1. როცა სოციალური მედიის ძალას სათანადოდ არ აფასებენ

როცა არ სჯერათ, რომ ინტერნეტი რეკლამისთვის ძალიან კარგი იარაღია, როდესაც ბლოგები დროის ფლანგვა ჰგონიათ, ფეისბუქი – მხოლოდ ფარმვილის სათამაშო, ინტერნეტის მომხმარებლები – მუწუკიანი თინეიჯერი ბიჭები.

2. როცა სოციალური მედიის ძალას სათანადოდ არ აფასებენ

როცა ჰგონიათ, რომ სოციალურ მედიას ყველაფერი შეუძლია, ყ ვ ე ლ ა ფ ე რ ი – თუ ფეისბუქზე ფეიჯს გახსნიან, ეგრევე გაყიდიან უამრავ ქაქ პროდუქტს, თუ ბლოგს გახსნიან, ეგრევე გაუჩნდებათ ხუთი, ათი, ოცი ათასი მკითხველი, რომლებიც პირველივე პოსტზე დაუჯერებენ, რა კარგია მისი ქაქი პროდუქტი და სხვებსაც მოუყვებიან ამის შესახებ.

მგონი საკმარისად დავისვენე, ხვალიდან ძიებას დავიწყებ.

ჰო მართლა, გილოცავთ ყველას დღევანდელ დღეს, 40 წლის წინ, 1969 წლის 5 დეკემბერს ერთმანეთს პირველად შეუერთდა 4 კომპიუტერი, შეიქმნა ქსელი, რომლისგანაც შემდეგ დაიბადა ჩვენი საყვარელი

ი ნ ტ ე რ ნ ე ტ ი.

რა არის ინტერნეტ მემი და როგორ მუშაობს ის ბლოგოსფეროში:

ზოგადად ინტერნეტ-მემი არის ნებისმიერი რამ, ვიდეო, ტექსტი და ა.შ., რასაც ინტერნეტ სამყაროში იტაცებენ და აფორვარდებენ. ბლოგებზე ეს ასე მუშაობს: მე ვწერ პოსტს რაიმე თემაზე (უფრო ხშირად ეს არის ჩამონათვალი) და ვტაგავ (ანუ უბრალოდ პოსტში ვახსენებ და შესაბამისად, ბექლინკს ვუგზავნი) 3 ბლოგს, რომლებზეც ვისურვებდი იგივე თემაზე პოსტის ნახვას. შეიძლება ამასთან ერთად იმ ბლოგებზე კომენტის დატოვებაც, რომ ნამდვილად ნახონ და არ გამორჩეთ.

შემდეგ ეს სამნი წერენ ამ თემაზე თავიანთ ბლოგზე, თვითონაც ასახელებენ სხვა 3 ბლოგს და ახსენებენ, თუ ვისგან ”მიიღეს შეკვეთა” პოსტზე. შემდეგ ის დასახელებულებიც აგრძელებენ და ა.შ., პრინციპს მიხვდით იმედია.

რას გვაძლევს ეს ყველაფერი:

• +1 პოსტს ბლოგზე;
• უბრალოდ გართობას;
• ბექლინკებს. ეს პუნქტი ძალიან მნიშვნელოვანია – რაც მეტი ბლოგი ”მოუთითებს” ჩვენკენ, მით მეტად ვუყვარვართ გუგლს. რაც მეტად ვუყვარვართ გუგლს, მით მეტი ხალხი მოდის ჩვენთან სერჩებიდან;
• სხვა ბლოგიდან გადმოსულ მკითხველებს, რომლებიც შეიძლება ერთგულებადაც იქცნენ :D

მოკლედ, ვცადოთ! დავიწყებ თემით, რომელზე ლაპარაკისასაც დამებადა მთელი ეს ინტერნეტმემიების იდეა.

ბავშვობაში მეგონა, რომ:

1. კინოში ზასაობების გადაღებისას მსახიობები ტუჩებზე ცელოფანს იკრავდნენ, რომ მართლა კოცნა არ გამოსულიყო.
2. ცხვირში თითს თუ შევიყოფდი გამოსაჩიჩქნად, ძალიან დიდი და გაბუშტული ცხვირი გამიხდებოდა და ხალი გამიჩნდებოდა, რომელზეც ბეწვები ამოვიდოდა (მგონი  ცხვირზე ელზამ ერთი ჩვენი შორეული ნათესავის მაგალითი მომიყვანა, რომ არასდროს მეჩიჩქნა და ხალი ჩემი ფანტაზიით ”მივაწერე”).
3. თუ ძალიან ღრმად ამოთხრიდი ორმოს, რომ ჩაიხედავდი – მეორე მხარეს ამერიკას დაინახავდი (მერე ჟიულ ვერნი წავიკითხე და მივხვდი, რომ ეს შეუძლებელი იყო… იმიტომ, რომ სადღაც შუაში ძალიან ცხელი მასა დამხვდებოდა და ხელს შემიშლიდა).
4. დედაჩემი სამშობიაროში რომ იყო და ჩემს დას ავლენდა ქვეყნიერებას, სახლში ბებიასთან ვრჩებოდი. მაშინ 10 დღემდე აჩერებდნენ ჩვეულებრივ მშობიარობაზეც, ამიტომ ბებიამ დამახატინა 10 კუბიკი და ყოველ დღე თითოს მახაზინებდა – ასე მახვედრებდა, რამდენი დრო იყო დარჩენილი დედის დაბრუნებამდე. სადღაც მე-5 დღეს, როცა უკვე დავიღალე ლოდინით, ჩუმად ავიღე ის რვეული, ყველა კუბიკი გადავხაზე და დავჯექი კართან, ყველაფერი გადახაზულია – აწი შემოვა სახლში-მეთქი.
5. რომელიღაც კომედიურ ფილმში ოდესღაც თვალი მოვკარი სცენას – სექსი უნდა ჰქონდეთ და ორივე იცმევს პრეზერვატივს თავიდან ბოლომდე (დიიდ ცელოფნის რაღაცაში ეხვევიან მოკლედ). კარგა ხანს მეგონა, რომ პრეზერვატივი სწორედ ასეთი იყო.

ვთაგავ:

ლეონარდ შელბის

ყვავას

და ნატალიას

ველი თქვენს ”ბავშვობაში მეგონა” 5-ეულს.

ბლოგონიუსი - ქართული ბლოგოსფეროს სიახლენი
(с) ფეხმოტეხილი ბლოგერი

დღეს ბლოგროლი გავწმინდე მკვდარი ბლოგებისგან და უამრავი ახალი, უფრო სწორად, საკმაოდ ძველი, მაგრამ მე რომ არ მქონდა ჩამატებული, ისეთი ბლოგი დავიმატე.

პირველ რიგში, მინდა დავწერო კარაგანდას ინიციატივაზე, მოუყაროს თავი ქართულ ბლოგებს, რომლებიც ეხება ხელოვნებას (Georgian Art Blogs). უკვე 40-მდე ბლოგია და თანდათან ემატება. დასათვალიერებლად დაკლიკეთ ბანერზე:

* * * * *

ერთი სასწაულად კარგი ახალი ბლოგი ვიპოვე. გენიალური იდეაა – ავტორმა გადაწყვიტა ააშენოს სახლი ონლაინ, დაიწყოს სახლის მშენებლობა და ყველაფერი ბაბიჯ-ნაბიჯ წეროს ბლოგზე:

ერთხელ მეგობრებთან ვთქვი და როგორც ყველა თემაზე, ამაზეც მაგარი კამათი ატყდა, აუ ძაან ძვირი ჯდებაო, ისაო, ესაო… მე ვამტკიცებდი არ ჯდება მაგდენი თქვენ რო ამბობთ მეთქი, ციფრები ითქვა მრავალი…. 300 000 ლარიდან 100 000 დოლარამდე, და პირიქით.

მე ვამტკიცებდი (ოღონდ რატო არ ვიცი, ჯერ არაფერი ამიშენებია…) ვამტკიცებდი რომ სამოთახიან ბინაზე ცოტა შეიძლება მეტი დაჯდეს თქო… [...]
ხოდა მერე გამიჩნდა იდეა, რო მთელი ეს პროცესი იყოს ,,საჯარო და გამჭვირვალე” (ოღონდ არცერთი ენჯეოშნიკი არ ვნახო აქ :))))).

ამისგან შთაგონებულმა ქეთიმ კი განიზრახა, რომ მანაც გააკეთოს კეთილი და საინტერესო საქმე და “დაბეჭდოს წიგნი ონლაინ”:

ვიქნები პირველი, ვინც ონლაინ “დაბეჭდავს” წიგნს. ანუ: აღვწერ ყველა წვრილმანს, რისი გათვალისწინებაც კრებულის გამოცემისთვის გავლილ გზაზე მომიწევს.

* * * * *

ქართული ფეხბურთისა და რაგბის მოყვარულთათვის ზვიგენა ქართული გუნდების თამაშების მიმოხილვას წერს ხოლმე, ვისაც დაგაინტერესებთ, იხილეთ: http://zvigena.wordpress.com/

* * * * *

კიდევ ერთი საკმაოდ საინტერესო ბლოგი სოციალურ ვებზე და ინტერნეტზე – უსათაურო ბლოგი.

სოციალური ვები ცვლის ტრადიციულ შეხედულებებს ადამიანთა ურთიერთობებზე, თვითდამკვიდრების საშუალებებზე და… მარკეტინგზე. დიახ, ზუსტად ამ უკანსკნელის ირგვილივ გვექნება საუბარი ამ ბლოგზე, მარკეტინგზე სოციალურ ვებში. მარკეტინგზე, როგორც კორპორატიულ ასევე ინდივიდუალურ დონეზე (ასე ვთქვათ Personal Branding-ზე). მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენთან როგორც ინტერნეტი ასევე მარკეტინგი ცალკე აღებულნი ჩანასახოვან მდგომარეობაში არიან (არაფერს ვამბობ მათ შერწყმულ ვარიანტზე), ძალზედ მნიშვნელოვნად მიმაჩნია ინდივიდუალური თუ კორპოტული ინტერნეტ-მოღვაწეობის სწორი მიმართულებით წარმართვა/დაგეგმარება (ან მცდელობა მაინც).

* * * * *

მხოლოდ კონტენტი კი არა, ბლოგების დიზაინებიც იხვეწება. ჩემო ორი აბსოლუტური ფავორიტი ბლოგი დღეს დათვალიერებულებს შორის დიზაინის მხრივ: კიკიტო და კუდა. ტომუშკამ დიზაინის ცვლილებასთან ერთად (რომელსაც ასევე კომპლიმენტები, წინა საშინლად არ მომწონდა) ბლოგსპოტელთათვის თუთორიალიც დაწერა: როგორ შევცვალოთ ბლოგის თემფლეითი?

* * * * *

მოკლედ, მე მაგრად მომწონს, საითაც მიექანება ქართული ბლოგოსფერო!

იდეა მომეწონა და გახსენება რომ დავიწყე, აღმოჩნდა, რომ ერთი პოსტისთვის ბევრ უცხოურ ბლოგს ვადევნებ თვალს. მერე შევეცადე გამეფილტრა და დავედი 7-მდე:

1. Problogger.net

ეს ბლოგი ალბათ ყველა ბლოგინგით დაინტერესებულმა ადამიანმა იცის. დარენ როუსმა თავის დროზე ბლოგინგით იშოვა ფული (ახლაც შოულობს პრინციპში), მერე დაიწყო დამატებით ბლოგი, რომელიც სხვებს ასწავლის რაღაც-რაღაცეებს.

რატომ მიყვარს:

ყველგან ხაზს უსმევს, რომ მთავარია კარგი კონტენტი, მთავარია ერთგული მკითხველების მოპოვება და დაინტერესება. მისი საიტი არ არის მათთვის, ვისაც ერთ ღამეში უნდა, რომ გამდიდრდეს – უფრო ბლოგის დახვეწის მეთოდებია.

როდის შევდივარ:

როცა “ბლოგერული კრიზისი” მიდგება. პრობლოგერზე თემების გადათვალიერებით აუცილებლად მაფიქრდება ხოლმე პოსტი. ან ორი პოსტი. ან 7 პოსტი.

ქიშმიში:

6 აპრილს დაიწყო ძალიან კარგი პროექტი – “31 დღე უკეთესი ბლოგის შესაქმნელად”. რეგისტრირდებოდი და დღეში ერთი დავალება მოდიოდა მეილზე. ზოგი რაიმე სახის პოსტის დაწერაზე იყო, ზოგი უბრალოდ თემების წაკითხვაზე, ან სხვა ბლოგის შეფასებაზე. ერთი 20 ათასმა კაცმა გაიარა ჯამში ალბათ ეგ პროექტი და ყველა ბედნიერი და კმაყოფილი იყო. მეც გავივლიდი – უბრალოდ პირველივე დავალებაზე “გავიჭედე”, რაც მოიცავდა ბლოგის თემატიკის განსაზღვრას. [რამდენიმე დღე ფიქრის შემდეგ მივედი დასკვნამდე, რომ ჩემი ბლოგი არის "ოჯახზე, საზოგადოებაზე, ინტერნეტზე, ბლოგებზე", მაგრამ მაგ დროს პროექტი უკვე ერთი 7 ნაბიჯით მასწრებდა და ვეღარ ავყევი.]

2. Seth Godin

ათი ბესტსელერის ავტორი, ნეტში ძალიან ძალიან ცნობილი პიროვნება – სეტ გოდინი. წერს ზოგადად მარკეტინგზე, ხშირად – ვებმარკეტინგზე, ამიტომ ეხება ხოლმე ბლოგებსაც, საიტებსაც და ცხოვრებასაც.

როდის შევდივარ:

როცა მახსენდება.

ქიშმიში:

სეტის ბლოგი ალბათ ერთადერთია პოპულარულ ბლოგებს შორის, რომელსაც გათიშული აქვს კომენტარები. როგორც თვითონ ხსნის, ძალიან დიდ გავლენას ახდენს ჩემზე კომენტარების კითხვაო და ლამისაა ახლიდან გადავწერო ხოლმეო პოსტიო, არ მინდა მე ეგეთი ცხოვრებაო და ბლოგის არქონასა და უკომენტარო ბლოგის ქონას შორის – ჯერჯერობით მეორეს ვარჩევო.

3. Dooce

დუსის, ანუ ჰიზერ არმსტრონგის შესახებ ვრცლად მიწერია აქ. მოკლედ – ეს არის ადამიანი, რომელიც წერს თავის პირად ცხოვრებაზე, შვილზე, ორ ძაღლზე და ქმარზე და არის იმდენად კითხვადი, რომ საშუალოდ რეკლამებისგან აკეთებს 40 000 მწვანეს თვეში.

რატომ მიყვარს:

მისი ბლოგი გენიალური მტკიცებულებაა იმისა, რომ აზრი არ აქვს რას წერ – მტავარია როგორ წერ!

როდის შევდივარ:

ამ ბოლო დროს რატომღაც ცოტა მომბეზრდა და შევდივარ კვირაში ერთხელ -  1 კვირით მისწრებს, ორსულადაა ისიც და ფოტოს დებს ხოლმე, მე კიდევ მუცელს ვაზომებ.

ქიშმიში:

მისი ქმარიც კომპიუტერშიკი გიკია და მის ქმარსაც ჰყავდა პირველი ცოლი. ძლივს გავიგე, რატომ ცხოვრობს ეს ქალი იუტაში – შტატში, რომელსაც თვითონაც ვერ იტანს. დედამისი, რომელიც Avon-ის დირექტორია, ანდერძიდან ამოშლით დაემუქრა, თუ სხვა შტატში გადავა და შვილიშვილებს მოწყვეტს. :D

4. Stuff White People Like

ბლოგი, რომელმაც საკმაოდ ცოტა ხანში მიიღო ვორდპრესის VIP ბლოგის სტატუსი და ვორდპრესმა წიგნიც კი გამოსცა მათთვის.

რატომ მიყვარს:

ამონარიდი ჩემივე ძველი პოსტიდან:
ესაა ბლოგი დღევანდელ საზოგადოებაზე, ერთი შეხედვით რასისტული, მაგრამ ტერმინი white მამენტ მთელი ხალხისთვის აქვთ მისადაგებული. გაშარჟებულია ყველაფერი, ყავის სიყვარულიდან დაწყებული – ამერიკელების მიერ ბარაკ ობამას სიყვარულით დამთავრებული.

როდის შევდივარ:

უსაქმურობისას.

5. Failblog

Lolcats-ების შემქმნელმა გარდა იმ იდიოტური კატების სურათებისა და დამახინჯებული ინგლისურისა, შექმნა failblog! როგორ აღვწერო, რა არის ფეილი – აზრზე არ ვარ. შედით, გადახედეთ, მიხვდებით!

როდის შევდივარ:

როდესაც რაიმე სასაცილოს ვეძებ.

6. Postsecret

ამ ბლოგზეც საკმარისი მაქვს ნაწერი, თუნდაც აქ.

ხალხი თავის საიდუმლოებების უგზავნის ავტორს თვითნაკეთი ატკრიტკებით. ისიც ყოველ კვირა დღეს ზოგს ბლოგზე დებს. კიდევ – წიგნად გამოსცემს.

რატომ მიყვარს:

სხვისი საიდუმლოებების ქექვა ასწორებს…

როდის შევდივარ:

კვირაში ერთხელ – იმიტომ, რომ კვირაში ერთხელ ახლდება.

ქიშმიში:

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან პოპულარული ბლოგია, მისი ავტორი არ დებს ზედ არანაირ რეკლამას. მხოლოდ და მხოლოდ ამ ბოლო დროს დაიწყო “ნდობის ტელეფონის” გაპიარება ყოველ კვირა [მაგ ნომერზე რეკავენ თვითმკვლელობა რომ უნდათ, აი ეგ ხალხი. სხვათა შორის, ძალიან გამიკვირდა, მაგრამ მსგავსი სერვისი საქართველოშიც არსებობს! გავიგებ და ნომერსაც დავდებ მერე. ]

7. Tema

არწიომი ლებედევი, სტუდია არტლებედევის სულის ჩამდგმელი, ფრიად ნიჭიერი, წარმატებული და ამის გამო თავშიავარდნილი ტრაკი (თავისი საქმის “ექიმი ჰაუსი” მოკლედ).

რატომ მიყვარს:

1. იმიტომ, რომ მაინტერესებს ვებდიზაინი.
2. იმიტომ, რომ, როგორც ყველა ქალს – მიყვარს თავშიავარდნილი ტრაკები. [აქ პოსტი, სადაც პირველად გავამხილე მისდამი სიყვარული]

როდის შევდივარ:

როცა მახსენდება.

ქიშმიში:

ყოველ პარასკევს დებს მის მეილზე მისული ძუძუების სურათებს.
მისი ბლოგი რუნეტში ყველაზე პოპულარულია, თუ არ ვცდები (ყოველ შემთხვევაში, livejournal-ზე სულ ტოპ-შია. აქვე აღვნიშნავ, რომ ვერ ვიტან ლაივჟურნალს და ვთვლი, რომ მაგასაც “ბლოგი” არ უნდა ერქვას!)

გუშინ სახალხო დამცველის ოფისში მედიაკლუბის მიერ მოწყობილი პირველი დისკუსია შედგა. სტუმარი – გიგი უგულავა. დანარჩენი ხალხი – ჟურნალისტები, ნგო-შნიკები, სტუდენტები და მე და კიბორგა XD რომელიც ალბათ ერთადერთია, ვინც ჩემთან ერთად იკაიფა ზოგადად ამ ცირკზე.

მერე ამ ყველაფრის ბლოგზე დაწერა მინდოდა და რაღაცნაირად ვერაფრით ჩამოვაყალიბე, ბოლოს წერილის დაწერა დავიწყე ია ანთაძისთვის და მოკლედ, იმ წერილს დავდებ აქ პირდაპირ:

= = = = = = = = =

გუშინდელი დღის თაობაზე მინდოდა შენთვის მოწერა, თავში დამილაგდა, კონკრეტულად რა არ მომეწონა გუშინ.

პირველ რიგში, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ რა მთავრობაცაა, ისაა ოპოზიცია, ის არიან ჟურნალისტები, იმიტომ რომ იგივეა “საზოგადოება” და ჯამში ყველა ერთმანეთს ვიმსახურებთ.

მე მაინც ვერ გავიგე, რა იყო და რა არის დღესაც მედიაკლუბის დაარსების მიზანი. და, როგორც დავასკვენი, ეს კარგად ვერც მედიაკლუბის დამაარსებლებმა გაიგეთ, იმიტომ რომ აშკარად სხვადასხვა შეფასება მიეცა გუშინდელ დღეს.

ვერ ვხვდები რატომ გვიხაროდა (ნუ, ჩემს თავსაც გავრევ აქ, თუმცა მე ამას გუშინვე ვერ ვხვდებოდი) ის, რომ უგულავას უკვე ათასჯერ, მილიონჯერ ნაკითხი კითხვები დაუსვეს, მილიონჯერ მონასმენი პასუხები გაიგონეს და ვაი ვაი, შეხედეთ, თურმე საეჭვოდ ბევრი წყალი დალია, ესე იგი ნერვიულობდა!

და მერე ბჭობა იმაზე, კომფორტულად იყო თუ არა. გუშინაც შევეცადე მეთქვა, ამას რაიმე კონკრეტული მნიშვნელობა ჰქონდა? და ვთქვათ კარგი, დავუშვათ, რომ “მიაყენეთ კედელთან” და დაიძაბა, წავა სახლში და სინდისის ქენჯნის გრძნობით მიხვდება, რომ “ბოროტი ძალების” მხარესაა და ან რაიმეს შეცვლის, ან პოლიტიკას დატოვებს და “უგულავას დიეტების” ბეჭდვას მიჰყოფს ხელს?

ჩემთვის გულუბრყვილო იდეალისტია ყველა ის ადამიანი, რომელმაც იცის, რომ მისი რაიმე საქციელით არაფერი შეიცვლება, მაგრამ მაინც ცდილობს რომ აკეთოს, აკეთოს გაურკვეველი მიზეზების გამო. მითუმეტეს მაშინ, როცა არის რესურსი, რომ იგივე ენერგია სხვა, უფრო რეალური შედეგის მომტან საქმეში ჩადოს.

ოპოზიციის სახე დღეს გია გაჩეჩილაძეა, რომელიც საკანში ხვრინავს და აქუბარდიაა, რომელზეც ლაპარაკიც არ მინდა, და “პოზიცია” ის ხალხია, ვინც 96%-ით მოვიყვანეთ და ბებიაჩემს და მის დაქალებს სააკაშვილის დანახვაზე ცრემლი სდიოდა – “ჩვენი ბიჭიო”, კადრში რომ გამოჩნდებოდა ხოლმე. 3+ წელი დასჭირდა იმის აღიარებას მათთვის, რომ ამ ზეკაცს და “ჩვენს ბიჭს” შეიძლება შეცდომები მოსდიოდეს. დღეს რომ ალასანია მოვიდეს პრეზიდენტად, ისიც პატარა მიშა იქნება. მითუმეტეს როცა საზოგადოებაში არის გამეფებული ეს “ოღონდ ეს წავიდეს და…” სინდრომი, რაც შევარდნაძის დროსაც იყო და რა მივიღეთ – აგერ კარგად ჩანს.

ჟურნალისტები? გუშინ დასმულ შეკითხვებზე მე და უჩას უკეთესი პასუხები გვაფიქრდებოდა, ვიდრე თავად უგულავას ჰქონდა, უადვილესი, გამოსაძვრომი, ყველასთვის ნაცნობი. და აბსოლუტურად თემის შეუსაბამო…

ცენზურაზე მოთქმა? ჰმ, იცი, გუშინ ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ჟურნალისტებს მოსწონთ ეს “დამიჭირე-არ დაგიჭერ”, მსხვერპლის როლს თამაშობენ. აი იმ ქალებივით, ვისაც ქმრები სცემენ, მაგრამ ისინი არ მიდიან სახლიდან, უბრალოდ იმიტომ, რომ არ იციან როგორ იცხოვრონ თავისუფლად, არ იციან როგორ იყვნენ დამოუკიდებლები და როგორ იარსებონ ტყაპუნის გარეშე. არადა იმდენი საშუალებაა, თუ მართლა გინდა, რომ აუდიტორიაზე გახვიდე – რომელსაც ვერ გაგიკონტროლებენ!

და ამ საშუალებების შესახებ 90% აზრზე არაა ან არ აინტერესებს, როგორც ვხედავ. “ფორუმები? ფჰჰჰ… ბლოგები რა არის საერთოდ. იუთუბი ისაა, პრიკოლებს რომ ტვირთავენ?” არადა როგორ მიაწვდენ ხმას საზოგადოებას, რომელსაც ჩამორჩი, საზოგადოებას, რომლის ენაც არ გესმის და შენ ვერ ლაპარაკობ მის ენაზე.

არა, იუთუბი ისაა, რასაც ამ თაობის ტელევიზიას უწოდებენ და იუთუბი ისაა, რამაც ობამას არჩევნები მოაგებინა. ალბათ გეცოდინება, რომ იუთუბიზე დებდა ხოლმე თავის გამოსვლებს. რამხელა აუდიტორია დაიპყრო წარმოიდგინე. ეს კარგად გათვლილი გზა იყო, ძირითადად ახალგაზრდობის ხმების და გულების მოსაგებად. და მერე რა მაგარია, პრეზიდენტობის კანდიდატს კომენტარი რომ შეგიძლია დაუტოვო მის ვიდეოზე, ეს ხომ მას შენნაირს ხდის, ხელშესახებს, დემოკრატიის იდეალური ილუზიაა იმჰო (ილუზია ცუდი გაგებით არა თან, იმიტომ რომ ყველანაირი დემოკრატია ილუზიაა, მაგრამ ეს კიდევ ცალკე თემაა).

ბლოგებზე კიდევ ჩავიციკლე – უბრალოდ ეს ის ადგილია, სადაც უფასოდ და ყოველგვარი ზედმეტი ცოდნის გარეშე შეგიძლია ვებსაიტი გააკეთო და ნებისმიერმა ნახოს.

ცენზურაა? არ გბეჭდავენ? გააკეთე ბლოგი! საეთერო დროს არ გითმობენ? – დადე თუნდაც იუთუბზე. რამხელა აუდიტორიაა, თან ზუსტად ის აუდიტორია, რაც წესით ნებისმიერ გონიერ ჟურნალისტს უნდა უნდოდეს.

თაზომ, შენმა სტუდენტმა, ძალიან კარგი კომენტარი დამიტოვა – ბლოგზე ვეჩვევი წერასო და თავისუფლებასო, და კი, დარწმუნებული ვარ, რომ ადამიანი, რომელიც მიჩვეულია აზრის თავისუფლად გამოხატვას, არ დანებდება ცენზურას – იმიტომ რომ ამ აზრის გამოხატვის სხვა ხერხებს მონახავს, ცენზურისგან თავისუფალს. ჩემთვის თაზო ბევრად უფრო კარგი ჟურნალისტია, ვიდრე გუშინ დარბაზში შეკრებილთა დიდი ნაწილი, იმიტომ, რომ ის მოწამლული არ არის და არც მოწამლულ წყალს სვამს, იმიტომ, რომ იცის – სუფთაც არსებობს.

პრესა.ჯი გეცოდინება. იცი რა მდარე ხარისხის რამეა? ერთი ჟურნალისტი განსაკუთრებით ცირკია, მთელი მისი სტატიები ძირითადად ფორუმიდან დაკოპირებული სხვისი პოსტებია “აი შენ გენაცვალე!”- ტიპის კომენტარებითურთ. მაგრამ დღეს მაგაზე პოპულარული ‘ოპოზიციური’ ინტერნეტ-გამოცემა მე არ ვიცი. რატომ არ გააკეთებენ ეს ‘გულანთებული’ ჟურნალისტები რაიმე მსგავსს? ახლა შევამოწმე – დღეში საშუალოდ 6000-მდე უნიკალური მომხმარებელი შედის თურმე, 20 000-ზე მეტი კლიკი. ქართული ენის მცოდნე ადამიანები – რომლებიც კითხულობენ, კიდევ სხვა ინფორმაციებსაც კითხულობენ და მათი უმეტესობა აზროვნებს, ნუ ყოველ შემთხვევაში ჩანასახი მაინც არის აზროვნების – მეტი აუდიტორია რაღა გინდათ?

ახლა გადავამოწმე მიახლოებითი სტატისტიკა საქართველოში ინტერნეტის მომხმარებლებისა. 2000-დან 2008 წლამდე ამ რიცხვმა 1 700%-იანი (!!) ზრდა განიცადა. უახლოეს წლებში კიდევ მეტი იქნება, იმიტომ, რომ ინტერნეტი უფრო ხელმისაწვდომი, იაფი და ცხოვრებისთვის აუცილებელი ხდება და თქვენ კიდევ ეს ტერიტორია აბსოლუტურად აუთვისებელი გრჩებათ: http://www.internetworldstats.com/stats3.htm

360,000 Internet users as of Mar/08, 7.8 % penetration.

მაგრამ არა… მერე ტანჯულის იარლიყი ვის ჰქონდეს, მერე ვის უხაროდეს უაზრო, ვითომ ჩამჭრელი შეკითხვების დასმა უგულავასთვის და მისი ფეხის ფეხზე გადადების გამარჯვებად ჩათვლა. და ვინ იყოს ისე გაბოროტებული, რომ დადებითსაც არ ხედავდეს, რაც მოხდა თუნდაც განათლების სისტემაში. ჩემთვის ცდება ყველა ადამიანი, რომელიც ყველაფერს ცალმხრივად აფასებს, იმიტომ, რომ მედალს სინამდვილეში ორზე მეტი მხარე აქვს. ხელისუფლებას აკრიტიკებენ, რომ კრიტიკას არ იღებთო – პარდონ ზა კალამბურ – მაგრამ თავად არიან კრიტიკის მიმღებები?

ალბათ მკითხავ, რა უნდა გავაკეთოთ აბაო. მე არ ვიცი, ყოველშემთხვევაში ის არა, რაც ახლა ხდება. პირველ რიგში, საზოგადოება უნდა გამოიზარდოს, მოკლედ, თევზაობა უნდა ვისწავლოთ, რომ მერე თვითონ ავირჩიოთ, კალმახი გვინდა სადილად თუ ორაგული. შენ არ უნდა ეუბნებოდე, კალმახი ხიხია, ორაგული აირჩიეო. იმიტომ, რომ შენი აზრიც არაა ჭეშმარიტება. ეს გამოზრდილი საზოგადოება თუ ისევ კალმახს აირჩევს, ველლ, საზოგადოების არჩევანი იქნება და მორჩა, მაქსიმალური დემოკრატია ალბათ, რაც შეიძლება მიღწეულ იქნეს – დღეს მითუმეტეს.

ჩემთვის აბსოლუტურად არ აქვს აზრი პოლიტიკას, იმიტომ, რომ მე მესმის – ეს პოლიტიკაა, ყველა ქვეყანაში ასე ხდება პიარიც, პროპაგანდაც და აზრი არ აქვს ჯუმბერი იქნება სათავეში თუ ნათელა. იმაზე აღშფოთება, რომ “მაგან რაღაც საეჭვოდ ბევრი იცის პიარზე…” – ჰაჰ! რა თქმა უნდა, იცის – მეც კი ვიცი უამრავი მეთოდი ბლოგის პოპულარიზაციისა და მდიეთ ახლა და არკვიეთ, რატომ შემოდის ბლოგზე ხალხი, იმიტომ, რომ რამედ ღირს ეს ბლოგი, თუ უბრალოდ კარგი ტექნიკა მაქვს რეკლამის? როგორ შეიძლება პოლიტიკოსი დაადანაშაულო პიარის ტექნიკების ცოდნაში? ეს ხომ ისაა, რაც ამ ადამიანს, როგორც პოლიტიკოსს – ხდის პოლიტიკოსად? [აქ ისევ პოლემიკა პროპაგანდასა და პიარს შორის, რომელიც მე პირადად არ მაინტერესებს, იმიტომ, რომ თუნდაც იმ პრეზენტაციაში ჩამოთვლილი ყველა პუნქტი შეესაბამება განსაზღვრება “პიარს” და ნებისმიერ პრ-სახელმძღვანელოში შეიძლება მათი ნახვა].

მოკლედ რომ დავასკვნა, პოლიტიკოსების კედელთან მიყენება – ეს თუა მიზანი, ვაშა ვაშა, მოიფხანეთ გული, დაიკმაყოფილეთ თავმოყვარეობა, თვითშეფასება თუ რაც არის. რაიმე რეალურის კეთება თუ გინდათ კიდევ – უპოვეთ პულსი დღევანდელ საზოგადოებას და იმას “უმკურნალეთ”. არის გზები, რომელთა დანახვა არ გინდათ და მოძებნა გეზარებათ, ეს მაინც – მთავრობის ბრალი ნაღდად არაა.

და ბოლოს – ამ წერილში ნაწერი ყველაფერი ჩემი პირადი, სუბიექტური, ღრმაააადსუბიექტური, ზესუბიექტური აზრია და მას ერთადერთ არსებულ ჭეშმარიტებად არ მივიჩნევ. : )

ძლივს გვეღირსა და დღეს ჩაგვერთო ინტერნეტი… იმისათვის, რომ 15 წუთში გათიშულიყო გადაუხდელობის გამო. მოკლედ, დილა, რა თქმა უნდა, ლანძღვა-გინებით დაიწყო. მერე გადავადება გავაკეთებინეთ და თან ყური მოვკარით, რომ გლობალურ ერთთვიან გადავადებას გააკეთებენ ალბათ (იმედია).

ისე მოწყვეტილად ვგრძნობ თავს ყველაფრისგან. ჯერ სანამ დაგეწევით ბლოგებზე, ფორუმებზე და ა.შ.

ჩემი და კიბორგას ბოლო რამდენიმე დღის ცხოვრებიდან გამომდინარე, დაახლოებით მაინც გავიგე, რას აკეთებდნენ ადამიანები ინტერნეტის გარეშე ბევრი ბევრი წლების წინ:

- ჰქონდათ სექსი.

- თამაშობდნენ warhammer-ს (ან აწარმოებდნენ ომებს უსაქმურობისგან).

- წერდნენ ათასშვიდას უაზრო პროგრამას რობოტებზე ან პროგრამას, რომელიც აწივლდებოდა ინტერნეტის ჩართვისას.

- კითხულობდნენ მეტს.

- ჩხუბობდნენ მეტს.

- ეძინათ მეტი.

- ჭამდნენ მეტს.

- სახლს ალაგებდნენ უფრო ხშირად. და დაჟე ჭურჭელს რეცხავდნენ ყოველ დღე!

- “ხერხი V”-ს გამოსვლის შესახებ იგებდნენ მთელი ერთი კვირით გვიან.