სამი ბლოგის იდეა მაქვს და არ ვაკეთებ იმასაც.

ამ ბლოგზეც ისე შევიზღუდე თავი, ნერვები მეშლება. ჩემი ბლოგია რა, რასაც მინდა იმას დავწერ, თუ მინდა ყოველ დღე ჩემი მუცლის ახალ-ახალ ფოტოებს დავპოსტავ, ვაჰ. თან ყველას უყვარს ჩემთვის ჭკუის სწავლება, თუ რას უნდა ვაკეთებდე ჩემს ბლოგზე, რაზე უნდა ვწერდე და რაზე არ უნდა ვწერდე და რამდენად ხშირად უნდა ვწერდე. თან ყველას თავისი შეხედულება აქვს, რა თქმა უნდა. და მე რატომღაც ყველას ვუსმენ და ყველაფერზე ვფიქრობ მერე  (ძირითადად ორი ბანაკია, ლინგვისტუსა & Co, რომელიც ვერ იტანს ჩემს “პირადებს” და სვითი & Co, რომელსაც უკვირს, როგორ შეიძლება ფეხმძიმედ ვიყო და ამაზე უფრო მეტს არ ვწერდე :D ).

ნუ ალბათ ნაკლებს უნდა ვფიქრობდე იმაზე, რას უნდა ვწერდე – და მეტს უნდა ვწერდე. ყველაფერზე.

აჰ, აი კამათში დაიბადა ჭეშმარიტება!

ორი Major რამეა, რასაც სიკვდილის წინ  დავიბარებდი -

1. ბავშვი რჩება კიბორგასთან, სულ რომ მთელი სამყარო ყირამალა დადგეს – არანაირი ბებიები, არანაირი “შვილი დავკარგე და ამას მაინც მოვეფერები” და ა.შ.

2. მინდა, რომ ორგანოების დონორი ვიყო, აი საზღვარგარეთ როგორცაა, თუ გაქვს ხელი მოწერილი რაღაც ფურცელზე – სიკვდილის მერე დონორთა სიაში ხარ. ეგეთი რამე საქართველოში არსებობს?

- – -

დანარჩენი – რას დაუკრავენ გასვენებაზე, გამასვენებენ თუ დამწვავენ, შავებს ჩაიცმევენ თუ ფერადებს, ვის შეხვდება ჩემი ჩულქები, 40 დღე (:D) შეიკავებს კიბორგა თავს სექსისგან თუ მეორე დღესვე შევა livejasmin.com-ზე ნაღდად, აი ნაღდად არ მადარდებს.

ძალიან გრძელი პოსტი.

აქ მეწერა თავისმართლება გრძელი პოსტის შესახებ და დავიკიდე.

ახალ წელს გილოცავთ : )

2008 წელი ძალიან არეულ-დარეულად დაიწყო ჩემთვის. ახალ წელს შევხვდი პირველად ცხოვრებაში ისე, როგორც მინდოდა – საყვარელ ადამიანთან ერთად, თან მეკიდა ახალი წელი იყო თუ არა, 12-მა რომ ჩამოჰკრა, მაგ დროს აბაზანაში შხაპს ვიღებდი.

2 იანვარი ძალიან სახალისო და საქართველოსთვის უნიკალურ ფართიზე გავატარეთ. უფრო სწორედ, მე ერთ-ერთი ორგანიზატორი ვიყავი. ძალიან კარგი გამოვიდა, და ეს იყო ფაქტიურად ჩემი ბოლო ურთიერთობა იმ სასტავთან, ვისთანაც მთელი 2007 წელი ვურთიერთობდი – სასტავთან ერთიანობაში, თორემ ცალცალკე იმ ადამიანებს ისედაც ვეურთიერთობები და მეგობრები არიან ჩემი. იმ დღეს კი სასტავი, როგორც ერთიანობა, ჩემთვის მთლიანად ამოიწურა და უინტერესო გახდა.

იმავე დღეს გავიკეთე ფეხმძიმობის ტესტი და ორი ხაზი აჩვენა. იმ ფართიმ ბუნდოვნად გაიარა ჩემ თვალწინ, თუმცა რაღაც ბოლომდე დავიხარჯე, აი კიბორგასთვის ალბათ ერთ-ერთი დიდი კოშმარი იყო ამ წლისა. ჯერ ერთად არც ვცხოვრობდით, სამიოდე დღის წინ გვქონდა გადაწყვეტილი, რომ ჩვენებს დავლაპარაკებოდით ერთად გადასვლაზე და უცებ ბაც, ფეხმძიმობა.

ძალიან დავიბენი. მთელი ცხოვრება ერთადერთი პრინციპი მქონდა, აი საერთოდ არაფერი პრინციპები არ მაქვს გარდა ერთისა – აბორტს არ გავიკეთებ რაც უნდა მოხდეს-მეთქი. მაგრამ ისიც მესმოდა, რომ ერთად ახალგადასული წყვილისთვის ეგრევე ბავშვი – ამ ურთიერთობის დანგრევას უდრიდა და ბოლოს ჩემი და კიბორგას ურთიერთობა ვარჩიე, გადავწყვიტე აბორტის გაკეთება. ამ გადაწყვეტილებამ ძალიან გადამარჩინა იმიტომ, რომ მეორე დღეს ექოზე სასწრაფოდ მოსაშორებელიაო მითხრა ექიმმა და გულს მომეშვა, სინდისი აღარ მქენჯნიდა და ყველაფერი ექიმს “გადავაბრალე”. ერთი-ორი ადამიანის გარდა არც არავინ იცის, რომ სინამდვილეში ჩემი გადაწყვეტილება იყო მანამდე, ვიდრე მეცოდინებოდა, რომ მართლა მოსაშორებელი იყო. მერე უბრალოდ ამ დიაგნოზს ამოვეფარე და: “ბუშტნამქერი იყო, ექიმმა მითხრა უნდა გაიკეთოო” და ანგელოზჩიკის თვალების ფახული, თითქოს მე რა, მე რას მერჩით, აი ექიმმა თქვა..

მე არ ვიცი, ის ნაყოფი ჯანმრთელი და სიცოცხლისუნარიანი რომ ყოფილიყო, გავბედავდით თუ არა მე და კიბორგა ბოლო წუთებში, ექიმთან შესვლამდე აბორტზე ფიქრს თუ გამოვიქცეოდით იქიდან, ან როგორ წავიდოდა ჩვენი ცხოვრება და ურთიერთობა მას მერე, დაშორებულები ვიქნებოდით დღეს თუ პირიქით…

მოკლედ, 8 იანვარს ხელი მოვაწერეთ, ძალიან ყინავდა და სრიალ-სრიალით შევედით წერეთლის საპასპორტოში, ათ წუთში მოვაწერეთ ხელი [რაც დედაჩემის ახირება იყო. იდეა გვქონდა, რომ მეორე დღესვე შეგვეტანა განქორწინებაზე, მაგრამ განქორწინება 45 ლარი ღირს და დაგვენანა ფული]. მეორე დღეს აბორტი და მერე არ ვიცი, მერე ერთად ცხოვრება, შეგუება ერთმანეთის ჩვევებთან, ბევრი ბევრი ბევრი პრიწირკა. რაც უნდა გამოცდილი იყოს წყვილი, ერთად ცხოვრების პირველი ორი თვე მაინც საკმაოდ მაზალოა : ) ნუ, სეკსებია ბევრი სამაგიეროდ.

მარტში დამებადა პროექტის იდეა, რომლის სახელი მერე შპილერამ “მაჩუქა” – არტიდეა. ეს პროექტი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რადგან იმ პერიოდში საკუთარ გამოუსადეგარობაზე ხშირად ვფიქრობდი. მაგრამ არტიდეაც ევრ დამეხმარა გაქანებულ სოციოფობიაში, რაც იმ დროს მჭირდა. გარეთ საერთოდ არ გავდიოდი თითქმის, თუ გავდიოდი – ძალიან შეკუმშული და დაძაბული ვიყავი, ადამიანებთან ურთიერთობა მინიმუმამდე მქონდა დაყვანილი.

საკუთარ თავზე მუშაობა დავიწყე – ვაიძულებდი თავს, რომ მესეირნა მარტოს, რომ შემეხედა ადამიანებისთვის და მივმხდარიყავი, რომ ისინიც ეგეთი მშიშარა მასტები არიან და ვერ შემჭამენ.

ნელნელა ბლოგმა უფრო დიდი მნიშვნელობა შეიძინა ჩემს ცხოვრებაში და სერიოზულად მივუდექი ბლოგინგს.

აპრილში გადავედით მიცკევიჩზე. აი ბინიდან ბინაში გადასვლებს ვერ ვიტან. და წინა წლის მანძილზე ჯამში 4 ბინა გამოვიცვალე, ასე გამოვიდა.

მაისიდან მე და გიგამ Face.ge-ს თარგმნა-გამართვა დავიწყეთ.

ივნისში ნელნელა “ვჯანმრთელდებოდი” სოციალური ფობიებისგან, დავიწყე ფიტნეს-კლუბში სიარული, ერთი კვირა დაჟე ფლაერებიც ვარიგე ქუჩაში, და ვიყავი თურქეთში ჩემს რამდენიმე მეგობართან ერთად, გოგოლ ბორდელოს კონცერტზე – ჯამში 4 დღით. აქედან 2 გზას მოუნდა. მესამე დღის ბოლოს ყველამ გავფრიკეთ, ყველა ყველას ეჩხუბა, ან იბუზღუნა ან დაიძაბა. ამიტომ კიბორგას დანახვა რომ ჩამოვედი – ღირდა იმ 4 დღედ, რაც თურქეთში ვიყავი.

ნუ, სამაგიეროდ პირველად ვიყავი ნამდვილ სექს-შოპში, ი ტო ხლებ.

ივლისში პირველი შეხვედრა იყო ბლოგოსფეროსი, მაკდონალდსში. კარგი იყო, დადებითი, და დაიწყო ბლოგერების შეკრებები შიგადაშიგ.

ამ თვეშივე გვქონდა მე და უჩას პირველი სერიოზული კამათი, თუ რაღაც მსგავსი, და ერთად ვიყავით ფსიქოლოგთან. საინტერესო იყო, ჯამში ფსიქოლოგის გარეშე მოვაგვარეთ, მაგრამ საინტერესო იყო შეგრძნება – ადამიანს გრუზავ ერთი საათის მანძილზე, გრუზავ, გრუზავ და ბოდიშს არ უხდი! იმიტომ, რომ ფული გადაიხადე. კლასს!

ივნისი-ივლისში კიდევ დედაჩემს ვებრძოდი საკუთარ თავში – ანუ მის ჩანერგილ აზრებს “ვამოწმებდი”. მაგალიტად, მეუბნებოდა ბავშვობიდანვე, რომ არ მიხდება ზაგარი. და წავედი სოლარიუმში, რომ გამეგო, მე მომწონს თუ არა. ნუ, ეს ზაგარი ისე, თვალსაჩინოებისთვის იყო, ძირითადად შინაგანი გადაფასებები მიდიოდა.

აგვისტო – ომი. ჩვენი ერთადყოფნის წლისთავზე კიბორგა ცხინვალში წავიდა, მე 38-39 სიცხით სულ მარტო  დავრჩი თბილისში, იმიტომ, რომ არც დედაჩემი და ჩემი და იყვნენ ქალაქში – თურქეთში წავიდნენ დასასვენებლად რამდენიმე დღით ადრე. ცუდი შეგრძნებები იყო ძალიან, თუმცა რაღაც გმირი ქალი როჟა ვიყავი, სიცხიანი, მარტო, მაგრამ მაინც არ ვბურღავდი ტვინს, არ ვტიროდი და კიბორგას არ ვანერვიულებდი. თან არ ვნერვიულობდი იმდენად – ბევრი ვიფიქრე და დავასკვენი, რომ სიკვდილის შანსი ომში და ქალაქში, მშვიდობიანობის დროს ავარიაში მაგალითად – ერთი და იგივეა. და რომც მომკვდარიყო, ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც მას უნდოდა.

ის, რომ კიბორგა ომში წავიდა, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის – ის, რომ სახლში არ დარჩა, ის, რომ მე არ ამომეფარა, ის, რომ რაღაც, იმპოტენტი არ იყო და ტელევიზორთან არ იჯდა და არ იგინებოდა, არამედ იქ იყო, თავის მეგობრებთან ერთად და იმას უყურებდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ემზადებოდა შინაგანად, და ეშინოდა, მაგრამ მაინც იქ იყო…

პარალელურად რასაც მიმესიჯებდა – ვწერდი ბლოგზე და შემოდიოდნენ ახლობლები და კითხულობდნენ, ყველასთვის სათითაოდ რომ არ მეხსნა სად არის და ცოცხალია თუ არა. მერე ჩამოვიდა კიდეც და მეორე დღეს თვითონ დაწერა გრძელი კომენტარი აქ ბლოგზე – ძალიან ბევრი ემოციებით, განცდებით სავსე. მისი ნაწერი და ჩემი რამდენიმე პოსტი მოგვიანებით გავრცელდა მტელ ინტერნეტში, ჯერ ქართულში, მერე თარგმნეს და – რუსულში. სნაიპერიდან დაწყებული – სპეცნაზით დამთავრებული, ყველაფრის “მოგონებები” იყო, ქალაქში რაღაც ლეგენდები დადიოდა, როგორ მოკლა ვიღაც კიბორგამ ბერეტათი 10 რუსი, თუ რაღაც ეგეთები :) მოკლედ, რაღაც პონტში სახალისო იყო ეს გაფუჭებული ტელეფონი, მაგრამ მეორე მხრივ მაგრად გვძაბავდა, ყველა გვეუბნებოდა, რომ დაგვერხა, იმიტომ რომ მსგავსი რამე დაიწერა და – ჩემს ბლოგზე დაიწერა, კიდევ უარესი – ასე საშინლად გავრცელდა.

მაშინ ბლოგიდან ამოვიღე ყველა პოსტი, რაც ომის შესახებ იყო – კიბორგას მესიჯებიც, მისი პოსტიც. ნუ მერე ამას ცალკე ლაპარაკი მოჰყვა, რომ მთავრობამ მაიძულა ამომეღო თურმე :))) ახლა, ამ პოსტს რომ ვწერ, გადავწყვიტე, რომ საკმარისი დრო გავიდა და ყველაფერს აღვადგენ. თან მითუმეტეს, რა თქმა უნდა, არავინ არ მოვარდნილა ჩვენთან, არ დავუკითხივართ, არსად დავუბარებივართ და ყველამ სხვა გასართობი მონახა მოკლედ.

წესით ეს ალბათ კიბორგას “წლიურ ანგარიშში” უნდა ეწეროს, ის უფრო მძაფრად აღიქვამდა და განიცდიდა ამ ყველაფერს, მაგრამ მეც არანაკლებ მძაფრად მეხებოდა ეს ყველაფერი. თუმცა ბოლომდე მჯეროდა, რომ რაც უნდა მომხდარიყო, სულ რომ დაეჭირათ – ის , რაც დაწერა, უნდა დაეწერა – იმიტომ, რომ სხვანაირად ვერ გადახარშავდა.

სექტემბერში საბოლოოდ გამოვჯანმრთელდი სოციოფობიისგან და ტელეფონის აღებაც დავიწყე, თუნდაც უცნობ ნომერს დაერეკა.

და ოქტომბერში დავფეხმძიმდი, ამჯერად უკვე აბსოლუტურად ჯანმრთელ ბოღანეზე, მაგრამ თავდაცვითი მექანიზმი ჩაირთო და პირველი 3 თვე (სანამ მოშლის საშიშროება დიდია) ფაქტიურად ემოციები ამის თაობაზე არ მქონია. ახლა უკვე ნელნელა მეწყება გულში ღიჭინები ბავშვზე ფიქრისას. წინა თვეები პახოდუ აქტიურად მიდიოდა კიბორგას “დამუშავება” და ბოლოს დამუშავდა. და დღეს ჩემზე მეტად უღიჭინებს, დარწმუნებული ვარ, მაგრამ იასნია არ აღიარებს. და ბავშვი რომ დაიბადება, სიხარულისგან ტირილი მოუნდება, მაგრამ მაგასაც არ აღიარებს, რა თქმა უნდა, თუმცა მისი აღიარება არც მჭირდება, თვალებში ვხედავ ხოლმე, როგორ უბრწყინავს, როცა გეგმავს როგორ წაიყვანს სტრაიკზე ზურგზე მოკიდებულს.

დეკემბერში კიდევ ერთხელ შევიცვალეთ ბინა, გავიჩინეთ რუმმეითი, რომელსაც იშვიათად ვხედავთ სამწუხაროდ :) პირველად მივიღეთ ბენეფიტი ბლოგერობისგან… ავარიაში მოყვა ჩემი მეგობარი, ბექა, და კომაში ჩავარდა, მაგრამ არ განმიცდია ემოციურად, იმიტომ, რომ ვერ გავიაზრე და ვიცოდი, რომ გამოჯანმრთელდებოდა მალე.  ჯერჯერობით კარგად მიდის ყველაფერი : )

ბევრი რამე გამომრჩა. ბლოგს ვათვალიერებდი თან. წლის განმავლობაში შიგადაშიგ რაღაც, სამსახურებიც იყო, შეხვედრებიც იყო, საინტერესო ადამიანებიც იყვნენ… იმის გაცნობიერებაც იყო, რომ მეგობრები მყავს. მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრობის არ მჯეროდასავით. მაგრამ არსებობს მაინც სადღაც. ხანდახან ნერვებზე ვშლით ერთმანეთს და ვერ ვიტანთ, მაგრამ კარგია, როცა კიბორგა გაგაბრაზებს და ძევიშნიკზე მირბიხარ და იქ ყველას უყვები, რა ნაგავია. და ისინიც გეუბნებიან, რომ ხო ხო, ნაგავია. ნუ ლოლა გეუბნება, რომ შტერი ხარ და ნაგავი არაა, პროსტა ეგეთია. და ლოლაზე ბრაზდები. მერე მოდიხარ სახლში დაცლილი და ბედნიერი და იცი, რომ ნაგავია, მაგრამ მაინც გიყვარს და შენც ნაგავი ხარ და მოდი, ერთად ვიყოთ ნაგვები.

ჯამში როგორი წელი იყო? კარგი. გავიზარდე.

და თითქოს რაღაც, არაფერი ხდებოდა, მაგრამ ჯამში რამდენი რამე მომხდარა.

აახ მე მაპატიეთ, ხანდახან მაინც ფეხმძიმე პოსტი გამეპარება ხოლმე ამ ბლოგზე და თქვენც უნდა ითმინოთ, ითმინოთ, ითმინოთ! ან წახვიდეთ არაფეხმძიმე ბლოგებზე!

(с) ფეხმძიმე ბლოგერი

ტესტმა დადებითი რომ აჩვენა და ღნავილი ამიტყდა შიშისგან [არადა მანამდე ვღნაოდი, როცა უარყოფითს აჩვენებდა ხოლმე], აი მანდ უკვე მივხვდი – სისულელეა ეს “ეგრევე შემიყვარდა” ვეშები.

პრინციპში, დაახლოებით იგივე მჭირდა პირველი კოცნის დროს ზანზალაკებმა რომ არ დაიწყეს ჟრიალი და ზეცა რომ არ გაიხსნა. და იგივე მჭირდა, პირველი სექსუალური… კხმ, ხო, სექს-დეტალებს გამოვტოვებ.

არა, მაინც როგორ შეიძლება ეგრევე გიყვარდეს ემბრიონი? სპერმატოზოიდი და კვერცხუჯრედი. რომლისგანაც მერე კიდევ პლაცენტა კეთდება. პლაცენტა გვიყვარს? არადა ისიც ზუსტად იგივე უჯრედებისგანაა ხო? რაღაც ეტაპზე ემბრიონი თუ ზიგოტა თუ რაც ჰქვია მაგ დროს – ორ ნაწილად იყოფა და ერთი ხდება პლაცენტა, მეორე – ბოღანე.

მოკლედ, დღეს ერთ-ერთ თემაში დავწერე, რომ სულ არ მომწონს ჩანასახი და ვცდილობ არ ვიფიქრო იმაზე, რომ მსგავსი რამე არსებობს ჩემში. აი მართლა, რა საყვარელია ეს? ——————->

არაა საყვარელი, როცა ნელნელა უფრო დაემსგავსება ადამიანს, მერე კიდევ ხო. ნუ, რა თქმა უნდა, შემოვარდნენ “ღმერთო, რა ამაზრზენი ბრძანდებით” დედიკოები და რამდენიმე წამით თავი ცუდ მომავალ დედად მაგრძნობინეს, მაგრამ ეგრევე გამახსენდა, რომ აქედან ერთ-ერთს  5 წლის შვილი ჰყავს და ამ ბავშვს ჯერ ისევ დედ-მამის საწოლში სძინავს. ჰოდა გადამიარა.

რატომ აბრმავებს დედობა ასე ძალიან? ბუეე…

ხო, გარდა იმისა, რომ 10 კვირის ჩანასახის გარეგნობა არ აღმაფრთოვანებს და განსაკუთრებული გრძნობები მისადმი არ მაქვს, მხოლოდ გონებით მომწონს და მაოცებს განვითარების ტემპები, ჩემს “უარყოფითებში” გადის კიდევ ის, რომ ვთვლი – ყველა ბავშვი საყვარელი არ არის, არსებობენ მახინჯი ბავშვებიც. ოო და კიდევ – დაბადებისას ყველა ბავშვი ერთმანეთს ჰგავს. ნუ, ოდნავი განსხვავებით, საკეისროთი გაჩენილი ბავშვები უფრო ნაკლებად წითლები არიან. მოკლედ, თუ რამდენიმე თვის მერე დავწერე დებილი პოსტი იმის შესახებ, რომ “ჩემი შვილი განსაკუთრებულად ლამაზი დაიბადა, ჩამოყალიბებული ნაკვთები ჰქონდა უკვე” და ბლაბლა, ეგრევე დამიდეთ ამ პოსტის ლინკი, რომ შემოვულაწუნო თავს.

მოკლედ, კეთილშობილ დედათა საზოგადოებასთან გავერთობი უახლოესი თვეები, გული მიგრძნობს… :evil:

ყველა კომენტარი, აბსოლუტურად ყველა ამ თემასთან დაკავშირებით რაც უნდა დამეწერა, რაც უნდა მეწუწუნა, მეთქვა ბიჭების შესახებ, რომლებიც მანქანებთან იღებენ სურათებს და გოგოების შესახებ, ვინც საკუთარი სურათის ნაცვლად ყვავილების ფოტოებს დებენ, მოკლედ, ყველა კომენტარი გვერდით ჩაჩოჩდა წეღანდელი შოკის შემდეგ, რაც გამოიწვია 6 წლის ბავშვის პროფილის ხილვამ.

პედოფილის ოცნება… და რეიტინგში ეგრევე ტოპ-ს აარტყა, მაღალი შეფასებების გამო. ჩემთვის აბსოლუტურად გაუგებარი მიზეზებით. ბავშვი პლიაჟზე, სექსუალურ პოზებში…

დასახოცები არ არიან ამისი მშობლები? ვინც ან:

1. ექვსი წლის ბავშვს ასეთ ფოტოებს უღებენ

2. ვინც დებენ მსგავს ფოტოებს საიტზე.

3. ან ვინც საშუალებას აძლევენ ბავშვს დადოს ისინი.

მეორე მხრივ… მისი მშობლები ალბათ ის კატეგორიაა, შვილებს რომ “პატარა მის საქართველო”-ზე და სხვადასხვა მარაზმულ საბავშვო კონკურსებზე ატარებენ, ტონა მაკიაჟს უსმევენ და რაღაც საოცრებებს სჩადიან საკუთარი კომპლექსების დასაძლევად.

აქ შეგიძლიათ ნახოთ little miss Georgia-ს რომელიღაცა წლის მონაწილეთა სურათები: დაკლიკეთ და დაათვალიერეთ… სანამ ნერვები გაგიძლებთ.

[ მსგავსი პოსტი: Is this supposed to be funny? ]

ჩვენ ჭეშმარიტად სამუდამოდ ბავშვებად ვრჩებით ჩვენი მშობლებისთვის.

სიცხეს ვერაფერი მოვუხერხე და მთელი ეს პერიოდი 37-ის ირგვლივ მაქვს. 36.9-ზე დაბლა არ ჩამოდის და 37.3-ს არ ცდება.

დღეს ველაპარაკები დედაჩემს სკაიპში ამ თემაზე:

მე: – თუ ამ დღეებში კიდევ არ დამიწია, აუცილებლად წავალ ექიმთან, შეიძლება რამე ანთებაა.

ელზა: – ხო, აუცილებლად უნდა წახვიდე!

მე: – მმ ხომ არ იცი, ვისთან უნდა წავიდე? რა ჰქვია იმ ექიმს, ვინც დიაგნოზს დამისვამს და მეტყვის, ვთქვათ, ფეხი გაქვს სამკურნალო და ფეხის ექიმთან უნდა მიხვიდეო?

ელზა: – პედიატრი.

მე: – ???? O.o

გუშინწინ, უჩას ნახევარ საათში უნდა გამოუარონ და წავიდეს.

ამ ნახევარი საათის განმავლობაში აჯღნავლებული დავდევ კუდში:

მე: კიიიიიიიიიიიიბ, სანამ წახვალ ბავშვი გამიკეთეეე… გემუდარები, სექსიიი.. მოდიიი.. დდდდ… :ღნავილ: მომეციიი… ჩულქებსაც ჩავიცმევ თუგინდაააა.. ააა… მომეციიი…

უჩა: კიმარა ხვალვე რომ ჩამოვიდე, მაგ გაკეთებულ ბავშვს მერე undo როგორ გავუკეთო?

/არ მომცა :D /