ესთეტიკის ტრფიალებს ბოდიში, არ მიყვარს Powerpoint-ში პრეზენტაციების კეთება. ანუ დიზაინში ჩასმა, ყუთების აქეთ-იქით მიწევა, ლამაზი სურათებით გაფორმება. Content is the king. დანარჩენი ყველაფერი – დროს მაკარგვინებს უაზროდ :დ

[მინირეკომენდაცია: მარცხენა ქვედა კუთხეში scroll-იდან გადართეთ book-ზე]

არ ველოდი, რომ ასეთი კარგი გამოვიდოდა, მართლა არ ველოდი. სტუდენტებიც, ჟურნალისტებიც, არასამთავროს წარმომადგენლებიც ძალიან დაინტერესებულები იყვნენ ახალი მედიით, რომელსაც აქამდე მათი დიდი უმეტესობა ცოტა აგდებულად უყურებდა.

მე მქონდა სამი პრეზენტაცია: ”საიდან დავიწყოთ?” (ვორდპრესი, ბლოგსპოტი, სელფ-ჰოსტი), ”წამიკითხეთ!” (რამდენიმე ტექნიკა, თუ როგორ გახდეს ბლოგი კითხვადი და პოვნადი ქართულ ვებსივრცეში) და ”ინტერნეტ-მარკეტინგი”. ამ უკანასკნელისთვის ფაუერფოინთის პრეზენტაციის გაკეთებაც ვერ მოვასწარი, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ყველაზე ნაკლები ძალისხმევა ჩავდე მის მომზადებაში, ყველაზე წარმატებული გამოდგა. ეტყობა ”ცოცხლად” ლაპარაკი უკეთ შემიძლია, ვიდრე პაუერპოინთში კლიკვა და წინასწარდადგენილ ხაზს მიყოლა.

სამივეზე საკმაო რაოდენობის მსმენელები იყვნენ, მიუხედავად იმისა, რომ მე ველოდი 0 (!) მსმენელს – პარალელურად უცხოელებსაც ჰქონდათ პრეზენტაციები და რატომღაც ვიფიქრე, არავინ მოვიდოდა ქართულ პრეზენტაციაზე იმ დროს, როდესაც გვერდით პავილიონში უცხოელი გამომსვლელი იყო, მაგრამ, როგორც ჩანს, შევცდი.

ყველაზე მაგარი მსგავსი კემპის ტიპის სემინარში ისაა, რომ ადამიანი იმიტომ კი არ მოდის შენს მოსასმენად, რომ ან იძულებულია, ან სხვა საქმე არ აქვს. არა, სხვა საქმეც აქვს და რამდენიმე პრეზენტაციიდან, რომელიც ერთდროულად ტარდება, შენ გირჩევს – იმიტომ, რომ აინტერესებს შენი თემა. ამის გამო აუდიტორია ძალიან აზრიანია, ხეებთან ლაპარაკის შეგრძნება არ რჩება, უაზრო თვალებით არავინ იყურება და კითხვებიც უჩნდებათ, რაც ერთი ათად საინტერესოს ხდის პრეზენტაციას როგორც მსმენელისთვის, ასევე პრეზენტატორისთვის.

რა მივიღე NMF-სგან პირადად მე?

• Publicity: გარდა იმისა, რომ გამიცნეს (ვინც მანამდე არ მიცნობდა) სემინარის მონაწილეებმა, ასევე გავეცი უამრავი ინტერვიუ და ”საზოგადოებრივ მაუწყებელზე” რომელიღაც გადაცემისთვის ჩამწერეს კიდეც.

• კონტაქტები – სემინარებისა და ტრენინგების ყველაზე მნიშვნელოვანი მხარე [ძალიან შევცდი, რომ სავიზიტო ბარათები არ დავბეჭდე და ფურცელზე მიწევდა ჩემი იმეილის დაწერა, როცა მთხოვდნენ. შემდეგში გავითვალისწინებ!].

• ერთი-ორ პროექტში მონაწილეობისა და სამიოდე სამსახურის შემოთავაზება.

ჩემთვის ყველაზე საყვარელი ფოტო სემინარიდან: მე, ყვავა, მისტერ პიკასო, საბუნია. (c) Zuriuss

კიბორგას ფორუმიდან ვიცნობდი და არაფორუმულად მეზიზღებოდა.

ყველაფერი იქიდან დაიწყო, რომ რატომღაც ჩემი შებმა გადაწყვიტა, თან ძალიან არასწორი მეთოდებით. ჯერ ამაზე მომეშალა ნერვები – “პუნქწიკი” მაქვს ცოლიან კაცებთან დაკავშირებით (მაშინ ცოლი ჰყავდა), არასდროს, არასდროს გამომიჩენია ინიციატივა ცოლიანთან მე თვითონ და საშინლად მაღიზიანებდა, როდესაც აქტიურობდნენ თავად.

კიბორგას მიერ “ინიციატივის გამოჩენა” არ იცით თქვენ კიდევ, რას ნიშნავს! დღეში 7-8-ჯერ მირეკავდა სხვადასხვა იდიოტური მიზეზით:  “კისი, ჩემი იმეილი შეამოწმე რა, პაროლი “კაპიტან1928387″; “თუ შეიძლება ფორუმზე შედი ჩემი ნიკით, პიემი უნდა მომსვლოდა, წამიკითხე და წაშალე – არ მინდა, რომ ჩემმა ცოლმა ნახოს.” თან ყოველ მომდევნო დღეს პაროლი შეცვლილი ჰქონდა ხოლმე.

დღემდე გაოგნებული ვარ და ვეკითხები, რატომ ეგონა განსაკუთრებით აი ამ ბოლო ფრაზების მსგავსი თხოვნებისას, რომ ერთ ქალს მაინც დედამიწაზე ამით დააინტერესებდა.

მაგრად ნერვებზე მშლიდა მისი უაზროდ გრძელი პოსტები. მახსოვს ერთი თემა იყო ფორუმზე, “მოგწონთ თუ არა საკუთარი სხეული”. ყველა პოსტავს “კი, მომწონს” ან “არა, არ მომწონს”. მოდის კიბორგა და აცხობს უზარმაზარ პოსტს ყოველი საკუთარი ნაკვთისა და კიდურისადმი დამოკიდებულების აღწერით, მერე ფილოსოფიით  ზოგადად სხეულის თემაზე, შიგადაშიგ სტრაიკბოლის, ომისა და რაგბის ხსენებით – მოკლედ, ერთხელ მაინც თუ წაგიკითხავთ მისი პოსტი,  ადვილად შეძლებთ წარმოიდგინოთ.

იმ პერიოდში ფორუმზე “სერიალის”  წერა დავიწყე, “ერეგენუსი” ერქვა – ფორუმზე მომხდარ ამბებს ვაშარჟებდი. ბოლოს, როცა კიბორგ-მაკლაუდის სახელის ხსენებაზეც კი გულისრევის იმიტაციას ვაკეთებდი, ავდექი და “ერეგენუსის” ერთი თავი ავტომატური რეკვის რეჟიმში მყოფ რობოტ ციბორგს დავუთმე, რომელსაც ნებისმიერი მდედრის დანახვაზე თავზე ანტენა ეზრდებოდა.

“ერეგენუსმა” გაჭრა და იმის შემდეგ კიბორგა ერთი წლით გაუჩინარდა ჩემი ცხოვრებიდან.

ერთი წლის შემდეგ კი თავად დავუკავშირდი. აზრზე არ ვარ რატომ. სახლიდან წამოსული ვიყავი, მეგობართან ვცხოვრობდი, ჩემი იმ დროისთვის ყველაზე ხანგრძლივი ურთიერთობა დასრულებული იყო და ერთხელაც უბრალოდ მივწერე.

იმ დროს ამერიკაში ცხოვრობდა და 5-6 წლის შემდეგ აპირებდა ჩამოსვლას. პირველი წერილიდან ერთი კვირის შემდეგ “5-6 წელი” რამდენიმე თვედ იქცა, საბოლოოდ კი ზუსტად ერთ თვეში, 8 აგვისტოს – თბილისისკენ მომავალ თვითმფრინავში იჯდა, მე კი აეროპორტში ველოდი. ერთად გადავედით საცხოვრებლად.

რა თქმა უნდა, დღემდე უარყოფს, რომ ჩემ გამო ჩამოვიდა. ამაზე სულ მეცინება და ვეუბნები, რომ მჯერა – მე არაფერ შუაში ვიყავი.

08.08.08

ომზე, აფხაზეთზე, სამაჩაბლოზე, რუსეთზე, საქართველოზე უამრავჯერ გვისაუბრია და გვიკამათია.

მე ვფიქრობდი, რომ საჭირო არ იყო ომი, მეკიდა რა ერქმეოდა ქვეყანას, სადაც ვცხოვრობდი და თუ მაინც და მაინც – XXI საუკუნეში ფიზიკური ძალით რაიმეს მოგვარება აბსურდად მიმაჩნდა.

კიბორგას აბსოლუტურად განსხვავებული მოსაზრება ჰქონდა ამ საკითხზე და დარწმუნებული იყო, რომ ოდესმე [და იმედი ჰქონდა, რომ მალე] იომებდა აფხაზეთისთვის. ისევე, როგორც იომებდა ყველა მის წარმოდგენაში.

სულ მაინტერესებს, სამხედრო თემატიკა რადგან იზიდავდა, იმიტომ ფიქრობდა დაკარგულ ტერიტორიებზე ამდენს თუ პირიქით, აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს ყოველდღიური გახსენება უბიძგებდა იმისკენ, რომ მილიტარიზმი მისი ჰობი ყოფილიყო და შეექმნა საქართველოში პირველი აირსოფტის (სტრაიკბოლის) კლუბი, სადაც “ვარჯიშობდა” ომისთვის ან ინაზღაურებდა ამ სურვილს.

ამიტომ არ გამიკვირდა 8 აგვისტოს ჩანთა რომ მოიკიდა და გორისკენ წავიდა. უფრო გამიკვირდებოდა, რომ არ წასულიყო. გამიკვირდებოდა უარყოფითად. ამიტომ არც ერთი სიტყვით არ შევწინააღმდეგებივარ. მარტო ბავშვის გაკეთებას ვთხოვდი წასვლის წინ.

მეშინოდა, რომ მოკვდებოდა? – არა, იმიტომ, რომ სიკვდილის შანსი ყველგან ერთი და იგივეა, იქ კი ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც უნდოდა.

უფრო მეტად იმას განვიცდიდი, თუ მოკვდება, უაზროდ არ მოკვდეს-მეთქი. “აზრი” მაინც და მაინც ომში გამარჯვება არ არის. რომ მიდიხარ შენთვის, უცებ ბაც, ბომბა და იჟუჟება ნახევარი ქალაქი – აი ესაა ომში უაზროდ სიკვდილი.

თან დარწმუნებული ვიყავი, რომ ამდენი წლის სტრაიკბოლის გამოცდილება იმაში მაინც დაეხმარებოდა, რომ ღიაზე ბოდიალს არ დაიწყებდა და რამეს შეეფარებოდა ხოლმე [ამაში მწარედ შევცდი, დღემდე ვეკაიფები მაგაზე, როგორ მიტასაობდა მარტო გზაზე და როგორ ჩაუწუილა ტყვიამ. მერე კი იკადრა გადასკუპება ბუჩქებში].

იმ დღეებში ყველა შემზიზღდა, ყველა მამაკაცი, ვინც იქ არ წავიდა.

სულ ფორუმზე ვიჯექი და ბლოგს ვანახლებდი ინფორმაციის მიღებისთანავე. და თან ყველა მეზიზღებოდა.

კაცები, რომლებიც იმპოტენტებივით იჯდნენ და იგინებოდნენ ტელევიზორის მისამართით, ფორუმებზე, ქუჩებში ბირჟებზე.

მეზიზღებოდნენ ეს კაცები, რომლებმაც ხელები დაიბანეს და ყველაზე მეტად მეზიზღებოდნენ კაცები, რომლებიც ცოლებსა და დედებს ამოეფარნენ – აი ის ტიპები, წასვლა რომ უნდოდათ ვითომ და დედა რომ გადაუდგა კარებში ან ცოლმა რომ გაიგიჟა თავი და ბავშვები ტირილით რომ გასკდნენ.

ვბრაზობდი, როგორ ვერ ხვდებოდნენ ეს ქალები, რომ იმ წამს თავიანთ მამაკაცებში კაცობა დამარხეს. და როგორ ვერ ხვდებოდნენ კაცები, რა მნიშვნელოვანი მომენტი იყო ეს მათს ცხოვრებაში.

არა, მნიშვნელოვანი იმიტომ არა, რომ სამშობლო გადავარჩინოთ და გულზე ხელების ბრაგუნი. საკუთარი ცხოვრებისთვის, თვითშეფასებისთვის მნიშვნელოვანი.

08.08.09

ახლა ვზივარ, გვერდით კომპზე კიბორგა რაღაც დებილურ ფილმს უყურებს. ჩვენს შორის კალიასკა დგას, სადაც ვილი წევს და სძინავს [ამ მომენტში, პოსტის დაფაბლიშების წინ - უკვე ღვიძავს და ჭაჭყანებს].

ორი წლის წინანდელი 8 აგვისტო რომ არა, მე და კიბორგა არ ვიქნებოდით ამ ოთახში ერთად.

შარშანდელი 8 აგვისტო რომ არა, ვილი არ იარსებებდა. ან დაშორებულები ვიქნებოდით უკვე ან კიბორგა არ შეიცვლიდა დამოკიდებულებას და არ დათანხმდებოდა ბავშვის გაჩენას. ამასაც უარყოფს, მაგრამ იმ სამმა თუ ოთხმა დღემ, რაც ომში იყო, ბევრი რამე გადააფასებინა.

ის მამაკაცები, ვინც მეზიზღებოდნენ, აღარ მეზიზღებიან. მხოლოდ მეცოდებიან ცოტათი. და ის ქალებიც. ჰო, ქალები მაგრად მეცოდებიან – რომ არ იციან რა შეგრძნებაა ცხოვრობდე გმირის გვერდით.

არაა აუცილებელი ვინმემ მედლები დაჰკიდოს, მე ხომ ვიცი, ჩემთვის ხომ გმირია.

ბევრი საკაიფო რამე იყო ყუთში, მათ შორის – სიცხის საზომი სოსკა (მაგარი იდეაა). მაგრამ ყველაზე მთავარი რასაც ველოდი – იყო კენგურუ [ვინც არ იცის - კენგურუ არის წინ დასაკიდებელი ჩანთასავით, სადაც სვამ ბავშვს და დადიხარ რამდენსაც გინდა და აკეთებ რასაც გინდა, იმიტომ, რომ ხელები თავისუფალი გაქვს].

ფერითაც აღვფრთოვანდი, კიბორგას ყველა ტანსაცმელს მოუხდება, ისეთი მილიტარი ქვიშისფერია.  გადავწყვიტე, დამეტესტა და მეგრძნობინებინა კიბორგასთვის, რაოდენ დიდია სხვაობა ხელით ბავშვის ტარებასა და მის კენგურუში ტარებას შორის. თან წარმოვიდგინე, რა საყვარლები იქნებოდნენ ასე ქუჩაში მოსიარულენი, გამვლელი გოგოშკების ოვაციებიც კი ჩამესმა ყურში, მაგრამ კიბორგამ უცებ დაანგრია ჩემი ოცნებები  – გააპროტესტა, დრო მჭირდება ამ აზრთან შესაგუებლადო და ნახევარი საათი “გაიკეთე-არ გავიკეთებ”-ში გავატარეთ.

ოჰ, ეს კაცები!

[ამ პოსტის წერისას ვიაზრებ იმის საშიშროებას, რომ კიბორგამ აღარც სცადოს კენგურუს გაკეთება, უკვე დაწერილია ბლოგზე და.]

[კიბორგ, სტუკა სტუკა, შენ ვეღარ შეძლებ აღარ სცადო კენგურუს გაკეთება, იმიტომ, რომ მე ესეც დავწერე.]

კარგი, ჩემზეც დავწერ.

ტექნიკასთან ფრიად მეგობრული დამოკიდებულება მაქვს. კომპიუტერთან მუშაობა ვიცი, მობილურებში უცებ ვერკვევი, სარეცხი მანქანა, სამზარეულოს კომბაინი და მისთანები უსიტყვოდ მემორჩილებიან.

თუმცა არის ერთი თბილისში მეტად გავრცელებული რამ, რომელსაც ვერ ვეკარები, მიუხედავად იმისა, რომ ბებოებიც კი კარგად ერკვევიან, როგორც ჩანს, იმიტომ, რომ ბევრჯერ დამინახავს, როგორ რიცხავენ იქიდან ფულს.

ცხოვრებაში არასდროს, არასდროს მისარგებლია თანხის გადასარიცხი აპარატებით [ე.წ. OSMP].

ბოლო დროს ჯი დომენში შემოერთებულთა ნუსხას მიემატა:

1. Studentebi.Ge – ჩვენი სტუდენტების ბლოგი.

2. Afk.ge – ოდესღაც Gamingfreak-ად ცნობილი, ბლოგი თამაშებზედ.

3. და ჩემი აბსოლუტური ფავორიტი დომენის შერჩევის მხრივ – imho.ge – ანუ ნატოშა, ანუ cheshirecat.

სტუდენტების დომენი მიბმულია ბლოგსპოტის ბლოგზე, AFK და Imho კი self-hosted გახდნენ.

Ni2news.ge და Dodka.ge მიბმულია ვორდპრესის ბლოგს. ანუ არაფერი წვალება არსებობისთვის, სერვერის ძებნა და ვორდპრესის ინსტალირება-აფდეითი არ მჭირდება, ვარსებობ ძველებურად – მხოლოდ ახალი სახელით. ამავე დროს შენარჩუნებულია ძველი სახელი სა ლინკებიც.

აქ დავწერ ორიოდე პრობლემას, რაც შეიქმნა ამ ბედნიერებისაკენ მიმავალ გზაზე.

პირველ რიგში, შედიხართ registration.ge-ზე და ნახულობთ, თუ არის თავისუფალი სასურველი მისამართი. თუ თავისუფალია – ავსებთ განაცხადს იქვე, შემდეგ როცა მოიცლით მიდიხართ კავკასუსის ოფისში პირადობის მოწმობითურთ და ასრულებთ რეგისტრაციას. რამდენიმე დღეში მეილზე მიიღებთ ინვოისს და ნებისმიერ ბანკში ან კავკასუსის ოფისშივე გადაიხდით 30 ლარს – დომენის წლიური გადასახადი.

დომენის რეგისტრაციისას საჭიროა NS სერვერის მითითება. ეს არის ადგილი, სადაც ფიზიკურად არის განთავსებული თქვენი საიტი. დომენის ვორდპრესზე მისაბმელად ნს-ებში იწერება NS1.wordpress.com, ns2.wordpress.com, ns3.wordpress.com.

ეს ამბავი ცოტა გამიჯანჯლდა ერთი პრობლემის გამო:

ვორდპრესი ითხოვს, რომ დომენზე მითითებული იყოს მისი (ზემოთხსენებული) ნს-ები, მხოლოდ ამის შემდეგ აკეთებს დომენის მიბმას სერვერზე. ჩვენი რეგისტრარი კი ასევე ითხოვს, რომ ჯერ სერვერზე იყოს დაფიქსირებული დომენი. მოკლედ, ვორდპრესი მეუბნება – ჯერ კავკასუსმა მანახოს, რომ ჩემთან გინდა, კავკასუსი კი – ჯერ ვორდპრესმა გააკეთოს ჩანაწერი და მერე დავარეგისტრირებთო.

გადავწყვიტე, რომ ვორდპრესთან წერილების წერას და ახსნას ისევ ადგილობრივად მოგვარება სჯობდა და ჩემს მეგობარს რამდენჯერმე დავარეკინე მითიურ იასთან (იას ყველა იცნობს, ვისაც ქართულ ინტერნეტთან რაიმე შეხება აქვს – ეს ის ადამიანია, რომელიც არეგისტრირებს დომენებს).

ბოლოს ძლივს მოხერხდა, რომ დაიკიდეს ეგ ფორმალობა და ჯერ დომენზე გაიწერა ნს, რის შემდეგაც იმავე საღამოს მივაბი ბლოგს დოდკა.ჯი.

მოკლედ, თუ თქვენც იგივე გზის გავლა გსურთ (ანუ დომენის მიბმა ვორდპრესის ბლოგზე) და თქვენც შეგექმნათ იგივე პრობლემა – შეგიძლიათ იასთან მიწერილ წერილში მაგალითად მოიყვანოთ dodka.ge და ni2news.ge, იმედია გაჭრის.

კიდევ ერთი პრობლემა, რაც იქმება ვორდპრესზე დომენის მიბმისას, ეს არის პეიპალი. ვორდპრესი არ ცნობს არაფერს, გარდა ფეიფალისა, ის კი საქართველოში, როგორც მოგეხსენებათ, არ არსებობს [სამაგიეროდ არსებობს პეტიცია ფეიფალის მოთხოვნით, რომელზეც ხელი უკვე 2600 ადამიანს აქვს მოწერილი  და ჯგუფი ფეისბუქზე, რომლის ლინკს ახლა ვერ ვპოულობ]. აქ უკვე ან ამერიკაში მცხოვრები მეგობრის ჩართვა ხდება საჭირო საქმეში, ან რაიმე სხვა ხერხის პოვნა. [დომენის მიბმა ვორდპრესზე - 10 მწვანე წელიწადში].

To Ge or Not To Ge – That is the question.

იეე!!

ახლა რაღაც უბედური კლავიატურით ვბეჭდავ და იმედი მაქვს, რომ კიბორგა ინამუსებს და ხვალ უკეთესს მიყიდის – ბევრი მაქვს საბეჭდი!

ამ ბოლო დღეებში ერთი უცნაური რუტინა შეგვიმუშავდა:

ყოველ დილით 6 საათზე იღვიძებს ჩემი მუცელი, რასაც ავტომატურად მოჰყვება ჩემი გაღვიძება. მუცელში გამართული დრამის სოლო პარტიების ფონზე ჭერის თვალიერებისა და ბუნდოვან მომავალზე ფიქრის ნახევარსაათიანი სეანსის შემდეგ ოთახში შემოფრინდება ხოლმე ერთი ან ორი დიდი ბუზი, რომლებიც აუტანლად ბზუიან. მე გაშტერებული ვადევნებ თვალს. ბზუილზე ეღვიძება კიბორგას, ერთი 5 წუთი ისიც მდუმარედ უყურებს. მერე დგება, ჩვენი ფაზლის ყუთის თავსახურს იღებს და დასდევს სიკვდილამდე.

შემდეგ სამივე (მე, კიბორგა და მუცელი) ისევ ვცდილობთ დაძინებას.

“ახალბედა დედის თვიურის” წერა უნდა დავიწყო – ანუ ყოველთვიური შემაჯამებელი სტატიები ბავშვთან ადაპტაციის თემაზე. ისე ნეტა სადმე არ დაბეჭდავენ მცირე ჰონორარითურთ?

P.S: აუ! პირდაპირი ჩართვა როცა არის ხოლმე, მაგალითად,  საინფორმაციო გადაცემაში, კორესპონდენტის უკან პატარა ბიჭები რომ ეჩხირებიან კადრში და დებილი თვალებით იყურებიან, ნეტა მარტო მე მშლის ნერვებზე?

ორი წლის წინ ღია ცის ქვეშ გამართულ რაიმე ღონისძიებაზე გოგოების დამთრგუნველ უმეტესობას მაღალქუსლიანი შპილკები ეცვათ (ეთნოგრაფიულში ძალიან სასაცილოები იყვნენ ხოლმე).

დღეს კი საერთოდ არ მინახავს გოგო შპილკებზე და საღამოს კაბით, ყველას ბოტასები, კედები ან რაიმე მსგავსი უქუსლო ფეხსაცმელი ეცვა.

ასწორებს, ნელ-ნელა ვიზრდებით ალბათ.

ხვალ საღამოსაც ვაპირებ გასვლას.

[ფესტივალის საიტი]

Updated:

ერთმნიშვნელოვნად კარგი ფესტივალის შემდეგ (მე ვიტყოდი, რომ ჯერ თბილისში ‘უფასო პონტზე’ ეგეთი ნორმალური სიტუაცია არასდროს, არასდროს ყოფილა!) – ამავე ფესტივალზე მყოფთა კომენტარების წაკითხვისას ვხვდები, ზოგიერთს უბრალოდ უტყდება თქმა, რომ რაიმე მოეწონა. თუ იტყვი, რომ “გოიმობა იყო”, აუცილებლად კაი როჟა გამოხვალ – იმათთვის, ვისაც არ მოეწონა და ასევე იმათთვის, ვისაც მოეწონა (რადგან მოეწონათ, ესე იგი გოიმები იყვნენ). მოკლედ, ერთგვარი თავდაცვაა აუცილებლად გაკრიტიკება. XD

Updated2:

ეს უნდა დამეპოსტა! დღეს ფესტზე ნატოშას მიერ გადაღებული ფოტკა, სადაც პირველად დავინახე ჩემი მუცლის რეალური ზომები! და პრინციპში მინიშოკში ვარ, იმის გათვალისწინებით, რომ წინ კიდევ ერთი თვეა და ხალხი მეუბნება, მე-9 თვისთვის პატარა მუცელი გაქვსო! აღარ მინდა მეტი! მორჩა, ვითამაშეთ – გვეყო!

* * *

მაშ ასე, 5 000-ე კომენტარი ამ ბლოგზე ეკუთვნოდა თინის!
კომენტარი გაკეთდა ნი2 ნიუსის წარსადგენ პოსტში. [ლინკი ამბობს, რომ ხუთი ათას სამას მერაღაცე კომენტიაო, მაგრამ ეგ სპამს და წაშლილებსაც ითვლის, ამის გამო - ზუსტი არ არის.]

რადგან იგი სულ ახლახანს გადავიდა .გე დომენზე, გადავწყვიტე, რომ ყველაზე კარგი საჩუქარი Tiny.ge-ს “გარევა” იქნებოდა საქმეში.

ლილიანის დახმარებით შევადგინე ჭიქაზე დასაბეჭდი სურათები, მერე ორი დღე ვეძიე ადგილი, სადაც ერთ ცალ ჭიქას გამიკეთებდნენ და ბოლოს ვიპოვე რუსთაველზე ფოსტის წინ რაღაც ადგილი [რომელსაც, პრინციპში, არ გირჩევთ, იმიტომ, რომ საკმაოდ უხარისხო გამოვიდა, სურათებზე ალბათ ფლეშის გამო არ ჩანს, მაგრამ..].

ხო, საჩუქრის ეფექტის გასაძლიერებლად გადავწყვიტე მასთან სახლში ასვლა – ჯამში კორპუსის ძიებაში რამდენიმე კვარტალი ვიარე ფეხით. მე-9 თვეში, სრულიად უცხო უბნის ჯურღმულებში – კიბორგას ხუჭუჭა თმები გაუსწორდა შეძრწუნებისგან, სახლში რომ მოვედი და ჩემი დღის შესახებ მოვუყევი.

[ამ ყველაფრის შესახებ თინიმაც დაწერა და ჩემი დაღლილი და სახეაღრეული სურათებიც დადო.]

ჰო, უკვე მოფიქრებული მაქვს, რა საჩუქარს მიიღებს ჩემი მე-10 000 კომენტატორი!

* * *

ამწამს კიბორგა თამაშობს თავის საყვარელ ილ-2-ს (ფრენის სიმულაცია რომაა), თან მაგარი გათიშულია, რადგან ღამის პირველი ხდება და ამ დროს მისი ტვინი უკვე საერთოდ აღარ ფუნქციონირებს, ავტოპილოტზეა.

ერთ-ერთი გუნდელი, რომელიც სკაიპში უზის და ერთმანეთს ესაუბრებიან, რატომღაც ეკითხება, რა ჰქვია შენს ცოლსო.

კიბორგა პასუხობს: “Её зовут Доди. Как жену Кеннеди… Я почти Кеннеди!”

…You can call me Jacqueline…

პოსტი არ არის განკუთვნილი მათთვის, ვისთვისაც ბლოგი უბრალოდ ვორდის ონლაინ-ვერსიაა და ვინც არ არის დაინტერესებული მკითხველის რაოდენობის გაზრდით.

რა არის ნებისმიერი ბლოგერის სტიმული?

მკითხველები და მათთან ურთიერთობა.

რა სჭირდება ქართველ ბლოგერს?

მეტი სტიმული – მეტი მკითხველები!

ქვემოთ გთავაზობთ ჩემ მიერ აპრობირებულ (ეუფ!) რამდენიმე მარტივ მეთოდს, თუ როგორ გამოვჩეკოთ მეტი მკითხველი ჩვენი ბლოგისთვის.

1. ქართული მთვლელი/კატალოგები

არსებობს რამდენიმე ქართული მთვლელი, top.ge, interes.ge და ა.შ. პირადად ჩემი რეკომენდაციაა Top.ge-ზე გაწევრიანება და მისი მთვლელის დადება ბლოგზე.

რატომ?

Top.ge ქართულ საიტებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარულია, ის წარმოადგენს ქართული საიტების ყველაზე სრულ კატალოგს. სტატისტიკას ჩავხედე და ბოლო 30 დღის მანძილზე 4 000-ზე მეტი კლიკია გაკეთებული ტოპ.გე-დან აქ.

აქვე გასათვალისწინებელია რამდენიმე ფაქტორი – კატეგორია, სადაც სვამთ ბლოგს. ძირითადად ბლოგერები შეყუჟულნი ვიყავით კატეგორიაში “Personal pages”, რადგან ბლოგების კატეგორია ცალკე არ არის. თუმცა ზოგი ბლოგერი შინაარსის მიხედვით უსადაგებს კატეგორიას -მაგალითად, კარაგანდა – ლოგიკურია, რომ ხელოვნების განყოფილებაში აქვს ბლოგი.

პირადად მე რამდენიმე დღის წინ გადავწყვიტე შემეცვალა კატეგორია, დიდხანს ვიფიქრე – “ინტერნეტი” ამერჩია, “ონლაინ ნაგავი” თუ “News, Television, Media, Newspapers” და ბოლოს ამ უკანასკნელზე შევჩერდი [ბლოგინგი ახალი მედიაა, ნიუსის ცნებაც საკმაოდ წელვადია]. კლიკების რაოდენობამ, რა თქმა უნდა, იკლო, რადგან “პირად გვერდებში” პირველი ადგილიდან უფრო მეტი ხალხი გადმოდის, ვიდრე “მედიის” მეორე გვერდიდან, თუმცა ჩემთვის ასე უფრო საინტერესოა ამ ეტაპზე.

2. იმეილი

იმეილს აქვს “ხელმოწერის” ადგილის ფუნქცია, სადაც ხშირ შემთხვევაში ჩვენი სახელი, გვარი, ტელეფონი და საკონტაქტო ინფორმაცია გვიწერია.

ურიგო არ იქნება, თუ აქვე მივაწერთ ჩვენი ბლოგის მისამართს. თუმცა აქ რამდენიმე ნიუანსია:

არიან ბლოგერები და ბლოგები, მაგალითად სოფი, თაზო – რომელთაც სავალდებულოდაც კი გავუხდიდი სიგნატურაში ბლოგის მისამართის ჩაწერას, იმიტომ, რომ მათი პროფესიიდან გამომდინარე – ბლოგი საუკეთესო სივი/პორტფოლიოა.

თუმცა ცოტა არაადეკვატური იქნება პირადი ბლოგის მისამართის ჩასმა იმეილზე, რომელსაც სამსახურეობრივი დანიშნულებით იყენებთ. ამ შემთხვევაში, თუ ორი მეილი გაქვთ – სამსახურის და “სერიოზული” და შედარებით პირადი – თამამად მიაწერეთ ბლოგი პირადის სიგნატურაში.

3. ფორუმები

ქართულმა ინტერნეტ-საზოგადოებამ აიდგა ფეხი მირკში, გადავიდა ფორუმებზე და ახლა აქტიურად იყენებს სოციალურ ქსელებს.

ალბათ ბევრი ჩვენგანია გაწევრიანებული ამა თუ იმ ფორუმზე. მიუთითეთ პროფილში [და სიგნატურაში] თქვენი ბლოგის მისამართი – ადამიანი, რომელსაც დააინტერესებს თქვენი ვინაობა და შეიჭყიტავს – გადმოვა თქვენს ბლოგზეც და შეიძლება ერთგულ მკითხველადაც დარჩეს [forum.ge-დან ბოლო 30 დღის მანძილზე დაახლოებით 500 კლიკია გაკეთებული].

[ბლოგერების თემა ფორუმ.გე-ზედ.]

4. სოციალური ქსელები, ტვიტერი და ძმანი მისნი

Facebook, odnoklassniki, myspace, face.ge და ა.შ. – თუ ხართ სადმე გაწევრიანებული, მიუთითეთ პროფილში თქვენი ბლოგის ლინკი.

ფეისბუქზე და ტვიტერზე არის საშუალება ახალი პოსტის დაანონსებისაც – მიუხედავად იმისა, რომ გუგლ რიდერშიც მყავს – ბევრ ბლოგებზე გადავდივარ ფეისბუქის ანონსიდან.

ფეისბუქზე არის ჯგუფი – “ქართველი ბლოგერები”, შემოგვიერთდით: – http://www.facebook.com/group.php?gid=87421438898

5. ის, რასაც გადააკოპირებენ

ინტერნეტი მაინც ინტერნეტია და ვერ ვაკონტროლებთ ჩვენ მიერ გაშვებული ინფორმაცია სად და როგორ მოხვდება, აქტიურად ვერ დავიცავთ ტექსტზე საკუთარ უფლებებს და ა.შ.

თუმცა არის შემთხვევები, როდესაც სხვის მიერ ჩვენი კონტენტის კოპირებამ შეიძლება პირიქით – ჩვენზე იმუშაოს.

თაზომ თავის ბლოგზე რამდენჯერმე გააშუქა მიმდინარე მიტინგები და აქციები, დადო თავისი აგდაღებული ბევრი საინტერესო სურათი – და სურათებს მიაწერა თავისი ბლოგის მისამართი.

სურათები იმის შემდეგ რამდენჯერმე შემხვდა ფორუმზე -  უამრავმა ადამიანმა უნებლიეთ “წაიკითხა” თაზოს ბლოგის მისამართი.

6. კომენტარები

ბლოგინგი არ არის მხოლოდ პოსტების წერა და მერე წყნარად ჯდომა – სანამ ვინმე დოდკა სრულიად შემთხვევით არ გიპოვის და არ დაწერს შენი ბლოგის შესახებ.

ბლოგებს ბლოგერები კითხულობენ – ამიტომ იმისათვის, რომ მკითხველი მოიპოვო, შენც უნდა იყო სხვისი მკითხველი.

ბლოგერი, ვისთანაც კარგ, შინაარსიან კომენტარს ტოვებთ – 100%-იან გარანტიას გაძლევთ, რომ აუცილებლად გადმოვა და შეამოწმებს თქვენს ბლოგს. თუ მოეწონა, რაც დახვდება – გაგლინკავთ, ურჩევს სხვებს და თავადვე გახდება თქვენი მკითხველი.

წაიკითხეთ უფრო მეტი  კომენტარების შესახებ.

ბონუსი I

იხილეთ ყვავასა და პიკოს ახალი ვიდეოპოსტი “ქართული ბლოგების” თემაზე, ამ სერიების ერთგვარი გაგრძელება, რომელიც არ შემეძლო, არ აღმენიშნა.

ბონუსი II

შაბათს, 2 მაისს, 5 საათზე ბლოგერები ვიკრიბებით შარაგულში (ალ. ყაზბეგის №42). ვისაც გსურთ – შეგიძლიათ შემოგვიერთდეთ ხინკლის ნთქმაში და ხინკალსა და ხინკალს შორის – ბლოგინგის შესახებ საუბრებში.