კიბორგას ფორუმიდან ვიცნობდი და არაფორუმულად მეზიზღებოდა.

ყველაფერი იქიდან დაიწყო, რომ რატომღაც ჩემი შებმა გადაწყვიტა, თან ძალიან არასწორი მეთოდებით. ჯერ ამაზე მომეშალა ნერვები – “პუნქწიკი” მაქვს ცოლიან კაცებთან დაკავშირებით (მაშინ ცოლი ჰყავდა), არასდროს, არასდროს გამომიჩენია ინიციატივა ცოლიანთან მე თვითონ და საშინლად მაღიზიანებდა, როდესაც აქტიურობდნენ თავად.

კიბორგას მიერ “ინიციატივის გამოჩენა” არ იცით თქვენ კიდევ, რას ნიშნავს! დღეში 7-8-ჯერ მირეკავდა სხვადასხვა იდიოტური მიზეზით:  “კისი, ჩემი იმეილი შეამოწმე რა, პაროლი “კაპიტან1928387″; “თუ შეიძლება ფორუმზე შედი ჩემი ნიკით, პიემი უნდა მომსვლოდა, წამიკითხე და წაშალე – არ მინდა, რომ ჩემმა ცოლმა ნახოს.” თან ყოველ მომდევნო დღეს პაროლი შეცვლილი ჰქონდა ხოლმე.

დღემდე გაოგნებული ვარ და ვეკითხები, რატომ ეგონა განსაკუთრებით აი ამ ბოლო ფრაზების მსგავსი თხოვნებისას, რომ ერთ ქალს მაინც დედამიწაზე ამით დააინტერესებდა.

მაგრად ნერვებზე მშლიდა მისი უაზროდ გრძელი პოსტები. მახსოვს ერთი თემა იყო ფორუმზე, “მოგწონთ თუ არა საკუთარი სხეული”. ყველა პოსტავს “კი, მომწონს” ან “არა, არ მომწონს”. მოდის კიბორგა და აცხობს უზარმაზარ პოსტს ყოველი საკუთარი ნაკვთისა და კიდურისადმი დამოკიდებულების აღწერით, მერე ფილოსოფიით  ზოგადად სხეულის თემაზე, შიგადაშიგ სტრაიკბოლის, ომისა და რაგბის ხსენებით – მოკლედ, ერთხელ მაინც თუ წაგიკითხავთ მისი პოსტი,  ადვილად შეძლებთ წარმოიდგინოთ.

იმ პერიოდში ფორუმზე “სერიალის”  წერა დავიწყე, “ერეგენუსი” ერქვა – ფორუმზე მომხდარ ამბებს ვაშარჟებდი. ბოლოს, როცა კიბორგ-მაკლაუდის სახელის ხსენებაზეც კი გულისრევის იმიტაციას ვაკეთებდი, ავდექი და “ერეგენუსის” ერთი თავი ავტომატური რეკვის რეჟიმში მყოფ რობოტ ციბორგს დავუთმე, რომელსაც ნებისმიერი მდედრის დანახვაზე თავზე ანტენა ეზრდებოდა.

“ერეგენუსმა” გაჭრა და იმის შემდეგ კიბორგა ერთი წლით გაუჩინარდა ჩემი ცხოვრებიდან.

ერთი წლის შემდეგ კი თავად დავუკავშირდი. აზრზე არ ვარ რატომ. სახლიდან წამოსული ვიყავი, მეგობართან ვცხოვრობდი, ჩემი იმ დროისთვის ყველაზე ხანგრძლივი ურთიერთობა დასრულებული იყო და ერთხელაც უბრალოდ მივწერე.

იმ დროს ამერიკაში ცხოვრობდა და 5-6 წლის შემდეგ აპირებდა ჩამოსვლას. პირველი წერილიდან ერთი კვირის შემდეგ “5-6 წელი” რამდენიმე თვედ იქცა, საბოლოოდ კი ზუსტად ერთ თვეში, 8 აგვისტოს – თბილისისკენ მომავალ თვითმფრინავში იჯდა, მე კი აეროპორტში ველოდი. ერთად გადავედით საცხოვრებლად.

რა თქმა უნდა, დღემდე უარყოფს, რომ ჩემ გამო ჩამოვიდა. ამაზე სულ მეცინება და ვეუბნები, რომ მჯერა – მე არაფერ შუაში ვიყავი.

08.08.08

ომზე, აფხაზეთზე, სამაჩაბლოზე, რუსეთზე, საქართველოზე უამრავჯერ გვისაუბრია და გვიკამათია.

მე ვფიქრობდი, რომ საჭირო არ იყო ომი, მეკიდა რა ერქმეოდა ქვეყანას, სადაც ვცხოვრობდი და თუ მაინც და მაინც – XXI საუკუნეში ფიზიკური ძალით რაიმეს მოგვარება აბსურდად მიმაჩნდა.

კიბორგას აბსოლუტურად განსხვავებული მოსაზრება ჰქონდა ამ საკითხზე და დარწმუნებული იყო, რომ ოდესმე [და იმედი ჰქონდა, რომ მალე] იომებდა აფხაზეთისთვის. ისევე, როგორც იომებდა ყველა მის წარმოდგენაში.

სულ მაინტერესებს, სამხედრო თემატიკა რადგან იზიდავდა, იმიტომ ფიქრობდა დაკარგულ ტერიტორიებზე ამდენს თუ პირიქით, აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს ყოველდღიური გახსენება უბიძგებდა იმისკენ, რომ მილიტარიზმი მისი ჰობი ყოფილიყო და შეექმნა საქართველოში პირველი აირსოფტის (სტრაიკბოლის) კლუბი, სადაც “ვარჯიშობდა” ომისთვის ან ინაზღაურებდა ამ სურვილს.

ამიტომ არ გამიკვირდა 8 აგვისტოს ჩანთა რომ მოიკიდა და გორისკენ წავიდა. უფრო გამიკვირდებოდა, რომ არ წასულიყო. გამიკვირდებოდა უარყოფითად. ამიტომ არც ერთი სიტყვით არ შევწინააღმდეგებივარ. მარტო ბავშვის გაკეთებას ვთხოვდი წასვლის წინ.

მეშინოდა, რომ მოკვდებოდა? – არა, იმიტომ, რომ სიკვდილის შანსი ყველგან ერთი და იგივეა, იქ კი ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც უნდოდა.

უფრო მეტად იმას განვიცდიდი, თუ მოკვდება, უაზროდ არ მოკვდეს-მეთქი. “აზრი” მაინც და მაინც ომში გამარჯვება არ არის. რომ მიდიხარ შენთვის, უცებ ბაც, ბომბა და იჟუჟება ნახევარი ქალაქი – აი ესაა ომში უაზროდ სიკვდილი.

თან დარწმუნებული ვიყავი, რომ ამდენი წლის სტრაიკბოლის გამოცდილება იმაში მაინც დაეხმარებოდა, რომ ღიაზე ბოდიალს არ დაიწყებდა და რამეს შეეფარებოდა ხოლმე [ამაში მწარედ შევცდი, დღემდე ვეკაიფები მაგაზე, როგორ მიტასაობდა მარტო გზაზე და როგორ ჩაუწუილა ტყვიამ. მერე კი იკადრა გადასკუპება ბუჩქებში].

იმ დღეებში ყველა შემზიზღდა, ყველა მამაკაცი, ვინც იქ არ წავიდა.

სულ ფორუმზე ვიჯექი და ბლოგს ვანახლებდი ინფორმაციის მიღებისთანავე. და თან ყველა მეზიზღებოდა.

კაცები, რომლებიც იმპოტენტებივით იჯდნენ და იგინებოდნენ ტელევიზორის მისამართით, ფორუმებზე, ქუჩებში ბირჟებზე.

მეზიზღებოდნენ ეს კაცები, რომლებმაც ხელები დაიბანეს და ყველაზე მეტად მეზიზღებოდნენ კაცები, რომლებიც ცოლებსა და დედებს ამოეფარნენ – აი ის ტიპები, წასვლა რომ უნდოდათ ვითომ და დედა რომ გადაუდგა კარებში ან ცოლმა რომ გაიგიჟა თავი და ბავშვები ტირილით რომ გასკდნენ.

ვბრაზობდი, როგორ ვერ ხვდებოდნენ ეს ქალები, რომ იმ წამს თავიანთ მამაკაცებში კაცობა დამარხეს. და როგორ ვერ ხვდებოდნენ კაცები, რა მნიშვნელოვანი მომენტი იყო ეს მათს ცხოვრებაში.

არა, მნიშვნელოვანი იმიტომ არა, რომ სამშობლო გადავარჩინოთ და გულზე ხელების ბრაგუნი. საკუთარი ცხოვრებისთვის, თვითშეფასებისთვის მნიშვნელოვანი.

08.08.09

ახლა ვზივარ, გვერდით კომპზე კიბორგა რაღაც დებილურ ფილმს უყურებს. ჩვენს შორის კალიასკა დგას, სადაც ვილი წევს და სძინავს [ამ მომენტში, პოსტის დაფაბლიშების წინ - უკვე ღვიძავს და ჭაჭყანებს].

ორი წლის წინანდელი 8 აგვისტო რომ არა, მე და კიბორგა არ ვიქნებოდით ამ ოთახში ერთად.

შარშანდელი 8 აგვისტო რომ არა, ვილი არ იარსებებდა. ან დაშორებულები ვიქნებოდით უკვე ან კიბორგა არ შეიცვლიდა დამოკიდებულებას და არ დათანხმდებოდა ბავშვის გაჩენას. ამასაც უარყოფს, მაგრამ იმ სამმა თუ ოთხმა დღემ, რაც ომში იყო, ბევრი რამე გადააფასებინა.

ის მამაკაცები, ვინც მეზიზღებოდნენ, აღარ მეზიზღებიან. მხოლოდ მეცოდებიან ცოტათი. და ის ქალებიც. ჰო, ქალები მაგრად მეცოდებიან – რომ არ იციან რა შეგრძნებაა ცხოვრობდე გმირის გვერდით.

არაა აუცილებელი ვინმემ მედლები დაჰკიდოს, მე ხომ ვიცი, ჩემთვის ხომ გმირია.

ბევრი საკაიფო რამე იყო ყუთში, მათ შორის – სიცხის საზომი სოსკა (მაგარი იდეაა). მაგრამ ყველაზე მთავარი რასაც ველოდი – იყო კენგურუ [ვინც არ იცის - კენგურუ არის წინ დასაკიდებელი ჩანთასავით, სადაც სვამ ბავშვს და დადიხარ რამდენსაც გინდა და აკეთებ რასაც გინდა, იმიტომ, რომ ხელები თავისუფალი გაქვს].

ფერითაც აღვფრთოვანდი, კიბორგას ყველა ტანსაცმელს მოუხდება, ისეთი მილიტარი ქვიშისფერია.  გადავწყვიტე, დამეტესტა და მეგრძნობინებინა კიბორგასთვის, რაოდენ დიდია სხვაობა ხელით ბავშვის ტარებასა და მის კენგურუში ტარებას შორის. თან წარმოვიდგინე, რა საყვარლები იქნებოდნენ ასე ქუჩაში მოსიარულენი, გამვლელი გოგოშკების ოვაციებიც კი ჩამესმა ყურში, მაგრამ კიბორგამ უცებ დაანგრია ჩემი ოცნებები  – გააპროტესტა, დრო მჭირდება ამ აზრთან შესაგუებლადო და ნახევარი საათი “გაიკეთე-არ გავიკეთებ”-ში გავატარეთ.

ოჰ, ეს კაცები!

[ამ პოსტის წერისას ვიაზრებ იმის საშიშროებას, რომ კიბორგამ აღარც სცადოს კენგურუს გაკეთება, უკვე დაწერილია ბლოგზე და.]

[კიბორგ, სტუკა სტუკა, შენ ვეღარ შეძლებ აღარ სცადო კენგურუს გაკეთება, იმიტომ, რომ მე ესეც დავწერე.]

კარგი, ჩემზეც დავწერ.

ტექნიკასთან ფრიად მეგობრული დამოკიდებულება მაქვს. კომპიუტერთან მუშაობა ვიცი, მობილურებში უცებ ვერკვევი, სარეცხი მანქანა, სამზარეულოს კომბაინი და მისთანები უსიტყვოდ მემორჩილებიან.

თუმცა არის ერთი თბილისში მეტად გავრცელებული რამ, რომელსაც ვერ ვეკარები, მიუხედავად იმისა, რომ ბებოებიც კი კარგად ერკვევიან, როგორც ჩანს, იმიტომ, რომ ბევრჯერ დამინახავს, როგორ რიცხავენ იქიდან ფულს.

ცხოვრებაში არასდროს, არასდროს მისარგებლია თანხის გადასარიცხი აპარატებით [ე.წ. OSMP].

კიბორგას Guest Post. პირველი ნაწილი: Gay People, Part I.
მეორე ნაწილი: Gay People, Part II.

ნუ იასნია ეს ერთ დღეში არ მოხდა, მანამდე მოვხვდი ტობისთან სახლში, რომელიც თავის ბფ-თან ერთად ცხოვრობდა და ტამ ტვალეტში რო შევედი და კრუგომ რაღაც პლეიბოის ანალოგი გეი ჟურნალები რო ეყარა, და ნუ აშკარად გეი სახლი რო იყო (“გეი კლასიკა”: ბინა კედლების გარეშე, ანუ ბევრი ბოძები და შავი შპალერი, ბევრი რბილი ზედაპირები, ყველაფერი უბრანო “გალოკილობის” დონეზე და ბევრი “საინტერესო” და ლამაზი “მინიატურები”, წიპა პატარა ქანდაკებები “ზიმბაბვედან”, რაღაც პატარა “ლა საკალელია” ნივთები  და ა.შ.) და ნუ არადა ჩვეულებრივი და დაჟე მაგარი ტიპია ტობი, 42 წლის ბრიტანელი, რომელიც დღემდე ცხოვრობს და ცხოვრება უხარია, 42 წლის ასაკშიც რაგბს თამაშობს (ბავშობიდან) და მოედანზე(უკვე სერიოზულ თამაშებზე) ჩემზე უფრო აგრესიულად, ძლიერად და სასტიკად თამაშობდა, 42 წლის მეორე ხაზელი მოკლედ… ურთიერთობაში ძალიან ჩვეულებრივი, ბევრი გვილაპარაკია ყველაფერზე, ტამ პოლიტიკაზე, ადვოკატია, რაღაცეები გაგვირჩევია, აგერ ომის მერე მთავაზობდა თუ გინდა წამოდი აქეთო გაგიჩალიჩებ ვიზასო და ა.შ. – ჩვეულებრივი ჯიგარი როჟაა, ყველანაირი გამოხტომების გარეშე, პროსტო ნუ სახლში რო მიხვალ – ხვდები რო მისი პირადი ცხოვრება თემატურად იგივენაირია როგორც შენი – ყავს მუდმივი პარტნიორი, ცოლი სჩიტაი, აქვს იგივე პრობლემები – ვინ ამოიტანს საჭმელს, რატო ყრია იატაკზე ნასკები და ა.შ. პროსტო მისი პარტნიორიც მამრია რა…

კიდე ერთი ატკრავენიე იყო ჯეიმსი, მარა ეს ცოტა მანამდე, მოკლედ ფილის 7 კაცაზე რო მივდიოდით მანქანებში განაწილებისას ჩვენ მანქანაში (მე, ის კეანუ, ტობი(რულზე), ტონი(გუნდის მენეჯერი და 8 ნომერი) და…) აღმოჩნდა ვინმე ჯეიმსი, ეგეთი მეტრ-პიისატ კლიენტი, გრძელი თმებით, ცანცარა და ცუნდრუკა იმენნა აი ყველაზე საზიზღარი პიდარასტი რაც შეიძლება წარმოიდგინო, აი იმენნა რაღაც… სუ რო ტრინგიცებს, ლაპარაკობს ტანგებზე და ჭორაობს რაღაც საჭორიკანო თემებზე და აი ჩისტა აი პიდარასტი როგორიც წარმოუდგენია ყველას ეგეთი როჟა რა, “უიმეე” გეი კლიენტი.

მანამდე ვარჯიშებზე არ მოსულა, მარტო ფილიში წამოვიდა ჩემპზე (ზაფხულში ვარჯიშები იყო 7-კაცასთვის, მერე სექტებმრიდან იწყებოდა უკვე 15-კაცა ჩემპიონატი და ძირითადი გუნდი მერე დაიწყებდა ვარჯიშებს, ეხლა კიდე დადიოდნენ ასობენნი ენთუზიაზისტები ვისაც 7 კაცასთვის ვარჯიში და მონაწილეობა უნდოდათ) – მოკლედ მთელი გზა ვფიქრობდი რო ვიცი რატო ვერ ვიტან გეიებს.

ჩავედით ჩემპზე, ნუ იწყება თამაში, ყველა ვემზადებით რამე მორალურად, ჩვეულებრივი საჩემპიონატო თამაში ამერიკის მეორე ლიგაში, 7 კაცა, ჩვეულებრივი დალეწვა და დახოცვა რა. ეს ჯეიმსი ცუღლუტობს ისევ რაღაცას, ყველას ბუკვალნა @!@-ზე ახტება (წიპა ვიღაცა წამოგორდა, ეს მივიდა კალთაში ჩაუჯდა და ეტინგიცება რაღაცას…)… ხოდა მოკლედ ჯეიმს შენ იწყებ კრაიზეო… ადგა ჯეიმსი იმ ტიპის კალთიდან (კსტაი ის ტიპი იყო “native American” როჟა, ანუ ინდიელი, ეგეთი ჩაფსკვნილი, როჟაზე რო შეხედავდი უმაგა გეგონებოდა… გეი…) შეიკრა ჯეიმსმა კიკინა… ჩაიცვა ბუცები… შემოვიდა მოედანზე და…

მერე პაატა კაიფობდა – ეტყობა მაგას თავისი ბოიფრენდი ისე ხმარობს რო მოედანზე ინაზღაურებს აგრესიასო…

ტიპი ომობდა მოედანზე… ნაღდად მცხვენოდა რო მე სტრეითი ვარ და ეგ პიდარასტია… ნუ ანუ იქ ყველა გეი იყო ჩემ გუნდში ხო, უმეტესობა წნყარი მშვიდი გეები, ხელს რო არავის არ უშლიან თავისი გეობით, ჩვეულებრივი ადამიანები რა, ერთადერთი ეგ კლიენტი იყო იმენნა ვის გამოც მოედნის გარეთ ჩვენ გუნდს ეტყობოდა რო გეი გუნდია, და მოედანზე… მოწინააღმდეგის სტრეით გუნდი ჩანდა გეი გუნდათ იმასთან შედარებით… ვიმეორებ – მეტრა ნახევარი სიმაღლეში, კიკინიანი, შეღებილ თმიანი ტიპი… ხოცავდა იმენნა ხალხს, ზახვატი არ გაუმაზია, კონტაქტები, გადაყრები, ღრიალი, გუნდელების დუხის წამოწევა გაშვებული ზანოსის მერე, დაკიდებულზე ავარდნა და ბურთზე ახტომა, გაქცეულის ბოლომდე დევნა(კრაიზე იყო), და ეს ყველაფერი აბსოლიტური აგრესიით, მობილიზებულობით და ყველაფრით…

მარა მე მაინც შემდეგ დებულებაზე ვრჩები:

არსებობენ ტინგიცა სლიკინა სირისტიანი ადამიანები რომელიც გინდა სტრეითი იყოს, გინდა გეი და რაც მთავარია გინდა ქალი – მეზიზღება და მეზარება, პროსტო ეგეთი გეი როჟები კიდე ცდილობენ გამოჩნდნენ და რო ცემს ხან ვინ ხან ვინ – გეიობას აბრალებენ და კიდე ცდილობენ რო “ეპოტაჟურები დარჩენ” (როცა სტრეით ეგეთ სირისტიანს რო ცემენ, მერე ან გეი ხდება, ან გონზე მოდის, ან სახლიდან ვერ გამოდის და ნაკლებად გვხვდება თვალებში). ხოდა თუ ადამიანი ეგეთია ცხოვრებაში და ნუ მოედანზე გარდაიქმნება – ეტა ნი აპრავდანიე, იყოს ცხოვრებაშიც ნორმალური დალაგებული ადმიანი. თუ არა და პროსტო გულის ამრევია… იმჰო გეიებმა თვითონ უნდა დახოცონ ეგეთი გეები, იმიტო რო წყნარი ნორმალური ადამიანი გეი, არ დახტის, არ გეჩრება თვალში და თვალში გეჩრება ეგეთი პიდარმონი სიფათი და იასნია რო მერე გეები გგონია ეგეთი ტიპები პაგალოვნა…

და არსებობენ ჩვეულებრივი წყნარი ადამიანები, რომლებიც ცხოვრობენ თავის ცხოვრებით, არიან თავიანთი საკუთარი პიროვნებები, აქვთ თავიანთი ინტრესები და მიღწევები რის გამოც არიან საინტერესო ადამიანები და პლიუს აქვთ თავიანთი პირადი ცხოვრება და ვის ვინ უყვარს – ჩემი საქმე არ არის, ნუ ასევე ეზ ლონგ ეზ ცხვირში არ მთხრიან თავიანთ პირად ცხოვრებას(აქვე ატზავუს Toto-ს კომენტარზე და ავღნიშნავ რო მიუხედავად ამდენი ხანი გეების გვერდი გვერდ ცხოვრებისა არასოდეს არ მინახავს გეების ზასაობა ლაივში – ანუ პირადი ცხოვრების ცხვირში ჩაჩრის ამბავში რა, ის რო ქუჩაში კაცის და ქალის ზასაობა მიღებულია – ისიც კი სიახლეა პრინციპში და ნი ნადა ნამ პაკა გეების ზასაობა ქუჩაში… იასნა ხდება “იქ, იმ ქვეყნებში” მარა ყოველ შემთხვევაში გუნდში, გეებს რომლებმაც… მე ასე ვიტყოდი მართლა ცადეს ყოფილიყვნენ ადამიანები როგორც ადამიანები და არა “გეები როგორც ცალკე კასტა” – ესმოდათ რო ნი ნადა პორწიწ ტო ჩტო დასწიგნუტა… )

მოკლედ საბოლოოდ გეიებში ზუსტად ეს არი ნერვებზე მომშლელი – რო ცდილობენ საკუთარი თავის დამკვიდრებას – საკუთარი გეობით, არა იმითი რას წარმოადგენენ, ან რას ფიქრობენ, ან რას აკეთებენ, ან რა შეუძლიათ, არამედ იმითი რო გეები არიან. ეს ტინგიცობა, ტაკი მასხარაობა, ზედმეტი უსი-პუსი-მუსი იქ სადაც საჭირო არ არი და არანაირი მოთხოვნილება არ არსებობს…

ზუსტად ამიტო ნერვებზე არ მშლის ტობი, რომელიც ჩემი მეგობარია, არ მშლის ნერვებზე სტივი, რომელთანაც აღარ მაქ კონტაქტი, არ მშლის ნერვებზე რამდენიმე ქართველი გეი რომელზეც უბრალოდ ვიცი რო გეია და ვსიო. და “პაკო” იმჰო ყველას შლის ნერვებზე, გინდა გეის და გინდა სტრეითს…

როგორ გახდა ტობი ტობი? – მე ეჭვი მაქ რო ოდესღაც ტობიც ატუნტრუცებული სირისტიანი გეი იყო, ან იქნებ არც, იქნებ ჯერ რაგბისტი იყო და მერე გეი გახდა და სამუდამოდ შეინარჩუნა საკმარისი თვითდაჯრებულობა და სიმშვიდე იმისთვის რო რაღაც… ის რასაც “სტრეითები” ლაწირაკულ-მოქცევას ეძახიან ის არ დაეწყო… ნებისმიერ შემთხვევაში ტობი დღეს, მაშინ როცა მე მას ვიცნობ და ვსიმპატიზირებ როგორც კარგ ადამიანს, არის ძალიან წარმატებული 42 (უკვე 43) წლის იურისტი, ნუ თანაპარტნიორია რა ერთ-ერთი საადვოკატო კანტორის და ზანიმაეცცა ისეთი დიდი საქმეებით როგორიც არი ტამ ვორნერ-ბრაზერსის საჩივრები (ამაზე ყვებოდა ხოლმე ვხოხავდით, როგორ ჩივის ხალხი ტამ bugs bunny -ის გამოგონებაზე და რითი ამტკიცებენ თავიანთ ავტორობას და ა.შ.) – არის ნიუ-იორკში რაგბის გუნდის ერთ-ერთი თანაორგანიზატორი, დგას მეორე სხვატკაში მეორე ხაზში, ან 8-ზე, ჩვეულებრივად ცხოვრობს და უხარია რო ცხოვრობს, ყავს BF-ი რომელთანაც ერთად ცხოვრობს უკვე ბევრი წლებია. ნუ “ნამდვილი ქართველებისთვის”: ყავს 3 მანქანა(რაღაცა პორშე რომელიც არ მინახავს და ზუსტად მოდელი არ ვიცი, სხვა მანქანებიდან გამომდინარე ოჩინ ვაზმოჟნა რო კაიენი, BMW X5 და რაღაცა ინფინიტის ასევე ჯიპი თბილისში რო ყრია ეგეთები…), აქვს უზარმაზარი ბინა down town-ში. მოკლედ იდეალური სასიძოა ჩვენებური გაგებით… :დ

სინამდვილეში გეი-ტოლერანტულობის კვანძი იმ ისტორიაში იმალება რომელიც მოვყევი.

კაცების უმეტესობა მეგობრობას განიხილავს პირველ რიგში სანდოობის, საყრდენობის და ურთიერთ მხარდაჭერის პრინციპიდან. კი ურთიერთ გაგება, საერთო ინტერესები და ა.შ. ძალიან მნიშვნელოვანია ხანგრძლივი მეგობრობის შესანარჩუნებლად, მარა ხშირად ამ საერთო ინტერესების და სფეროების დაკარგვის შემდეგაც – მამრები მაინც რჩებიან მეგორებად იმენნა ურთიერთ დაყრდნობის და მხარ დაჭერის საფუძვლებზე.

კი ამ ნდობა/დაყრდნობაში – ძალიან მნიშვნელოვანი დოზა უკავია ექსტრემალურ სიტუაციებში თავდადების და “არ დაზადვნის” საჭიროებას. ანუ კაცები ერთმანეთს ყოველთვის აზომებენ საბოლოო ჯამში ჩხუბით(ანუ ეს მანქანების მატორების ზომა, ფულის რაოდენობა და სახლების ქალაქის ცენტრისკენ განლაგება მაინც მხოლოდ რაზაგრევია ხოლმე…), მესმის რო ზოგადად დაზომება და წემ ბოლე მუშტებით დაზომება, პირველ ყოფილი და “ფუ რა დონეა” მარა ასეა – მაშინ სექსიც, მათ შორის ბავშვის კეთებაც, პირველ ყოფილი და “ფუ რა დონეა”, სექსუალური მიმზიდველობაც, ჭამაც, ფეხით სიარულიც – ყველაფერი პირველ ყოფილია და არ უნდა გვეკადრებოდეს… მარა სინამდვილეში – ასწორებს, ასწორებს სექსიც, ასწორებს ჭამაც, ასწორებს ძილიც (რომელიც ასევე არქაიზმია…), ასწორებს ფეხის თითების ქონაც და კი – კაცებს უსწორდებათ ჩხუბი… უფრო სწორად “ჩაგვრა” (და ვეჭვობ რაც მეტია ქალების “თანასწორ უფლებიანობა” კაცები ამ ჩაგვრას უფრო მეტად გადაიტანენ ერტმანეთზე, ანუ სხვანაირად რო მოვატრიალოთ – ყველა ქალი რო დაჩმორებულად “აძლევდეს” თავის კაცს მუდმივად და ბეზატკაზნა(და იმენნა დაჩმორება მთავარია მანდ) – ომები არ იქნებოდა… :დ )

გეების მიმღებლობა ერთია მარა გეებთან ურთიერთობის და მეგობრობის ამბავში იასნია ყველაზე დიდი კითხვის ნიშანი ყოველთვის ამ ამბავშია ხოლმე, ანუ ეს “ფიცი მწამს ბოლო მაკვირვებსი”, ვიდზე კაცს გავს, დაჟე ზოგი გეი ახერხებს და ლაპარაკშიც კაცს გავს, და მერე არასოდეს არ იცი შეიძლება ამ ადამიანს ენდო თუ არა, რომც დაუმეგობრდე, არასოდეს არ იცი დაგაღალატებს იქ სადაც ყველაზე მნიშვნელოვანია რო ადამიანი გვერდში დაგიდგეს თუ არა (თუ დაკვირვებიხართ – პიდარასტი, მოიხსენიება ზუსტად ადამიანების მიმართ რომლებიც გადაგაგდებენ, ანუ ბოზი – არი ის ვინც ჩაგიშვა, პიდარასტი – ვინც დაგადო, არ შეასრულა რამე დანაპირები და ა.შ.) – კი, მირჩევნია ბრატი გეი, ტობი, რომელიც მოედანზე ვინმე რო მაგრა დამეჯახება – მოვარდება და მოლში მომაწვება, ვიდრე ბრატი რომელიც ქუჩაში რო ხიპიში მომივა – გაიძურწება (გინდათ ასე: ის ბრატი უფრო პიდარასტია მაგ მომენტში, ვიდრე ტობი…).

მეორე მხარეა – არ ვიცი რამდენად ეს ყველაფერი ისევე ბუნებრივია გეებისთვის. ანუ სად მთავრდება კაცი და იწყება გეი… აქ უნდა შევეხო ალბათ გეობის მოვლენას, ანუ რატო, როგორ ხდებიან კაცები გეები, ეს არი მართლა ჰიპოფიზის ჩანასოხობიდანვე მუტაცია, თუ ეს არი შეძენილი “დასწავლილი” მოვლენა, თუ ეს არი რაიმეს შიში ან რაიმე “ნიუდაჩის” შედეგი(იგივე ფსიქოლოგიური პრობლემა…), ან იქნებ სხვებმა რო ბევრი გეძახონ პიდარასტი ხარო – შეეგუები გეი გახდები – ხუი ივო ზნაეტ, ძალიან რთული საკითხია, ზოგს გეები რაღაც ზომბების პონტში რაღაც “მოზგა-იედი” ვირუსის რეზულტატი გონია, ზოგს გონია რო 1 თვის ბავშვს თვალებში რო ჩახედო მიხვდები გეია თუ არა, მე მაგალითად დღეს ძალიან ბევრს ვფიქრობ გეიობა ხო არ ვითარდება სუ თავიდან. ნუ აი ჩემი დღევანდელი ყოველდღიურობის კონტექსტში – სუ მაინტერესებს რამდენად დანაშაულია როცა კაცი ბავშვს იმავე დოზით უვლის როგორც ქალი(დანაშაულია ბავშვის გეიზაციის მიმართულებით) – ანუ იქნებ ჩვენ ქალები გვევასება იმიტო რო ერთადერთი ჩვენი საშველი მაშინ როცა უმწეოები ვიყავით – იყო ქალები. იქნებ კაცმა არ უნდა მოუაროს ბავშვს, იქნებ უნდა ეჩხუბოს, რო ბავშვი კიდევ უფრო გაიწიოს ქალისკენ და კიდე უფრო მეტ თავშესაფარს ხდავდეს მასში. მეორეს მხრივ იასნია იწყებ ფიქრს რო თუ ეს ყველაფერი ასეთი ხელოვნურია და ეს ქალების მოთხოვნილება ასეთი “ბინძური” გადატანაა ეგეთი “სიყვარულის” დედაც და სუ მკვლელი მანიაკი გაიზარდოს ნეტა… :დ თან სუ გახსენდება ისტორიები გეებზე რომლებსაც მამა ბავშობაში ცემდა… მარა მერე ფიქრობ რო “ბიოტ ზნაჩიტ ლუბიტ” და იქნებ ის ბავშვი მაინც ფიქრობდა რო ვუყვარვარო და მრე… მოკლედ კონსულტაცია მჭირდება გეებთან ამ თემაზე, არადა როგორ გინდა დაელაპარაკო – “როგორ გახდი გეი?” – პრი ეტომ არა “დეფლორაციის” ისტორია, არამედ სინამდვილეში თუ უფიქრია – როგორ მივიდა იმამდე ვინც დღეს არის… და თან უნდა ელაპარაკო იასნა იმ კონტექსტით რო “მე ჩემი შვილი არ მინდა გეი იყოს” ხოდა… რო დავუბრუნდე გეების სანდოობის და ზოგადად მოქცვის თემას:

ვ ჟიზნი – ბევრი გეი რბილად რო ვთქვათ ისეთი “ტრიაპკა” ტიპია (რასაც ამართლებს ტამ “პაციფიზმით”) – რო იასნია იწყებ ფიქრს რო, გეი – არის რაღაც ქალური, ქალურიც კი არა, იმიტო რო ბევრი ქალი უარესი ბაევიკია ვიდრე ბევრი სხვა კაცი, მარა მაინც ნუ ობში მოსული დაშვებაა რო ქალური ნიშნავს რბილი და არა აგრესიული, ხოდა შესაბამისად იასნია კაცს არანაირი ინტერესი არ უჩნდება იმეგობროს გეისთან – მხარში ის არ დაგიდგება და რად გინდა უძუძუებო არსება რომელიც კაციც არ არი? :დ (ნუ კითხვაზე “ტრანი ჯობია?” – პასუხია რო სილიკონის ძუძუები ზოგადად ტეხავს პრინციპში თორე… at least დაახლოებით იცი ვ კაკუიუ გრუპუ აპრეძელიწ და უნდა ენდო და ებრატო თუ მოტყნა…  :დ )

+ იასნია მეგობარ გეის არ უნდა შეეშალოს და სადმე შუაში სიყვარულში პრიზნანიე არ გამოგიცხოს, ფრიათნა რო ასეთი სუპერ სექსი ხარ, მარა მერე ჩნდება იგივე პრობლემა რაც უჩნდებათ ქალებს – როცა კაცები პრიზნაემსუ ვ ლუბვი და იმათ არ ვუყვარვართ უკან: ურთიერთობის გაგრძელება გამოდის ან “შემაბი და იქნებ მოგცე” ან მუდმივი სადისტური სარგებლობა მისი გრძნობებით და ცოდნა რო ის “სუ ელოდება”. კაკ რეზულტატ უნდა დაადო. მერე იასნია ფიქრობ რო ნა ხრენა ვძამაკაცობდი ამდენი წლები ტიპთან თუ ასე სირულად ჩაიყარა დახარჯული დრო და ენერგია წყალში და იასნია მეორედ გეის აღარ დაუმეგობრდები. კი – კაცები ბევრად უფრო ხშირად მეგობრობენ ნა ვსიუ ჟიზნ, იმიტო რო ნდობა და მხარდაჭერა წყალში გადასაყრელი ვეშები არ არი, და კაკ რაზ ესეთ მეგობრობას ანგრევს რა? – ურთიერთ პროჭობა და პიდარასტობა (რაც სინამდვილეში ერთი და იგივე მიმართულებით “იყურება” :დ ) – ეტა ია კ ტამუ რო ეს არის რასაც მოელიან გეისგან და რის გამოც კაცები ცდილობენ მინიმუმ არ გაეკარონ გეის, შესაბამისად არ გაიგონ რო ისიც ადამიანია, შესაბამისად ეშინოდეთ, არ ევასებოდეთ, აბრაზებდნენ და დალშე პაშლო პაეხალო…

მე არ მოვუწოდებ სტრეითებს გეი მიმღებლობისკენ, ისევე როგორც მარაზმია ეს “ზანგების ადაპტაციის” პროგრამები – რომლებიც სინამდვილეში იწვევს მათ კიდევ უფრო ჩვნებას რო “1 დონით დაბლა არიან”, ზანგების ადაპტირებას თუ რამე იზამს ბოლოს და თუ რამემ ქნა აქამდე, ნამდვილი თანასწორ უფლებიანად აღიარება რა, იყო საქციელები აი წიპა “პატრიოტში” რო არი – ზანგი რო თეთრების გვერდზე ომობს მიუხედავად იმისა რო არ ევალება. 1 გეი რომელიც აფხაზეთს დაიბრუნებს, გაბაზრებული გეი – რომელიც აფხაზეთისთვის ომში გმირულად დაეცემა, კარგად ცნობილი გეი რომელიც ჩარჩენილი ქართველების გამოსაყვანად მტრის ზურგში შეძვრება და ვინმეს დაჭრილი ზურგზე გამოათრევს – უფრო მეტს იზამს მთელი გეი სამყაროსთვის ვიდრე 1000 ჩატარებული “გეი ტოლერანტულობისკენ” მომწოდებელი გეი პარადი… წემ ბოლეე ჩვენთან, ვინაიდან ყველა სამყარო – ლოკალური სამყაროა, ჩვენთან დღეს პრობლემები არის კონკრეტული, გმირობაც და “მხარში დადგომაც” არის კონკრეტული.

მოკლედ გეების მომავალი ისტორია – გეებისვე ხელში. მე მაგალითად ვიცნობ 1-2 ქართველ გეის, რომლებიც საკმაოდ გაბაზრებული გეები არიან, მარა რომლებსაც არ ეშლებათ “კაცობაში”, და მათთან ძალიან მშვიდად ძმაკაცობენ და ემეგობრებიან, მიუხედავად იმ საფრთხისა რო სადმე სერიოზულ გარჩევაში ვინმე მოგაძახებს “შე პიდარასტის ბრატოო” – მარა ნა სამომ ძელე in long term ბევრად უფრო ვაჟნია რო მასეთ სიტუაციაში შენი ძმაკაცი, სულ ერთია გეი თუ ვინ, შენთან ერთად შეიწიხლება, შენთან ერთად გაუყრიან დანას და ა.შ. (ვინაიდან “კაცობა” ფასდება იმენნა განწირულ ბრძოლაში, თორე იქ სადაც გამარჯვება გარანტირებულია იასნია ყველა შენ გვერდზე დგას…) – ამ კონტექსტში სუ მეღიმება ხოლმე რო ეს ჩვენი “ნამდვილი კაცები” თავისუფლად ახერხებენ როცა საჭიროა თვალი დახუჭონ კაცობის განსაზღვრების ამ კრიტერიუმზე და სპაკოინნა თქვან “რუსეთს მაინც ვერ მოუგებ და რას ეომები” -ო. :დ – ნუ ეს ცალკე თემაა… მე დღემდე ვიძახი რო მომავალ წლებში გადაწყდება საქართველო დღეს რა კონტიგენტისგან შედგება, ან დახოცება ის სასტავი რომელიც უკომპრომისოდ იომებს საკუთარი გინდა კაცობის, გინდა სინდისის დაცვისას და ვინც დარჩება – ის იქნება საქართველო, ან უმეტესობა იომებს ამ კაცობის გულისთვის და… 100-150 ათას დამცველის ომით დასაპრყობად, წემ ბოლეე ჩვენ მთიან რეგიონში, წემ ბოლეე როცა საკმაოდ აგრესიულად “კარგად” ვიარაღდებით საჭიროა… 1 მილიონი ან მეტი ჯარისკაცი… მაგის ნახევრის გამოყვანა იქნება დღეს სრული კატასტროფა რუსეთისთვის და… პროსტო იმ 150 000 კაცს გამოსვლა ჭირდება… ხოდა ან დღეს ვართ ქვეყანა რომელშიც ცხოვრობენ ასეთი კაცები – ან არ ვართ და ვართ სხვანაირი, მე არ ვიძახი რო “კარგი” ობიექტურად არის ასე ან ისე, მე ვიძახი რო მე ასეთი მინდა, იმას შეიძლება ისეთი უნდა (ან ვერ გაუაზრებია რო ისეთი უნდა მარა თავისი რაღაც გრძნობების, შიში არ მინდა ვთქვა, იქეთ ექაჩება და ბოლოს იმას მიიღებს და…) – ხოდა რაც იქნება იქნება.

ხედავთ? – გეი პოსტიც მილიტარისტულად დავამთავრე. მარა ასეა – მილიტარისტი გეი მაჩვენეთ, არა “იარაღიანი კაცები მომწონს”, არამედ “წამო ვიომოთ” -ი და ბრატია ეგრევე… :დ

კიბორგას Guest Post. პირველი ნაწილი: Gay People, Part I.

ი ტაკ, მთავარი გეი გამოცდილება

დამაინტრიგებელია არა?

ისტორიის მთავარი ნაწილი, ჟღერს შემდეგნაირად: ერთ მშვენიერ დღეს 1 დღე ვივარჯიშე რაგბის გუნდში, ჩვეულებრივ რაგბის გუნდში, და მეორე დღეს გავიგე რო თურმე იმ დღეს, იმ გუნდში ყველას ეგონათ რო მე გეი ვარ.

ეს დაახლოებით იგივეა სკოლაში რო მიდის ერთხელაც 15 წლის გოგო, მთელი დღე სტრანნად ექცევიან და ელაპარაკებიან და მერე ეს გოგო იგებს რო მთელი კლასი  მის ზურგს უკან ლაპარაკობს იმაზე რო ვიღაცამ გაუბაზრა რო პირში იღებს, არადა არავისთვის პირში არ აუღია კი არა არც უკოცნია საერთოდ ცხოვრებაში, მარა მიდი და ამტკიცე მერე რო არ აგიღია… მაშინ იწყებს ის გოგო გაგებას თუ რას ნიშნავს იყო თანამედროვე ფემინისტკა და ღიად აღიარებდე რო პირში იღებ და რაკამაც იძლევი.

ეხლა პა პარიადკუ:

ამერიკაში ცხოვრების მე-4 თუ მე-5 თვის თავზე, როცა უკვე ესეიგი “ასვოილსია” და ძელა ბილო ასობენნა ნე ხუი, მოდის ერთადერთი ჩემი იქ მყოფი ქართველი მეგობარი, პაატა, და მეუნება რო ეხლაო პარკში ვსეირნობდი ცოლთან ერთადო და ვიღაც ტიპები რაგბს ვარჯიშობდნენო, ხოდა ცოლს ვთხოვეო და გამოელაპარაკა და მითხრეს რო ტამ სამშაბათს და შაბათს ვარჯიშობენ 6 საათზე და შეგვიძლია მივიდეთო (თვითონ ინგლისურის გარტყმაში ყოფნის დაწყების სტადიაზე იყო იმ დროისათვის) – მეთქი ურა! (ნუ პრე ისტორია იმაშია რო წლების მანძილზე ვთამაშობ რაგბს, ცვალებადი წარმატებით და მაგ მომენტისთვის დიდი პაუზა მქონდა სარაგბო ცხოვრებაში და მაგრა მენატრებოდა და…)

მოკლედ მივედით ვარჯიშზე, NYC, პრიამა ცენტრალ პარკში ვარჯიშობდა 8-9 ტიპი, მივედით, ეს მეგობარი იცნეს და მიგვიღეს “ს რასპაწიორტიმი აბიაწიამი” როგორც იტყვიან. ზნაჩიტ იმისთვის რო გაიგოთ დალნეიში ჩემი ფიქრები უნდა იცოდეთ რო ზოგადად ჩემი წარმოდგენა უცხოელებზე არი როგორც “პლაქსა”, მტირილა, ჩმორიკ, “სასამართლოში გიჩივლებ”, სირიკოებზე, რაც პრინციპში დიდ წილად სიმართლეა, მითუმეტეს სარაგბო მოედანზე, წლების წინ შოტლანდიაში ახალგაზრდულ მსოფლიო ჩემპიონატზე ჩვენ წინააღმდეგ თამაშისას, 14-15 წლის ასაკის ბიჭები ისე ღნაოდნენ დაცემისას, ან დაჟე მოშნა დაღრიალებისას (ალბათ მაშინ ჩვენ ვაფშე რაღაც ბარბაროს ვიკინგებად გამოვიყურებოდით… ანუ ჩვენ 15 წლისებს უკვე კლასელები გვყავდა დაკარგული ჩხუბში “აჩეხეს” და რავი მე ვმუშაობდი მაგ დროს უკვე…) – ხოდა იქიდან მოყოლებული მოკლედ არ ვცემ უცხოელებს პატივს რაგბის მოედანზე…

ი ტაკ მივედით ვარჯიშზე, ტამ კასანიას ვთამაშობდით და ნუ აქაც იყო შედარებით ქალაჩუნა სასტავი, იყო არც ისე, თან კასანიას თამაშისას საქართველოშიც კი მაინდამაინც ვაჟკაცურად არ გამოიყურება ხოლმე სასტავი… ნუ ისეთი ბაცნური თამაშობაა რა კასანია, ბალეტის ილეთებით(უნდა გაიჭიმო მთელ სიგრძეზე და 2 ხელი მიადო მოწინააღმდეგეს და ის ითვლება დაჭერილად, უკონტაქტო დაჭერობანა მოკლედ)… :დ

ნუ წამოვედი ძაან ბედნიერი რო რაგბი, ნიუ-იორკში, ძალიან თბილი და კეთილი სასტავი, პრიამა სახლიდან 2 ნაბიჯზე.

ასე ვიარეთ 2 თუ 3 კვირა, გავიცანით ბიჭები, ნუ ყველაფერი ჩისტა ადამიანურ ფარგლებში რა, ტამ ხუმრობები “წავალ იქეთ გამოვიცვლი თორე ჩემ შავ ტრაკზე აგიდგებათ” და შენ რო აქედან ეკაიფები რო “კაი კაცო, ჩემი ტრაკი უფრო შავია, ბანჯგვლებისგან” და იქედან “ხოო? – მაიტა ერთი წაიკუზე დამანახე” – და ეს ყველაფერი ჩვეულებრივი მოსული ბაზარია ლუბოი ჩვეულებრივ ბიჭურ კამპანიაში საქართველოშიც და ყველგანაც რა… ეს ცალკე თემაა, აშკარა გეი ღადაობა რას ნიშნავს და რატომაა ბიჭურ კომპანიაში მოსული…

ხოდა 2-3 კვირის მერე ვიკითხეთ რო ეს სამშაბათს-შაბათს ვარჯიშები ცოტაა, ვერ ჩავჯდებით ჩვენ ასე ფორმაში და ვინმე სადმე ხო არ ვარჯიშობთ რამესო, ხოდა სტივ ბეარტონმა თქვა რო მეო ვილიჯ ლაიენებში მინდაო კაკ რაზ მისვლაო, ეგენი ხუთშაბათობითაც ვარჯიშობენო, მაგათი ტრენერი ჩემი მეგობარიაო და წამოდით იქ თუ გინდათ ხუთშაბათობითო, მეთქი ო! – გლეჯავს.

ხოდა ხუთშაბათს წავედით ვილიჯ ლაიენების ვარჯიშზე. სტივმა წარგვადგინა რო ესენი აი Gotham Knights-ის ახალი წევრები არიან და ვარჯიში გვინდა ჩვენ ყველას დამატებით და ჯიგრულად და რამე და ბაზარი არ არი.

იქ, ამერიკაში, ისედაც ყველა ალმაცერად გვიყურებდა ყოველთვის, ანუ იმათთვის ჩვენ რაღაც მოარაბო ტიპის რუსები ვართ და მაინდამაინც ძმაკაცურ მიღებას და სრაზუ ჯიგრულ დამოკიდებულებას არც მოელი, ხოდა მაინდამაინც არც არაფერი გამკვირვებია, მერეც ტამ გოგოების(!!!) წინააღმდეგ რო ვითამაშეთ კასანია და რაღაც ერთი ორი წვეტიანი ხუმრობა რო იყო ჩვენს მიმართ მაინდამაინც არაფერი ვისუნთქე, წიპა ნუ ახალ მოსულები გუნდში – გვწურავენ თავის ჭკუით. ცალკე აღსანშნავი ფენომენია ვილიჯ-ლაიენების გოგოების გუნდი და ის რო ბიჭები გოგოებზე კასანიას ვთამაშობდით… (ერთი ხუმრობა იყო თემაზე რო “თქვენ რა გიჭირთ ჩვენ ვიკითხოთ თორეო” – და მე წიპა ვიფიქრე რო მაგათი Gf-ები ან რამე თამაშობენ იქეთ გუნდში და მაგ პონტში(იმიტო რო იყო იქ ზასაობა გახურებისას მეჟდუ ბიჭების და გოგოების გუნდის წევრები) და მეორე იყო ვაფშე რაღაც ხუმრობა ერთ-ერთი გოგოს დაჭერისას, რომელიც მაშინ ვერ მივხვდი ვაფშე და მერე გავაანალიზე რო ხუმრობა იყო თემაზე რო ზედმეტად ჩავეხუტე და ხო არ “turned me around” მისმა სხეულმა… მე ვიფიქრე რო პროსტო ხო არ აგიდგა მეხუმრენ… ) – მერე უკვე ბიჭები ბიჭებზე თამაშისას ჩვენ გვერძე გაგვწიეს და თამაშობდა ასნავნოი სასტავი ყველა ზამენების წინააღმდეგ ერთად, სუ 2 ბიჭი დარჩა რაღაც ტრამვები ქონდათ და წიპა 2-3 -ზე გვეთამაშნენ ის ტრამვირებული როჟები კასანიეს ჩვენ ცალკე აქეთ, იავნა აგდებულად თან, ისე პროსტო რაძი კაიფა, ნუ მე ისევ ვიფიქრე რო ნუ ახლები ვართ გუნდში და ძელაწ იმ ნე ხუი შას ნიუბიკებთან ითამაშონ… მარა იქ ბევრი იყო ჩვენზე უარესად რო ეჭირა ბურთი ვარჯიშისას…

შაბათს ჩვეულებრივად ვივარჯიშე გოთემ ნაითებში და სახლში რო მოვდიოდით პაატამ, ბჯო მგონი ზაქი პიდარასტიაო, მეთქი რას ამბობ ზაქი თუ პიდარასტია მაგ გუნდში ყველა პიდარასტები ყოფილან თქო (ზაქი იყო ეგეთი დაკუნთული, საკმაოდ აგრესიული ტიპი, რომელიც საკაიფოდ კაცურად თამაშობდა რაგბს, ისე მყიფედ და ძალის დატანებით და სახეზე ღიმილის გარეშე) – კაცო ვერ დაინახე როგორ გაიქცა და ჩაეხუტა ის ვიღაცა პიდორი რო იდგა და გვიყურებდაო? (ის პიდორი ყველამ დავინახეთ, ეგეთი იავნა პასიური “საცოდავი”(pathetic gay როგორც თვითონ ეძახიან) ტიპი, რაღაც ემო… თან გეი ემო… თან აშკარად უჭმელი გეი ემო… ხოდა თურმე ეს ზაქი ვარჯიშის მერე გაიქცა და ჩაეხუტა იმ ტიპს.) – და ვაფშე ნათიამ თქვა ეგენი ყველანი გეები არიან ინტერნეტში ვნახეო…

- მეთქი ნუ ალბათ რამდენიმე არის კიდეც მეთქი, და ისე სუ ყველა პიდარასტები არ არიან რო ჩვენი გადმოსახდიდან ამ ქვეყანაში თქო?

არა მგონი ეს გუნდი იმენნა პიდარასტების გუნდიაო… (ეს ის მომენტია როცა უნდა წახვიდეთ YouTube -ზე და Gotham Knights Rugby დასერჩოთ, იმიტო რო ეს იყო რაც მე ვქენი სახლში რო მივედი მაშინ…)

ნუ ბევრი რო არ გავწელო:

ჯერ წარმოიდგინეთ რა იყო შემდეგ ვარჯიშზე მისვლა, ანუ ერთია “ნივინავატა ია” და მეორეა კაზანოვასთან რო ქალიშვილი სვიდანიეზე მიდის და სტოპრო რო იცის რო მოიტყვნება… ერთადერთი ცნობილი და გაიასნებული გეი გუნდი ამერიკის ასნავნოი ლიგაში მოთამაშე… რომელშიც იმენნა სხვა შტატებიდან ჩამოდის გეი ხალხი რო ითამაშონ და დაამტკიცონ რო გეიც მამაკაცია… და უნდა სხვატკაში შეხვიდე (წაიკუზო) და უნდა დააზახვატო და… ხუი ზნაეტ კიდე რა პოზები უსწორდებათ იმათ… :დ

ნუ ჯერ ვაფშე ვარჯიშზე მისასვლელად ძალიან ბევრი ფიქრი მომიწია და ბევრი რამის გადაფასების საშუალების დაშვება… დალშე იასნია ნელ-ნელა ვიკითხე გუნდში მარტლა გეი გუნდი ვართ თუ არა თქო, ნუ კიო მარა არიან სტრეითებიცო (ჯეფმა, რომელიც აქამდე უბრალოდ მეგონა რო ძალიან კარგი და თბილი, მეგობრული, მხიარული, იგრაიუში მწვრთნელი იყო), მერე შემდეგი 2 კვირა იასნია წავიდა ეჭვებზე – ვინ არი გეი და ვინ არა.

მანამდე კიდე იყო იმის გადაფასება რა მოხდა წინა კვირას ვილიჯ-ლაიენებში: რო იმათ ეგონათ რო მე გეი ვიყავი. აბსოლიტურად 100% უვერენნები იყვნენ. იასნია გამახსენდა ყველაფერი, ვინანე ყველა უხერხულად გაღიმებული როჟა წაქცევისას (წიპა იდიოტურ სიტუაციაში რო დაეცემი და სირცხვილისგან რო იღიმი რა…), ვინანე ყველა სიტყვა რომელიც არა აგრესიულად ვთქვი, ვინანე ვაფშე რო მივედი, ვაფშე რო ვარსებობდი… და მერე ამ ფიქრებიდან წამოვედი უკან – რო ტაკ ვოტ სად ცხოვრობენ გეები, ვოტ როგორ ექცევიან, რო ამაზე ახლოს გეობასთან ვერ მიხვალ, დაჟე შეიძლება გეი იყო და მაინც არ გაიარო ეს gay humiliation-ი – რო რა მაგარი გამოცდილებაა და დასაფიქრებელი მასალა…

მარა იმენნა ატკრავნიე მეწვია როცა გავიგე რო სტივი, სხვა სტივი, ბეარიტოუნი არა, გეია.

მოკლედ გუნდში არა გეიები ჩვენს გარდა იყვნენ ტოდი, ავსტრალიელი ბიჭი კ-ზე დაწყებული სახელით რომლის გამოთქმაც ყველას უჭირდა სწორად (კაენუს ვეძახდით, მარა რაღაც სხვა ერქვა…) და კიდე 1-2 გუნდის შორი-ახლო სატელიტი, რომლებიც იშვიათად მოდიოდნენ ვარჯიშებზე, და ნუ იყო კიდე ერთი ტიპი, სტივი, მაგრა ვუგებდით ერთმანეთს თამაშისას, ერთ მხარეზე თუ მოვხვდებოდით პრაქტიკულად ის გუნდი იგებდა რა, ამიტო გაყოფისას პასტაიანნა მტრებში გადაყავდათ, იმ პონტში რო ისიც მაგარი სწრაფი და შეტევების ორგანიზატორი იყო და მეც და ერთად ვაფშე მაგრები ვიყავით. (ამერიკის მესამე ლიგის ფონზე კარგად ვთამაშობ… საქართველოში პირველ ლიგაში გოშა არასოდეს არ შემიშვებს დაჟე მოედანზე… მარა ოდესღაც მამენტ კარგად ვთამაშობდი, იყო დრო…)

ხოდა ეს სტივი ისეთი როჟა იყო, სიამოვნებით ვიძმაკაცებდი, მაგრა ვმეგობრობდი, რამდენადაც ეს რაგბის გუნდის ფარგლებში შეიძლება, მაგასთან და ტოდთან, სტივი და ტოდი იმენნა ბრატები იყვნენ, სუ ერთად დადიოდნენ ვარჯიშებზე, ტოდი სუ ყვებოდა თავის რუს გელფრენდზე რომელიც პორნ-სტარი იყო (და ნუ სუ ვღადაობდით იმაზე რო გადაიღე მოიტანე ვიდეოები ჩვენ ვიყიდით, ოღონდ შენთან ერთად არ გადაიღო!! – ღიპიანი იყო ტოდი :დ და ა.შ.) – შესაბამისად ვფიქრობდი რო სტივიც სტრეითია. ხოდა ერთხელაც ვიღაცამ თქვა თუ საიდან გავიგე არ ვიცი რო… სტივი გეია, ნუ ეს ნელ-ნელა ჩნდებოდა რა… ტამ ფილიში 7 კაცას ფესტივალზე წიპა მე, ტოდი და ის ავსტრალიელი ტიპი რო ვიჯექით სადღაცას მაინდამაინც ჩვენთან არავინ სხვა ჩვენი გუნდიდან არ მოდიოდა, ტამ აი მაქსიმუმ სტივი ისევ, ჩვენ ტამ აქტიურად გავიცანით სხვა გუნდელები, რამე წაკბენა, დამუქრება… ნუ ანუ გეები ძერჟალის მაინც ვმესწე რა, ცოტათი მარა მაინც იგრძნობოდა აპარტეიდი… ხოდა ნუ მოკლედ საბოლოოდ სტივი გაირკვა რო ტოჟე გეია. ამ დროისთვის უკვე “მოსული” პონტი იყო ღადავი თემაზე რო მეც რო მეპატიჟებოდნენ სადღაც გეი ბარში, ან ტამ რო თქვეს რო რაღაც ოპერაზე მიდიან და ვინ წამოხვალთო და მეთქი “guys are u gay??” და ყველა რო დაწვა და ა.შ.

ი ტაკ მეთქი თუ სტივი გეია და მიუხედავად ამისა არ იწვევს არანაირ აგრესიას, წემ ბოლეე იგივე ტოდი მისი ბრატია და პრობლემა არ აქვს… მე რას ვერჩი გეებს?

და ვიფიქრე ის ყველაფერი რაც აქ ზემოთ წერია, იმაზე რა არის ჰომოფობია, რატო “ვერ ვიტან” გეებს, რატო ვიტან იმ გეებს რომლებსაც პირადად ვიცნობ, რას ნიშნავს გეიობა (ამაზეც დავწერ ცოტა ქვემოთ) და რატო ვერჩი გეებს ან მე, ან სხვა ხალხი…

/შემდეგ პოსტში – ტობი, ჯეიმსი და პოსტის ბოლო ნაწილი. ამასობაში მე ჩუმად მაქვს იმედი, რომ მოგენატრათ ჩემი დალაგებული, გამართული ენით ნაწერი, მოკლე პოსტები. დოდკა/

კიბორგას პირველი Guest-Post ჩემს ბლოგზე. იმის გამო, რომ უსაშველოდ გრძელია, ვყოფ 3 ნაწილად, ყოველ დღე გამოქვეყნდება თითო. ცენზურა არ გაუვლია, შეცდომები არ ჩავასწორე, არადა ხელები მიკაწკაწებდა. აბა, გაუძელით!
დოდკა

როგორც გაირკვა ეს იქნება ჩემი პირველი სტუმარი პოსტი დოდის ბლოგზე, იმ სამი სტუმარი პოსტიდან რომელიც თურმე უნდა გავაკეთო მის ბლოგზე. ესეიგი პირველი იქნება გეიებზე, მეორე იქნება, თურმე, იმაზე როგორია 2 ქალთან ერთად ცხოვრება და მესამე იქნება როგორია დაწყებითი მამობა სინამდვილეში და რას ველოდი და რა არის.

ამდენი “თურმე” -ები იმიტომაა რო მე ეხლა გავიგე რო თურმე მე ეს ყველაფერი უნდა დავწერო.

ბოლო დროს ბევრი საუბარი გამომივიდა გეი-ტოლერანტულობის, ფსევდო-გეი-ტოლერანტულობის, შეზღუდული პასუხისმგებლობის გეი-ტოლერანტულობის, როგორ შეგიძლია ამბობდე რო მეგობრობ გეისთან და თან “პიდარასტს” საგინებელ სიტყვად იყენებდე და “ტრაკში ტყნაურს” როგორც შეურაცხყოფას მოიხსენიებდე და ა.შ.

ი ტაკ გეიები, კაცები და მათი დამოკიდებულება გეიებთან, და ნუ პირადად ჩემი გეებთან ურთიერთობის დეტალები.

ნუ ჩისტა განსაზღვრებისთვის გეი, ჩემს პოსტში – არის მამრობითი სქესის წარმომადგენელი რომელიც ირჩევს და მონაწილეობს სექსში მხოლოდ სხვა მამრებთან.

ანუ ვარიენტები “აძინ რაზ ნი პიდარას”, “გრუპაუხაში მოსულა ყველაფერი” და “ხან ისე და ხან ასე” – არის ტამ “ექსპერიმენტატორი” და “ბისექსუალი” და ნიჩივო ობშევა ს ფენომენომ გეიზმა ნე იმეეტ. თუმდაც იმიტო რო ნივჩიომ პრიზნავაცცა ობშესტვუ ნი ნადა და შესაბამისად ს ეწიმ ობშესტვომ ვაივაწ ტოჟე ნი ტრებუეცცა. გეიობა კიდე მთელი კულტია, გარდა იმისა რო ტრაკში ჟიმაობ, კიდე უნდა “გამოხვიდე სააშკარაოზე” მერე უნდა მთელ სამყაროს უმტკიცო რო მიუხედავად ამისა ხვლიკი არ ხარ, ადამიანი ხარ შენც და ცხოვრების უფლება გაქ, მერე უნდა ყველა მეგობარი დაკარგო, მერე ახლიდან შეიძინო, მერე ძველები აღიდგინო და მოკლედ მთელი ესეიგი სამყაროა გეობა – ხოდა ასეთ გეებზე მექნება საუბარი ქვემოთ.

ი ტაკ დავიწყოთ ბოლოდან – ჰომოფობია.

ჩემი პირადი აზრით პირველ რიგში კაცები ვერ იტანენ გეებს იმიტო რო გეები უყვართ ქალებს!

ვფიქრობ ყველას ყველაფერს უცებ გაგაგებინებთ ბავშობის დროინდელი ფენომენი: გოგოების მაჩალკა.

ყველას გვშურდა, გვძულდა და ვერ ვიტანდით გოგოების მაჩალკებს, გოგოების მაჩალკობა ტეხავდა, გოგოების მაჩალკები მუდმივად უნდა მიგეჩმორებინა, ისენიც მუდმივად ჩაჯმულები დაიპარებოდნენ გოგოების კამპანიებთან ერთად და… მერე ცოტა რო წამოვიზარდეთ ან დავიწყეთ მიხვედრა რო გეები არიან ისენი, ინ იმათმა შეიგუეს გეობის ხატი, ან რაღაც მოხდა მარა ფაქტია რო უმეტესობა გოგოების მაჩალკებისა რომლებიც ბოლომდე გოგოების მაჩალკებად დარჩნენ – დღეს გეები არიან. მერე ამას უკეთებენ ხოლმე ანალიზს რო “იმდენად გააიგივეს საკუთარი თავი გარემომცველ ქალობასთან რო თვითონაც ქალები გახდნენ” და ა.შ. (ნუ + ისტორიები ბავშვებზე რომლებსაც მარტო ქალები ზრდიდნენ და ა.შ. და ა.შ.), მარა ნუ ფაქტია რო კაცები რომლებიც ქალებთან ყველაზე უფრო ადვილად ურთერთობენ და ადვილად შედიან მათი დაცვის შიგნი – სულ არ არიან დაინტერესებული იმ ქალების სექსუალური მხარით… და ქალებიც ამიტო აქტიურად უშვებენ, რაც ჩვეულებრივი კაცის გადმოსახედიდან იასნია დაუმსახურებელი და სასტიკად შესაშური მოვლენაა…

სინამდვილე ქალებშია, გეისთან ურთერთობა რასლიაბლიაეტ, ანუ ქალს ვა პერვიხ აღარ გჭირდება მუდმივი სექსუალური ინტერესის მოგერიება თუ არა, სწორ კალაპოტში მიმართვა, და მეორეს მხრივ აღარ გჭირდება მუდმივი კონტროლი რო ეს სექსუალური ინტერესი არსებობდეს საჭირო დოზით – ვინაიდან ის შენი შეფასებაა.

ნუ ვისაც ამაზე უფიქრია: ქალს ერთის მხრივ ღლის და აღიზიანებს მუდმივად ყველასგან სექსუალური ობიექტობის მოთხოვნა და მეორეს მხრივ თუ ვინმე მას ასეთად არ განიხილავს – სრაზუ იწყება “გავსუქდი”, “მახინჯი ვგონივარ” და… ხშირად კაკ რაზ თუ ქალი მთლად საკუთარ თავში დარწმუნებულია მთავრდება გამმამართლებელი “ალბათ გეია…” -თი :დ

ხოდა ზუსტად ამიტო ქალებს უყვართ გეები – მათთან შეიძლება მოეშვა, იყო ის ვინც ხარ ყველანაირი მუცლის შეწოვის გარეშე, მათ აინტერესებთ ის “ძევჩიაჩი” თემები რომელზეც შენ გინდა ისაუბრო, ხშირად თვითონ აქვთ იგივენაირი ძევჩიაჩი თემები, მათი თანდასწრებით არ უნდა შეიკავო თავი ფეხის, ძუძუს და ა.შ. ობიექტების ზედმეტად გამოჩენისგან და მერე არაა საჭირო იფიქრო “რას იფიქრებს ეხლა რო ვაბამ…” და ა.შ. – ანუ გეებთან მეგობრობა მარტივია ქალებისთვის.

ეს არის პირველი მიზეზი რის გამოც კაცები ვერ ვიტანთ გეებს:

აბა წარმოიდგინეთ – კაცი ურეკავს სასურველ ქალს წამო სადმე გავიდეთო. და მუდმივად არის უზარმაზარი შანსი მიიღოს უარი იმის მიუხედავად რო ქალს შეიძლება სიმპატიებიც ქონდეს მის მიმართ. მიზეზები მარტივია ხოლმე და კაცებმა რო იცოდნენ რატო ეუნებიან უარს არა მარტო სექსზე, უბრალო შეხვედრაზეც კი…

ასე მაგალითად: ქალი გეუნებათ უარს იმიტო რო “ფეხები აქვს გასაპარსი”, “სახლში მოვიდა და მაკიაჟი უკვე ჩამოიბანა და გაკეთება ეზარება”, “თმები აქვს შესაჭრელი ცოტათი”, “პრიჩოსკა აერია მარშუტკაში ფანჯარა იყო ღია და სანამ სალონში არ წავა შანსი არაა გამოვიდეს”, “საყვარელი მაიკა გასარეცხებშია”, “ახალი ქუსლებიანი ფეხსაცმელები ფეხს ტკენს” და ა.შ. პრი ეტომ ვიმეორებ – სავსებით შეიძლება რო ის ქალი ძალიანაც დაინტერესებულია მოცემულ მამრში, მარა უბრალოდ ნუ აი დღეს ესეთი მიზეზი აქვს და უმტესობა ქალებისა იმდენად… “მოცემულობად” აღიქვამენ კაცებს, “ხვალეც ამ თვისაა” თემიდან რო ეგეთი სლიქვობა მიზეზიც საკმარისია ხშირად… წემ ბოლეე როცა ბევრი “მომთხოვნია” ვაფშე პო ხუი, ადნიმ ბოლშე ადნიმ მენშე – კაკ რეზულტატ – ჩუწ შტოტა ნი ტო – მოჟნა ი ატკაზაცცა. პრი ეტომ ეს კაცი იასნია პატიჟებს ჯერ სადმე საჭმელად, მერე სადმე უნდა გააკატაოს, მერე უნდა ზედ გადაყვეს… და პრინციპში ამის მერე სექსზე უარიც კი არ ეწყინება! (რაც მიკვირს კაცებში პრინციპში… ამდენს რო მიანთხლევ ქალს და უარს გეტყვის… ამიტო არასოდეს არ შემიბია ქალი… ან თანახმაა – ან არაა თანახმა, თავიდანვე, სახლიდან რო გამოდის უკვე იცის თანახმაა თუ არა, ყველანაირი ზედ გადაყოლის გარეშე… ჯერ სექსი – მერე ზედ გადაყოლა, აი იდეალური ვაჭრობა…)

როცა მეორეს მხრივ მისი იგივე დონის ნაცნობი/მეგობარი გეის ზარზე “წამო ჩემთან სახლში ავიდეთ, გავიხადოთ, ვანაში ჩავჯდეთ და ჯინ-ტონიკი ვწრუფოთ” – პასუხი არი “ეხლავე ჩამოვალ” – რატო? – იმიტო რო შეუძლია ჩაიცვას დაბალ ქუსლიანი, ფეხების გაპარსულობა დაიკიდოს, პრიჩოსკა დაიკიდოს, მაკიაჟს ის მეგობარი გეი გაუკეთებს და ეს ტამაში იქნება და ა.შ.

იასნია რო კაცებს გვეზიზღება გეები.

გარდა ამისა ქალებს თავისუფლად მიყავთ გეები “დაქალოჩკების შეკრებაზე” სადაც უამრავი ძუძუა ასარჩევად, თავისუფლად უყვებიან თავიანთ საიდუმლო თავგადასავლებს, თავისუფლად მოსულა კიდე იმდენი კაცისთვის სანატრელი რამე ქალებთან… კაკ რეზულტატ რა თქმა უნდა რო ჩვენ გვშურს და მზად ვართ დავხოცოთ ყველა გეი.

ნუ ეს ყველაფერი იასნია ასეთი სუფთა არ არის, იასნია ბევრი ქალი გულის სიღრმეში ცდილობს შეაბას გეი, ნუ წარმოიდგინეთ რა დონის აღიარებაა რო “გეი – გამოასწორე” თუმდაც 1 ჯერადად მარა შენ იმდენად აღმაგზნებელი იყავი რო “ქვაც კი გაალღვე” წიპა… და ყველა გეი მომენტში მერყეობს არის თუ არა “ნამდვილი გეი”… მარა ეს ცალკე თემაა რომელსაც უბრალოდ წარმოიდგენენ სტრეით კაცები და კიდე უფრო გული მოსდით გეებზე რომლებიც ვაფშე საზიზღარ ქალების სამყაროში შეპარულ ორმაგ შპიონებად გამოიყურებიან…

დაუმატეთ ამ ყველაფერს მუდმივი იასნია რაღაც დოზით შიში, ანუ 1 გეი კაი – იდოს თავისთვის კუთხეში ვის უშლის ხელს, მარა სადმე 4-5-მა გეიმ რო დაგიჭიროს? – ვაი ვაი მერე ტაკუცები… ამიტო ნადა იხ ბიწ პაკა იხ მალო!

ნუ კიდე არი ცალკე მამრების კლასი რომლბიც საკუთარ თავში გეის ცდილობენ ჩერეზ ცოცხალი გეებისადმი აგრესია ებრძოლონ… ასეთები ძალიან ადვილი სადიაგნოზიერებელია როგორც ადამიანები რომლებიც ნი ს ტავო ნი ს სივო – იწყებენ ლაპარაკს პიდარასტებზე და იმაზე რა საზიზღრობაა ეს პიდარასტია! – აი წიპა ზიხართ, ლუდს წრუპავთ, იდეალური დროა მანქანებზე ან ფეხბურთზე საკამათოდ და ის იწყებს პიდარასტებით…

სინამდვილეში – ებჯო რაც მეტი გეია – წემ ლუდშე, ნამ ბოლშე ჟენშინ ასტანეცცა!

ლოგიკურად, ჰომოფობია არის სიშტერე და შიში თორე…

წავიდნენ კაცო, რაც მეტი კაცი მოტყნავს ერთმანეთს და არ შეეხება ქალებს – უფრო მეტი ქალი “ატ  ნეხუი ძელაწ” მომცემს მე!

ეს წიპა იყო ჰომოფობიის ზანიმაწელნი და მხიარული ნაწილი. არა მხიარული ნაწილი არის კულტურულ-ტრაციული მიდგომა და მარაზმები თემაზე რო @!@-ის შედება არის ჩაგვრა, მითესლება – დაბინძურება და შესაბამისად ყველა… ამავე კონტექსტში რო ვილაპარაკოთ – ყველა პიდარასტი არის დაბინძურებული, დაჩაგრული, დაჩმორებული ქმნილება… არც ეს არ ხსნის რატო უნდა ვცემოთ სადაც დავინახავთ და ვაგინოთ და ა.შ. – ნუ მათხოვრებიც ბინძურები და დაჩაგრულები არიან და… მარა ნუ ობში წარმოდგენას ქმნის მოკლედ…

სინამდვილეში გულის სიღრმეში ყველა ზრდასრული ადამიანი იასნია ხვდება რო იგივე ბოლოს და ბოლოს ბავშვი იმ მითესლების პირდაპირი შედეგია და არანაირი სიბინძურე ეგ არის (ატმაზკა: ბავშვი ცოდვილი იბადება სრაზუ…) – მოკლედ რეალურ ცხოვრებაში მალევე ხვდები რო ან აქვთ ქალებს ხმის მიცემის უფლება და არიან თანაბარი არსებები და მაშინ მოტყვნა და მითესლება არაფერი ჩაგვრა და დაბინძურება არ არის, ან მაშინ ქალები მდაბიო არსებები არიან… კაკ რეზულტატ რეალურად გეები ცხოვრობენ ჩვენს შორის და 1-1-ზე არ მეგულება კაცი რომელიც მივარდება და დახრჩობას დაუწყებს გეის – შე პიდარასტოო, ნუ მარა სოციუმში გძე ვაზმოჟნა წიპა წიხლის მიაჭერენ… ნუ გეებიც ერიდებიან იასნია სოციუმს აქტიურად და ა.შ.

ჩემი ჩვეულებრივი ჰომოფობიური არსებობის პერიოდზე იასნია ჩვეულებრივად ვიცოდი რო რამდენიმე ადამიანი არი გეი, ტამ წიპა გოგი გვახარია, რომელსაც ერთი პერიოდი ასობენნა ვერჩოდი, იმიტო რო ვროძე ჩემი ტრაიუროდნი ბიძის bf-ი იყო დადიოდა ჭორები(ბიძის რომელიც ცხოვრებაში თვალით არ მინახია მგონი), მარა მე მაინც იასნია owner-ული აგრესია მქონდა როგორ, ჩემ ღვიძლ ბიძას ტრაკში მიტყნავს გვახარია თქო… და ნუ კიდე რამდენიმე 1-ხელ ნანახი ვიღაც ნაცნობი რომელზეც გამიგია მანამდე ან შემდეგ რო ეგ გეია “ხიხიხი” ან ტამ “ხო ვამბობდი”…

და ძირითადი დამოკიდებულება პირადად იასნია არანაირი არ მქონდა(ნუ მაგ დროს იმდენად დაკავებული ხარ საკუთარი სიახლეებით ცხოვრებაში, იმდენი უცხო და უცნაური ადამიანი გხვდება, შენტვის უცნაური, რო ბევრ რამეს იკიდებ და გვერდს უვლი…) საზოგადოებაში იასნია მქონდა ისეთი დამოკიდებულება როგორიც იმ საზოგადოებას იმ ადგილას უნდოდა, წიპა თუ გოგი გვახარია “საინტერესო პიროვნება და ძალიან მაგარი ჭკვიანი ტიპი იყო” – მეც რეზკა ვივიწყებდი რო გეია და ვუერთდებოდი ინტელექტულურ გარჩევას რაიმე გვახარიას მიერ წამოჭრილ თემაზე

და თუ “ყველა პიდარასტის დედაც მოვტყან ეგ ჭუჭუს მწოველები ეგენი” – მეც იასნია სრაზუ buffy-the-gay-slayer ვხდებოდი… ვფიქრობ ობიხოდში უმეტესობას იგივე ჭაობის დამოკიდებულება აქ სინამდვილეში.

ანუ იგივე “ფსიქოს” ვეჭვობ უმეტესობა ქართველი მამრი მოსახლეობისა ბედნიერი უყურებდა, იმიტო რო საკმაოდ საინტერესო და ჩახლართული ეროტიკები იჩითებოდა ხოლმე (რამდენადაც არა ინტელექტუალურად არ უნდა ჟღერდეს :დ ) და ქუჩაშიც კი ხშირად მარტივად ხუჭავდნენ თვალს გვახარიას “მამათმავლობაზე” იმ ეროტიკების გარჩევისას და გვახარიას კომენტარების გამეორებისას…

ხო რატო გვახარია – იმიტო რო ე.წ. გაბაზრებული გეია. რომელმაც დაიმკვიდრა თავისი თავი და აღარ ეშინია. შეიძლება დღეს ვაფშე არ არის გეი, იმჰო ვაფშე ბი-ა პა ჟიზნი, მარა ნუ ქონდა პერიოდი როცა გეი ეგონა თავი და უნდოდა გაემარჯვებინა როგორც გეის, რაც პრინციპში გამოუვიდა.

/შემდეგ ნაწილში – კიბორგას გეი გამოცდილება… :D/

ახლა რაღაც უბედური კლავიატურით ვბეჭდავ და იმედი მაქვს, რომ კიბორგა ინამუსებს და ხვალ უკეთესს მიყიდის – ბევრი მაქვს საბეჭდი!

ამ ბოლო დღეებში ერთი უცნაური რუტინა შეგვიმუშავდა:

ყოველ დილით 6 საათზე იღვიძებს ჩემი მუცელი, რასაც ავტომატურად მოჰყვება ჩემი გაღვიძება. მუცელში გამართული დრამის სოლო პარტიების ფონზე ჭერის თვალიერებისა და ბუნდოვან მომავალზე ფიქრის ნახევარსაათიანი სეანსის შემდეგ ოთახში შემოფრინდება ხოლმე ერთი ან ორი დიდი ბუზი, რომლებიც აუტანლად ბზუიან. მე გაშტერებული ვადევნებ თვალს. ბზუილზე ეღვიძება კიბორგას, ერთი 5 წუთი ისიც მდუმარედ უყურებს. მერე დგება, ჩვენი ფაზლის ყუთის თავსახურს იღებს და დასდევს სიკვდილამდე.

შემდეგ სამივე (მე, კიბორგა და მუცელი) ისევ ვცდილობთ დაძინებას.

“ახალბედა დედის თვიურის” წერა უნდა დავიწყო – ანუ ყოველთვიური შემაჯამებელი სტატიები ბავშვთან ადაპტაციის თემაზე. ისე ნეტა სადმე არ დაბეჭდავენ მცირე ჰონორარითურთ?

P.S: აუ! პირდაპირი ჩართვა როცა არის ხოლმე, მაგალითად,  საინფორმაციო გადაცემაში, კორესპონდენტის უკან პატარა ბიჭები რომ ეჩხირებიან კადრში და დებილი თვალებით იყურებიან, ნეტა მარტო მე მშლის ნერვებზე?

* * *

მაშ ასე, 5 000-ე კომენტარი ამ ბლოგზე ეკუთვნოდა თინის!
კომენტარი გაკეთდა ნი2 ნიუსის წარსადგენ პოსტში. [ლინკი ამბობს, რომ ხუთი ათას სამას მერაღაცე კომენტიაო, მაგრამ ეგ სპამს და წაშლილებსაც ითვლის, ამის გამო - ზუსტი არ არის.]

რადგან იგი სულ ახლახანს გადავიდა .გე დომენზე, გადავწყვიტე, რომ ყველაზე კარგი საჩუქარი Tiny.ge-ს “გარევა” იქნებოდა საქმეში.

ლილიანის დახმარებით შევადგინე ჭიქაზე დასაბეჭდი სურათები, მერე ორი დღე ვეძიე ადგილი, სადაც ერთ ცალ ჭიქას გამიკეთებდნენ და ბოლოს ვიპოვე რუსთაველზე ფოსტის წინ რაღაც ადგილი [რომელსაც, პრინციპში, არ გირჩევთ, იმიტომ, რომ საკმაოდ უხარისხო გამოვიდა, სურათებზე ალბათ ფლეშის გამო არ ჩანს, მაგრამ..].

ხო, საჩუქრის ეფექტის გასაძლიერებლად გადავწყვიტე მასთან სახლში ასვლა – ჯამში კორპუსის ძიებაში რამდენიმე კვარტალი ვიარე ფეხით. მე-9 თვეში, სრულიად უცხო უბნის ჯურღმულებში – კიბორგას ხუჭუჭა თმები გაუსწორდა შეძრწუნებისგან, სახლში რომ მოვედი და ჩემი დღის შესახებ მოვუყევი.

[ამ ყველაფრის შესახებ თინიმაც დაწერა და ჩემი დაღლილი და სახეაღრეული სურათებიც დადო.]

ჰო, უკვე მოფიქრებული მაქვს, რა საჩუქარს მიიღებს ჩემი მე-10 000 კომენტატორი!

* * *

ამწამს კიბორგა თამაშობს თავის საყვარელ ილ-2-ს (ფრენის სიმულაცია რომაა), თან მაგარი გათიშულია, რადგან ღამის პირველი ხდება და ამ დროს მისი ტვინი უკვე საერთოდ აღარ ფუნქციონირებს, ავტოპილოტზეა.

ერთ-ერთი გუნდელი, რომელიც სკაიპში უზის და ერთმანეთს ესაუბრებიან, რატომღაც ეკითხება, რა ჰქვია შენს ცოლსო.

კიბორგა პასუხობს: “Её зовут Доди. Как жену Кеннеди… Я почти Кеннеди!”

…You can call me Jacqueline…

ძუძუები, მწვადი, კიბორგა.

გუშინ გადაიდგა პატარა ნაბიჯი ქართულ კინემატოგრაფიაში და დიიიდი ნახტომი – ქართულ ბლოგოსფეროში. პირველად ბლოგერობის ისტორიაში მე, როგორც ბლოგერს, მომცეს რაღაცა უფასოდ მხოლოდ იმიტომ, რომ ბლოგერი ვარ. Yay!

ანუ როგორც ალბათ ყველამ იცით სხვა ბლოგებიდან – დაგვპატიჟეს ფილმზე “რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს”.

მიუხედავად იმისა, რომ ზეაღრენილი მივედი ფილმზე, მიუხედავად იმისა, რომ ფეინთში უნიჭოდ გაკეთებული პოსტერი აქვს და რამდენიმე სცენა გურჯი კინემატოგრაფიის სადარად გაწელილი იყო, მაინც – ქართულისთვის შეუფერებლად ხარისხიანი და სასაცილო გამოდგა. დაჟე გზაში, სახლში სანამ ჩამოვიდოდით მე და კიბორგა, ვიხსენებდით ფრაზებს და მომენტებს და ვიგუდებოდით სიცილით [რუსთაველში ბოლო ჩვენი გასეირნება I am legend-ისა და დარბაზში არსებული ხმაურიანი, შრაშუნა, მობილურზემოლაპარაკე, მომესიჯე, მოთამაშე, გოგოებისშემბმელი უნიჭო მაყურებლების თათხვით დასრულდა].

მოკლედ, ნაღდად ღირს 6 თუ 7 ლარი (ბილეთის ფასი) ფილმად.

არადა ნაღდად იმ განწყობით მივედი, რომ ცხოვრების 2 საათს დავკარგავდი და მერე ბლოგზე ვაგინებდი ყველას და ყველაფერ ქართულს, მერე მოვიდოდა ლინგვისტუსა და მორიდებით დაწერდა სიტყვას, რომლის პირველი ასოა “ბ”…

მაგრამ ნწ!

Make love, not war. –Hell, do both, get married!

დღეს (ანუ უკვე – გუშინ) 13 თვე გავიდა მას შემდეგ, რაც მე და კიბორგა ერთად ვართ. წინა თვის – ერთი წლის anniversary რას დაემთხვა და სად გავარდა, თქვენც კარგად იცით, ასე რომ – ეს “აღვნიშნეთ” [თვითონ არ იცის, ისე, ჩემთვის აღვნიშნე, საჭმელების კეთებით, ჩულქებით და ჭკვიანურად და თან სექსუალურად მოქცევით :D ნუ, სხვა დღეებშიც ძირითადად ასე ვიქცევი (და კიბორგ, ამ ფაქტს თუ უარყოფ, შემდეგი ერთი კვირა შენ ასხამ ჩაის) - ].

ამასთანავე – ამ თარიღით მან ყველა ჩემი ბოიფრენდის რეკორდი მოხსნა – უკვე ოფიციალურად არის ყველაზე დიდხანს ჩემი გამძლები :D

ძალიან მიხარია, რომ ეს ადამიანი ვიპოვე. რაც ყველაზე მაგარია – მე რომ ცხოვრებაში ერთ-ერთი დიდი ‘შეცდომა’ არ დამეშვა და პრობლემები არ შემექმნა საკუთარი თავისთვის, მას ვერ ვიპოვიდი.

Life rulez.

შეცდომები არ არსებობს :D

ეს ისე, ‘ოჯახური’ შუთქები:

* I love being married. It’s so great to find that one special person you want to annoy for the rest of your life.

* A couple were being interviewed on their Golden Wedding Anniversary. “In all that time — did you ever consider divorce?” they were asked. “Oh, no, not divorce,” one said. “Murder sometimes, but never divorce.”

* A 98 year old man and a 95 year old woman went to a lawyer to get a divorce.”How long have you been married?” he asked. “75 rough and rocky years,” they said. “Then, why have you waited so long to file for divorce?” They replied, “We had to wait for the kids to die!”