ეს ისტორია ზოგს ალბათ მოსმენილი გაქვთ კიდეც ჩემგან. სულ მინდოდა დამეწერა და მეზარებოდა, დღეს კიდევ სოფისთან პოსტი ვნახე, ბავშვობაში სტიუარდესობაზე ოცნებობდა თურმე, მერე თაზოსკენ შევიხედე – ჟურნალისტობასა და ბლოგერობას შორის ჭეშმარიტებას ეძებდა და ამ ყველაფერმა მაიძულა, უკვე ლოგინში ჩაწოლილი ავმდგარიყავი და ქვემომდებარე პოსტი გამომეცხო. ამიტომ პოსტს ამ ორ ბლოგერს ვუძღვნი.

საერთოდ ვერ ვიხსენებ, რა მინდოდა გამოვსულიყავი ღრმა ბავშვობაში. ზუსტად ვიცი – არასდროს მდომებია ექიმობა, თამაშითაც კი არასდროს გვითამაშია ‘ექიმობანა’ მე და ჩემს დას.

სამაგიეროდ კარგად მახსოვს, ცოტა წამოვიზარდე თუ არა – გადავწყვიტე, ჟურნალისტი უნდა გავმხდარიყავი. კარგად ვწერდი “თავისუფალ თემებს”, მოგვიანებით ვიმარჯვებდი პატარ-პატარა შემოქმედებით კონკურსებში და “წერის ნიჭის” ერთადერთი გასაქანი ჟურნალისტიკა მომეჩვენა. თან აბსოლუტურად შეპყრობილი ვიყავი პრესით – ვყიდულობდი თითქმის ყველა ქართულ ჟურნალ-გაზეთს, რაც კი იმ პერიოდში გამოდიოდა. მთელი ჩემი ჯიბის ფული ძირითადად აქ იხარჯებოდა, ერთნაირი ინტერესით ვკითხულობდი “ალიას” და “ვარსკვლავებს”.

16 წლისამ ჩავაბარე თ.ს.უ-ში  არაჟურნალისტიკურზე. გადამწყვეტი იყო დედაჩემის არგუმენტი: “ჟურნალისტობისთვის ფაკულტეტზე ყოფნა არაა საჭირო, ან წერ, ან ვერა. აი საერთაშორისო ურთიერთობები კი ოჰოჰო”.

რატომ საერთაშორისო ურთიერთობები? იმიტომ, რომ დედაჩემის ოცნება იყო ჩემი პოლიტიკოსობა [დარწმუნებული ვარ, დღემდე სადღაც გულის სიღრმეში ყოველ ჩემს მოპოლიტიკურო პოსტზე ან ტვ-ში გამოჩენაზე წარმომიდგენს ხოლმე პარლამენტარად, მინისტრად, პრეზიდენტად და ბედნიერდება]. ის, რომ არც პოლიტიკოსობას სჭირდება ფაკულტეტი და “ექიმი, მეწარმე, ლიდერიც” გაქაჩავს, რატომღაც ყველას დაავიწყდა.

უნივერსიტეტში, ისევე, როგორც აბსოლუტურად ყველა ნორმალურმა ადამიანმა, ვისაც ვიცნობ – ძალიან დიდი ფრუსტრაცია განვიცადე, მითუმეტეს მართლა მაგარი უაზრო ფაკულტეტი იყო და პირველი წლის ჭკვიანიგოგოობის შემდეგ ავუშვი. მიზეზიც ადვილად გამოიძებნა – საოცნებო ჟურნალისტიკურზე არ ჩამაბარებინეს და!

მოკლედ, მორიგი კამათისას მიბიძგეს იმისაკენ, რომ ავმდგარიყავი და მართლა მეცადა და დამეწყო ჟურნალში მუშაობა.

ჟურნალი

/გასაგები მიზეზების გამო ჟურნალის სახელს არ ვასახელებ/

ეს ჟურნალი ერთი წლის დაარსებული იყო, როცა მივედი, და, როგორც ახლა მახსენდება, ლეიბორისტების ტიპის სასტავში ძალიან პოპულარულიც გახლდათ. რედაქტორი, ოდესღაც თურმე ცნობილი ტელეჟურნალისტი – თავს მთავრობის ერთადერთ ოპოზიციონერად თვლიდა, თუმცა არ თაკილობდა ხელისუფლების წარმომადგენელთაგან ყურადღებას და დახმარების მიღებას. რატომღაც ვერ იტანდა ელენე თევდორაძეს და ამოუქექა კიდევაც კომპრომატები, რომელთა სინამდვილეზეც თავს ვერ დავდებ. მაგ კომპრომატების დაბეჭვდის დროს სტამბას რაღაც პრობლემები შეექმნა, საღებავი გაუთავდათ მგონი, რაც ეგრევე დაბრალდა თევდორაძეს და “ჟურნალს ბლოკავენ! მაგრამ ჩვენ მაინც დავიბეჭდებით!” ისტერიკა მოჰყვა. შემდეგი ნომერი, რა თქმა უნდა, მთლიანად მიძღვნა ჟურნალზე ზეწოლის ამ ‘ფაქტს’.

საერთოდ შემჩნეული მაქვს ჟურნალისტებში ეს ისტერიულობა. ჩემს რედაქტორს, რა თქმა უნდა, გამძაფრებული ჰქონდა, მაგრამ სხვებიც არ აკლებენ ხელს.

იმჰო ამავე ისტერიულობის გამოძახილია სტუდენტ ჟურნალისტებში ფრაზის – “თავისუფალი სიტყვა” ხშირი მოხმარება და ხაზგასმა. მაგალითად, თაზოს  “თავისუფალი სიტყვის ბლოგი”, კიდევ ერთი სტუდენტი ჟურნალისტი, გვანცა – free words, და ა.შ.

ცოტა რამ ჟურნალში მომუშავე ხალხის შესახებ

რედაქტორი – პირველივე ასოციაცია ის მაქვს მასზე, რომ სამი ქმარი ჰყავდა, ჟურნალის გამოცემისას – მარტო იყო, მერე გათხოვდა და ჟურნალიც დაიხურა. ითხოვდა 100%-იან ყურადღებას, განსაკუთრებით მაშინ, როცა წიოდა. მოკლედ, ახლა რომ ვუფიქრდები, ჟურნალი უბრალოდ დროებით ასრულებდა მისი ქმრის როლს, რედაქციაში მომუშავენი კი ყველანი ამ ქმრის შემადგენელი ნაწილები ვიყავით.

რედაქტორის მოადგილე – მეორე ვიოლინო და რუხი კარდინალი, ლამაზი დაქალის ჩრდილის ქვეშ მოქცეული შეუხედავი, მაგრამ ჭკვიანი და კაი ტიპი. სინამდვილეში ის, რომ ჟურნალი ფიზიკურად არსებობდა, მისი დამსახურება იყო. თუმცა ალბათ ჩრდილში ყოფნა მოსწონდა კიდეც, იმიტომ, რომ წლების მანძილზე მეგობრობდნენ.

ნათელა (პირობითად) – ერთი შეხედვით აბსოლუტურად ჩვეულებრივი, 40 წლამდე ქალი. ზუსტად არ ვიცი, რა ევალებოდა, ძირითადად სოციალურ თემებზე წერდა ხოლმე, ალბათ განყოფილების რედაქტორიც იყო. ერთხელ გამომიტყდა, რომ მასთან კოსმოსიდან დადიან… უცხოპლანეტელები! და მომავლის შესახებ უყვებიან. მანახა ბლოკნოტი, სადაც ამ ყველაფერს იწერდა (“შემოდგომაზე ელისაბედ II გარდაიცვლება და ტახტს მისი ვაჟი დაიკავებს”). ჩემს კითხვაზე, კი მაგრამ, მე რატომ გამიმხილე-მეთქი, შენზე მითხრეს, მაგასაც დავეკონტაქტებით წლების მერეო და ჩვენიანი ხარ ესე იგიო.

ბიჭი – რომელსაც სირბილი და დისტრიბუცია ევალებოდა, სტამბიდან წაღება-დარიგება და ა.შ. შეყვარებული იყო რედაქტორზე და ერთხელ დაბადების დღის აღნიშვნისას ცოტა შემთვრალმა ცეკვისას ტაკოზეც მოუთათუნა ხელი. ამას მოჰყვა რედაქტორის ორდღიანი ცრემლიანი ისტერიკა და ბიჭის სამსახურიდან დათხოვნა.

კიდევ ბლომად იყვნენ, მაგრამ აღარ გავაგრძელებ.

ერთი დღე რედაქციაში

დილით ათზე აუცილებლად უნდა გამოვცხადებულიყავით რედაქციაში. სანამ რედაქტორი თავის კაბინეტში მოწყობილ ხატების კუთხეში დილის ლოცვას წარმოთქვამდა, დღის გეგმას ვადგენდითსავით. ლოცვის შემდეგ გამოდიოდა ოთახიდან და გამოჰქონდა მამა გაბრიელის საფლავიდან წამოღებული ზეთი, დაგვამწკრივებდა ხოლმე და ყველას გვისვამდა შუბლზე. შეწინააღმდეგებას ვერავინ ბედავდა, იმიტომ, რომ ამას უფრო მეტი ლოცვა და ცრემლები მოჰყვებოდა.

წმინდა რიტუალების დასრულების შემდეგ იყო კიდევ ორი რიტუალი – ნათელა კარტზე მკითხაობდა, ამიტომ ზეთის შენახვისთანავე ისმოდა – “აბა, ნათელა, გავშალოთ კარტი, დღეს რა გველის,” – და წინასწარ უკვე მოდუღებულ ყავაზე – “დოდი, ჩამიხედე ერთი ჭიქაში, რამე სიახლე ხომ არაა!”

მხოლოდ ამ პროცედურების შემდეგ იწყებოდა სამუშაო დღე.

ყავაში ჩახედვა

ანუ საიდან შემეტენა “ყავაში ჩამიხედე”

მუშაობის დაწყებიდან მეორე თუ მესამე დღეს რაღაცაზე აცრემლებულმა რედაქტორმა დაწვრილებით მომიყვა თავისი ბედკრული ცხოვრების შესახებ. რამდენიმე დღის შემდეგ კი ჩემი ჭკუით გავიკაიფე, იქვე მდგარ ჭიქაში ჩავიხედე და ერთ-ერთი წინა დღეებში მის მიერვე ნათქვამი ფაქტი ვახსენე, ვხედავ-მეთქი. რატომღაც მეგონა, რომ ყველას გაეცინებოდა. არავის არ გაეცინა. რედაქტორმა გაფართოებული თვალებით შემხედა, ნუთუ მართლა ჩანსო და კიდევ “მათქმევინა” რაღაცეები.

მე ჯერ მეგონა, რომ თვითონაც გამეხუმრა, თუმცა მერე დავრწმუნდი, რომ მართლა სჯეროდა და ასე ვიქეცი რედაქციის “ლელა კაკულიად”. ყოველ დილით ვეუბნებოდი, რომ “წარსულში გული გატკინეს… მაგრამ მომავალი ნათელია, გზა ჩანს. ფინანსებში გაუმჯობესებაა” და ა.შ., მასაც სჯეროდა და უხაროდა. მოგვიანებით დედაჩემმა მითხრა, რა გინდა, საკაიფო ავტოტრენინგს იტარებდა თურმეო, პოზიტიურად მუხტავდიო. არის ჭეშმარიტების მარცვალი ამაშიც.

მუშაობის პროცესი

აქ მივხვდი, რომ ჟურნალისტიკას წერის ნიჭთან საერთო იმდენივე აქვს, რაც მაგალითად, ფილოლოგიას ან ისტორიას. ძალიან მომაბეზრებელი იყო ინტერვიუებზე სირბილი, მერე “გაშიფრვა” (ანუ დიქტოფონში ჩანაწერის მოსმენა და დაწერა), გადაღეჭილი თემები (პროსტიტუციაზე წერა იყო მაშინ ძალიან მოდაში), ძალიან მომაბეზრებელი იყო სხვების ნაწერების გასწორება, რაც შემეტენა შედარებით გამართული წერის გამო, რედაქტორისთვის კოჭის გორება, მისი უაზრო დავალებების მოსმენა და შესრულება და ა.შ.

სად დამთავრდა

დამევალა აბორტების შესახებ მასალის მომზადება. ამ სტატიით ჟურნალს უნდა დაეფიქსირებინა პოზიცია – აბორტების აკრძალვა საქართველოში. არც ერთმა რესპოდენტმა [საპატრიარქოს გარდა, ისიც ისე, თავის არიდებით] არ დაუჭირა ამ “მოთხოვნას” მხარი, იმიტომ, რომ აბორტების აკრძალვით  დედების სიკვდილიანობა მატულობს მხოლოდ. პირადად მეც pro -choice უფრო ვარ, ვიდრე pro-life, მაგრამ რედაქტორმა ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა, როგორც გინდა ისე გააანტიაბორტე სტატიაო, რაც პირდაპირ რესპოდენტების პასუხების შელამაზება-დამახინჯებას ნიშნავდა.

ჰოდა წამოვედი.

წლების შემდეგ - ანუ რა მინდა გამოვიდე

მე კარგად ვერც ვხვდები, რა არის ზოგადად ჟურნალისტიკა. თუ ეს მშრალი ფაქტების გადმოცემაა – უინტერესო და შავი სამუშაოა, რატომ შეიძლება ვინმეს უნდოდეს, გახდეს ჟურნალისტი ამის გამო – ვერ ვხვდები. თუ სადმე საკუთარ აზრს აფიქსირებ კიდევ – ყველა მზადაა ყელში გეცეს, სუბიექტური ხარ და ჟურნალისტს ეგ არ შეეფერებაო.

და აი, დიდი დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ კითხვაზე, რა მინდა გამოვიდე, შემიძლია დაბნევის გარეშე ვუპასუხო:

- კარგი ბლოგერი!

[პასუხის ვრცელ ვერსიაში შედის New Media expert-იც.]

1330 გრამი.

დღეს მე და ელზა [ჩემი მდედრი მშობელი] ექოსკოპიაზე ვიყავით, მეთქი ვანახებ მომავალ შვილიშვილს, უწი-პუწი.

იმ ექოსკოპისტთან, ვისთანაც ჩვეულებრივ დავდივართ ხოლმე მე და კიბორგა – სულ დიდი ცოცხალი რიგია და ჩაწერა არ მოსულა,  დედაჩემი კი, მოგეხსენებათ, ფრიად დაკავებული ქალია და რიგში ვერ იდგება, შესამოწმებელი დიდად არაფერი მჭირდა – ვიცი, რომ ჯანმრთელადაა ბავშვი და ყველაფერი რიგზე აქვს და ამიტომ ჩამწერა იქ, სადაც ლოდინი არ მოგვიწევდა, თან ის სამშობიაროც დავათვალიერე.

ექოსკოპისტს სანამ ველოდებოდით, ვიღაც იქ მომუშავე ქალიც იდგა ახლოს. აქვე აღვნიშნავ, რომ საკმაოდ შთამბეჭდავი მუცელი მაქვს უკვე. თუმცა ამან ვერ შეაჩერა ის ქალი, რომ არ ეკითხა: – თქვენ ორსულად ხართ?

მე მუცელს მოვუთათუნე:
-არა, ამას ისე ვატარებ ხოლმე, უბრალოდ…

28 კვირის შევსრულდი გუშინ, მაგრამ ექოსკოპისტმა ბავშვის ზომების მიხედვით განაცხადა, რომ 30 კვირის ვარ. რამდენჯერმე დამაზუსტებინა თარიღები და კალენდრით რომ 28 კვირას ემთხვეოდა, დაეჭვებით მკითხა: “მანამდე ხოარ გათხოვდი?” [ანუ 2 კვირით ადრე ხომ არ გქონდა "ქორწილამდე" სექსი და მაშინ ხომ არ ჩაისახა ბავშვიო...]

მე უცებ დავიბენი, სანამ გადავხარშე რას მეკითხებოდა. ექოსკოპისტმა ეს დაბნეულობა სხვანაირად გაშიფრა: “-მული ხომ არ ზის აქ შენი?” [მული ქმრის დაა და იმასთან ვერ იტყვი, რომ "მანამდე გათხოვდი".]

ელზამ კარგად ვერ დაინახა ბავშვი და კიდევ ერთხელ ეტკინა გული, რომ თქვეს ბიჭიაო – ამდენი თვეა ჯერ კიდევ არაა შეგუებული მის სქესს, იჯდა იქ სკამზე და “ნეტა გოგო იყოს, ნეტა გოგო იყოს” ამბობდა : ( She is in denial. : (

_ _ _ _ _

“გათხოვებაზე” გამახსენდა ჩემი პირველი შეხვედრა კონსულტაციის ექიმთან:

ექიმი (ავსებს ჩემს ანკეტას): – როდის გათხოვდი?
მე: - ანუ?
ექიმი: -  ნუ… როდის გათხოვდი?
მე: – რა გაინტერესებთ, პირველი სექსი როდის მქონდა, რეგულარული სექსი როდიდან დავიწყე თუ ხელი როდის მოვაწერეთ?
ექიმი: – O.o… პპპირველი…ალბათ.

წარწერა ყდაზე:

/იყავით ბედნიერი დედობისა და უხვი რძის ქალბატონი./

WTF?

აახ მე მაპატიეთ, ხანდახან მაინც ფეხმძიმე პოსტი გამეპარება ხოლმე ამ ბლოგზე და თქვენც უნდა ითმინოთ, ითმინოთ, ითმინოთ! ან წახვიდეთ არაფეხმძიმე ბლოგებზე!

(с) ფეხმძიმე ბლოგერი

ტესტმა დადებითი რომ აჩვენა და ღნავილი ამიტყდა შიშისგან [არადა მანამდე ვღნაოდი, როცა უარყოფითს აჩვენებდა ხოლმე], აი მანდ უკვე მივხვდი – სისულელეა ეს “ეგრევე შემიყვარდა” ვეშები.

პრინციპში, დაახლოებით იგივე მჭირდა პირველი კოცნის დროს ზანზალაკებმა რომ არ დაიწყეს ჟრიალი და ზეცა რომ არ გაიხსნა. და იგივე მჭირდა, პირველი სექსუალური… კხმ, ხო, სექს-დეტალებს გამოვტოვებ.

არა, მაინც როგორ შეიძლება ეგრევე გიყვარდეს ემბრიონი? სპერმატოზოიდი და კვერცხუჯრედი. რომლისგანაც მერე კიდევ პლაცენტა კეთდება. პლაცენტა გვიყვარს? არადა ისიც ზუსტად იგივე უჯრედებისგანაა ხო? რაღაც ეტაპზე ემბრიონი თუ ზიგოტა თუ რაც ჰქვია მაგ დროს – ორ ნაწილად იყოფა და ერთი ხდება პლაცენტა, მეორე – ბოღანე.

მოკლედ, დღეს ერთ-ერთ თემაში დავწერე, რომ სულ არ მომწონს ჩანასახი და ვცდილობ არ ვიფიქრო იმაზე, რომ მსგავსი რამე არსებობს ჩემში. აი მართლა, რა საყვარელია ეს? ——————->

არაა საყვარელი, როცა ნელნელა უფრო დაემსგავსება ადამიანს, მერე კიდევ ხო. ნუ, რა თქმა უნდა, შემოვარდნენ “ღმერთო, რა ამაზრზენი ბრძანდებით” დედიკოები და რამდენიმე წამით თავი ცუდ მომავალ დედად მაგრძნობინეს, მაგრამ ეგრევე გამახსენდა, რომ აქედან ერთ-ერთს  5 წლის შვილი ჰყავს და ამ ბავშვს ჯერ ისევ დედ-მამის საწოლში სძინავს. ჰოდა გადამიარა.

რატომ აბრმავებს დედობა ასე ძალიან? ბუეე…

ხო, გარდა იმისა, რომ 10 კვირის ჩანასახის გარეგნობა არ აღმაფრთოვანებს და განსაკუთრებული გრძნობები მისადმი არ მაქვს, მხოლოდ გონებით მომწონს და მაოცებს განვითარების ტემპები, ჩემს “უარყოფითებში” გადის კიდევ ის, რომ ვთვლი – ყველა ბავშვი საყვარელი არ არის, არსებობენ მახინჯი ბავშვებიც. ოო და კიდევ – დაბადებისას ყველა ბავშვი ერთმანეთს ჰგავს. ნუ, ოდნავი განსხვავებით, საკეისროთი გაჩენილი ბავშვები უფრო ნაკლებად წითლები არიან. მოკლედ, თუ რამდენიმე თვის მერე დავწერე დებილი პოსტი იმის შესახებ, რომ “ჩემი შვილი განსაკუთრებულად ლამაზი დაიბადა, ჩამოყალიბებული ნაკვთები ჰქონდა უკვე” და ბლაბლა, ეგრევე დამიდეთ ამ პოსტის ლინკი, რომ შემოვულაწუნო თავს.

მოკლედ, კეთილშობილ დედათა საზოგადოებასთან გავერთობი უახლოესი თვეები, გული მიგრძნობს… :evil:

კვირას დილით გვიან გაიღვიძა ჩემმა გოჭმა გადმოცოცდა ჩემთან ლოგინში და მეთამაშება უცებ დამახტა თავზე და “დაწექი ჩემი უნდა გახდეო!”
კინაღამ ლოგინიდან გადმოვყირავდი სიცილით – წინა საღამოს სერიალი ველური კატისთვის უყურებია და ეტყობა ძალიან მოიხიბლა ძალადობის სცენით, სპეციალურად მეორე დღეს გამეორებას ვუყურე.
აბა, ეგეთ დღეში ვარ წამოწოლილს რომ დამინახავს დამახტება და ჩემი უნდა გახდეო გამწარებული მბურჯღნის.

მაგრად დავიგრუზე.

იგივე თემაზე: ნატოშას პოსტი სერიალებზე

შემთხვევით წავაწყდი შენს ბლოგს, ძალიან საინტერესო ადამიანი ხარ, რთული, წინააღმდეგობებით სავსე. საკუთარი თავის ძიებაში ხარ. ეს კარგია. მაგრამ ჩემი დასკვნით საერთოდ ვერ პოულობ თავს, არ იცი რა გინდა, საით მიდიხარ, რაღაც არ გამოგდის ისე, როგორც გინდა. მთავარია, რომ შიგნიდან რაღაც გაწუხებს, სულ დამნაშავეს ეძებ. (შენს პოსტებში ხშირად შეხვდები – დედის შთაგონებების წინააღმდეგ ბრძოლა გაქვს გამოცხადებული). მეც დედა ვარ და დამაფიქრა შენმა პოსტებმა. და შემაშინა კიდევაც. ნამდვილად არ მინდა, რომ ჩემს გოგონასაც ასეთი გრძნობები ფაუჩნდეს ჩემ მიმართ.
მე ხომ მისთვის ყველაფერი კარგი მინდა.

კომენტარის ავტორს ზოგადად ვეთანხმები – ჯერჯერობით ისევ საკუთარი თავის ძიებაში ვარ და არ ვიცი რამდენ ხანს გაგრძელდება ეს, შეიძლება ცხოვრების ბოლომდეც – კი, ეს ყველაზე საინტერესო თავგადასავალია.

ისე კი ამ კომენტარშიც, ისევე, როგორც როკოს კომენტშიც, ერთი და იგივე აზრმა გაიჟღერა – “არ მინდა, რომ ჩემს შვილსაც იგივე გრძნობები გაუჩნდეს”.

სულ ვფიქრობ, არის კი შესაძლებელი ოდესმე მშობელმა შვილი ისე აღზარდოს, რომ ის წინ არ აღუდგეს? მამათა და შვილთა ბრძოლის იდეაც ხომ ამაშია, ყველა შვილი ებრძვის თავის მშობელს. ან ემსგავსება მას. ან ორივე ერთად.

წეღან ვუყურე Before sunrise-ს (მადლობა ლინკლეიტერს, რომ კიდევ ერთხელ არ გამიცრუა იმედები, ასევე დეკას, და ყველაზე დიდი მადლობა ქეთქეთას, რომ გენიალური ხარისხის ვიდეო ატვირთა). იქაც ერთი დიალოგი ამ საკითხს ეძღვნება. ციტატა:

Everybody’s parents fucked them up. Rich kids parents gave them too much. Poor kids, not enough. You know, too much attention, not enough attention. They either left them or they stuck around and taught them the wrong things.

ჩემს მშობლებს უამრავ რამეში ვადანაშაულებ კი. იმაში, რომ საკუთარ კონფლიქტებს გადაგვაყოლეს და ძალიან გვიან დაშორდნენ. იმაში, რომ ფულის შოვნაზე უფრო იყვნენ კონცენტრირებულნი, ვიდრე ჩვენს აღზრდაზე, იმაში, რომ უამრავი სულელური სტერეოტიპი ჩამიბეჭდეს თავში, რომლებთან ბრძოლაც კარგა ხანს მომიწია და კიდევ მიწევს. იმაში, რომ საკმარისი თავისუფლება არ მომცეს (ზოგს ალბათ გაეცინება ჩემგან ამ ფრაზის მოსმენისას, მითუმეტეს თუ გავითვალისწინებთ ქვეყანას, სადაც ვცხოვრობთ და შეყვარებულთა დიდ არმიას, რომლებიც მე მყავდა, და თითქმის ყველა მათგანის შესახებ იცოდნენ ჩემებმა, იმიტომ, რომ დამალული ურთიერთობების მოყვარული დიდად არ ვარ. მაგრამ ექსკურსიებზე არ მიშვებდნენ! :D). ვადანაშაულებ იმაში, რომ ხშირად ვიცვლიდი სკოლას და საცხოვრებელ სახლს, ამის გამო სტაბილურობის შეგრძნება არასდროს მქონია, მოკლედ, უუუამრავი რამის ჩამოთვლა შემიძლია ამ სიაში, ისევე, როგორც ნებისმიერ თქვენგანს ალბათ.

ლარს ფონ ტრიერი ჩემი უსაყვარლესი რეჟისორია. ამასწინათ მთელი მისი ბიოგრაფია გადავიკითხე და ძალიან საინტერესო რამეს წავაწყდი. მისი მშობლები იყვნენ კომუნისტი ნუდისტები, საკუთარი შეხედულებებით იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა აღიზარდოს ბავშვი. უფრო სწორად, ეს შეხედულებები არც არსებობდა – მას ზრდიდნენ აბსოლუტურად თავისუფლად. ლარსს თვითონ უნდა გადაეწყვიტა, როდის ეკეთებინა გაკვეთილები, როდის ეჭამა და ისიც კი, თუ როდის უნდა წასულიყო ან არ წასულიყო კბილის ექიმთან. სამოთხეს ჰგავს ბავშვისთვის, არა? და როგორ ფიქრობთ, რითია დღეს უკმაყოფილო ტრიერი? იმით, რომ ამ ყველაფერმა დასტრესა, რადგან ყველა გადაწყვეტილების მიღება ბავშვობიდანვე თავად უწევდა, იმით, რომ პასუხისმგებლობა დაკიდეს თავიდანვე, და იმით, რომ უფრო დისციპლინირებულად არ ზრდიდნენ.

დღეს ლარსი ტრუდაგოლიკი ზეპედანტი და დისციპლინირებული მასტია, ზუსტად იმის ანტიპოდი, რაც მისი მშობლები იყვნენ…

ალბათ ძნელია ამასთან შეგუება, მაგრამ – რაც უნდა გავაკეთოთ, ჩვენი შვილები მაინც დაგვადანაშაულებენ ადრე თუ გვიან.

და კიდევ, ჩვენმა მშობლებმა რაც უნდა ეცადნონ – ჩვენ მაინც დავადანაშაულებთ მათ ამისათვის, ვიბრძოლებთ, დავემსგავსებით ან არ დავემსგავსებით. ალბათ არ არსებობს სწორი ან არასწორი აღზრდა…

ოდესღაც უჩამ მითხრა, რომ იქნებ ეს ყველაფერი რომ არ გამოგეარა ცხოვრებაში, დღეს არ ყოფილიყავი ისეთი, როგორიც ხარო. და ხო, იქნებ. იქნებ, როკო, შენ – უფრო მეტი დრო გქონოდა საკუთარი სურვილების განსახორციელებლად ყველა იმ ბრძოლის გარეშე, რაც გადაიტანე, მაგრამ იქნებ ამის შედეგად დღეს ისეთი ადამიანი ყოფილიყავი, ვისაც ხმას არ გავცემდი არასდროს. იქნებ უნდა გამოგეარა ეგ ბრძოლები და ამის შედეგად ჩამოყალიბებულიყავი იმად, ვინც დღეს მიმაჩნია ერთ-ერთ ყველაზე ღირებულ ადამიანად, ვისაც ოდესმე ვიცნობდი.

იქნებ მე, ნაკლები ტრავმებით, ბედნიერი დაუნგრეველი ოჯახით, ერთი სკოლით პირველიდან მე11-ე კლასამდე – ვყოფილიყავი ტიპი, რომლის ბლოგის ნახვისასაც იტყოდით – ოჰ, რა უბედურებაა ეს მუსიკები და შავი ფონი ბლოგზე, და რატომ წერს ეს გოგო სულ თავის უაზრო დეპრესიებზე და იმბეცილ დაქალებზე, რომლებსაც მანქანიანი ტიპების მეტი არაფერი ადარდებთ?

და ეს იქნებოდა თქვენი ბოლო ვიზიტი აქ.

Oh damn…

Friends-ში ამ დღეებში ვუყურებ სეზონს, სადაც რეიჩელი ფეხმძიმედაა (და წეღან გააჩინა), ამ ყველაფერს ემატება ПМС, მინდა ბღავილი და შვილი. და ფეხმძიმობა. უფრო სწორად, ჯერ ფეხმძიმობა, მერე – შვილი. ჯერჯერობით წარმატებით ვასრულებ ბღავილის ნაწილს.

ვათვალიერებ ამ “მშობელთა კლუბს” ფორუმზე და გული მისკდება ზოგ ბავშვზე (განსაკუთრებით იმაზე, მეც რომ შვილი მეყოლება და ასეთი მახინჯი იყოს – ვერ შევამჩნევ და მაინც ყველაზე ლამაზად მომეჩვენება).

ჰო კიდევ, what is wrong with you, guys? რატომ უსკდება ყველა მამრს გული ბავშვის წარმოდგენაზეც კი?

და კიდევ, what is wrong with us, girls? – რაც არ უნდა “მაგარი როჟები” ვიყოთ, ‘ნორმალურად’ ვაზროვნებდეთ, ჩაციკლულები არ ვიყოთ გათხოვებაზე და ა.შ., მაინც მოსიარულე ინკუბატორებად რატომ ვრჩებით? ბეეჰ ((

უჩას ვუთხარი, 25 წლამდე თუ არ გვეყოლა ბავშვი, მერე ვსიო, წავალ და მარტოხელა დედა ვიქნები-მეთქი. ამას მოჰყვა სადღაც… სამსაათიანი დუმილი მისი მხრიდან და counter strike-ს ნერვული თამაში.

ამ ყველაფერს ვწერ, რომ period-ის გასვლის მერე საღ გონებაზე წავიკითხო და დავცინო საკუთარ თავს.