If I can’t walk there – I don’t want to go. (c) Dr. Dot

დოქტორ დოტის შესახებ ალბათ ყველამ იცის საქართველოში – მისი ბლოგი ნამდვილად ყველაზე პოპულარული იყო მთელი წინა თვის მანძილზე. იმდენად, რომ ბოლოს დაიღალა ქართველების მეილებით შინაარსით “შე უღმერთო და ბოზო” -  და ერთი პოსტი ქართულადაც კი ათარგმნინა ვიღაცას.

გულზე ხელი რომ დავიდო – მაგრად მომწონს ეგ ქალი. გარდა იმისა, რომ ზოგადად დიდმკერდიანი ქალები მიზიდავს – გავერთე მისი ჩანაწერებით საქართველოში ყოფნის შესახებ, კარგი მომენტები ჰქონდა დაჭერილი. ერთ-ერთი მათ შორის იყო მანქანების გიჟური მოძრაობა.

ამ ბოლო დროს ძალიან დაძაბული ვარ ტრანსპორტში და ხშირად მახსენდება დრ.დოტის ეს ფრაზა. დღეს კი მას შემდეგ, რაც ჯერ ვოლიერების გამო მარშუტკამ სპორტის სასახლის უკნიდან რაღაც საოცრად წვრილ, უამრავმანქანიან და მოჯაყჯაყე გზაზე გამატარებინა ასე 30-40 წუთი, ხოლო მერე ტაქსიმ გადაწყვიტა, რომ ძალიან მეჩქარებოდა და სწრაფი სიარულით და სხვა მანქანებთან მილიმეტრებში აცდენებით მომიყვანა სახლში – შემოსვლისთანავე პირობა მივეცი საკუთარ თავს, ამ ორსულობის ბოლომდე მაინც – ვუერთდები დოტს! თუ არ შემიძლია დანიშნულების ადგილას ფეხით მივიდე, საერთოდ არ წავალ. გამონაკლისია მეტრო – გრილა, პიკის საათებში მე მანდ არ ვხვდები – ამიტომ სულ ცოტა ხალხში მიწევს მგზავრობა და ათასჯერ უფრო მშვიდად ვარ. [და კიდევ მეტროს შესასვლელში რომ რაღაცნაირი სუნია, მაგრად მიყვარს!]

დღეს მორიგ კონსულტაციაზე ვიყავი ასაწონ-გასაზომად და ანალიზებისათვის. 15 წუთის განმავლობაში მეკითხებოდა ჩემი ექიმი, თავი ხომ არ გტკივა ხოლმე, ეს ხომ არ გაწუხებს, ის ხომ არ გაწუხებს, რამე ჩივილები ხომ არ გაქვს – და არაფერი რომ არ გამახსენდა ერთდღიანი თავის ტკივილის გარდა, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ იდეალური ორსულობა მაქვს [აქ თვალწინ დამიდგა დედაჩემი, დარწმუნებული ვარ ამ ადგილს რომ კითხულობს - თან ამბობს: "ტფუ ტფუ ტფუ ეშმაკს"].

იქიდან რომ გამოვედი, გავიარე “პრაგოსში” – ბლოგერების მიერ ნაქებ ახალ ჩეხურ ბარში [ახვლედიანის №9. პოსტები იხილეთ სვითისთან და თინისთან], შევუკვეთე ერთ-ერთი ლანჩ-მენიუ [ენის სალათა+კარტოფილი+კოკა-კოლა=5 გელა] და ბედნიერად ვიჯექი სიგარეტის ბუღისგან თავისუფალ, წყნარ გარემოში და ვკითხულობდი ბეგბედერის ახალ წიგნს.

ბოლოს, ისევ ციტატა დრ.დოტის ბლოგიდან:

“-დაბრუნდები საქართველოში?
-თუ ჩაქოლვით სიკვდილის ხასიათზე ვიქნები, აუცილებლად შევირბენ…”

უცხოელი მამა ბავშვს ასწავლის ფულის შოვნას, ქართველი – გინებას. ამიტომაცაა რომ უცხოელები ფულს შოულობენ… ზატო ქართველები ამ ფულიანებს ვაგინებთ…
(c) Spieler

დილით კიბორგას დრახადრუხმა გამაღვიძა (სტრაიკზე მიდიოდა) და ძილბურანში ვიფიქრე, აუ რა კარგი საბლოგე ფიქრია-მეთქი. რა იყო “კარგი საბლოგე ფიქრი”, კარგად ვეღარ ვიხსენებ, იმიტომ რომ ეგრევე ჩამეძინა, თუმცა კავშირში იყო ლამაზ ქალთან, მახინჯ ცოლთან და საქართველოსთან (ნუ რაღაც დაახლოებით ასე – არსებობენ ლამაზი ქალებიც, მაგრამ შეუხედავებიც მოჰყავთ ცოლად, უყვართ და ეფერებიან. არსებობს კარგი ქვეყნები, მაგრამ საქართველოც შეიძლება გიყვარდეს).

ფორუმზე ერთი თემა გაიხსნა ამასწინათ, სათაურით “სუფთა ქართული პონტი” და აქაურობისთვის დამახასიათებელ მოვლენებს-ფრაზებს პოსტავდნენ. საკაიფო თემა იყო, რა თქმა უნდა, ვაიპატრიოტების შემოვარდნით და “თქვე უსინდისოებო, რა გააწყალეთ გული საქართველოს ლანძღვით, თუ არ გინდათ – სხვაგან წადით” მონოლოგებით, რაც აბსოლუტურად შეუსაბამო იყო ასეთ ჰუმორულ თემაში.

მოკლედ, აქ ამოვკრიბე ის “მხოლოდ საქართველოში”-ები, რაც განსაკუთრებით მომეწონა. მესმის, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ საქართველოში არ ხდება, სხვაგან წასვლასაც ჯერჯერობით არ ვაპირებ.

* * *

სიგარეტი დამიტოვე ბრატ!
ზარი გამაშვებინე ბრატ!

ჩემს ქალიშვილს მეორე ბიჭი რომ ეყოლა…

რა ლამაზი ბიჭია, გოგოებმა არ მოიტაცონ!
აბა პასპორტი მაჩვენე!

გამოცდაზე ლექტორი: – რა ქულაზე მაბარებ?

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება შუა ქუჩაში ორმა ყანამ მანქანა გააჩეროს, მანქანებიდანვე საუბარი გააბან და ორივეს უკან ათასი მანქანა გაიჭედოს და გზა ჩაიხერგოს (დიდი ხანია ბიჭებს ერთმანეთი არ უნახავთ და რა იყო მართლა რა მოხდა კაცო ეე).

მიწისქვეშა გადასასვლელში რომ ყველას ეშინია ჩასვლა და თუ ჩავიდა და რამე არ მოუწიეს, ყველა ვარიანტში საშვილიშვილოდ თვალებდაფსებული რომ ამოვა შარდოვანას ანაორთქლისგან.

შუაღამისას როცა იცი რომ ბევრს სძინავს გარშემო, რომ დადგები და აი შენი კაი ბიჭობა რომ კიდევ ერთხელ დაამტკიცო ბოლო ხმაზე რომ ჯიბრზე იბღავლებ პირუტყვივით ან ვინმე მანქანით რომ მიაკითხავ ასევე ღამით და აწევ იქაურობას გაბმული სიგნალებით და სტვენით (როცა მობილური გაქვს და ადამიანურად შეგიძლია დაურეკო იმ შენს ძმაბიჭს და ჩამოეთრიოს).

“მხოლოდ საქართველოში დადიან პანაშვიდებზე იმის სანახავად, ვინ როგორ ” იტირა” – ცოლმა მაგრად იტირა, მაგრამ რომ ადგა ბიძაშვილი და იტირაააააააააა, ყველა აატირა, ქალო” და ა.შ;

დასავლეთში ჩვენთან  ჩაიყვანეს თანამშრომლის ქმრის სამძიმარზე გაეროს იქაური ოფისის წარმომადგენელი, ხოდა რომ დაინახა თავისი უფროსი, იმ ქალმა მანამდე რო დაჰკიოდა მის ქმარს “ვუუუუუუუუიიიიიიი ადექი ვიტალიიიიიიი, ახლავე ადექი მე შენ გელაპარაკები”-ო, ამ უცხოელების დანახვაზე  უარესად აკივლდა – “სთენდ აფ ვიტალი, ოფენ იორ აიზ ვიტალიიიიი, მე შენ გელაპარაკები, ლუქ აგერ ვინ მოსულანო” – რომ გაქუსლა  იმ უცხოელების ჯგუფმა შეშინებულებმა იქიდან… ალბათ ვუდუს რომელიღაც რიტუალი ეგონათ.

მხოლოდ საქართველოში იხდიან 300 კაციან ქორწილებს ვალით;

ეს გოგო გიყვარს თი ტყ….. ძმაო.

საქართველოში კაცს აქვს ცოლის ღალატის უფლება “კანონით მინიჭებული”.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მის საქართველო “ტოტალურად არაქართველი” იყოს და თანაც არავითარი ” მის”.

“ყავის სახლში” ხინკალი, ქაბაბი, ოსტრი იყიდება და ყავა არ არის.

ერთი და იმავე “მარშუტკის რეისის” მღოლი ერთმანეთს რომ შეხვდება გზაზე, საპირისპირო მიმართულებით როდესაც მიდიან და უსიგნალებენ ან ხელს უწევენ.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება პროწივზე გადახვიდე და უკნიდან დაგარტყან.

მხოლოდ საქართველოში როდესაც ფეხით გადადიხარ ცალმხრივი მოძრაობის გზაზე – ორივე მხარეს უნდა გაიხედო.

მხოლოდ საქართველოში გოგო ქალიშვილია, მაგრამ სექსი ჰქონია.
მხოლოდ საქართველოში ნაცნობი თუ შეგხვდა ტრანსპორტში, უნდა გადაუხადო. არავინ იცის რატომ, მაგრამ უნდა გადაუხადო – ეს აქსიომაა.
მხოლოდ ჩვენ ვაჟკაცების თვალით ნებისმიერი სხვა ქვეყნის მოქალაქე გოგო იძლევა და ქართველი გოგო – არა, ტი შტო, როგორ მოგცემს, ქართველები ხომ დაკვირტვით ვმრავლდებით.
მხოლოდ საქართველოში სხვისგან არ გასდით, მაგრამ თვითონ აგინებენ საკუთარ დედას.
მხოლოდ საქართველოში ყველა ადნაკლასნიკებშია და ყველა ამბობს რო გოიმობაა.
მხოლოდ საქართველოში მარხულობს გოგოების გარკვეული კატეგორია იმისთვის, რომ წონაში მოიკლოს.
მხოლოდ საქართველოში ადამიანს შეიძლება საჭმლის ფული არ ქონდეს, მაგრამ ჯიბეში უიობრესი მესამე თაობის მაბილნიკი ედება.
მხოლოდ საქართველოში მიდიან სრულებით უცხო ადამიანთან ტექსტით – ბრატ, სიგარეტი არა გაქ? და ის ვალდებულია რომ მისცეს. ეს აქსიომაც ისევე გაურკვეველია, როგორც ტრანსპორტში გადახდის.
მხოლოდ საქართველოში გრძელი თმა თუ გაქვს – გეი ხარ, მაგრამ თუ გრძელი თმა გაქვს  და კეპკა ამავდროულად თავზე  – დეზლი ხარ.
მხოლოდ საქართველოში ტატუ თუ აქ გოგოს – ის კაცთანაა ნამყოფი და იასნია შენც მოგცემს იმიტომ, რომ თუ 1 კაცთან არის ნამყოფი – ხო იასნია რომ ყველას აძლევს.
მხოლოდ საქართველოში ყველას უყვარს გალაკტიონი, მაგრამ ნახევარზე მეტს არც ერთი ლექსი არ წაუკითხავს, მეორე ნახევარს კიდევ გალაქტიონი ჰგონია.

მხოლოდ საქართველოში მიდიან არჩევნებზე, რიგში დგანან, წვალობენ, მოდიან უკან და ფიქრობენ, რომ მაინც ჩააწყობენ და რატომ ვიწვალეო.
მხოლოდ საქართველოში სექსის მერე სიგარეტს ეწევიან და არ გააბაზროო ამბობენ.

მხოლოდ საქართველოში ჰგონიათ, რომ ყველა რუსი და უკრაინელი ქალის ნატვრაა ვინმე ქართველი გამოიჭიროს და მასთან სექსით დაკავდეს.

მხოლოდ საქართველოში ანატომიის გაკვეთილზე არ აყოლებენ ქალისა და კაცის ორგანოების აღწერას იმიტომ, რომ უზდელობაა და წიგნში ვინც ეს დაწერა და დახატა იმას “გაუხმეს ხელი”.
მხოლოდ საქართველოში PlayBoy წამგებიანი პროექტი გამოდგა.
მხოლოდ საქართველოში შარდენზე თუ ზიხარ და ყავას სვამ – ძერსკი ხარ და თუ დიღმის ტრასაზე რომელიმე რესტორანი დახურე – ბანძი, იმიტომ, რომ მაგ ფასად შარდენზე შეგეძლო 3 პორცია პიცა და 2 პორცია ცეზარი გეჭამა.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გყავდეს შეყვარებული 3 წლის განმავლობაში და მაინც გჭირდება ქალებში სიარული იმიტომ რომ ჯერ ქორწილი არ ყოფილა.
მხოლოდ საქართველოში “ფასტფუდს” აზაკაზებ და 20 წუთი ელოდები.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მათხოვარმა ფული ისე აგრესიულად გთხოვოს, რომ ძალადობის აქტში გაატარო.
მხოლოდ საქართველოში იმართლებ მათხოვართან თავს იმის გამო რომ ფული არ გაქვს.
მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გოგოს ელვის პრესლიზე მაგარი ბაკენბარდები ჰქონდეს და მაინც მოდელი იყოს.

მხოლოდ ქართველს შეუძლია ერთჯერადი ცხვირსახოცი მრავალჯერ იხმაროს.
მხოლოდ საქართველოში არსებობს ისეთი გენიალური პიროვნება, როგორიცაა შალვა ნათელაშვილი.
მხოლოდ ქართველ მშობელს შეუძლია უთხრას შვილს, რომ მოწევა ცუდია,  წინადადების ბოლოს კი სიგარეტს მოუკიდოს და ნაპასი ამოარტყას.

მხოლოდ საქართველოში ქალიშვილობა დაუფასებელია მაგრამ თუ პლასტიკურ ქირურგებს ვკითხავთ – მხოლოდ 200 ლარი ღირს.

და ბოლოს – მხოლოდ საქართველოში ჰგონიათ, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ საქართველოში ხდება.

პ.ს: განსაკუთრებული მადლობა Death Bringer-ს.

ბოლო დროს რაღაცნაირად მეცვლება შეგრძნებები.

პირველად თავი სამყაროს სრულუფლებიან წევრად ვიგრძენი, როცა ფეისბუქზე რეგისტრაციის შემდეგ ქაფჩის [word verification] მოსაცილებლად, რომელიც ყველა მოქმედებისას ვარდებოდა ფაქტიურად – ჩემი მობილურის ნომერი შევიყვანე და მესიჯად მოვიდა მოსახსნელი კოდი! უპრობლემოდ, წკაპ და მოვიდა, თითქოს ნორმალური ქვეყნის ნორმალური მოქალაქე ვყოფილიყავი.

მეორედ ასეთი მძაფრი შეგრძნება ამ პერიოდში მებადება, როცა ერთ-ერთ დიდ ფეხმძიმე ქალთა თავშესაყარ უცხოურ ფორუმზე ვპოსტავ. თითქმის ყველა ქვეყნიდან პოსტავენ [დიდი უმეტესობა ა.შ.შ-დან, ბრიტანეთიდან და ავსტრალიიდან] და ჰოი საოცრებავ! ყველას აბსოლუტურად, აააბსოლუტურად ერთნაირი კითხვები და პრობლემები აწუხებს. დედამთილებთან და მულებთან “თბილი” დამოკიდებულება, გეიმერი/არასაკმარისად ყურადღებიანი ქმრები, ცრურწმენები (რომლებიც თითქმის ერთი-ერთში ჯდება “ქართულ” ცრურწმენებთან), გარშემომყოფთა უცნაური რეაქციები ზოგადად ფეხმძიმე ქალზე და მათი დაუოკებელი სურვილი მოყვნენ საშინელი ისტორიები “მისი მეგობრის დაქალის ნათლიაზე, რომელსაც უფეხო ბავშვი გაუჩნდა”. პა ბალშომუ ისინიც ზუსტად ისეთივე გლუვ შეკითხვებს სვამენ, როგორც ქართულ ფორუმზე მპოსტავები, ისევე მსჯელობენ, ისევე ეზარებათ გუგლის ხმარება და ურჩევნიათ იქ იკითხონ, ექიმებზე ისევე ბრაზობენ და ა.შ.

ჰოდა ვუყურებ ამ ყველაფერს და მთელი ჩემი ოდესღაცინდელი ფიქრები, რომ “იქით კარგია, იქ ნორმალური ხალხია” მთლიანად ინგრევა, არსად არაა ნორმალური ხალხი, ყველგან გლუვები არიან, ყველგან ზუსტად ზუსტად ზუსტად ერთნაირი გლუვები ერთნაირი პრობლემებით და ერთნაირი კომპლექსებით, არ არსებობს უკეთესი “იქ” და არც უარესი “იქ” არ არსებობს,  და მეც ამ ქვეყნიანად ამ სამყაროს ნაწილი ვარ, სრულიად ნორმალური ქვეყნის ნორმალური მოქალაქე.

მოკლედ, ვებრძვი გურჯისტანოფობიას საკუთარ თავში.

პ.ს.: თემასთან კავშირში არაა, მაგრამ ბონუსის სახით [სპეციფიურ იუმორზეა გათვლილი]:

დიალოგი გუშინ ფეისბუქში:

- Hello dodie, has anyone told you fit
- ??
- Fit
- ha?
- You are sexy
- Ah thx. I’ll send you request in Mafia wars, sec…
- So are you single
- No, married, pregnant. Sorry
- Oh, I am fireman.

იმიტომ, რომ საპატრიარქო აქციას მართავს სტრიპტიზ-კლუბთან.
და შემდეგ:

“სტრიპტიზ-კლუბ “დივას” ხელმძღვანელობამ სასულიერო პირებს, რომლებიც მათთან მოლაპარაკებაზე იყვნენ შესულები, პირობა მისცა, რომ მომავალში კლუბში გამართულ წარმოდგენებს სტიპტიზის სახე აღარ ექნება”

[წყარო: ინტერპრესნიუსი.

მუზა: ნატოშა.]

მსგავსი მარაზმი: ჰელოვინი გურჯისტანში.

ყველა კომენტარი, აბსოლუტურად ყველა ამ თემასთან დაკავშირებით რაც უნდა დამეწერა, რაც უნდა მეწუწუნა, მეთქვა ბიჭების შესახებ, რომლებიც მანქანებთან იღებენ სურათებს და გოგოების შესახებ, ვინც საკუთარი სურათის ნაცვლად ყვავილების ფოტოებს დებენ, მოკლედ, ყველა კომენტარი გვერდით ჩაჩოჩდა წეღანდელი შოკის შემდეგ, რაც გამოიწვია 6 წლის ბავშვის პროფილის ხილვამ.

პედოფილის ოცნება… და რეიტინგში ეგრევე ტოპ-ს აარტყა, მაღალი შეფასებების გამო. ჩემთვის აბსოლუტურად გაუგებარი მიზეზებით. ბავშვი პლიაჟზე, სექსუალურ პოზებში…

დასახოცები არ არიან ამისი მშობლები? ვინც ან:

1. ექვსი წლის ბავშვს ასეთ ფოტოებს უღებენ

2. ვინც დებენ მსგავს ფოტოებს საიტზე.

3. ან ვინც საშუალებას აძლევენ ბავშვს დადოს ისინი.

მეორე მხრივ… მისი მშობლები ალბათ ის კატეგორიაა, შვილებს რომ “პატარა მის საქართველო”-ზე და სხვადასხვა მარაზმულ საბავშვო კონკურსებზე ატარებენ, ტონა მაკიაჟს უსმევენ და რაღაც საოცრებებს სჩადიან საკუთარი კომპლექსების დასაძლევად.

აქ შეგიძლიათ ნახოთ little miss Georgia-ს რომელიღაცა წლის მონაწილეთა სურათები: დაკლიკეთ და დაათვალიერეთ… სანამ ნერვები გაგიძლებთ.

[ მსგავსი პოსტი: Is this supposed to be funny? ]

მოკლედ ეს მურთაზულ-ქართული კაცური ნაბორი ჩემთვის ამაზრზენია. და საკმაოდ ლოიალური ვარ მამრებისადმი. თუმცა არის შემთხვევები, როდესაც მეც კი, მეც კი გამომაქვს ვერდიქტი – “not man”.

დღეს მე და ჩეშირსკაია ავედით მირამაქსის მოსანახულებლად, რომელმაც გუშინ გოგო გააჩინა. წამოსვლისას სადღაც კიბეებზე გაირკვა, რომ მის ქმარს ჩხუბი მოსვლია სამშობიაროს ეზოში კაპოტის თავზე მსმელ (!) საზოგადოებასთან და მისი ძმაკაცები დასახმარებლად მოსულან, ნუ უჩხუბიათ.

საინტერესო ფაქტი: ამ ჩხუბში ჩაერია ამათი ნაცნობი თუ მეგობარი ერთ-ერთი გოგო, რომელმაც ასევე ვიღაცას დაარტყა გაშველებისას და იმ ვიღაცამაც წამოუდო. მე ვერ აღვწერ, როგორ ვერ ვიტან, როდესაც ქალები ერევიან კაცების ჩხუბში ფიზიკურად ან წიკვინით: “გააშველეეეთ, ვაიმეეე!”

მოსულ ბიჭებს შორის ერთ-ერთი ფორუმელიც იყო, ვისაც ვიცნობდი. როდესაც გაირკვა, რომ პატრული მოდის, ამ ფორუმელმა ბიჭუნამ გადაწყვიტა, რომ საკმარისად დაეხმარა ძმაკაცს ჩხუბში და ახლა დროა ჩემთან და ნატოშასთან ერთად ვითომც არაფერი, გაერიდოს პატრულს.
ეს იყო პირველი ნიშანი. მე არ ვიცი კაცურ სამყაროში რა მოსულა და რა არა, მაგრამ ვიცი, რომ ადამიანურ სამყაროში მეგობარს, თუ მასთან ერთად ეხვევი რამე შარში – მარტო არ ტოვებენ პატრულის წინ და გოგოებთან ერთად “ჩვენ რა შუაში ვართ” არ იპარებიან.

ტრანსპორტამდე მანძილი იყო გასავლელი, ამ დროს ეს ფორუმელი მიტრიალდება და მეკითხება, ფული თუ მაქვს, რომ პეკინამდე გავიყვანო (!).
ეს იყო მეორე ნიშანი. არა, მე არ ვითხოვ მამაკაცისგან ფულის დახარჯვას ჩემზე და კაფეში შემითავაზებია თანხის გაყოფა, ყოფილა შემთხვევები, რომ გაგვიყვია და ყოფილა შემთხვევები, რომ მე დამიპატიჟია, მაგრამ როდესაც უბრალოდ ნაცნობი ბიჭი მოდის და ნაგლად გეკითხება, ფული თუ გაქვს, რომ სადმე გაიყვანო ტაქსით… :D კხ.

გზაში ორნი – ეს ფორუმელი და მისი თანხმლები ერთი როჟა ერთმანეთს უზიარებენ შთაბეჭდილებებს, თუ ვის მოადეს კბილებში და თუ როგორ ურტყეს ერთ დავარდნილს (!).

ხო დამავიწყდა აღმენიშნა, რომ ორთაჭალაში ვართ, კაკ ნი კაკ გარეუბანია და არ მიწყინოთ გარეუბნებში მცხოვრებებო, აქეთაც მთლად არ ბრწყინავს ბედნიერებით, მაგრამ იქ არსებობა კიდევ უფრო საშიშია. თან უკვ საკმაოდ გვიანია და ბნელა.

ვდგებით გაჩერებასთან 4-ნი (მე და ჩეშირსკაია და ეს ორნი). ამ დროს მე უკვე ვთქვი, რომ მეც პეკინისკენ მიმავალი მარშუტკა მჭირდება. მოდის ასეთი ავტობუსი. ორივე იწევიან იქით, მიტრიალდებიან და გაოცებულები: “შენ არ მოდიხარ?”

ეს იყო მესამე ნიშანი.

მე ვპასუხობ, რომ ნატოშას მარტო ვერ დავტოვებ ამ სიბნელეში, გავაცილებ და შემდეგ წავალ (იგულისხმება, რომ ნატოშა ერთია, მისი გაცილების მერე 3-ნი ვრჩებით ერთი გზით მიმავლები და პრობლემა არ არის). კარგი, მაშინ ჩვენც დავრჩებითო.

მაგრამ აი მეოთხე ნიშანი უკვე 10 წუთის ლოდინის შემდეგ ნატოშას მარშუტკა რომ არ გამოჩნდა და ისევ პეკინისკენ მიმავალი გამოჩნდა, ადგომა და “-აბა მაგრად” იყო. ღამის ათ საათზე ნაცნობი გოგოების ორთაჭალაში მარტო დატოვების სახით :D

სინამდვილეში ამ ყველაფერზე მაგრად ვიკაიფე, მაგ ადამიანზე მანამდეც არ მქონია რაიმე დიდი წარმოდგენა და არც გამკვირვებია, უბრალოდ, ქართული მაგარი ბიჭობის ამბავში კიდევ ერთხელ დავასკვენი, რომ ადამიანები გლუვები არიან.

პ.ს: ხო, გლუვების გახსენებაზე – ტრენინგზე ვსიო სლადკო, ის სკოლზკი ისევ ბურღავს ტვინს, ერთმა თარჯიმანმა გოგომ ისევ არ იცის როგორ იწერება “თეთრი” და რას ნიშნავს სიტყვა Bible, ისევ სვამენ რაღაც… საოცარ კითხვებს და ბრიტანული აქცენტის მქონეს იდუმალებასაც აეხადა ფარდა – მასწავლებელი ჰყოლია უბრალოდ ბრიტანელი. ისე ამ ტიპზე ხვალ დავწერ დღევანდელ პატარა ისტორიას, თორემ გამეწელა ისედაც პოსტი : )

ქორწილში ერთხელ ვარ ნამყოფი. ვიღაც ყვავი-ჩხიკვის მამიდა ნათესავმა, რომელიც ბოლოს 2 წლის რომ ვიყავი, მაშინ ვნახე, ცოლი მოიყვანა და გაუგებარი მიზეზების გამო ჩვენც მოვხვდით დაპატიჟებულთა სიაში.

ის საღამო ტრავმად ჩამრჩა გულში.

400 კაციდან 4-ს ვიცნობდი მხოლოდ და 5-ის შესახებ გაგონილი მქონდა.

მე და ჩემი და აბსოლუტურად უცნობი ნათესავების ირგვლივ მოვხვდით და უსაქმურობისგან თავჩარგული ვჭამდით ერთი საათი. შევჭამეთ ყველაფერი, რაზეც ხელი მიგვიწვდებოდა და რაც ძალიან ცუდად არ გამოიყურებოდა. მერე შევჭამეთ ისინი, რასაც გადაწვდომა სჭირდებოდა და რაც მთლად კარგად არ გამოიყურებოდა. მერე შევჭამეთ “ცხელი” რომ შემოაქვთ რაღაცეები. ბოლოს ბარბი გვერდით მაგიდებს გადასწვდა სულგუნის ნადუღიანი ფირფიტებისთვის. შემდეგი ერთი საათი ვსვამდით. ასევე მაქსიმალურად თავაუღებლად. ერთადერთი მოსიმპატიურო არსება ვინც დავინახე და თვალები დავუჟუჟუნე – ჩემი ასევე  ყვავი ჩხიკვის მამიდა ნათესავი აღმოჩნდა და შეშვა დოდკა ჩეჩმის შენებას…კიარადა, გლაზკების სტრელბას.

ნუ იქ საინტერესო მომენტები… როგორიცაა მეჯვარე გოგოს გამორჩეული ცეკვა კაი შეხსნილი კაბით, ტრიალებით, მკერდის ქანავით და რამე [ეტყობა სამეჯლისოს მოცეკვავე იყო], და ნათესავების დანანებით ჩურჩული, რომ ეს გოგო არ უნდა აერჩია მეჯვარედ – მთლად დაჩრდილა პატარძალი…

ბოლოს გადავწყვიტეთ, რომ საკმარისად ვითმინეთ ზრდილობის გამო ეს ხალხი, ვისი სახელებიც არ ვიცით და განვიზრახეთ ელზას (დედას) მოძებნა, რომს ახლში წასვლაზე შეგვება. ამისთვის უნდა გადაგვეჭრა დარბაზი და აი აქ… შუა დარბაზში მიჭერს “თამადა”, ჟვანიას რომ დასცინის ის ტიპი და წყვეტს, რომ მე აუცილებლად უნდა ვიცეკვო… რამდენიმე წუთი მუსიკის ხმამაღალ ღრიალში მეც ხმამაღლა ვღრიალებ, რომ ქართული ცეკვა არ ვიცი და საერთოდ მკიდიხართ თქვენი ეროვნული ფასეულობებიანად, ბოლოს ვაღწევ ელზამდე და მე და ბარბი ორ ხმაში ვემუდარებით, დროზე წაგვიყვანოს სახლში.

ამ დროს ისევ მოდის ეს ჟვანიას გამშარჟებელი, ამჯერად უკვე მაგიდასთან, მე ფერფური გადამდის და ის, ეშმაკურად:

- ვიიიიცი რატომ გეჩქარება! კომპიუტერი გაქვს სახლში, ხო? წკაპ წკაპ წკააააპ! მეც მიყვარს მაგრად, მირკი და რამე ჩეთები!

აქ კინაღამ ღნავილს ვიწყებ… და მოვდივართ სახლში. და საკუთარ თავს ვპირდები, რომ ქორწილში მხოლოდ უკიდურესი აუცილებლობის შემთხვევაში მოვხვდები, სასურველია – მეტჯერ აღარასდროს, და მე არასდროს, არასდროს, არასდროს გავმართავ “არიქა ამაღამ გაჟიმვა მეღირსებას” აღსანიშნავ ზარზეიმს, არ ჩავიცვამ ფარდას და არ დავაპურებ უცნობი ნათესავებს.

ჯერჯერობით ამ დანაპირებიდან ყველა პუნქტს ვასრულებ.