კიდევ გამოსაცდელი ვადაო, 1 თვეო. უხელფასოდ, რა თქმა უნდა. მუღამი დამეკარგა, რა.  ამდენი გვცადეს, გვიყურეს, გვატრიალეს ცალკე ჩვენ, ცალკე ჩვენი გაკეთებული რაღაცეები და რით ვერ დაასკვნეს ბოლოს და ბოლოს, ვუნდივართ თუ არა? ახლა 1 თვე კიდევ უხელფასოდ რაღაცეები უნდა ვაკეთოთ და მერე გადაწყვეტენ -ახ, იყოს, არ გვინდა ჯერჯერობით თქვენი დახმარება!

თან ალბათ ჰგონიათ, რომ ოღონდ მანდ მოვხვდეთ და ყველაფერს ვიზამთ, ამიტომ არ ჩქარობენ დიდად. არადა მე რაღაცნაირად მკიდია, მითუმეტეს, რომ მართლა ბოლოს და ბოლოს აქეთ დაგვიკავშირდნენ, ჩვენ არ შევტენივართ. ყოველ გაკეთებულ ვიდეოზე ”აუ ძალიან კარგი იყო, ძალიან მოგვეწონა” იჩითება და მერე: ”იქნებ კიდევ გავაკეთოთ ეს, ეს და ეს?”

საბუნია ახალი ჩამოსულია და რაღაც უნდა, რომ ქნას, რათა თავისი აქ ჩამოსვლის გადაწყვეტილება საკუთარ და გარშემომყოფთა თვალში სწორი გახადოს. ლეონარდი ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტია და მის ადგილას მეც მაგრად მენდომებოდა სადმე ეგეთ ადგილას მოხვედრა. ყვავა გაურკვევლადაა რამდენიმე სამსახურიდან, ამიტომ მასაც ნერვები ეშლება კიდევ +1-თვიან ვადაზე და მეც რაღაც მასე, 2 პროექტია, რაც მიდის, ნი2-ს გაძლიერებაზე ვფიქრობთ და კიდევ ერთი პროექტი თუ გამოვიდა, მაშინ ”იმედი” მითუმეტეს მკიდია. ამიტომ მეც ნერვებზე მშლის ეს იწილ-ბიწილო. მითუმეტეს, რომ ამ ”არ ვიცით, მოდით კიდევ ვცადოთ”-მა უნდა წაართვას დრო ჩემს მიმდინარე პროექტებს, ვილის და კიბორგას.

მოკლედ, ყველაფერი რა კარგად იწყებოდა და ბოლოს როგორ მივიდა ნერვების მოშლამდე ”იმედის” და ”ღამის შოუს” ხსენებაზეც კი. ახლა კი მივიღებ მონაწილეობას მორიგ სატესტო რუბრიკებში, მაგრამ მხოლოდ ნი2-ელების ხათრით.

_ _ _ _ _

ამ ბოლო დროს ძალიან მეილ-კონტაქტური გავხდი.

მაგალითად, რაიმე საიტზე შეცდომას რომ აღმოვაჩენ ხოლმე, ვეძებ საკონტაქტო მეილს და ვწერ.

ასევე დაუზარლად ვპასუხობ ქართულ სპამებს, რომლებიც რატომღაც დოდკა@დოდკა.გე-ზე მოდის შიგადაშიგ. პასუხის შინაარსი ძირითადად ერთია – ვხსნი, თუ რაოდენ უკიდურესად ტეხავს სპამი.

_ _ _ _ _

ჩასწორება: ახლა გავიღვიძე და ამ სათაურს რომ დავხედე, მივხვდი, რა დეპრესიულად ჟღერს. სინამდვილეში მინდოდა ”Fucking ‘Imedi” ყოფილიყო. :D

ბლოგზე ამბების წერის უარყოფითი მხარე

მწვადი
სოკო კეცზე სულგუნით
ნიგვზიანი ბადრიჯანი

სამი ყველაზე მაგარი რამ ვებში:

გუგლი
იუთუბი
ვორდპრესი

სამი საიტი, რომელიც სულ გახსნილი მაქვს:

Dodka.Ge
Forum.ge
Facebook.com

სამი ადამიანი, რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს

ვილი
ბარბი
კიბორგა

სამი რამ, რომლის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმომიდგენია

ვილი
ინტერნეტი
ხორცი

სამი ოცნება

საკუთარი ბინა
აივნით
და დიდი სამზარეულოთი

სამი კარგი რამ, რაც დღეს მოხდა

იმედიდან დარეკეს
ელექტროსასწორი ვიყიდე
კბილების გაკეთება დავიწყე

სამი ყველაზე საყვარელი ფილმი

Eternal sunshine of the spotless mind
The Fountain
Waking Life (ფრაზა “Dream is Destiny” ამ ფილმიდანაა]

იმ დღეს მეორედ ვიმუშავეთ ”ღამის შოუს” სცენარზე და ბევრად, ბევრად  გაგვიადვილდა. სისტემა ისევ იგივე იყო – თემა – 20 წუთი ფიქრი, მერე წაკითხვა.

ოთხშაბათს ”შუა ქალაქის” სცენარზე ვიმუშავეთ. აქ ჯერ მთლიაანდ იფიქრებენ, რა უნდა მოხდეს სერიაში. არის ერთი მთავარი სიუჟეტური ხაზი და ერთი ან ორი პატარა, რომელიც ბოლოს ერთდება. შემდეგ ყოფენ სცენებად და იმ სცენებზე ხუმრობებს იგონებენ, ისევ 20 წუთი ყველა თავისთვის, მერე კითხვით (ყოველ შემთხვევაში, ჩვენ ასე გვცდიდნენ).

მე ერთხელ მაქვს ერთი სერია ნანახი ალბათ ორი წლის წინ და აზრზე არ ვიყავი პერსონაჟების და მათი ხასიათის, თუმცა რაღაცეები დავწერე შიგადაშიგ. ერთ-ერთ გმირს ტყუპი შვილები უჩნდება და პამპერსებზე ხუმრობები ბლომად მომდიოდა თავში. :/

დარწმუნებული ვარ, რომ იმ ორს, ხუჭუჭას და ვზროსლს დატოვებენ და ღირსებიც იქნებიან, ბოლო ორი დღე ძალიან, ძალიან სასაცილო რამეებს იგონებდნენ.

ორშაბათს უნდა მივუტანოთ ნი2-მა სიუჟეტი. ცალკე კიდევ -  სექტემბრამდე გაგაგებინებთ სცენარისტობაზე ვის დავიტოვებთ და ვის არაო.

ძალიან მშრალად ვყვები და ბევრი კარგი დეტალი გამოვტოვე, მაგრამ ახლა მეზარება წერა და მაგრად მეძინება, დღეს აბსოლუტურად გამთიშა ვილიმ…

_ _ _ _ _

იმ 2 თვის მანძილზე, რაც ვილი ჩვენთან თანაცხოვრობს, დავკარგეთ სამი სოსკა (სატყუარა თუ საწოვარა… არც ერთი სიტყვა არ მომწონს!) და კიდევ უამრავი ნასკი, იმიტომ რომ ერთი ცერის ხელაა ეს ნასკები და ხან სად ეკვეტება და ხან სად. ახლა სანამ ახალ სოსკას ვუყიდით, უდევს დეიდაჩემის მიერ ამერიკიდან გამოგზავნილი სოსკა-თერმომეტრი და შიგადაშიგ ვაწკაპუნებ და სიცხესაც ვუზომავ უბრალოდ, თან ფარენჰეიტების ცელსიუსებში უცებ გადაყვანაც დავამუღამე.

ამონარიდი 30 ივლისის პოსტიდან:

2 საათზე მე და ყვავას ტელეკომპანია “იმედში” გვქონდა შეხვედრა გიორგი ჯანელიძესთან (”ღამის შოუს” წამყვანი). ნი2 ნიუსის ნახვის შემდეგ დაგვიკავშირდნენ, სცენარისტებს ეძებენ.

რაიმე რუბრიკა მოიფიქრეთო, ან თუ ვერა – სცენარისტები არსებულ რუბრიკებშიც გვჭირდებაო. ან თუ გინდათ “შუა ქალაქში” სცადეთ ბედიო. [რა საინტერესოა - ერთი წლის წინ "შუა ქალაქის" კასტინგზე ვიყავი და ვერ გავედი, ახლა კი შემიძლია მისი სცენარისტი ვიყო.] 10 აგვისტოს გვაქვს შემდეგი შეხვედრა და მერე ერთთვიანი გამოსაცდელი ვადა. მაგ დროისთვის საბუნიაც ჩამოვა ამერიკიდან და შემოგვიერთდება.

ეს ორი დღე, დღევანდელი და გუშინდელი – შუადღეებს ”ღამის შოუს სტუდიაში” ჯანელიძესთან ერთად ვატარებთ მე, საბა, ყვავა და ლეონარდი და კიდევ სამი მამრი, ვამოწმებთ საკუთარ თავს და ვვარჯიშობთ სცენარების და ხუმრობების წერაში. ხვალ და ზეგ – ”შუა ქალაქის” სცენარს დაეთმობა, კვირის ბოლოს კი გვეტყვიან, ჩვენგან ვის დაიტოვებენ და რომელ პროექტზე.

ვფიქრობ, საინტერესო იქნება მოვყვე, რა ხდება ”შიგნით”, ანუ როგორ მიდის ჩვენი გამოცდა-შემოწმება და რა მოხდება ბოლოს, ვის დაგვიტოვებენ და ვის არა.

რამდენიმე დღით ადრე ჩვენ შევთავაზეთ ვიდეორუბრიკის სახით გადაგვეღო სიუჟეტი. ჯანელიძემ, სცადეთო, გადაიღეთ და მოიტანეთ, რომ შევაფასოთ და თუ მოგვეწონა, ჩაჯდება რუბრიკადო.

გადავიღეთ ორი რამ: Fake გადაცემის ტრეილერი და სიუჟეტი.

სიუჟეტის მოკლე შინაარსი ასეთი იყო – გია გაჩეჩილაძემ, ანუ უცნობმა პატრიარქის ლოცვა-კურთხევით დახურა საკანი #5 და ილია ჭავჭავაძის საფლავზე ლოცვისას დაებადა ახალი პროექტის იდეა. ხალხში წმინდა გიორგიდ წოდებულმა გაჩეჩილაძემ ახლა მარიამ ღვთისმშობლის როლში უნდა სცადოს თავი (ჩეპჩიკას როლს მე ვთამაშობდი ჩეპჩიკითურთ). სპეციალურად პროექტისთვის ისრაელიდან ჩამოიყვანეს ყრმა იესო (ვილი :В ). ჩინეთიდან იაფადაც შეეძლოთ ყრმა იესოების ჩამოყვანა, მაგრამ ქართველ მაყურებელს უხარისხო იესოს არ ჰკადრებდნენ. ამაზე კომენტარს აკეთებს ქართველი ინტელიგენტი, ქეთი დოლიძე (ყვავა).

საკუთარი ნამუშევარი ჯერ მოგვწონდა, მერე არ მოგვწონდა, მერე გვეზიზღებოდა, მერე ისევ მოგვწონდა და ბოლოს ისევ გვეზიზღებოდა.

პირველი დღე

ვიდეოები ფლეშკით მივიტანეთ და დავუტოვეთ, ჩვენ კი ერთ ოთახში შევედით სასცენარისტოდ (!). ვიცოდი, რომ ტელევიზიაშიც იყო გამოცხადებული ამ ასე ვთქვათ კონკურსის შესახებ და ბევრ ხალხს ველოდი, მაგრად გამიკვირდა, რომ მხოლოდ ჩვენ ოთხნი + საბას ძმაკაცი + 2 მამრი ვიყავით. იმ ორიდან ერთ-ერთი ხუჭუჭა ცოტა პუტკუნა ტიპი რომაა ქლაბ შოუში, ის იყო და მეორე ცოტა ვზროსლი, სახელი არ მახსოვს ახლა, ისიც რუსთავი2-ზე მუშაობს. ამ ორივეს გამოცდილება აქვს მოკლედ სცენარისტობისაც და ”ხუმრობისაც”.

ჯანელიძემ გაგვაცნო შემდეგი გადაცემის მონოლოგის თემა და გვანახა ვაითბორდზე ჩამოწერილი პუნქტები – რაზე შეიძლება ხუმრობა ამ თემის ირგვლივ. მოგვცა 20 წუთი და აბა, მოიფიქრეთ რაიმე სასაცილოო.

მაგრად ჟღერს, ხო? ნაღდად არ იყო ადვილი. ყველაზე ცუდი პერიოდი – 20 წუთის ამოწურვის შემდეგ ყველა სათითაოდ კითხულობს რა დაწერა. მაგარი ცუდი მომენტია, ყველა რომ დუმს და შენ გიყურებს, შენ კიდევ რომ წერდი, ვითომ სასაცილოდ გეჩვენებოდა, მაგრამ საკუთარი ხმა რომ გესმის, ნერვებზე იშლები, არაფერი სასაცილო აღარაა, ყველაფერი იმბეცილიზმია, გინდა, რომ სადღაც გაქრე იქიდან ან მინიმუმ კითხვა შეწყვიტო…

ეს პირველი რაუნდი აბსოლუტური fail იყო ყველასთვის, იმ ორმა გამოცდილმაც დიდად სასაცილო რამეები ვერ მოიფიქრა.

ჯანელიძემ შეგვაგულიანა, ყველანი ვწერთ ცუდ ხუმრობებს, ვარჯიში უნდა უბრალოდო და შემდეგი 10 წუთი ვიფიქრეთ, რა შეიძლება იყოს მომდევნო  გადაცემების მონოლოგის თემები. ერთი-ორი კარგი რაღაც მოგვაფიქრდა ჯამში.

შემდეგი 20 წუთის მანძილზე ”ვშტურმავდით” ქართულ პრესას – ბევრი გაზეთები გვეყარა წინ, უნდა აგვერჩია, გადაგვეხედა, მოგვენიშნა სასაცილო ადგილები – რომელიც ან დებილობა იყო (და ასეთი უუუამრავი ყოფილა), ან სასაცილო კომენტარი უკეთდებოდა.

აქაც ვიბრწყინეთ-მეთქი ვერ ვიტყვი, მაგრამ ”ალია” და ”ასავალ-დასავალი” მზა სასაცილო მასალაა და თან მაგ დროისთვის გამლღვალი იყო ატმოსფერო, ამიტომ შედარებით უკეთესად გავართვით თავი.

ამით დამთავრდა პირველი დღე. ვიდეოებს ხვალ ვნახავთ და გეტყვით, თუ მოგვეწონებაო, -გვითხრა ჯანელიძემ და მეორე დღემდე დაგვემშვიდობა.

იქიდან გამოვედით დანგრეულები, დემორალიზებულები, დაჩმორებულები და ცხელ გულზე ცხელი ხინკალი ვშთანთქეთ.

(გაგრძელება იქნება)

პოსტი ეძღვნება ლინგვისტუსს, დიდი სიყვარულით.

ვილი მგონი პირველი ბავშვია ქართულ ვებსივრცეში, ვინც ფაქტიურად ონლაინ დაიბადა – ოპერაციის დასრულებიდან სადღაც ერთ საათში უკვე ინტერნეტში ვიყავი და ვპოსტავდი ფორუმზე.

საერთოდ ინტერნეტი სამშობიაროში ყველაზე ზევეშია, რაც შეიძლება ადამიანმა მოიფიქროს. ტელევიზორი თითქმის არ ჩამირთავს ბოლო დღის გარდა. ჩართვა მალევე ვინანე, რადგან მაინც და მაინც მაგ დროს გადიოდა “იმედზე” ჯერ “ორნი ქალაქში”, შემდეგ რაღაც დიდების ასი წუთიო თუ წამიო, მოროშკინა & კო. აბსოლუტურად უნიჭოდ ცანცარებდნენ და გამოვრთე სასწრაფოდ.

ამ დღეების განმავლობაში მუდმივად ვპოსტავდი ფორუმზე, მშობელთა კლუბის ერთ თემაში. რა მოჰქონდათ საჭმელი, მაგასაც კი ვდებდი ხოლმე, სურათებითურთ. პოსტს მოვაბამ იმ სურათების ნაწილს (საჭმელების ფოტოები აკლია :D ). თუ ვინმეს განსაკუთრებით აინტერესებს, აგერ ის თემა.

ბავშვისადმი ემოცია ეგრევე არ გაჩენილა, ზოგი ამბობს საკეისროს ბრალიაო, მე მაინც მგონია, რომ უბრალოდ არიან ადამიანები, ვისაც ერთი ნახვით უყვარდებათ, მე მათ რიცხვს არ განვეკუთვნები – ორივე კიბორგა, დიდიც და პატარაც დროთა განმავლობაში შემიყვარდნენ.

არ დავბრმავებულვარ და ბავშვი ყველაზე ლამაზად, ჭკვიანად და საყვარლად არ მეჩვენება, აბსოლუტურად ჩვეულებრივი პატარაა, უბრალოდ ჩვენთვის ყველაფერი ძალიან ახალია და მის ყოველ მიმიკას ინტერესით ვაკვირდებით, ერთგვარი Discovery Channel გვაქვს სახლში მოკლედ.

ჰო, და კიდევ იმას ვფიქრობდი, რომ საერთო DNA-ს არ აქვს მნიშვნელობა, ასე პატარა რომ მოეყვანათ და ეთქვათ, აი, შენი შვილი იყოსო, არანაირი განსხვავებული ემოციები არ მექნებოდა.

ყველაფერი დაიწყო, რა თქმა უნდა, ლოდინით. 4-ზე მისული სადღაც 5-სთვის შევედი. მაგრამ სულ არ მომიწყენია, ხალხს ვაკვირდებოდი, საკაიფოდ გავერთე.
გენიალური სასტავი იყო… რამდენიმე 1.40 მეტრა გოგო, ერთი-ორი პანკი, ერთი ვზროსლი გოგო, რომელიც დედიკოსთან ერთად მოვიდა და გვერდიდან არ მოშორებია, და რამდენიმე როჟა თეატრალურიდან. ა ნუ ბიჭები კიდევ რამდენიმე, მაგრამ ისინი არ შემიმჩნევია, თავისთვის არსებობდნენ.

თეატრალურის ხალხზე ზოგადად მაგრად ვკაიფობ, ყველგან რაღაცის დამტკიცებას რომ ცდილობენ, და კიდევ, რომ უნდათ გამოაჩინონ, რომ ბლომად ხალხს იცნობენ და საუბრები წიპა: “აუ პიპინაშვილი? რა გარდასახუის უნარი აქვს – ვგიჟდებიიიი!”

შიგნით სულ რამდენიმე წუთი გრძელდება მთელი ‘პროცედურა’ – სახელი? დოდი? ვაა… და მერე უნდა მოყვე, რომ არა, შენი მშობლები Fრიკები არ არიან, ეს სახელი რომ დაგარქვეს. ნუ კიდევ რამდენიმე შეკითხვა, რატომ მოხვედი აქ, რა გინდა ცხოვრებისგან და როგორი დამოკიდებულება გაქვს ქაოსის თეორიისადმი, მაგრამ წვრილმანები რა.

ჰო, იმის გამო,რომ სერიალი ნანახი არ მაქვს, ვუთხარი, რომ Phoebe-ს ვითამაშებდი Friends-ებიდან.

ზოგადად კიდევ რაღაც გამოკვეთილად არ ვლაპარაკობდი და საკუთარი თავი არ დამევასა, იმედი იმისა, რომ დამირეკავენ, საერთოდ არ მაქვს, მაგრამ მაინც საინტერესო იყო.

ისე დრუჟელიუბნი ხალხი ზის და ექსტრა-დაძაბულობა არაა (ცოტა იმ გოგოს შევუღრინე, ვინც გვიძახებდა, მე-7-დ რომ დამიძახა “დოდო”, რომ დოდი მქვია-მეთქი. მერე შემეცოდა, მთელი დღე უყურებს ამ creepy როჟებს და რა მოხდა, რომ ვერ წაიკითხა).

სულ ეს იყო, ვისაც ჯერ არ გაგიბედავთ – გაბედეთ.

1. ყაბაყი – შემიძლია უსასრულოდ ვჭამო შემწვარი, სიმინდთან და პამიდორთან ერთად:

2. Арахисовое масло – Мммммм… როგორ შეიძლებოდა, აქამდე არ მქონოდა გასინჯული…

პ.ს: ხო, წეღან დამირეკეს და დამიბარეს ხვალ კასტინგის პირველ ეტაპზე – რაც მოიაზრებს იმას, რომ ნახონ, შევეფერები თუ არა, როგორც ტიპაჟი და როგორ ვჩანვარ ეკრანზე.

ვინც დარეკეთ და ჩაეწერეთ – 5-6 დღის მერე რეკავენ რა, და ვისაც ჯერ არ დაურეკავს – დროზე აიღეთ ტელეფონები და დარეკეთ ))

ჰოდა დადეს ნომერი ავტომოპასუხის, სადაც უნდა დატოვო სახელი, გვარი ასაკი და ნომერი, და გადმოგირეკავენ მერე – 46 34 36.

შოს მოკლემეტრაჟიანები ჩემი ერთადერთი გამოცდილებაა ლოლ, თეატრალურში არ ვსწავლობ და ბაბუაჩემს იმედა არ ჰქვია, კიდევ – იმაზე მეტი კილო ვარ, ვიდრე მინდა, რომ ვიყო, არც ერთ ქართველ სელებრითის არ ვიცნობ ყვავას გარდა, და ამ “შუა ქალაქის” ერთი სერია მაქვს ნანახი მხოლოდ, ისიც არ მახსოვს.

მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მაინც დავრეკავ. კასტინგები such a great experience :D

Updated: დავრეკე. უუ. არც ისეთი ძნელი ყოფილა.

ისე დარეკვას თუ დააპირებთ, ფურცელზე ან კომპში ჩაწერეთ თქვენი სახელი, გვარი, ასაკიდ ა ნომერი, გპირდებით, რომ წაბორძიკდებით :D კიდევ კარგი, ასე გავაკეთე. ავტომატებთან საუბრები ჩემი ყველაზე ძლიერი მხარე ნამდვილად არაა.