ეკონომიკის განვითარების სამინისტროს კავშირგაბმულობისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების დეპარტამენტისა და  “საქაერონავიგაციის” დახმარებით 24-26 ივნისს კვარიათში “ქართული ბლოგინგის დღეები” ტარდება, რომლის მონაწილე და ერთ-ერთი ორგანიზატორი მე ვარ.

ეს ერთ-ერთი ევენთია იმ მრავალ სემინარებსა და ვორქშოფებს შორის, რაც სოციალურ მედიაში ჩატარებულა ბოლო პერიოდში. ერთ-ერთი. არც პირველი, არც ბოლო, არც ყველაზე მაგარი, არც ყველაზე ცუდი, ერთ-ერთი.

მაგრამ ქართული ბლოგოსფერო და ფეისბუქოსფერო ისე შეძრა ამ ევენთმა, როგორც ვერ მოახერხა ვერც ერთმა სხვამ. მერამდენე პოსტსა და კომენტარს ვკითხულობ ამ თემასთან დაკავშირებით. ძირითადად კრიტიკას, “რა პრინციპით შეირჩნენ ბლოგერები”, “მეც ბლოგოსფეროს წევრი ვარ” და ა.შ.

მე მიჩნდება კითხვა. ერთი, მარტივი, ლოგიკური – სად იყვნენ ეს “მეც ბლოგოსფეროს წევრი ვარ” ბლოგერები მაშინ, როცა ტარდებოდა New Media Forum, ბლოგკემპი, Social Innovation Camp, კონფერენცია Social media for social change და მსგავსი ღონისძიებები, როდესაც ლამის ვიხვეწებოდით, მოდით, მიიღეთ მონაწილეობა, გინდა პრეზენტაციის გაკეთება? გააკეთე, არ გინდა? – მოდი, მოუსმინე, ჩაერთე, გახდი აქტიური, გაიღე რაღაც სხვისთვის.

სად არიან ეს ბლოგერები მაშინ, როდესაც ტარდება ათას შვიდასი ტრენინგი და სემინარი, ღია კონფერენციები, შეხვედრები?

აა… მანდ მონაწილეობას დრო უნდა, ენერგიის გაღება, პრეზენტაციის მომზადება, სხვისი დახმარება? აა… მაშინ არ გვცალია. კვარიათი? აუ მანდ წავიდოდა კაცი. არ დამიძახეს? იმიტომ, რომ არც ერთ ევენთში სოციალური მედიის შესახებ არასდროს მიმიღია მონაწილეობა, არც კი დავინტერესებულვარ და უბრალოდ ჩემთვის რაღაცეებს ვბლოგავ, კარგად ვწერ და კარგი ტიპი ვარ, მაგრამ ეს სფერო ამდენადაც არ მაინტერესებს, რომ  ბევრი დრო დავუთმო. მაგრამ კვარიათში წავიდოდა კაცი სამი დღით. და ცუდები არიან, რომ არ დამიძახეს! მეც ხომ მაქვს ბლოგი! და კიდევ ათასს ჩემ გარდა! ათასივეს დაგვიძახონ! ან არ დაარქვან “ქართული ბლოგინგის დღეები”! საერთოდ არაფერი დაარქვან!

პ.ს.: განსაკუთრებით ბოღმიანთა გასახარად – აქ მაგარი ცუდი ამინდებია, წვიმს, მზე არაა. რომც იყოს – დილის 9-დან საღამოს თითქმის 10-მდე  პროგრამა გაწერილია და შესაბამისად, ვერც დასვენებას მოვასწრებთ.

რა არის “ზიგზაგი”?

თუ არ ვცდები, ოდესღაც ვლადიმერ ლევთან ამოვიკითხე წიგნში აუტოტრენინგის შესახებ.

ზიგზაგი არის სიტუაცია, როდესაც აცდები დადგენილ რუტინას, გზას, ცხოვრების წესს. მაგალითად, თუ სულ დგები 8 საათზე, ზიგზაგის დროს უნდა ადგე 6-ზე, თუ ყოველ დილით სვამ ყავას, ზიგზაგის დროს უნდა სვა ჩაი და ა.შ.

ზიგზაგი ეხმარება ადამიანს გადახალისებაში, ამ ბლოგს კი ეს ნაღდად სჭირდება, უფრო სწორედ – მჭირდება. კომენტარებშიც დაიწერა, ამ ბოლო დროს უფრო ხშირად ვასწავლი ბლოგერობას, ვიდრე მე თვითონ ვბლოგერობ.

ბოლომდე გულწრფელი ვიქნები თან, ბლოგის მკითხველების რაოდენობის ზრდასთან ერთად ცოტა სტრესიც იმატებს – გინდა, რომ ხარისხიანი კონტენტი შესთავაზო შემომსვლელებს. რაც ყოველდღე ძალიან ძნელია, ან მე ამოვვარდი ბლოგერული რეჟიმიდან.

მოკლედ, ვიწყებ ზიგზაგს და ამ ზიგზაგის პირობებში როდესაც რაიმე ბლოგზე დაკომენტება მომინდება, ან ვინმესთან ჩხუბი, ან საინტერესო ლინკის გაზიარება – შევეცდები ეს ყველაფერი ბლოგზეც გადმოვიტანო ხოლმე.

უამრავი ახალი ბლოგერი გამოჩნდა ბლოგოსფეროში და დარწმუნებული ვარ, ჩემს ამ (პრინციპში უკვე შესრულებულ) ოცნებას ბევრი იზიარებს.

ამიტომ ძალიან მიხარია, რომ მაქვს შესაძლებლობა ცოტათი მაინც დაგეხმაროთ ოცნების ახდენაში. თუ ყველა თქვენგანს არა – სამს მაინც.

რუსთავი2-ზე პირველი თებერვლიდან იწყება ახალი შოუ, “ნიჭიერი”, რომელიც არის “got talent”-ის ანალოგი. ვესწრები რა კასტინგებს, გარწმუნებთ, რომ ძალიან საინტერესო და სახალისო შოუ იქნება.

“ნიჭიერს” ექნება საკუთარი ბლოგიც – www.nichieri.ge (ამ მომენტში გაშვებული არ არის, მხოლოდ საკონკურსო გვერდია).

ბლოგისთვის კი სამი  ბლოგერი გვჭირდება, რომლებიც პროექტის განმავლობაში ყოველი გადაცემის შემდეგ, კვირაში ერთხელ ბლოგზე დაწერენ რევიუს და მიიღებენ თითო პოსტში 20 ლარს.

მგონი დასაწყისისთვის არაუშავს, ხო?

მოკლედ, სასწრაფოდ შედით ამ გვერდზე და დაიწყეთ თქვენს საკონკურსო პოსტზე ფიქრი!

წარმატებებს გისურვებთ!

სადღაც ერთი თვის მერე დაგვიძახეს სტუდიაში ჩაწერაზე. იქ გავიგე, რომ გადაცემას “ჩვენი ეზო” ერქვა. წამყვანის კითხვებზე იქაც ვიხალისეთ და მერე ისევ დამავიწყდა ამ გადაცემის შესახებ. კიდევ ერთი თვის შემდეგ “ჩვენი ეზო” ეთერში გავიდა.

გადაცემას ხარისხი ქუდზევე შეეტყო – მუვიმეიქერში ჩემნაირი ნუბიც რომ გააკეთებს, რაღაც იმ დონისაა.

ასეთუ ქუდი რომ გახურავს, თავში მაინც უნდა გეყაროს რაიმე ღირებული, რამენაირად რომ დაბალანსდეს…

პირველი სტუმარი – ოლეგ პანფილოვი, რომელიც რუსულად საუბრობს. რუსული ენა ძალიან მიყვარს, პანფილოვისადმიც სიმპათიით ვარ განწყობილი, მაგრამ პირველ არხზე გადაცემაში რუსული, როგორც ნებისმნიერი სხვა ენა – უ ნ დ ა   ი თ ა რ გ მ ნ ე ბ ო დ ე ს ! რაც, რა თქმა უნდა, ასე არ მოხდა.

გადაცემის თემა არის ინტერნეტ-ტექნოლოგიები… წამყვანს ეს გადაცემის მე-9 წუთზე ახსენდება. კიდევ იქით სადღაც კადრში ჩანს კომპიუტერის ეკრანი, სადაც ალბათ უნდოდათ ეჩვენებინათ “ონლაინ კომუნიკაციები” – ჯამში ვიღაც ვორდში კრეფს: “ახალი სამსახური ვიშოვეეე”.

და მთლად გენიალური – “ოდნოებში ახალი სურათი დავდე და შემიფასეეეეეთ”. რატომ, რატომ ბომბი არ ჩამოვარდა, ამას როცა ბეჭდავდნენ, მერე ახმოვანებდნენ, ამონტაჟებდნენ და ეთერში უშვებდნენ?

არც პროგნოზში შევცდი – ჩემი სახელი და გვარი არ წერია სწორად.

Adobe Premiere მაქვს ახალი გადმოწერილი და ვსწავლობ, ანუ ყველა ვიდეოს ვჭრი და ვაქუცმაცებ, რაც ხელში მხვდება. იგივე ბედი ეწია ამ გადაცემის ჩანაწერსაც – ამოვჭერი ერთი როკო, მე, რამდენჯერაც ვარ (აქედან თავიდან ბომჟივით რომ გამოვიყურები – ეგ ახალი მედიის ფორუმზეა ჩაწერილი) და ყვავა, რომელიც ნი2-ზე საუბრობს.

დანარჩენი მაინც ნაგავი იყო და მაინც, ასე რომ მთლიანად 1-საათიანი გადაცემისთვის არ გაგწირავთ.

[ტადააამ!]

ბლოგერების ახალ ”სამაგიდო” საიტს

[ტადაააამ!]

blogroll.ge – ქართული ბლოგების კატალოგი.

თუ ბლოგი გაქვთ:

ააააუცილებლად დარეგისტრირდით! აქედან ადვილად გიპოვიან, შეძლებთ იმონაწილეოთ რეიტინგებში, თვალი ადევნოთ ბლოგოსფეროში მიმდინარე სიახლეებს, იპოვოთ თანამოაზრეები!

თუ ბლოგების კითხვა გიყვართ:

ასევე ააააუცილებლად დარეგისტრირდით – იმიტომ, რომ ბევრ ახალ ბლოგს აღმოაჩენთ, თემატიკის მიხედვით მოძებნით პოსტებს, შეაფასებთ მათ, გამოიწერთ საყვარელი ბლოგებიდან განახლებებს.

და ფუნქცია, რომლისგანაც აღფრთოვანებული ვარ!

თუ დროის მოკვლა გსურთ:

შედიხართ ნებისმიერ პოსტში, ზედა toolbar-ზე აჭერთ “შემთხვევითი პოსტის” ღილაკს (მარჯვნივ) და იმეორებთ ამ ბოლო მოქმედებას დროის სიკვდილამდე. http://blogroll.ge/p/random/

გავიდა სიუჟეტი CNN-ზე, ამ ამბის შესახებ დაიწერა Guardian-ში, BBC-ზე, NY Times-ში. მოკლედ, ფეხზე დადგა მთელი ინტერნეტ-სამყარო, იმიტომ, რომ სერვისები, რომლებსაც რუსი ჭკუათმყოფელები შეეხნენ, მსოფლიოში ყველაზე მასშტაბურია და ეს პირველი შემთხვევა იყო, როდესაც ასეთი კოორდინირებული შეტევა განხორციელდა მათზე. დაიწყო გამოძიება, ჩაერთო google-ც.

ამ ნიუსს კიდევ ათასშვიდას ადგილას წააწყდებით, იმიტომ, რომ თითქმის ყველა უცხოურმა ტოპ-რესურსმა გამოაქვეყნა პოსტი მის შესახებ.  დეტალურად სხვაგანაც წაიკითხავთ, სოხუმის ბლოგებსაც დაათვალიერებთ და ტვიტერზეც აედევნებით. როგორც ერთმა ფორუმელმა თქვა, ერთ დღეს სოხუმმა ძალიან ცნობილ ადამიანად გაიღვიძა… ამხელა buzz არც ერთ ქართველ ბლოგერს არ გამოუწვევია და კიდევ ალბათ დიიიდხანს არ მოხდება მსგავსი რამ.

ზოგისთვის ეს ისტორია რუსების მორიგი სიდებილის ნიშანი იყო, ზოგისთვის – სიგმირის, ზოგისთვის – ინტერნეტის დემოკრატიულობის დამტკიცება.

ჩემთვის კი კიდევ ერთი დამადასტურებელი იმისა, თუ რატომ უნდა გააკეთო ბლოგი უცხოურ ბლოგ-სისტემაზე [wordpress, blogspot, livejournal] და არა ქართულზე, რატომ უნდა ხმარობდე არა myvideo-ს, არამედ youtube-ს, რატომ უნდა იცოდე twitter, digg და ა.შ.

ასეული მილიონი მომხმარებელი – წარმოიდგინეთ twitter-ის სერვერების სიძლიერე და დაცულობა. წარმოიდგინეთ facebook-ის სერვერის ადმინისტრატორები, რომელიც ცოცხლად ღეჭავენ ყველანაირ “ხაკერულ” გაფართხალებას. და მიუხედავად ამისა გუშინდელმა შეტევებმა მოახერხეს ტვიტერის რამდენიმე საათით პარალიზება! ინტერნეტ-სამყაროში გაუთვითცნობიერებელ ადამიანს ალბათ გაუჭირდება წარმოიდგინოს ამ ყველაფრის მასშტაბები…

ახლა წარმოიდგინეთ, რა მოხდებოდა, სოხუმს რომ ქართულ სერვერებზე ჰქონოდა თავისი ბლოგები. ან თუნდაც self-hosted რომ ყოფილიყო რომელიმე უცხოურ სერვერზე.

1. იმის ერთი მეასედი ძალის შეტევა იქნებოდა საჭირო ყველა მისი ბლოგის დასაბლოკად, არა, ერთი მეასედი არა, ერთი მეათასედი. ქართული სერვერები არაა იმდენად ძლიერი და დაცული, რომ გაუცლოს მინიმალურ შეტევებსაც კი (ეს საქართველოს დიდი სირცხვილია იმჰო, შარშან ომისას საქართველოს სამინისტროს საიტები რომ დაგვიხაკეს… და შემდეგ, თუ არ ვცდები თავდაცვის სამინისტრო დროებით ბლოგსპოტზე უფასო ბლოგზე აგრძელებდა ნიუსების გამოქვეყნებას).

2. ვერავინ გაიგებდა ამ შეტევის შესახებ. ერთ პროქართულ ბლოგს რომ შეუფუილებ – სხვაა, მთლიანად wordpress-ს რომ უტევ – სხვა. შესაბამისად არც ამხელა publicity, ამხელა პიარი და ყურადღება + გამოძიება არ ეღირსებოდა ამ მოვლენას.

მოკლედ, არ გინდათ ქართული სერვერები, ქართული ბლოგ-სისტემები, ქართული ტვიტერები, ქართული ფეისბუქები – ინტერნეტის მთელი მუღამი ხომ ამ “უსაზღვრობაშია”.

დაინტერესებულებისთვის – აქ აღარ ვაკოპირებ ამ თემაზე დაწერილი საიტების ნუსხას, ასსევე სოხუმის ბლოგებისა და ტვიტერის მისამართს, “უსათაურო” ბლოგმა კარგად მოუყარა ყველაფერს თავი და შეგიძლიათ იქ იხილოთ: ამ თემაზე გამოქვეყნებული უცხოური სტატიების სია.

ლოკალური v.s. გლობალური კიდევ ცალკე დიდი თემაა, რომელსაც მოგვიანებით დავუბრუნდები.

გადავწყვიტე, რომ ვცადო და ფეისბუქზე ჩემი აქტივობანი (გაზიარებული ლინკები, დაპოსტილი ფოტოები და რაც მთავარია – სტატუსები) დროგამოშვებით, 1-2 კვირაში ერთხელ ბლოგზე პოსტად გადმოვიტანო ხოლმე. გამოდის, რომ იქ უფრო აქტიური ვარ, ვიდრე ბლოგზე, რის გამოც ლინგვისტუსამ საინტერესო პოსტით მოგვცხო რბილ ტაკუნებზე ყველა ბლოგერს. თუმცა ამას აქვს თავისი განმარტება – როდესაც თავში ერთი ფრაზა გაფიქრდება ან უცებ რაიმე ლინკის გაზიარება გინდა, ამას ცალკე პოსტს ვერ დაუთმობ. მითუმეტეს, როცა ეს “უცებ” დღეში რამდენჯერმე ხდება.

ესეც ჩემი ბოლოდროინდელი  FB-’მარგალიტები’ ჩემი დღევანდელი კომენტარებითურთ:

• კიბორგა – (ალბათ) ერთადერთი მამა საქართველოში, ვინც 2 კვირის შვილი მარტომ, დამოუკიდებლად, ყოველგვარი ბებიების და დედების გარეშე წაიყვანა და დააყენა ბავშვი პოლიკლინიკაში აღრიცხვაზე. :D როდის მოვლენ სახლში!

მერე აღმოჩნდა, რომ თურმე სრულიად არ ყოფილა ბავშვის ჩაყვანა საჭირო, მხოლოდ საბუთებითაც აყენებენ აღრიცხვაზე. თუმცა მე მაინც გულის გასკდომამდე ვამაყობდი ორივეთი.

• ყავარჯნებით სიარულის სამი კვირის თავზე მე უკვე წარმატებით ვაბაკუნებ ყავარჯნებს ტირილისას ფეხების მაგივრად.

Post Partum Depression Featuring Broken Leg :D

• Dodka.Ge – ივნისის ‘ტირაჟი’ – 18,222.

ლინგვისტუსის ბლოგიდან

• http://nablopomo.ning.com/ – National Blog Posting Month.

იდეა იმაშია, რომ მთელი თვის მანძილზე ყოველ დღე უნდა აკეთო თითო პოსტი მაინც საკუთარ ბლოგზე. აგვისტოში ვცდი, მანამდე მორალურად ვემზადები.

• Hell’s Kitchen Season 6 starting in 11 days. CANT WAIT! Gordon Ramsey, I ADORE YOU!

დაიწყო. უკვე ვუყურე 2 ეპიზოდს იუთუბიდან. მიყვარს რეალითი შოუები და კულინარია, რა ვქნა. ამ შოუს შესახებ ჩემი ძველი პოსტები: ერთი და ორი.

• კიდევ ერთი თრეშ ჟურნალისტი კვირის პალიტრადან, ხათუნა პაიჭაძე:
  “მეტროს გვირაბებს კომუნისტების დროს სტრატეგიული დატვირთვა ჰქონდა, ახლა კი ხალხისთვის განკუთვნილი თავშესაფარი პრეზიდენტის მიწისქვეშეთში ვოიაჟის საშუალებად უნდა აქციონ. ასე ხომ უფრო ადვილი და შეუმჩნეველი იქნება პრეზიდენტის რესტორნებსა თუ სხვა ადგილებში ვოიაჟები? აბა, რისთვის სჭირდებათ ეს გვირაბი? საყურიანი უცხოელი მუშები დაიცავენ სახელმწიფო საიდუმლოებას? “

ვილის მომავალი.

• ყალბი სტივ ჯობსის” პასუხი გუგლს – ქართულად ნათარგმნი – დაკლიკეთ აქ.

არაგიკებს არ გაეცინებათ. :D

• დროა ჩემს საყვარელ online to do list-ს, reminder-ს და organizer-ს დავუბრუნდე. თან მიხედეს ეტყობა, ბევრად გაუმჯობესებულა, google-ს ბევრ სერვისთან შეიძლება ინტეგრირება – rememberthemilk.com.

ამ სერვისზე დეტალური  პოსტი უხსოვარ დროს მიწერია.

• კიბორგა სახლში შემოსვლისთანავე (ანუ მთელი გზა ფიქრობდა): – “ბავშვის ბაღში ტარებაზე უნდა შევთანხმდეთ ასე, დილით უნდა წავიყვანოთ ერთ-ერთმა და გამოვიყვანოთ მეორემ, მეორე დღეს კი პირიქით, ასე მორიგეობით უნდა ვატაროთ!”
  მე: – O.o… [ბაღამდე წელიწადი და 11 თვეა]

სინამდვილეში O.o-ს მერე მოვაყოლე: “დილით მეძინება ხოლმე რა, ხომ იცი! შენ წაიყვანე, მე გამოვიყვან”.

დიდხანს იღიმის ხოლმე უკვე.

სტატუსების სამდღიანი სერია სახელების შესახებ:

• ფეისბუქის friend-list-ში: 13 ანა, 6 ეკა, 7 ქეთი, 17 მარი, 19 ნინო, 6 სალომე, 7 სოფო და აურაცხელი თამუნა-თიკო-თაკო-თუკები. დედა, მადლობა, რომ დოდი დამარქვი :D
• ჩემი ფეისბუქის friend-List-ში [Vol.2] – 18 დავითი, 9 ირაკლი, 13 ლევანი, 7 ნიკა, 9 ალექსანდრე, 40 გიორგი (!). ვილი, იმედია რომ გაიზრდები, მადლობას გვეტყვი შენი სახელის გამო.
• გუშინ და გუშინწინ აქ დავდე ჩემი ფრენდლისთის მიხედვით საქართველოში გავრცელებული სახელები. რამდენიმე წუთში დავდებ “მომავლის საქართველოს”, ანუ 2006-2009-ში დაბადებულთა ყველაზე პაპსა სახელებს [ფორუმელთა შვილების სახელების მიხედვით]. დაუჯერებელია, მაგრამ “გიორგი”-ს მხოლოდ 2 ქულა აქვს :D
  
• ვილის მომავალი ფრენდლისტი: 12 ანა, 6 მარიამი, 7 ნიკა, 7 ალექსანდრე, 8 ლიზი, 9 ელენე. გადაშენების პირას არიან ჩვენს თაობაში მრავლად მყოფი დავითები და გიორგები, გოგოების სახელებიდან კი – თამარები და ნინოები. უფრო მრავლდება უცხოური სახელები. აღსანიშნავია ასევე გაბრიელი და დანიელი – ორი ახალი ‘თრენდი’.

_ _ _ _ _

• კიბორგამ მთხოვა Guest Post-ს გავაკეთებ შენს ბლოგზე გეების თემაზეო. კარგი-მეთქი, ისედაც ვაპირებდი მისთვის ორ თემაზე მეთხოვა ‘სტუმარი’ პოსტი და მეთქი მოთელვას გააკეთებს. გაუხარდა და დაიწყო წერა ვორდში. 2 საათია მესმის წკაპა-წკუპი… რომ ვკითხე, აღმოჩნდა, რომ ჯერ (!) 8 გვერდი შეავსო მხოლოდ (2500 სიტყვაზეა ასული). :(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( რანდა ვუქნა?

ვერსიები ბევრი იყო – შემომთავაზეს მისი ანათემაზე გადაცემა, მოკვლა, კლავიატურის დამტვრევა. ბოლოს შევჩერდი დიდი პოსტის სამ ნაწილად გაჩეხვასა და შესაბამისად, სამ დღეზე გადანაწილებაზე, ასე რომ ხვალ, ზეგ და მაზეგ ელოდეთ კიბორგას გრძელ ბოდიალს.

• ჩემი და [ვილის შესახებ]: წარმოიდგინე, რომ დაიბადა მისი კუჭი და ნაწლავები სულ სუფთა იყო, აი სუულ სუფთა და მერე პირველად დაჭუჭყიანდა. აღარასდროს იქნება ისეთი სუფთა.
  მე: ხო, თუ კანიბალებმა მისგან კუპატის გაკეთება არ გადაწყვიტეს.

შავი იუმორის პონტში :/თუ ამაზე გაგეცინათ, იხილეთ ეს პოსტიც.

P.S.: თუ თქვენც მოიხმართ ფეისბუქს, მეგობრებში დამატება შეგიძლიათ ამ ლინკიდან.

ეს ისტორია ზოგს ალბათ მოსმენილი გაქვთ კიდეც ჩემგან. სულ მინდოდა დამეწერა და მეზარებოდა, დღეს კიდევ სოფისთან პოსტი ვნახე, ბავშვობაში სტიუარდესობაზე ოცნებობდა თურმე, მერე თაზოსკენ შევიხედე – ჟურნალისტობასა და ბლოგერობას შორის ჭეშმარიტებას ეძებდა და ამ ყველაფერმა მაიძულა, უკვე ლოგინში ჩაწოლილი ავმდგარიყავი და ქვემომდებარე პოსტი გამომეცხო. ამიტომ პოსტს ამ ორ ბლოგერს ვუძღვნი.

საერთოდ ვერ ვიხსენებ, რა მინდოდა გამოვსულიყავი ღრმა ბავშვობაში. ზუსტად ვიცი – არასდროს მდომებია ექიმობა, თამაშითაც კი არასდროს გვითამაშია ‘ექიმობანა’ მე და ჩემს დას.

სამაგიეროდ კარგად მახსოვს, ცოტა წამოვიზარდე თუ არა – გადავწყვიტე, ჟურნალისტი უნდა გავმხდარიყავი. კარგად ვწერდი “თავისუფალ თემებს”, მოგვიანებით ვიმარჯვებდი პატარ-პატარა შემოქმედებით კონკურსებში და “წერის ნიჭის” ერთადერთი გასაქანი ჟურნალისტიკა მომეჩვენა. თან აბსოლუტურად შეპყრობილი ვიყავი პრესით – ვყიდულობდი თითქმის ყველა ქართულ ჟურნალ-გაზეთს, რაც კი იმ პერიოდში გამოდიოდა. მთელი ჩემი ჯიბის ფული ძირითადად აქ იხარჯებოდა, ერთნაირი ინტერესით ვკითხულობდი “ალიას” და “ვარსკვლავებს”.

16 წლისამ ჩავაბარე თ.ს.უ-ში  არაჟურნალისტიკურზე. გადამწყვეტი იყო დედაჩემის არგუმენტი: “ჟურნალისტობისთვის ფაკულტეტზე ყოფნა არაა საჭირო, ან წერ, ან ვერა. აი საერთაშორისო ურთიერთობები კი ოჰოჰო”.

რატომ საერთაშორისო ურთიერთობები? იმიტომ, რომ დედაჩემის ოცნება იყო ჩემი პოლიტიკოსობა [დარწმუნებული ვარ, დღემდე სადღაც გულის სიღრმეში ყოველ ჩემს მოპოლიტიკურო პოსტზე ან ტვ-ში გამოჩენაზე წარმომიდგენს ხოლმე პარლამენტარად, მინისტრად, პრეზიდენტად და ბედნიერდება]. ის, რომ არც პოლიტიკოსობას სჭირდება ფაკულტეტი და “ექიმი, მეწარმე, ლიდერიც” გაქაჩავს, რატომღაც ყველას დაავიწყდა.

უნივერსიტეტში, ისევე, როგორც აბსოლუტურად ყველა ნორმალურმა ადამიანმა, ვისაც ვიცნობ – ძალიან დიდი ფრუსტრაცია განვიცადე, მითუმეტეს მართლა მაგარი უაზრო ფაკულტეტი იყო და პირველი წლის ჭკვიანიგოგოობის შემდეგ ავუშვი. მიზეზიც ადვილად გამოიძებნა – საოცნებო ჟურნალისტიკურზე არ ჩამაბარებინეს და!

მოკლედ, მორიგი კამათისას მიბიძგეს იმისაკენ, რომ ავმდგარიყავი და მართლა მეცადა და დამეწყო ჟურნალში მუშაობა.

ჟურნალი

/გასაგები მიზეზების გამო ჟურნალის სახელს არ ვასახელებ/

ეს ჟურნალი ერთი წლის დაარსებული იყო, როცა მივედი, და, როგორც ახლა მახსენდება, ლეიბორისტების ტიპის სასტავში ძალიან პოპულარულიც გახლდათ. რედაქტორი, ოდესღაც თურმე ცნობილი ტელეჟურნალისტი – თავს მთავრობის ერთადერთ ოპოზიციონერად თვლიდა, თუმცა არ თაკილობდა ხელისუფლების წარმომადგენელთაგან ყურადღებას და დახმარების მიღებას. რატომღაც ვერ იტანდა ელენე თევდორაძეს და ამოუქექა კიდევაც კომპრომატები, რომელთა სინამდვილეზეც თავს ვერ დავდებ. მაგ კომპრომატების დაბეჭვდის დროს სტამბას რაღაც პრობლემები შეექმნა, საღებავი გაუთავდათ მგონი, რაც ეგრევე დაბრალდა თევდორაძეს და “ჟურნალს ბლოკავენ! მაგრამ ჩვენ მაინც დავიბეჭდებით!” ისტერიკა მოჰყვა. შემდეგი ნომერი, რა თქმა უნდა, მთლიანად მიძღვნა ჟურნალზე ზეწოლის ამ ‘ფაქტს’.

საერთოდ შემჩნეული მაქვს ჟურნალისტებში ეს ისტერიულობა. ჩემს რედაქტორს, რა თქმა უნდა, გამძაფრებული ჰქონდა, მაგრამ სხვებიც არ აკლებენ ხელს.

იმჰო ამავე ისტერიულობის გამოძახილია სტუდენტ ჟურნალისტებში ფრაზის – “თავისუფალი სიტყვა” ხშირი მოხმარება და ხაზგასმა. მაგალითად, თაზოს  “თავისუფალი სიტყვის ბლოგი”, კიდევ ერთი სტუდენტი ჟურნალისტი, გვანცა – free words, და ა.შ.

ცოტა რამ ჟურნალში მომუშავე ხალხის შესახებ

რედაქტორი – პირველივე ასოციაცია ის მაქვს მასზე, რომ სამი ქმარი ჰყავდა, ჟურნალის გამოცემისას – მარტო იყო, მერე გათხოვდა და ჟურნალიც დაიხურა. ითხოვდა 100%-იან ყურადღებას, განსაკუთრებით მაშინ, როცა წიოდა. მოკლედ, ახლა რომ ვუფიქრდები, ჟურნალი უბრალოდ დროებით ასრულებდა მისი ქმრის როლს, რედაქციაში მომუშავენი კი ყველანი ამ ქმრის შემადგენელი ნაწილები ვიყავით.

რედაქტორის მოადგილე – მეორე ვიოლინო და რუხი კარდინალი, ლამაზი დაქალის ჩრდილის ქვეშ მოქცეული შეუხედავი, მაგრამ ჭკვიანი და კაი ტიპი. სინამდვილეში ის, რომ ჟურნალი ფიზიკურად არსებობდა, მისი დამსახურება იყო. თუმცა ალბათ ჩრდილში ყოფნა მოსწონდა კიდეც, იმიტომ, რომ წლების მანძილზე მეგობრობდნენ.

ნათელა (პირობითად) – ერთი შეხედვით აბსოლუტურად ჩვეულებრივი, 40 წლამდე ქალი. ზუსტად არ ვიცი, რა ევალებოდა, ძირითადად სოციალურ თემებზე წერდა ხოლმე, ალბათ განყოფილების რედაქტორიც იყო. ერთხელ გამომიტყდა, რომ მასთან კოსმოსიდან დადიან… უცხოპლანეტელები! და მომავლის შესახებ უყვებიან. მანახა ბლოკნოტი, სადაც ამ ყველაფერს იწერდა (“შემოდგომაზე ელისაბედ II გარდაიცვლება და ტახტს მისი ვაჟი დაიკავებს”). ჩემს კითხვაზე, კი მაგრამ, მე რატომ გამიმხილე-მეთქი, შენზე მითხრეს, მაგასაც დავეკონტაქტებით წლების მერეო და ჩვენიანი ხარ ესე იგიო.

ბიჭი – რომელსაც სირბილი და დისტრიბუცია ევალებოდა, სტამბიდან წაღება-დარიგება და ა.შ. შეყვარებული იყო რედაქტორზე და ერთხელ დაბადების დღის აღნიშვნისას ცოტა შემთვრალმა ცეკვისას ტაკოზეც მოუთათუნა ხელი. ამას მოჰყვა რედაქტორის ორდღიანი ცრემლიანი ისტერიკა და ბიჭის სამსახურიდან დათხოვნა.

კიდევ ბლომად იყვნენ, მაგრამ აღარ გავაგრძელებ.

ერთი დღე რედაქციაში

დილით ათზე აუცილებლად უნდა გამოვცხადებულიყავით რედაქციაში. სანამ რედაქტორი თავის კაბინეტში მოწყობილ ხატების კუთხეში დილის ლოცვას წარმოთქვამდა, დღის გეგმას ვადგენდითსავით. ლოცვის შემდეგ გამოდიოდა ოთახიდან და გამოჰქონდა მამა გაბრიელის საფლავიდან წამოღებული ზეთი, დაგვამწკრივებდა ხოლმე და ყველას გვისვამდა შუბლზე. შეწინააღმდეგებას ვერავინ ბედავდა, იმიტომ, რომ ამას უფრო მეტი ლოცვა და ცრემლები მოჰყვებოდა.

წმინდა რიტუალების დასრულების შემდეგ იყო კიდევ ორი რიტუალი – ნათელა კარტზე მკითხაობდა, ამიტომ ზეთის შენახვისთანავე ისმოდა – “აბა, ნათელა, გავშალოთ კარტი, დღეს რა გველის,” – და წინასწარ უკვე მოდუღებულ ყავაზე – “დოდი, ჩამიხედე ერთი ჭიქაში, რამე სიახლე ხომ არაა!”

მხოლოდ ამ პროცედურების შემდეგ იწყებოდა სამუშაო დღე.

ყავაში ჩახედვა

ანუ საიდან შემეტენა “ყავაში ჩამიხედე”

მუშაობის დაწყებიდან მეორე თუ მესამე დღეს რაღაცაზე აცრემლებულმა რედაქტორმა დაწვრილებით მომიყვა თავისი ბედკრული ცხოვრების შესახებ. რამდენიმე დღის შემდეგ კი ჩემი ჭკუით გავიკაიფე, იქვე მდგარ ჭიქაში ჩავიხედე და ერთ-ერთი წინა დღეებში მის მიერვე ნათქვამი ფაქტი ვახსენე, ვხედავ-მეთქი. რატომღაც მეგონა, რომ ყველას გაეცინებოდა. არავის არ გაეცინა. რედაქტორმა გაფართოებული თვალებით შემხედა, ნუთუ მართლა ჩანსო და კიდევ “მათქმევინა” რაღაცეები.

მე ჯერ მეგონა, რომ თვითონაც გამეხუმრა, თუმცა მერე დავრწმუნდი, რომ მართლა სჯეროდა და ასე ვიქეცი რედაქციის “ლელა კაკულიად”. ყოველ დილით ვეუბნებოდი, რომ “წარსულში გული გატკინეს… მაგრამ მომავალი ნათელია, გზა ჩანს. ფინანსებში გაუმჯობესებაა” და ა.შ., მასაც სჯეროდა და უხაროდა. მოგვიანებით დედაჩემმა მითხრა, რა გინდა, საკაიფო ავტოტრენინგს იტარებდა თურმეო, პოზიტიურად მუხტავდიო. არის ჭეშმარიტების მარცვალი ამაშიც.

მუშაობის პროცესი

აქ მივხვდი, რომ ჟურნალისტიკას წერის ნიჭთან საერთო იმდენივე აქვს, რაც მაგალითად, ფილოლოგიას ან ისტორიას. ძალიან მომაბეზრებელი იყო ინტერვიუებზე სირბილი, მერე “გაშიფრვა” (ანუ დიქტოფონში ჩანაწერის მოსმენა და დაწერა), გადაღეჭილი თემები (პროსტიტუციაზე წერა იყო მაშინ ძალიან მოდაში), ძალიან მომაბეზრებელი იყო სხვების ნაწერების გასწორება, რაც შემეტენა შედარებით გამართული წერის გამო, რედაქტორისთვის კოჭის გორება, მისი უაზრო დავალებების მოსმენა და შესრულება და ა.შ.

სად დამთავრდა

დამევალა აბორტების შესახებ მასალის მომზადება. ამ სტატიით ჟურნალს უნდა დაეფიქსირებინა პოზიცია – აბორტების აკრძალვა საქართველოში. არც ერთმა რესპოდენტმა [საპატრიარქოს გარდა, ისიც ისე, თავის არიდებით] არ დაუჭირა ამ “მოთხოვნას” მხარი, იმიტომ, რომ აბორტების აკრძალვით  დედების სიკვდილიანობა მატულობს მხოლოდ. პირადად მეც pro -choice უფრო ვარ, ვიდრე pro-life, მაგრამ რედაქტორმა ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა, როგორც გინდა ისე გააანტიაბორტე სტატიაო, რაც პირდაპირ რესპოდენტების პასუხების შელამაზება-დამახინჯებას ნიშნავდა.

ჰოდა წამოვედი.

წლების შემდეგ - ანუ რა მინდა გამოვიდე

მე კარგად ვერც ვხვდები, რა არის ზოგადად ჟურნალისტიკა. თუ ეს მშრალი ფაქტების გადმოცემაა – უინტერესო და შავი სამუშაოა, რატომ შეიძლება ვინმეს უნდოდეს, გახდეს ჟურნალისტი ამის გამო – ვერ ვხვდები. თუ სადმე საკუთარ აზრს აფიქსირებ კიდევ – ყველა მზადაა ყელში გეცეს, სუბიექტური ხარ და ჟურნალისტს ეგ არ შეეფერებაო.

და აი, დიდი დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ კითხვაზე, რა მინდა გამოვიდე, შემიძლია დაბნევის გარეშე ვუპასუხო:

- კარგი ბლოგერი!

[პასუხის ვრცელ ვერსიაში შედის New Media expert-იც.]

* * *

მაშ ასე, 5 000-ე კომენტარი ამ ბლოგზე ეკუთვნოდა თინის!
კომენტარი გაკეთდა ნი2 ნიუსის წარსადგენ პოსტში. [ლინკი ამბობს, რომ ხუთი ათას სამას მერაღაცე კომენტიაო, მაგრამ ეგ სპამს და წაშლილებსაც ითვლის, ამის გამო - ზუსტი არ არის.]

რადგან იგი სულ ახლახანს გადავიდა .გე დომენზე, გადავწყვიტე, რომ ყველაზე კარგი საჩუქარი Tiny.ge-ს “გარევა” იქნებოდა საქმეში.

ლილიანის დახმარებით შევადგინე ჭიქაზე დასაბეჭდი სურათები, მერე ორი დღე ვეძიე ადგილი, სადაც ერთ ცალ ჭიქას გამიკეთებდნენ და ბოლოს ვიპოვე რუსთაველზე ფოსტის წინ რაღაც ადგილი [რომელსაც, პრინციპში, არ გირჩევთ, იმიტომ, რომ საკმაოდ უხარისხო გამოვიდა, სურათებზე ალბათ ფლეშის გამო არ ჩანს, მაგრამ..].

ხო, საჩუქრის ეფექტის გასაძლიერებლად გადავწყვიტე მასთან სახლში ასვლა – ჯამში კორპუსის ძიებაში რამდენიმე კვარტალი ვიარე ფეხით. მე-9 თვეში, სრულიად უცხო უბნის ჯურღმულებში – კიბორგას ხუჭუჭა თმები გაუსწორდა შეძრწუნებისგან, სახლში რომ მოვედი და ჩემი დღის შესახებ მოვუყევი.

[ამ ყველაფრის შესახებ თინიმაც დაწერა და ჩემი დაღლილი და სახეაღრეული სურათებიც დადო.]

ჰო, უკვე მოფიქრებული მაქვს, რა საჩუქარს მიიღებს ჩემი მე-10 000 კომენტატორი!

* * *

ამწამს კიბორგა თამაშობს თავის საყვარელ ილ-2-ს (ფრენის სიმულაცია რომაა), თან მაგარი გათიშულია, რადგან ღამის პირველი ხდება და ამ დროს მისი ტვინი უკვე საერთოდ აღარ ფუნქციონირებს, ავტოპილოტზეა.

ერთ-ერთი გუნდელი, რომელიც სკაიპში უზის და ერთმანეთს ესაუბრებიან, რატომღაც ეკითხება, რა ჰქვია შენს ცოლსო.

კიბორგა პასუხობს: “Её зовут Доди. Как жену Кеннеди… Я почти Кеннеди!”

…You can call me Jacqueline…

2. ჩემი სიამაყე – ქართული ცრუმედია ნი2 ნიუსი ამ დღეებში უფრო სოლიდური გახდება – დავარეგისტრირე დომენი ni2news.ge და მალე მიებმება. აქაც თქმა არ უნდა იმას, თუ რაოდენ კარგი გოგო ვარ.

3. ბევრი ყოყმანის შემდეგ გადავწყვიტე, რომ საუკეთესო გამოსავალი ჩემთვის dodka.ge-ს დარეგისტრირება და აქაურობაზე მიბმა იქნებოდა (რადგან საკმაოდ ზარმაცი ვარ იმისთვის, რომ ცალკე ჰოსტზე ვაკეთო, ცალკე დიზაინები და ფლაგინები ვეძებო და ვაინსტალირო და საერთოდ, მშობლიური ვორდპრესის ძალიან საყვარელ და გამოსადეგ შიდა სამზარეულოს მოვწყდე).

ასე რომ რამდენიმე დღეში აქაურობის წვდომა შესაძლებელი იქნება პირდაპირ dodka.ge-ს აკრეფითაც. რასაც, რა თქმა უნდა, დიდი დოლ-გარმონის თანმხლები პოსტით გამცნობთ. აქ უკვე აშკარად ჩანს, რა ძალიან კარგი გოგო ვარ.

და ბოლოს! თუ კიდევ დარჩა ადამიანი, ვისაც ჩემს კარგგოგოობაში ეჭვი ეპარება:

ერთ-ერთი წინა პოსტისათვის გაკეთებული ერთი კომენტარი ჩემი ბლოგისთვის 5 000-ე აღმოჩნდა! ოდესღაც მქონდა იდეა, რომ მე-1000 კომენტატორისთვის რაიმე მეჩუქებინა, მაგრამ დამავიწყდა და მერე დამეზარა კიდეც.

ამჯერად კი არც დამეზარა, საჩუქარიც მოვიფიქრე, გავაკეთე კიდეც და ხვალ მიიღებს ის ადამიანი მისთვის მოულოდნელად პატარა რაღაცას (რის შესახებაც ასევე დოლ-გარმონითა და ზარ-ზეიმით დავპოსტავ, რა თქმა უნდა).

P.S.: სამწუხაროდ, პოსტში ვერსად ჩავაკვეტე და მიწევს პ.ს-ში მიწერა იმისა,  რომ უამრავს დავდივარ ფეხით. ჰო, კიდევ – საჭმელს ვაკეთებ სამი დღეა ზედიზედ!

იდეა მომეწონა და გახსენება რომ დავიწყე, აღმოჩნდა, რომ ერთი პოსტისთვის ბევრ უცხოურ ბლოგს ვადევნებ თვალს. მერე შევეცადე გამეფილტრა და დავედი 7-მდე:

1. Problogger.net

ეს ბლოგი ალბათ ყველა ბლოგინგით დაინტერესებულმა ადამიანმა იცის. დარენ როუსმა თავის დროზე ბლოგინგით იშოვა ფული (ახლაც შოულობს პრინციპში), მერე დაიწყო დამატებით ბლოგი, რომელიც სხვებს ასწავლის რაღაც-რაღაცეებს.

რატომ მიყვარს:

ყველგან ხაზს უსმევს, რომ მთავარია კარგი კონტენტი, მთავარია ერთგული მკითხველების მოპოვება და დაინტერესება. მისი საიტი არ არის მათთვის, ვისაც ერთ ღამეში უნდა, რომ გამდიდრდეს – უფრო ბლოგის დახვეწის მეთოდებია.

როდის შევდივარ:

როცა “ბლოგერული კრიზისი” მიდგება. პრობლოგერზე თემების გადათვალიერებით აუცილებლად მაფიქრდება ხოლმე პოსტი. ან ორი პოსტი. ან 7 პოსტი.

ქიშმიში:

6 აპრილს დაიწყო ძალიან კარგი პროექტი – “31 დღე უკეთესი ბლოგის შესაქმნელად”. რეგისტრირდებოდი და დღეში ერთი დავალება მოდიოდა მეილზე. ზოგი რაიმე სახის პოსტის დაწერაზე იყო, ზოგი უბრალოდ თემების წაკითხვაზე, ან სხვა ბლოგის შეფასებაზე. ერთი 20 ათასმა კაცმა გაიარა ჯამში ალბათ ეგ პროექტი და ყველა ბედნიერი და კმაყოფილი იყო. მეც გავივლიდი – უბრალოდ პირველივე დავალებაზე “გავიჭედე”, რაც მოიცავდა ბლოგის თემატიკის განსაზღვრას. [რამდენიმე დღე ფიქრის შემდეგ მივედი დასკვნამდე, რომ ჩემი ბლოგი არის "ოჯახზე, საზოგადოებაზე, ინტერნეტზე, ბლოგებზე", მაგრამ მაგ დროს პროექტი უკვე ერთი 7 ნაბიჯით მასწრებდა და ვეღარ ავყევი.]

2. Seth Godin

ათი ბესტსელერის ავტორი, ნეტში ძალიან ძალიან ცნობილი პიროვნება – სეტ გოდინი. წერს ზოგადად მარკეტინგზე, ხშირად – ვებმარკეტინგზე, ამიტომ ეხება ხოლმე ბლოგებსაც, საიტებსაც და ცხოვრებასაც.

როდის შევდივარ:

როცა მახსენდება.

ქიშმიში:

სეტის ბლოგი ალბათ ერთადერთია პოპულარულ ბლოგებს შორის, რომელსაც გათიშული აქვს კომენტარები. როგორც თვითონ ხსნის, ძალიან დიდ გავლენას ახდენს ჩემზე კომენტარების კითხვაო და ლამისაა ახლიდან გადავწერო ხოლმეო პოსტიო, არ მინდა მე ეგეთი ცხოვრებაო და ბლოგის არქონასა და უკომენტარო ბლოგის ქონას შორის – ჯერჯერობით მეორეს ვარჩევო.

3. Dooce

დუსის, ანუ ჰიზერ არმსტრონგის შესახებ ვრცლად მიწერია აქ. მოკლედ – ეს არის ადამიანი, რომელიც წერს თავის პირად ცხოვრებაზე, შვილზე, ორ ძაღლზე და ქმარზე და არის იმდენად კითხვადი, რომ საშუალოდ რეკლამებისგან აკეთებს 40 000 მწვანეს თვეში.

რატომ მიყვარს:

მისი ბლოგი გენიალური მტკიცებულებაა იმისა, რომ აზრი არ აქვს რას წერ – მტავარია როგორ წერ!

როდის შევდივარ:

ამ ბოლო დროს რატომღაც ცოტა მომბეზრდა და შევდივარ კვირაში ერთხელ -  1 კვირით მისწრებს, ორსულადაა ისიც და ფოტოს დებს ხოლმე, მე კიდევ მუცელს ვაზომებ.

ქიშმიში:

მისი ქმარიც კომპიუტერშიკი გიკია და მის ქმარსაც ჰყავდა პირველი ცოლი. ძლივს გავიგე, რატომ ცხოვრობს ეს ქალი იუტაში – შტატში, რომელსაც თვითონაც ვერ იტანს. დედამისი, რომელიც Avon-ის დირექტორია, ანდერძიდან ამოშლით დაემუქრა, თუ სხვა შტატში გადავა და შვილიშვილებს მოწყვეტს. :D

4. Stuff White People Like

ბლოგი, რომელმაც საკმაოდ ცოტა ხანში მიიღო ვორდპრესის VIP ბლოგის სტატუსი და ვორდპრესმა წიგნიც კი გამოსცა მათთვის.

რატომ მიყვარს:

ამონარიდი ჩემივე ძველი პოსტიდან:
ესაა ბლოგი დღევანდელ საზოგადოებაზე, ერთი შეხედვით რასისტული, მაგრამ ტერმინი white მამენტ მთელი ხალხისთვის აქვთ მისადაგებული. გაშარჟებულია ყველაფერი, ყავის სიყვარულიდან დაწყებული – ამერიკელების მიერ ბარაკ ობამას სიყვარულით დამთავრებული.

როდის შევდივარ:

უსაქმურობისას.

5. Failblog

Lolcats-ების შემქმნელმა გარდა იმ იდიოტური კატების სურათებისა და დამახინჯებული ინგლისურისა, შექმნა failblog! როგორ აღვწერო, რა არის ფეილი – აზრზე არ ვარ. შედით, გადახედეთ, მიხვდებით!

როდის შევდივარ:

როდესაც რაიმე სასაცილოს ვეძებ.

6. Postsecret

ამ ბლოგზეც საკმარისი მაქვს ნაწერი, თუნდაც აქ.

ხალხი თავის საიდუმლოებების უგზავნის ავტორს თვითნაკეთი ატკრიტკებით. ისიც ყოველ კვირა დღეს ზოგს ბლოგზე დებს. კიდევ – წიგნად გამოსცემს.

რატომ მიყვარს:

სხვისი საიდუმლოებების ქექვა ასწორებს…

როდის შევდივარ:

კვირაში ერთხელ – იმიტომ, რომ კვირაში ერთხელ ახლდება.

ქიშმიში:

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან პოპულარული ბლოგია, მისი ავტორი არ დებს ზედ არანაირ რეკლამას. მხოლოდ და მხოლოდ ამ ბოლო დროს დაიწყო “ნდობის ტელეფონის” გაპიარება ყოველ კვირა [მაგ ნომერზე რეკავენ თვითმკვლელობა რომ უნდათ, აი ეგ ხალხი. სხვათა შორის, ძალიან გამიკვირდა, მაგრამ მსგავსი სერვისი საქართველოშიც არსებობს! გავიგებ და ნომერსაც დავდებ მერე. ]

7. Tema

არწიომი ლებედევი, სტუდია არტლებედევის სულის ჩამდგმელი, ფრიად ნიჭიერი, წარმატებული და ამის გამო თავშიავარდნილი ტრაკი (თავისი საქმის “ექიმი ჰაუსი” მოკლედ).

რატომ მიყვარს:

1. იმიტომ, რომ მაინტერესებს ვებდიზაინი.
2. იმიტომ, რომ, როგორც ყველა ქალს – მიყვარს თავშიავარდნილი ტრაკები. [აქ პოსტი, სადაც პირველად გავამხილე მისდამი სიყვარული]

როდის შევდივარ:

როცა მახსენდება.

ქიშმიში:

ყოველ პარასკევს დებს მის მეილზე მისული ძუძუების სურათებს.
მისი ბლოგი რუნეტში ყველაზე პოპულარულია, თუ არ ვცდები (ყოველ შემთხვევაში, livejournal-ზე სულ ტოპ-შია. აქვე აღვნიშნავ, რომ ვერ ვიტან ლაივჟურნალს და ვთვლი, რომ მაგასაც “ბლოგი” არ უნდა ერქვას!)

1. ხინკალი კარგი იყო, აი ქაბაბი – რატომღაც გააფუჭეს შარაგულში.

2. Rocko ქალებში ძალიან პოპულარულია, გადაიბრდღვნა ყველამ მის გვერდით ჯდომაზე ვენები :D ჯერ არ ვიცით, არის თუ არა ეს ბრდღვნა რაიმე კავშირში მის მიერ დაკლებულ 25 კილოგრამთან.

3. კიბორგა არის ასოციალური – ვეჭვობ იმიტომ, რომ ვერსად ახერხებს ჩააკვეხოს გრძეეეეეელი კომენტარი თემიდან უამრავჯერ გადახვევით.

და მთავარი:

4. ბლოგერების შეხვედრა ხინკალზე – ზოგადად ცუდი იდეაა. საერთოდ, ხინკალზე და ყველანაირ საჭმელზე 5 კაცზე მეტი როდესაც ხვდება ერთმანეთს, ის შეხვედრა უკვე შეხვედრა აღარ არის. ჯერ ეს ერთი, გაწელილი მაგიდა და ერთი ბოლოდან მეორეში – ან თუნდაც ერთი სკამის იქით ურთიერთობის შეუძლებლობა. მეორეც – ხომ ვართ არა “პროგრესული ახალგაზრდები”, აქტიურად ვილაშქრებთ გურჯული მარაზმების წინააღმდეგ და ბლოგერი არ მეგულება, ერთხელ მაინც რომ არ ჰქონდეს ქართული “ქეიფების” საწინააღმდეგოდ გრძელი და კრიტიკის ქარცეცხლით აღსავსე პოსტი დაწერილი. ჩვენ არ ვსვამთ ბევრს და საცივში არ ვდებთ სახეს – მაგრამ მაინც წინ ერთი ტონა საჭმელი უნდა გვეყაროს, რომ ურთიერთობა შედგეს – სანამ ამ საჭმელს მოიტანენ, შიგადაშიგ “სად არიან, გვშია”-ს წუწუნით, მერე აქტიურად ჭამით [პირადად მე ამ დროს მიუწვდომელი ვხდები], შემდეგ კარგად დანაყრებულზე კიდევ გვეძინება და ურთიერთობის სურვილიც სადღაც ნოლს უკაკუნებს.

ბლოგერები უნდა ვიკრიბებოდეთ სადმე ცარიელ ოთახში, სადაც მაქსიმუმ მხოლოდ ყავა და ჩაი შეიძლება დალიო, უნდა ვიჯდეთ,  ვლაპარაკობდეთ და ვშობდეთ გენიალურ იდეებს შემდეგი პოსტებისთვის, უნდა ვუთანხმდებოდეთ ერთმანეთს guest poster-ობაზე, ვგეგმავდეთ ჯაჭვურ პოსტებს და ათასი უმსგავსო აზრი გვებადებოდეს. და ამ ყველაფრისგან ჩვენი ბლოგები სულ ოდნავ უკეთესი უნდა ხდებოდეს.

მე პირადად დღეს გავერთე, იმიტომ, რომ 90% ჩემი real life მეგობრები იყვნენ, მაგრამ “ბლოგერების შეხვედრა” – ცოტა სხვა დატვირთვის უნდა იყოს იმჰო, თორემ ასეთი “ბიგმაკი ვჭამოთ” ან “წამო ხინკალზე” – მე პირადად აღარ მაინტერესებს, მეგობრებთან ერთად ისედაც საკმარისად ვითვისებ უამრავ არც ისე საჭირო კალორიას.

მოკლედ, ამ შეხვედრის მერე თავში სრულიად ნათლად მაქვს, როგორი არ უნდა იყოს, და შესაბამისად – როგორი უნდა იყოს ბლოგერების შეხვედრები. ამიტომ შევეცდები უახლოესი პერიოდის განმავლობაში გავაკეთო ერთი საინტერესო workshop-ის ხასიათის “ბლოგერული სხოდკის” ორგანიზება. შეხვედრის ადგილის რამდენიმე ვარიანტია, რომლებსაც დავაზუსტებ.

მანამდე ჩავატარებ მოკლე გამოკითხვის სახით და გავიგებ თქვენს ჰაზრებსაც, პრინციპში აქაც თუ დაწერთ – ურიგო არ იქნება – როგორი წარმოგიდგენიათ პირადად თქვენთვის სასარგებლო და საინტერესო ბლოგერული სხოდკა, რა თემატიკა უნდა იყოს, როგორი ფორმატი და ა.შ.

პოსტი არ არის განკუთვნილი მათთვის, ვისთვისაც ბლოგი უბრალოდ ვორდის ონლაინ-ვერსიაა და ვინც არ არის დაინტერესებული მკითხველის რაოდენობის გაზრდით.

რა არის ნებისმიერი ბლოგერის სტიმული?

მკითხველები და მათთან ურთიერთობა.

რა სჭირდება ქართველ ბლოგერს?

მეტი სტიმული – მეტი მკითხველები!

ქვემოთ გთავაზობთ ჩემ მიერ აპრობირებულ (ეუფ!) რამდენიმე მარტივ მეთოდს, თუ როგორ გამოვჩეკოთ მეტი მკითხველი ჩვენი ბლოგისთვის.

1. ქართული მთვლელი/კატალოგები

არსებობს რამდენიმე ქართული მთვლელი, top.ge, interes.ge და ა.შ. პირადად ჩემი რეკომენდაციაა Top.ge-ზე გაწევრიანება და მისი მთვლელის დადება ბლოგზე.

რატომ?

Top.ge ქართულ საიტებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარულია, ის წარმოადგენს ქართული საიტების ყველაზე სრულ კატალოგს. სტატისტიკას ჩავხედე და ბოლო 30 დღის მანძილზე 4 000-ზე მეტი კლიკია გაკეთებული ტოპ.გე-დან აქ.

აქვე გასათვალისწინებელია რამდენიმე ფაქტორი – კატეგორია, სადაც სვამთ ბლოგს. ძირითადად ბლოგერები შეყუჟულნი ვიყავით კატეგორიაში “Personal pages”, რადგან ბლოგების კატეგორია ცალკე არ არის. თუმცა ზოგი ბლოგერი შინაარსის მიხედვით უსადაგებს კატეგორიას -მაგალითად, კარაგანდა – ლოგიკურია, რომ ხელოვნების განყოფილებაში აქვს ბლოგი.

პირადად მე რამდენიმე დღის წინ გადავწყვიტე შემეცვალა კატეგორია, დიდხანს ვიფიქრე – “ინტერნეტი” ამერჩია, “ონლაინ ნაგავი” თუ “News, Television, Media, Newspapers” და ბოლოს ამ უკანასკნელზე შევჩერდი [ბლოგინგი ახალი მედიაა, ნიუსის ცნებაც საკმაოდ წელვადია]. კლიკების რაოდენობამ, რა თქმა უნდა, იკლო, რადგან “პირად გვერდებში” პირველი ადგილიდან უფრო მეტი ხალხი გადმოდის, ვიდრე “მედიის” მეორე გვერდიდან, თუმცა ჩემთვის ასე უფრო საინტერესოა ამ ეტაპზე.

2. იმეილი

იმეილს აქვს “ხელმოწერის” ადგილის ფუნქცია, სადაც ხშირ შემთხვევაში ჩვენი სახელი, გვარი, ტელეფონი და საკონტაქტო ინფორმაცია გვიწერია.

ურიგო არ იქნება, თუ აქვე მივაწერთ ჩვენი ბლოგის მისამართს. თუმცა აქ რამდენიმე ნიუანსია:

არიან ბლოგერები და ბლოგები, მაგალითად სოფი, თაზო – რომელთაც სავალდებულოდაც კი გავუხდიდი სიგნატურაში ბლოგის მისამართის ჩაწერას, იმიტომ, რომ მათი პროფესიიდან გამომდინარე – ბლოგი საუკეთესო სივი/პორტფოლიოა.

თუმცა ცოტა არაადეკვატური იქნება პირადი ბლოგის მისამართის ჩასმა იმეილზე, რომელსაც სამსახურეობრივი დანიშნულებით იყენებთ. ამ შემთხვევაში, თუ ორი მეილი გაქვთ – სამსახურის და “სერიოზული” და შედარებით პირადი – თამამად მიაწერეთ ბლოგი პირადის სიგნატურაში.

3. ფორუმები

ქართულმა ინტერნეტ-საზოგადოებამ აიდგა ფეხი მირკში, გადავიდა ფორუმებზე და ახლა აქტიურად იყენებს სოციალურ ქსელებს.

ალბათ ბევრი ჩვენგანია გაწევრიანებული ამა თუ იმ ფორუმზე. მიუთითეთ პროფილში [და სიგნატურაში] თქვენი ბლოგის მისამართი – ადამიანი, რომელსაც დააინტერესებს თქვენი ვინაობა და შეიჭყიტავს – გადმოვა თქვენს ბლოგზეც და შეიძლება ერთგულ მკითხველადაც დარჩეს [forum.ge-დან ბოლო 30 დღის მანძილზე დაახლოებით 500 კლიკია გაკეთებული].

[ბლოგერების თემა ფორუმ.გე-ზედ.]

4. სოციალური ქსელები, ტვიტერი და ძმანი მისნი

Facebook, odnoklassniki, myspace, face.ge და ა.შ. – თუ ხართ სადმე გაწევრიანებული, მიუთითეთ პროფილში თქვენი ბლოგის ლინკი.

ფეისბუქზე და ტვიტერზე არის საშუალება ახალი პოსტის დაანონსებისაც – მიუხედავად იმისა, რომ გუგლ რიდერშიც მყავს – ბევრ ბლოგებზე გადავდივარ ფეისბუქის ანონსიდან.

ფეისბუქზე არის ჯგუფი – “ქართველი ბლოგერები”, შემოგვიერთდით: – http://www.facebook.com/group.php?gid=87421438898

5. ის, რასაც გადააკოპირებენ

ინტერნეტი მაინც ინტერნეტია და ვერ ვაკონტროლებთ ჩვენ მიერ გაშვებული ინფორმაცია სად და როგორ მოხვდება, აქტიურად ვერ დავიცავთ ტექსტზე საკუთარ უფლებებს და ა.შ.

თუმცა არის შემთხვევები, როდესაც სხვის მიერ ჩვენი კონტენტის კოპირებამ შეიძლება პირიქით – ჩვენზე იმუშაოს.

თაზომ თავის ბლოგზე რამდენჯერმე გააშუქა მიმდინარე მიტინგები და აქციები, დადო თავისი აგდაღებული ბევრი საინტერესო სურათი – და სურათებს მიაწერა თავისი ბლოგის მისამართი.

სურათები იმის შემდეგ რამდენჯერმე შემხვდა ფორუმზე -  უამრავმა ადამიანმა უნებლიეთ “წაიკითხა” თაზოს ბლოგის მისამართი.

6. კომენტარები

ბლოგინგი არ არის მხოლოდ პოსტების წერა და მერე წყნარად ჯდომა – სანამ ვინმე დოდკა სრულიად შემთხვევით არ გიპოვის და არ დაწერს შენი ბლოგის შესახებ.

ბლოგებს ბლოგერები კითხულობენ – ამიტომ იმისათვის, რომ მკითხველი მოიპოვო, შენც უნდა იყო სხვისი მკითხველი.

ბლოგერი, ვისთანაც კარგ, შინაარსიან კომენტარს ტოვებთ – 100%-იან გარანტიას გაძლევთ, რომ აუცილებლად გადმოვა და შეამოწმებს თქვენს ბლოგს. თუ მოეწონა, რაც დახვდება – გაგლინკავთ, ურჩევს სხვებს და თავადვე გახდება თქვენი მკითხველი.

წაიკითხეთ უფრო მეტი  კომენტარების შესახებ.

ბონუსი I

იხილეთ ყვავასა და პიკოს ახალი ვიდეოპოსტი “ქართული ბლოგების” თემაზე, ამ სერიების ერთგვარი გაგრძელება, რომელიც არ შემეძლო, არ აღმენიშნა.

ბონუსი II

შაბათს, 2 მაისს, 5 საათზე ბლოგერები ვიკრიბებით შარაგულში (ალ. ყაზბეგის №42). ვისაც გსურთ – შეგიძლიათ შემოგვიერთდეთ ხინკლის ნთქმაში და ხინკალსა და ხინკალს შორის – ბლოგინგის შესახებ საუბრებში.

ერთ-ერთი ნანგრევებში მოყოლილი (და, საბედნიეროდ, გადარჩენილი) – ქართველი ბლოგერია, თებზი [Iron Fish]. ოპერაციას უკეთებენო მალებზე.

გარდაცვლილთაგან ერთ-ერთი – ნიკა გელაშვილია, ფორუმელი Luckyman, რომლის პოსტებსაც გუშინ ღამით ვკითხულობდი… [მისი ბლოგი]

= = =

თებზ, გამაგრდი!

კაიბიჭობას ემოობა სჯობს.
(с) Rocko

პირველი ქართული ემოფორუმი – http://emokids.ge/

ამდენს ვკაიფობთ ემოებზე, სცენებზე (თუ როგორ ითქმება, არ ვიცი), პანკუხა და მეტალიუგა გოგო-ბიჭებზე და ა.შ. სინამდვილეში გულზე ხელი რომ დავიდო, მაგრად მიხარია, რომ ისინი არსებობენ.

აი ვთქვათ, რუსთაველზე რამდენიმე წლის წინ თუ გაივლიდი და აბსოლუტურად ერთნაირ 50 ადამიანს შეხვდებოდი, ახლა გაივლი და შეხვდები აბსოლუტურად ერთნაირ 45-ს, 1 ცალ ემოს, 2 პანკ გოგოშკას, 1 მეტალისტს და 1 კიდევ რა ვიცი, ჰიპის.

აზრი არ აქვს, მე მომწონს თუ არა მათი თვითგამოხატვის საშუალებები, დავცინი თუ პირიქით, ვღფრთოვანდები – აზრი აქვს მხოლოდ იმას, რომ ნელნელა საზოგადოებაში ჩნდება  სხვადასხვაობა, რისადმიც საკუთარი დამოკიდებულება შემიძლია მქონდეს.

ანუ როცა მხოლოდ ვაშლი გაქვს, ხომ კარგი, მაგრამ როდესაც კიდევ მსხალიც დევს და ბანანიც ხილის კალათაში – ეს კიდევ უკეთესია, თუნდაც იმიტომ, რომ გქონდეს საშუალება, მსხალი გეზიზღებოდეს :D

_ _ _ _ _ _

ცოტა ხნის წინ წავაწყდი ყველაზე პატარა ქართველ ბლოგერს – 8 წლის მარის : )))

http://chemibunagi.blogspot.com/

[ბლოგინგში ეხმარება, უფროსი ძმა - ალბათ შემდეგი ყველაზე პატარა ქართველი ბლოგერი - სექრეთსი :) ]

პ.ს: ეს ბავშვიც კი ვიდეობლოგერობს! მე კიდევ ჯერეთ არ დამიინსტალებია ვებკამერა.

ბონუსი

თუ კიდევ არსებობს ადამიანი, ვისაც არ უნახავს ამ ბოლო დროს იუთუბზე ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ვიდეო – enjoy : )

[7 წლის ბავშვი იყო კბილის ექიმთან და გამაყუჩებლის კაიფშია]

გუშინდელ დღეზე, სტუდენტებზე და თ.ს.უ-ს ჭაობიზმზე ალბათ ცალკე პოსტს დავწერ…

მაესტროს სტუდიაში შესვლისთანავე კინაღამ ყბა ჩამომვარდა. ახალი პროექტი დაწყებულა ამ არხზე, “საკანი N5″. ‘უცნობმა’, იგივე გია (?) გაჩეჩილაძემ განაცხადა, რომ საქართველო საკანია, მიშა უნდა გადადგესო და “ჩაჯდა ციხეში”, კერძოდ – მაესტროს სტუდიაში, მოიწყო თავის გულის გასახარებლად რეალითი შოუ.

ნუ, გარდა იმისა, რომ წერს საეჭვო ხარისხის წინასაარჩევნო სიმღერებს, როგორც ფორუმზე ერთმა მომხმარებელმა გენიალურად აღნიშნა – მისი და მისი ძმის ფანტაზია ციხეს და ძველბიჭობას ვერ გაცდა :D

მაგრამ ყბა ამის გამო არ ჩამომვარდნია. შევედი და ეგრევე რაღაც ეკრანები, სადაც ჩანს ბევრი რაკურსიდან, “აბა რას შვება ჩვენი ბიჭი?” – “წამოწოლილია და კითხულობს…უი, გადაბრუნებულა”. გამორბის ამ გადაცემის პროდუსერი თუ რეჟისორი თუ რაღაც მსგავსი და შეწუხებული ამბობს: ” იცით, გუშინ ცოტა დაგრუზული იყო, მთელი ღამე ვერ დაიძინა”…

ენაზე კბენა დამჭირდა კომენტარის შესაკავებლად.

მერე დაიწყო გადაცემა, 15 წუთში უნდა შევსულიყავი მე და მანამდე მოხდა ყველაზე ზეგენიალური რამ – მაკიაჟის კეთების პროცესი. აი, ძალიან სასიამოვნო იყო, სტილისტს კიდევ ღრმად ჰქონდა შეხსნილი საროჩკა, და იმის გამო, რომ მისი მკერდი მუდმივად ჩემს ცხვირთან ტრიალებდა, ძალაუნებურად ვაშტერდებოდი – ურცხვად და დიდი ხნით.

ბოლოს გავედი ეთერში. პირდაპირი იყო,  თემა – “რატომ გარბიან ახალგაზრდები საზღვარგარეთ”. ერთია, რომ ფიზიკურად გარბიან და მეორე – სულიერად გარბიხართო თქვენო, ახალგაზრდებიო, და ინტერნეტსივრცეს აფარებთ თავსო. ნუ ამაზე მე ჩემი მოსაზრება მაქვს, რომ არსად არ ვართ გაქცეულები, მაგრამ ჯამში კარგი გამოვიდა.

ჰო, უმუშევრობა სიზარმაცის და არაკვალიფიციურობის გამო აქვთ პრობლემად ხალხს-მეთქი და ერთმა ქალმა დარეკა, საერთოდ რა დაამთავრე და სად მუშაობო, ჩემმა შვილმა ხუთებზე დაამთავრა და არ მუშაობსო. აქ თავში ამომიტივტივდა გრძელი ტირადა იმის შესახებ, რომ ხუთებზე დამთავრება არ ნიშნავს კვალიფიციურობას და საერთოდ, რამის ცოდნას, მაგრამ ეს ტირადა საკუთარ თავშივე ჩავკალი.

ჯამში მაყურებლებს არც ისე მოეწონებოდათ, იმიტომ რომ გოჩა მანველიძეზე ვთქვი ცუდი და მაესტროს კიდევ მემგონი ზუსტად ის კატეგორია უყურებს, ვინც მანველიძეს best seller author-ად ხდის დღეს საქართველოში.

/იმედი მაქვს, რომ ჩემმა დიიიდმა ძუძუებმა დაახშო ჩემი შიგადაშიგ ბლუკუნი./

სახლში რომ მოვედი, კიბორგა დამხვდა აჟიტირებული და მოხტუნავე – ეს ასე უნდა გეთქვა, ის ისე უნდა გეთქვა, ეს რატომ არ თქვი, იმას ასე რატომ არ უპასუხე, აა აა ააა აააა…

და არა, ვიდეო არ მაქვს და არც სურვილი მაქვს მისი ნახვის. სჯობს მეგონოს, რომ ლამაზი და გამართულად მოლაპარაკე ვიყავი, ვიდრე რაიმე ახალი წარბი აღმოვაჩინო.

ან კიდევ – ზაგრის მთავარი მიზეზი დედაშენის შთაგონებების წინააღმდეგ ბრძოლა რომაა?

ან კიდევ თმის ეს ფერი რომ სამი დღის წვალების შედეგია?

და კიდევ კითხვაზე – რა ხდება შენკენ ახალი? პასუხი რომაა – შეიხედე ჩემს ბლოგზე!

ასწორებს ))

აქ ვლინკავ ამ თემისადმი მიძღვნილ პოსტებს, რაც დაემატება – დავამატებ:

ეს სანამ ჩვენ მაკში ვორგიობდით, ქეთქეთა სახლიდან ტელეპათიურად უკვეთავდა მილკშეიკებს.

სვითის თვალით დანახული შეკრება (სადაც ის საკუთარ ვარდისფერ სარაფანს უძღვნის ოდებს)

აივერსონის ფოტორეპორტაჟი მოსული ბლოგერების დეტალური ჩამონათვალითურთ

უტვინოს პოსტი, სადაც ყველაზე მეტი სმაილიკია, რაც მას ოდესმე დაუპოსტავს ერთ პოსტში

დვორსკის [სნობური] iფოტორეპორტაჟი

Kate-ს ობსერვაციები :D

ესეც დღის ფოტო :D მადლობა Iverson-ს

პ.ს. სურათების ნახვის შემდეგ ამეხილა თვალები და მივხვდი, რომ ამ ბოლო დროს უსირცხვილოდ გავსუქდი და ხვალიდან დიეტაზე ვარ. ნებისმიერი კომენტარი, ან კომენტარის ნაწილი, რომელიც ამ თემას შეეხება – ანუ ამ ფაქტის აღიარებისაც და უარყოფისაც – ჩასწორდება/წაიშლება. Do not kill my will of perfection :D