ორი ”ნეტავ” ერთად არ არსებობს.
(c) სომხური ანდაზა

Tag game by Gocha Gabodze

5? ამდენი ერთად არ მაქვს!

უფრო სწორად, ოცნებები საერთოდ არ მაქვს. არ ვიცი ეს კარგია თუ ცუდი. ისე ”მეგობრობის დღიურებში” ასეთი კითხვა იყო ხოლმე: ”ფიქრი თუ ოცნება?”. ყოველთვის ”ოცნებას” ვწერდი.

თუმცა მას მერე ბევრი დრო გავიდა. რამდენიმე დღე დამჭირდა ”ოცნებების” მოსაფიქრებლად:

1. ბინა

კიბორგას არ უხარია ხოლმე, როცა ბინაზე ვოცნებობ, რატომღაც თავის პასუხისმგებლობად თვლის იმას, რომ ჩვენ ბინა უნდა გვქონდეს და მერე სინდისი ჰქენჯნის. მე კიდევ სულაც არ მგონია ასე. ჩვენი საერთო ბინა კი არა, ჩემი ბინა მინდა.  მე და კიბორგა რომ დავშორდებით და ვილი რომ წამოიზრდება და ცალკე გადავა, მე ვიქნები ჩემს ბინაში, კვირაში ერთხელ შევკრებ მეგობრებს, ისევ გაცვეთილად ვიხუმრებთ ერთმანეთის სექსუალურ ცხოვრებაზე (ან მის არარსებობაზე), დავლევთ რამეს და ვითამაშებთ მონოპოლიას ან პოკერს ან ორივეს ერთად.

2. ვილის ჯანმრთელობა

იმიტომ, რომ თუ ის ჯანმრთელი არ იქნება, რაიმე განუკურნებელი თუ დაემართება სანამ პატარაა, ტანჯვაში გატარებული ცხოვრება იმისათვის, რომ მერე მოკვდეს – არ ღირს. ასე რომ, ამოვხოცავთ ერთმანეთს.

თავდაპირველი გეგმა ასეთია: კიბორგა კლავს ვილის, მერე მკლავს მე და მერე იკლავს თავს. შეიძლება მე მოვკლა ვილი, კიბორგამ მომკლას მე და მერე მოიკლას თავი. ან კიბორგამ მოკლას ვილი, მე მოვკლა კიბორგა და მერე მოვიკლა თავი. ამას შევხედავთ, როგორც გამოგვივა უკეთ, მერე ადგილზე გადავწყვეტთ.

კიდევ რას წერენ ამ ოცნებებში? კარიერაზე არ ვოცნებობ, საზღვარგარეთ წასვლაზე არ ვოცნებობ… ა ხო!

3. მშვიდობა

ომის დროს ყველაფერი უფერულდება და ხვდები, რა წვრილმანია ყველა შენი პრობლემა, რაც გუშინ გქონდა, როცა დღეს შეიძლება ბომბა დაეცეს შენს კორპუსს. ამიტომ ალბათ მშვიდობა პირველი უნდა ყოფილიყო.

შარშანწინ აგვისტოში ნერვულად ვარეფრეშებდი საინფორმაციო საიტებს და ვიყურებოდი ფანჯარაში. ვფიქრობდი, ახლა წინ მდგომ შენობას ბომბი რომ დაეცეს, რა კარგი იქნება, იმიტომ, რომ მაგ შემთხვევაში – მისი გვერდით მდგომი (ანუ ჩემი) შენობა გადარჩენილია-მეთქი. მერე მოვიდა კიბორგა და ამიხსნა, რომ ტყუილად ვოცნებობდი გვერდითა შენობის დაბომბვაზე, ჯერ ეს ერთი, შეიძლება ასხლეტილი ნანგრევებით მოკვდე, მეორეც, შეიძლება ზუსტად შენს შენობაზე დავარდეს შემდეგი ბომბიო (რაღაც მიყოლებით ბომბავენო, ახლა ზუსტად არ მახსოვს რა ჰქვია მაგ მეთოდს).

4. არ მინდა უაზროდ მოვკვდე

ანუ არ მინდა მიწისძვრას შევეწირო ან ვიღაც იდიოტი ჩქარა მიდიოდეს მანქანით ქალაქში, მე შუქნიშანზე გადავდიოდე და გამიტანოს. ძალიან გავბრაზდები, ძალიან!

აქ ყაზბეგზე მისაჭერი შუქნიშნები რომაა, ის დგას პარკთან. ვცდილობ ხოლმე სულ გავიარო ეს ზედმეტი 20-30 მეტრი და მივიდე შუქნიშნამდე. ბავშვთან ერთად როცა ვარ – 100% მივდივარ, თუნდაც კილომეტრის ფეხით გავლა მომიწიოს – ადგილამდე, სადაც უსაფრთხოდ, წესების დაცვით შევძლებ გზაზე გადასვლას.

ამ შუქნიშანზე ზოგი იდიოტი არ აჩერებს, მე შუათითს ვუჩვენებ და ვაგინებ ხოლმე იმიტომ, რომ  წინასწარ ვბრაზობ, რომ წარმომიდგენია, მე პატიოსნად გადავდიოდი მწვანეზე და ვიღაც დეგენერატმა იტიპა, არ გააჩერა და შეიძლება მის გამო მოვკვდე! ასე უაზროდ!

თემაზე: ამასწინათ ვიღაც ქალიც შემომელანძღა, რომელიც მიწისქვეშასთან იდგა და მაინც ზემოდან გადადიოდა გზაზე ბავშვთან ერთად. გაიტანენ ერთხელაც და ვიღაცა აუცილებლად იტყვის: ”ეეეჰ, ბედია რა” და მერე კიდევ ვიღაც დაამატებს: ”ღმერთს თავისთან კარგები უნდა”…

5. კვალი

ვიცი, რომ პატარ-პატარა ნაკვალევები უკვე მაქვს.

თითოეული ბლოგი, რომელიც ჩემი ბლოგის წაკითხვის შედეგად (”ვა, მეც მინდა”) გაიხსნა – ჩემი +1 კვალია მაგალითად, +1 პატარა ნაბიჯი ახალი მედიის განვითარებისკენ.

ჩემი ცხოვრება მაგალითია იმისა, რომ შეიძლება არ ჯდებოდე საზოგადოების მიერ დაწესებულ სტანდარტებში და მიუხედავად ამისა – საზოგადოებას მაინც არ ჰქონდეს პრობლემები შენთან. ან ჰქონდეს და ვერ ბედავდეს თქმას, იმიტომ, რომ შენ უზრდელურად ბედნიერი ხარ და მას საკუთარი ჭუჭყიანი საცვლებიც საკმარისად აქვს.

თითოეული ადამიანი, ვინც ჩემს ცხოვრებას უყურებდა და გაიგო, რომ თუ უნდათ იყვნენ ბედნიერნი – ამაში მხოლოდ საკუთარი თავი უშლით ხელს – ჩემი +1 კვალია ცხოვრებაში. თითოეული ადამიანი, ვინც შთაგონდა და რაიმე შეცვალა – +10.

ჩემს ცხოვრებაშიც ბევრის კვალია და მათი კვალების გადამრავლებაც მინდა – pay it forward.

მინდა, რომ ბევრი კვალი დამიგროვდეს, ძალიან ბევრი. იმიტომ არა, რომ როცა მოვკვდები – ვინმეს ვახსოვდე.

უბრალოდ იმიტომ, რომ დარეჯანი არ ვიყო ”კაცია ადამიანიდან”.

P.S.: ახლა გადავიკითხე ნაწერი, ერთი პოსტისთვის საკმარისზე ხშირადაა ნახსენები სიკვდილი.

მწვადი
სოკო კეცზე სულგუნით
ნიგვზიანი ბადრიჯანი

სამი ყველაზე მაგარი რამ ვებში:

გუგლი
იუთუბი
ვორდპრესი

სამი საიტი, რომელიც სულ გახსნილი მაქვს:

Dodka.Ge
Forum.ge
Facebook.com

სამი ადამიანი, რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს

ვილი
ბარბი
კიბორგა

სამი რამ, რომლის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმომიდგენია

ვილი
ინტერნეტი
ხორცი

სამი ოცნება

საკუთარი ბინა
აივნით
და დიდი სამზარეულოთი

სამი კარგი რამ, რაც დღეს მოხდა

იმედიდან დარეკეს
ელექტროსასწორი ვიყიდე
კბილების გაკეთება დავიწყე

სამი ყველაზე საყვარელი ფილმი

Eternal sunshine of the spotless mind
The Fountain
Waking Life (ფრაზა “Dream is Destiny” ამ ფილმიდანაა]

ფეხის მოტეხვის დადებითი მხარეები:

- რამდენიმე დღეა ახალ ბინაში გადმოვედით და ჯერ ისევ პარკებში ეყარა ჩვენი ბარახლო, დღეში 3-4 პარკს ვხსნიდი ხოლმე და ნელ-ნელა ვალაგებდი. კიბორგას, რა თქმა უნდა, არ აწუხებდა მწვანე და ლურჯი ცელოფნების ფონზე ცხოვრება და ამ პერიოდის მანძილზე არ მომხმარებია.

დღეს თავისით დაალაგა!

- სარეცხის მანქანის ჩართვა ისწავლა.

მსოფლიო ფინანსური კრიზისის დადებითი მხარე:

- მეგობრების დიდ უმრავლესობას სცალია და დახმარებას მთავაზობს. :ლავ:

_ _ _ _ _ _ _ _

ახალი მასალა მომეცა გუგლის საჩიჩქნად – ფეხმოტეხილთა საიტს გადავაწყდი – http://www.mybrokenleg.com/. დღიურებია, ჩეთი, სხვადასხვა საკითხების განხილვა  და სასარგებლო რჩევები – მაგალითად, რა საჭმელია კარგი ძვლების რეგენერაციისათვის და რა  – არა [ცოტა გამიკვირდა, 'ცუდი' საჭმლის სიაში წითელი ხორცი და რძე რომ ვნახე. თურმე წითელი ხორცი კალციუმის წვას უწყობს ხელს. დაიმახსოვრეთო, რომ მთავარი ბევრი კალციუმის მიღება კი არა, ბევრის ათვისებააო].

ძალიან გრძელი პოსტი.

აქ მეწერა თავისმართლება გრძელი პოსტის შესახებ და დავიკიდე.

ახალ წელს გილოცავთ : )

2008 წელი ძალიან არეულ-დარეულად დაიწყო ჩემთვის. ახალ წელს შევხვდი პირველად ცხოვრებაში ისე, როგორც მინდოდა – საყვარელ ადამიანთან ერთად, თან მეკიდა ახალი წელი იყო თუ არა, 12-მა რომ ჩამოჰკრა, მაგ დროს აბაზანაში შხაპს ვიღებდი.

2 იანვარი ძალიან სახალისო და საქართველოსთვის უნიკალურ ფართიზე გავატარეთ. უფრო სწორედ, მე ერთ-ერთი ორგანიზატორი ვიყავი. ძალიან კარგი გამოვიდა, და ეს იყო ფაქტიურად ჩემი ბოლო ურთიერთობა იმ სასტავთან, ვისთანაც მთელი 2007 წელი ვურთიერთობდი – სასტავთან ერთიანობაში, თორემ ცალცალკე იმ ადამიანებს ისედაც ვეურთიერთობები და მეგობრები არიან ჩემი. იმ დღეს კი სასტავი, როგორც ერთიანობა, ჩემთვის მთლიანად ამოიწურა და უინტერესო გახდა.

იმავე დღეს გავიკეთე ფეხმძიმობის ტესტი და ორი ხაზი აჩვენა. იმ ფართიმ ბუნდოვნად გაიარა ჩემ თვალწინ, თუმცა რაღაც ბოლომდე დავიხარჯე, აი კიბორგასთვის ალბათ ერთ-ერთი დიდი კოშმარი იყო ამ წლისა. ჯერ ერთად არც ვცხოვრობდით, სამიოდე დღის წინ გვქონდა გადაწყვეტილი, რომ ჩვენებს დავლაპარაკებოდით ერთად გადასვლაზე და უცებ ბაც, ფეხმძიმობა.

ძალიან დავიბენი. მთელი ცხოვრება ერთადერთი პრინციპი მქონდა, აი საერთოდ არაფერი პრინციპები არ მაქვს გარდა ერთისა – აბორტს არ გავიკეთებ რაც უნდა მოხდეს-მეთქი. მაგრამ ისიც მესმოდა, რომ ერთად ახალგადასული წყვილისთვის ეგრევე ბავშვი – ამ ურთიერთობის დანგრევას უდრიდა და ბოლოს ჩემი და კიბორგას ურთიერთობა ვარჩიე, გადავწყვიტე აბორტის გაკეთება. ამ გადაწყვეტილებამ ძალიან გადამარჩინა იმიტომ, რომ მეორე დღეს ექოზე სასწრაფოდ მოსაშორებელიაო მითხრა ექიმმა და გულს მომეშვა, სინდისი აღარ მქენჯნიდა და ყველაფერი ექიმს “გადავაბრალე”. ერთი-ორი ადამიანის გარდა არც არავინ იცის, რომ სინამდვილეში ჩემი გადაწყვეტილება იყო მანამდე, ვიდრე მეცოდინებოდა, რომ მართლა მოსაშორებელი იყო. მერე უბრალოდ ამ დიაგნოზს ამოვეფარე და: “ბუშტნამქერი იყო, ექიმმა მითხრა უნდა გაიკეთოო” და ანგელოზჩიკის თვალების ფახული, თითქოს მე რა, მე რას მერჩით, აი ექიმმა თქვა..

მე არ ვიცი, ის ნაყოფი ჯანმრთელი და სიცოცხლისუნარიანი რომ ყოფილიყო, გავბედავდით თუ არა მე და კიბორგა ბოლო წუთებში, ექიმთან შესვლამდე აბორტზე ფიქრს თუ გამოვიქცეოდით იქიდან, ან როგორ წავიდოდა ჩვენი ცხოვრება და ურთიერთობა მას მერე, დაშორებულები ვიქნებოდით დღეს თუ პირიქით…

მოკლედ, 8 იანვარს ხელი მოვაწერეთ, ძალიან ყინავდა და სრიალ-სრიალით შევედით წერეთლის საპასპორტოში, ათ წუთში მოვაწერეთ ხელი [რაც დედაჩემის ახირება იყო. იდეა გვქონდა, რომ მეორე დღესვე შეგვეტანა განქორწინებაზე, მაგრამ განქორწინება 45 ლარი ღირს და დაგვენანა ფული]. მეორე დღეს აბორტი და მერე არ ვიცი, მერე ერთად ცხოვრება, შეგუება ერთმანეთის ჩვევებთან, ბევრი ბევრი ბევრი პრიწირკა. რაც უნდა გამოცდილი იყოს წყვილი, ერთად ცხოვრების პირველი ორი თვე მაინც საკმაოდ მაზალოა : ) ნუ, სეკსებია ბევრი სამაგიეროდ.

მარტში დამებადა პროექტის იდეა, რომლის სახელი მერე შპილერამ “მაჩუქა” – არტიდეა. ეს პროექტი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რადგან იმ პერიოდში საკუთარ გამოუსადეგარობაზე ხშირად ვფიქრობდი. მაგრამ არტიდეაც ევრ დამეხმარა გაქანებულ სოციოფობიაში, რაც იმ დროს მჭირდა. გარეთ საერთოდ არ გავდიოდი თითქმის, თუ გავდიოდი – ძალიან შეკუმშული და დაძაბული ვიყავი, ადამიანებთან ურთიერთობა მინიმუმამდე მქონდა დაყვანილი.

საკუთარ თავზე მუშაობა დავიწყე – ვაიძულებდი თავს, რომ მესეირნა მარტოს, რომ შემეხედა ადამიანებისთვის და მივმხდარიყავი, რომ ისინიც ეგეთი მშიშარა მასტები არიან და ვერ შემჭამენ.

ნელნელა ბლოგმა უფრო დიდი მნიშვნელობა შეიძინა ჩემს ცხოვრებაში და სერიოზულად მივუდექი ბლოგინგს.

აპრილში გადავედით მიცკევიჩზე. აი ბინიდან ბინაში გადასვლებს ვერ ვიტან. და წინა წლის მანძილზე ჯამში 4 ბინა გამოვიცვალე, ასე გამოვიდა.

მაისიდან მე და გიგამ Face.ge-ს თარგმნა-გამართვა დავიწყეთ.

ივნისში ნელნელა “ვჯანმრთელდებოდი” სოციალური ფობიებისგან, დავიწყე ფიტნეს-კლუბში სიარული, ერთი კვირა დაჟე ფლაერებიც ვარიგე ქუჩაში, და ვიყავი თურქეთში ჩემს რამდენიმე მეგობართან ერთად, გოგოლ ბორდელოს კონცერტზე – ჯამში 4 დღით. აქედან 2 გზას მოუნდა. მესამე დღის ბოლოს ყველამ გავფრიკეთ, ყველა ყველას ეჩხუბა, ან იბუზღუნა ან დაიძაბა. ამიტომ კიბორგას დანახვა რომ ჩამოვედი – ღირდა იმ 4 დღედ, რაც თურქეთში ვიყავი.

ნუ, სამაგიეროდ პირველად ვიყავი ნამდვილ სექს-შოპში, ი ტო ხლებ.

ივლისში პირველი შეხვედრა იყო ბლოგოსფეროსი, მაკდონალდსში. კარგი იყო, დადებითი, და დაიწყო ბლოგერების შეკრებები შიგადაშიგ.

ამ თვეშივე გვქონდა მე და უჩას პირველი სერიოზული კამათი, თუ რაღაც მსგავსი, და ერთად ვიყავით ფსიქოლოგთან. საინტერესო იყო, ჯამში ფსიქოლოგის გარეშე მოვაგვარეთ, მაგრამ საინტერესო იყო შეგრძნება – ადამიანს გრუზავ ერთი საათის მანძილზე, გრუზავ, გრუზავ და ბოდიშს არ უხდი! იმიტომ, რომ ფული გადაიხადე. კლასს!

ივნისი-ივლისში კიდევ დედაჩემს ვებრძოდი საკუთარ თავში – ანუ მის ჩანერგილ აზრებს “ვამოწმებდი”. მაგალიტად, მეუბნებოდა ბავშვობიდანვე, რომ არ მიხდება ზაგარი. და წავედი სოლარიუმში, რომ გამეგო, მე მომწონს თუ არა. ნუ, ეს ზაგარი ისე, თვალსაჩინოებისთვის იყო, ძირითადად შინაგანი გადაფასებები მიდიოდა.

აგვისტო – ომი. ჩვენი ერთადყოფნის წლისთავზე კიბორგა ცხინვალში წავიდა, მე 38-39 სიცხით სულ მარტო  დავრჩი თბილისში, იმიტომ, რომ არც დედაჩემი და ჩემი და იყვნენ ქალაქში – თურქეთში წავიდნენ დასასვენებლად რამდენიმე დღით ადრე. ცუდი შეგრძნებები იყო ძალიან, თუმცა რაღაც გმირი ქალი როჟა ვიყავი, სიცხიანი, მარტო, მაგრამ მაინც არ ვბურღავდი ტვინს, არ ვტიროდი და კიბორგას არ ვანერვიულებდი. თან არ ვნერვიულობდი იმდენად – ბევრი ვიფიქრე და დავასკვენი, რომ სიკვდილის შანსი ომში და ქალაქში, მშვიდობიანობის დროს ავარიაში მაგალითად – ერთი და იგივეა. და რომც მომკვდარიყო, ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც მას უნდოდა.

ის, რომ კიბორგა ომში წავიდა, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის – ის, რომ სახლში არ დარჩა, ის, რომ მე არ ამომეფარა, ის, რომ რაღაც, იმპოტენტი არ იყო და ტელევიზორთან არ იჯდა და არ იგინებოდა, არამედ იქ იყო, თავის მეგობრებთან ერთად და იმას უყურებდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ემზადებოდა შინაგანად, და ეშინოდა, მაგრამ მაინც იქ იყო…

პარალელურად რასაც მიმესიჯებდა – ვწერდი ბლოგზე და შემოდიოდნენ ახლობლები და კითხულობდნენ, ყველასთვის სათითაოდ რომ არ მეხსნა სად არის და ცოცხალია თუ არა. მერე ჩამოვიდა კიდეც და მეორე დღეს თვითონ დაწერა გრძელი კომენტარი აქ ბლოგზე – ძალიან ბევრი ემოციებით, განცდებით სავსე. მისი ნაწერი და ჩემი რამდენიმე პოსტი მოგვიანებით გავრცელდა მტელ ინტერნეტში, ჯერ ქართულში, მერე თარგმნეს და – რუსულში. სნაიპერიდან დაწყებული – სპეცნაზით დამთავრებული, ყველაფრის “მოგონებები” იყო, ქალაქში რაღაც ლეგენდები დადიოდა, როგორ მოკლა ვიღაც კიბორგამ ბერეტათი 10 რუსი, თუ რაღაც ეგეთები :) მოკლედ, რაღაც პონტში სახალისო იყო ეს გაფუჭებული ტელეფონი, მაგრამ მეორე მხრივ მაგრად გვძაბავდა, ყველა გვეუბნებოდა, რომ დაგვერხა, იმიტომ რომ მსგავსი რამე დაიწერა და – ჩემს ბლოგზე დაიწერა, კიდევ უარესი – ასე საშინლად გავრცელდა.

მაშინ ბლოგიდან ამოვიღე ყველა პოსტი, რაც ომის შესახებ იყო – კიბორგას მესიჯებიც, მისი პოსტიც. ნუ მერე ამას ცალკე ლაპარაკი მოჰყვა, რომ მთავრობამ მაიძულა ამომეღო თურმე :))) ახლა, ამ პოსტს რომ ვწერ, გადავწყვიტე, რომ საკმარისი დრო გავიდა და ყველაფერს აღვადგენ. თან მითუმეტეს, რა თქმა უნდა, არავინ არ მოვარდნილა ჩვენთან, არ დავუკითხივართ, არსად დავუბარებივართ და ყველამ სხვა გასართობი მონახა მოკლედ.

წესით ეს ალბათ კიბორგას “წლიურ ანგარიშში” უნდა ეწეროს, ის უფრო მძაფრად აღიქვამდა და განიცდიდა ამ ყველაფერს, მაგრამ მეც არანაკლებ მძაფრად მეხებოდა ეს ყველაფერი. თუმცა ბოლომდე მჯეროდა, რომ რაც უნდა მომხდარიყო, სულ რომ დაეჭირათ – ის , რაც დაწერა, უნდა დაეწერა – იმიტომ, რომ სხვანაირად ვერ გადახარშავდა.

სექტემბერში საბოლოოდ გამოვჯანმრთელდი სოციოფობიისგან და ტელეფონის აღებაც დავიწყე, თუნდაც უცნობ ნომერს დაერეკა.

და ოქტომბერში დავფეხმძიმდი, ამჯერად უკვე აბსოლუტურად ჯანმრთელ ბოღანეზე, მაგრამ თავდაცვითი მექანიზმი ჩაირთო და პირველი 3 თვე (სანამ მოშლის საშიშროება დიდია) ფაქტიურად ემოციები ამის თაობაზე არ მქონია. ახლა უკვე ნელნელა მეწყება გულში ღიჭინები ბავშვზე ფიქრისას. წინა თვეები პახოდუ აქტიურად მიდიოდა კიბორგას “დამუშავება” და ბოლოს დამუშავდა. და დღეს ჩემზე მეტად უღიჭინებს, დარწმუნებული ვარ, მაგრამ იასნია არ აღიარებს. და ბავშვი რომ დაიბადება, სიხარულისგან ტირილი მოუნდება, მაგრამ მაგასაც არ აღიარებს, რა თქმა უნდა, თუმცა მისი აღიარება არც მჭირდება, თვალებში ვხედავ ხოლმე, როგორ უბრწყინავს, როცა გეგმავს როგორ წაიყვანს სტრაიკზე ზურგზე მოკიდებულს.

დეკემბერში კიდევ ერთხელ შევიცვალეთ ბინა, გავიჩინეთ რუმმეითი, რომელსაც იშვიათად ვხედავთ სამწუხაროდ :) პირველად მივიღეთ ბენეფიტი ბლოგერობისგან… ავარიაში მოყვა ჩემი მეგობარი, ბექა, და კომაში ჩავარდა, მაგრამ არ განმიცდია ემოციურად, იმიტომ, რომ ვერ გავიაზრე და ვიცოდი, რომ გამოჯანმრთელდებოდა მალე.  ჯერჯერობით კარგად მიდის ყველაფერი : )

ბევრი რამე გამომრჩა. ბლოგს ვათვალიერებდი თან. წლის განმავლობაში შიგადაშიგ რაღაც, სამსახურებიც იყო, შეხვედრებიც იყო, საინტერესო ადამიანებიც იყვნენ… იმის გაცნობიერებაც იყო, რომ მეგობრები მყავს. მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრობის არ მჯეროდასავით. მაგრამ არსებობს მაინც სადღაც. ხანდახან ნერვებზე ვშლით ერთმანეთს და ვერ ვიტანთ, მაგრამ კარგია, როცა კიბორგა გაგაბრაზებს და ძევიშნიკზე მირბიხარ და იქ ყველას უყვები, რა ნაგავია. და ისინიც გეუბნებიან, რომ ხო ხო, ნაგავია. ნუ ლოლა გეუბნება, რომ შტერი ხარ და ნაგავი არაა, პროსტა ეგეთია. და ლოლაზე ბრაზდები. მერე მოდიხარ სახლში დაცლილი და ბედნიერი და იცი, რომ ნაგავია, მაგრამ მაინც გიყვარს და შენც ნაგავი ხარ და მოდი, ერთად ვიყოთ ნაგვები.

ჯამში როგორი წელი იყო? კარგი. გავიზარდე.

და თითქოს რაღაც, არაფერი ხდებოდა, მაგრამ ჯამში რამდენი რამე მომხდარა.

Все понимают по мере своей испорченности.
(c) რუსული (აი იმათი, ვისი ქალებიც
ჩვენზე გიჟდებიან) გამოთქმა.

და აი, რვა თვის შემდეგ ისევ ახალ სახლში გადმოვედით – ისევ საბურთალოზე, ამჯერად იპოდრომთან უფრო ახლოს, ასათიანისა და ყაზბეგის კუთხეში დაბლა, მოკლედ – ცუდი ასახსნელია. ისე მაგარი პენსიონერული უბანია, ჯერ არ გვინახავს ქუჩაში მობირჟავე ბიჭები (შეიძლება იმიტომ, რომ ცივა? მაგრამ გუშინწინდელ ქარშიც კი იდგნენ ამასწინათ მიცკევიჩზე…).

სამაგიეროდ ცენტრალური გათბობა მაქვს, ასევე – სამზარეულო იმედით, რომ კიბორგას გადავაჩვევ კომპიუტერთან სადილის ჭამას (მაშინ, როდესაც სადილს მოვამზადებ). ტელევიზორი! – THT, ნიკელოდეონი და Discovery გალურჯებამდე. ბევრი კარადები, სადაც შემიძლია ერთი თარო ჩულქებს და ტანგებს დავუთმო [აქ კიბორგას უხარია და მზადაა, რომ სამზარეულოში ჭამა სცადოს].

ყველაზე საინტერესო კიდევ ამ ცვლილებაში არც კარადებია და არც პუფიკი, სახლის კიდევ ერთ თავისუფალ საძინებელ ოთახში – ჩვენი მეგობარი და აწ ახალი roommate, ნინა იცხოვრებს.

მე მიცხოვრია წყვილთან ერთად რამდენიმე თვე (სახლიდან რომ ვიყავი წასული :-) და არანაირი სექსუალური კონტექსტი). ძალიან კარგი იყო, კონფლიქტები არ ყოფილა, ბედნიერად ვცხოვრობდით და რაღაც გარედან გამოწვეული მიზეზები რომ არა – 100%-იან დადებით გამოცდილებად ჩავთვლიდი. ნუ, ყველანაირი გამოცდილება დადებითია, მაგრამ მაინც.

აი ახლა კიდევ ვცდი როგორია, როდესაც მე ვარ წყვილში და გვერდით ოთახში კარგმკერდიანი რიჟა ცხოვრობს :D

საინტერესოა როგორ აეწყობა ცხოვრება – ერთ თვეში ერთმანეთის ატანა აღარ შეგვეძლება თუ პირიქით. საკაიფო ექსპერიმენტია ჩემთვის და საკუთარი თავის ამ კუთხით გაცნობის შანსი, თან თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ 6 თვეში მოჭყნავილე და მოფართხალე არსება მსგავსი ექსპერიმენტების ჩატარების საშუალებას აღარ მომცემს.

ასევე საინტერესო იქნება კიბორგას თვალით დანახული სამყარო – ერთი თვის თავზე აუცილებლად დავაწერინებ ანგარიშს, როგორია უძლებდე ორ ქალს და სამი კომპიუტერის პრობლემებს.