_ _ _ _ _

დიდი მადლობა ყვავას იმისათვის, რომ ამ თამაშმა უამრავი დრო წამართვა! Gen – თუ ხვალ გამოცდა გაქვთ, არ დაკლიკოთ.

წინა სერიაში: კიბორგამ განაცხადა, რომ ჭიანჭველები სახლში – ჩემი ბრალია [არ ვალაგებ სახლს საკმარისად ხშირად]. მე აღვშფოთდი პასუხისმგებლობის ასე ურცხვად შეტენვის გამო და გამოვაცხადე ეროვნული დაუმორჩილებლობა – ძილის წინ ყველა ჭიქას ვყრიდი გასარეცხებში, რათა დილით კიბორგა იძულებული ყოფილიყო ყავის დასალევად ჭიქები დაერეცხა. აქციის მიზანი – კიბორგას მიერ ჩინური ცარცის (სპეციალური ჯადოსნური ცარცი ჭიანჭველების საწინააღმდეგოდ) ყიდვა და სახლის “შემოხაზვა”.

კიბორგამ გადაწყვიტა, რომ ჩემი აქციის მოთხოვნის დაკმაყოფილება დამღუპველი იქნებოდა ოჯახისთვის. მისი ვერსიით, ქვეყანაში სწორედ იმიტომაა გამეფებული მიტინგომანია, რომ ხშირად კმაყოფილდება მიტინგებით მოთხოვნები, და როგორც ბავშვი ჯღნავის ხშირად, თუ ამით იღებს იმას, რაც სურს – ქვეყანაში ხალხი მიტინგობს ყველა მიზეზით, რადგან იცის, რომ ამ გზით მიზნის მიღწევის დიდი შანსია.

იყო ჯიჯღინი და უკმაყოფილება დილაობით სუფთა ჭიქის ვერაღმოჩენის გამო, გუშინ დაიმუქრა კიდეც, ხვალ რომ არ დამხვდეს ჭიქა – სახლიდან წავალო (ისე საინტერესოა სად აპირებდა წასვლას, ალბათ ახალი სუფთა ჭიქის საყიდლად?). მოთხოვნის შესრულებაზე კი კვლავ უარს აცხადებდა – მანამ, სანამ აქციას არ შევწყვეტდი.

მოკლედ, როგორც საქართველოშია ახლა სიტუაცია ჩიხში, ჩვენც არ ჩამოვუვარდით  და გავიჩიხეთ – ჩემ მიერ პოზიციების დათმობა და აქციის შეწყვეტა ნიშნავდა საკუთარი უძლურების აღიარებას და ჭიანჭველებზე პასუხისმგებლობის აღებას, კიბორგას მხრიდან მოთხოვნის შესრულება კი – მომავალი აქციების საშიშროებას.

[აქ ისმის ფილმებში დაძაბულ მომენტებში რომ ჟღერს, აი ის მუსიკა]

დღეს გავიღვიძე და კიბორგა სიყვარულით სავსე თვალებით და ფრიად აჟიტირებული დამხვდა (ჰმ… არადა გუშინ აშკარად ისევ ყველა ჭიქა გავამაწვნიანე..).

თურმე სანამ მე მეძინა და თვითონ – ბრაზობდა, მოიგონა თამაში და დაიწყო კეთება საიტზე [რომელსაც რომ დაამთავრებს და გაალამაზებს - მერე გავლინკავ], იდეა არის ერთმანეთისთვის სახლის საქმეების დავალება/კეთება და ამით ქულების მოპოვება, მიღებული ქულებით შესაძლებელია რაიმე favor-ების მოთხოვნა პარტნიორისთვის.

მთელი დღეა ვერთობით, ვაწყობთ საიტს და ვხვეწავთ სისტემას, პარალელურად ჭურჭელიც დავრეცხე, სამზარეულოც დავალაგე, საჭმელიც გავაკეთე და კიბორგამ მაღაზიიდან რაღაცეებიც კი მოზიდა. ყოველგვარი წუწუნის გარეშე!

დღევანდელი მოპოვებული ქულებით კიბორგას სახლის გარე შემოსასვლელის დალაგება დავაბარე ხვალისთვის (რომელიც მაგარი მაზალო საქმეა), მან კი -  დასაწყისისთვის საჭირო ბავშვის ტანსაცმელების ყიდვა “შემიკვეთა” (რასაც სულ ვაპირებ, მაგრამ ჯერ არაფერი მიყიდია და მერე განსაკუთრებით ცუდ ხასიათზე როდესაც ვარ – სატირალ მიზეზად ვიყენებ – აი, როგორ არ ვარ-მეთქი მზად..).

ხვალ მოპოვებული ქულებით კი ვაყიდინებ ჩინურ ცარცს და ორივე გავიმარჯვებთ – ჭიანჭველები გადადგებიან!!!

დღეს განაცხადა: – აი, შენ ტელევიზორს უყურებ, დროს კარგავ, მე კიდევ ამ დროს ვვითარდები… ომი რომ დაიწყოს? და თვითმფრინავზე რომ დამსვან? – ხომ ვიქნები მომზადებული!

გუშინ სრულიად შემთხვევით ნეტში აღმოვაჩინე საიტი – http://www.theonion.com და მოგვიანებით ვიკიზეც დავსერჩე. The onion, ანუ ხახვი არის საკმაოდ დიდი “ყალბ სიახლეთა” ორგანიზაცია. ამერიკაში გამოდის გაზეთი (რომელიც თავდაპირველად ორმა სტუდენტმა დააარსა) და საიტი კი ძალიან, ძალიან პოპულარულია. [მე პირადად განსაკუთრებით გავერთე საიტზე მსოფლიოს რუკით და ზედ დატანებული ცრუ ინფორმაციებით ქვეყნებისა და ქალაქების შესახებ.] ვებში იდება მათი ვიდეოებიც – The onion news.

მოკლედ, მათთვის, ვისაც ეს ფილმი ნანახი აქვს, მოეწონა და ჩემსავით ჯერ არ აღმოუჩენია მთელი ამხელა სამყარო ფილმის უკან – ველქამ! საიტის განახლებები გამოვიწერე კიდეც.

ბონუსი:

ძალიან სასიამოვნო და ჩამთრევი მინითამაში – Boomshine.

მე მე-12 ლეველი ვერ დავხურე, კიბორგამ – დახურა. გპირდებით, რომ ნუ, მე-12 ლეველამდე მაინც ვერ მოეშვებით თამაშს.

P.S: ფაზლის კეთება ძლივს დავამთავრეთ და აღმოჩნდა, რომ ერთი ცალი დაგვიკარგავს (ან თავიდანვე აკლდა). ჯანსაღად ვიბღავლე ამის გამო ასე 15-20-25-30 წუთი. მერე უჩას სახეზე წავიკითხე, რომ ტირილის და იატაკზე ფაზლის ნაკუწის საძებნელად ისტერიული ფორთხვის გაგრძელებას ცუდი შედეგები შეიძლება მოჰყოლოდა  და ნელ-ნელა მოვუკლე.

P.S.1: ექოზე ვიყავი, სურათი მომცეს ჩემდა გასაკვირად.  ბავშვს ჰგავს, ცხვირი აქვს და ყველაფერი : )))

მთელი დღის განმავლობაში ხშირ-ხშირად ვუყურებდი.

მერე აღმოვაჩინე – რაც უფრო მეტად ვაშტერდებოდი, მით უფრო არასიმპატიურად მეჩვენებოდა.

თან ექოსკოპისტმა მითხრა, შენ გგავსო, ალბათ ისე, სიტყვის მასალად, თუმცა ამან ვერ შემაჩერა და წარმოვიდგინე, მე რომ ბიჭი ვიყო – საკმაოდ მახინჯი ვიქნებოდი…

მერე თავი დავიმშვიდე, ბიჭია და სულაც არ სჭირდება სილამაზე, მთავარია ცოტათი აზროვნებდეს და ქალების შესაბმელ ჭკუას კი გავუკეთებთ რამენაირად – და შევინახე ექოს სურათი კარადაში – უჩას განქორწინების, ჩვენი ხელმოწერის და კიდევ რამდენიმე არასაჭირო საბუთთან ერთად.

მაგარი იყო ჩემი პირველი სიყვარული. 3 წლის (!) ასაკში მეწვია -
შემიყვარდა ჩემი მეზობელი, გვერდით სადარბაზოში მცხოვრები 5 წლის დათო.

ძალიან მაგარი ურთიერთობა გვქონდა. სად იყო ჩვენს დროს ნაყინი და კაი ცხოვრება, ნაყინი დაჰქონდა მენაყინეს. ჰოდა რომ ჩამოივლიდა ხოლმე და დაიძახებდა:  “აბა მააროჟნიიიო”, გავარდებოდა ჩემი  პრინცი და ყიდულობდა ორ ესკიმოს – ერთს თავისთვის, ერთს – ჩემთვის.

მერე გვიანობამდე ვთამაშობდით ხოლმე თამაშებს, სადაც მე ვიყავი გამოკეტილი სადმე ციხესიმაგრეში, ის მოდიოდა, მათავისუფლებდა, და ერთად ვებრძოდით ურჩხულებს…

ასე გაგრძელდა ერთი წელი.

მერე ახალ ბინაში გადავედით. სულ მესიზმრებოდა, მეორე დღეს დედაჩემს ვუყვებოდი ხოლმე. ნუ ელზა დიდად აღფრთოვანებული არ იყო თავისი მალალეტკა შვილის სიყვარულით, მაგრამ მისმენდა. [ისე ერთხელ უხეშად კი მიპასუხა, შეყვარებული არა ისო ,- დღემდე მახსოვს, მაგრად ვბრაზობდი.]

მერე ჩემს ახალ მეზობელს, ჩემზე 3 წლით უფროს (ანუ იმდროისთვის ალბათ 8 წლის) ლიას მოვუყევი ეს ყველაფერი, აცრემლიანდა და მითხრა, ეს ნამდვილი სიყვარულიაო.

სადღაც ორი წლის წინ მოვხვდი იმ სახლთან, სადაც ვცხოვრობდით.
ვათვალიერე ეზოში მდგარი ბიჭები… რა თქმა უნდა, ვერ ვიცანი. ხომ არ მივიდოდი ჯგროში და ვიტყოდი, დათო რომელია თქვენში, 4 წლისას რომ მიყვარდა-მეთქი.

თვითონ ალბათ არ ახსოვს ))