თავის დროზე ძალიან გამახალისა. თუმცა ხანდახან ბლოგებზე (მათ შორის, ჩემს ბლოგზე) დაწერილ ზოგ კომენტარს რომ ვკითხულობ… ძალიან, ძალიან ბევრს უნდა ჰქონდეს ეს ფობია.

1. “ერთი ჭიქა რძე” - რამდენიმე წლის წინ რეკლამაც გადიოდა ტვ-ში, მსუქანი ბიჭი დარბოდა-დარბოდა-დარბოდა და ბოლოს რძეს სვამდა, ქუჩაშიც საკმაოდ ბევრი ბილბორდებია შემორჩენილი – მაგალითად, ფილარმონიის მიმდებარე ტერიტორიაზე.
2. “მე თბილისელი ბიჭი ვარ” – შეამჩნევდით ქალაქში რამდენიმე ადგილას უუუზარმაზარ ბილბორდს: ლოყებაღაჟღაჟებული, ოფლიანი, აშკარად სოფლელი ბიჭის სურათია წარწერით “მე თბილისელი ბიჭი ვარ”.

თუ ვინმემ იცით, რას ნიშნავს ეს ორი ბუნდოვანი რეკლამა, ძალიან გთხოვთ, ეგებ მოჰფინოთ ნათელი [აკვიატებული მაქვს - ძალიან ხშირად მახსენდება ეს ორივე და დიდ დროს ვუთმობ მათზე ფიქრს].

იმიტომ, რომ საპატრიარქო აქციას მართავს სტრიპტიზ-კლუბთან.
და შემდეგ:

“სტრიპტიზ-კლუბ “დივას” ხელმძღვანელობამ სასულიერო პირებს, რომლებიც მათთან მოლაპარაკებაზე იყვნენ შესულები, პირობა მისცა, რომ მომავალში კლუბში გამართულ წარმოდგენებს სტიპტიზის სახე აღარ ექნება”

[წყარო: ინტერპრესნიუსი.

მუზა: ნატოშა.]

მსგავსი მარაზმი: ჰელოვინი გურჯისტანში.

Средний размер полового члена мужчин живущих в Кавказском регионе намного больше, чем в других странах (Грузия – 17,6 см).

ესეც თემის ავტორის კომენტარი:

ეს ლინკი ახლახან ვიპოვე სადღაც გადაკარგულში. მახსოვს სექტემბერში ერთ რუსულ ფორუმზე ერთმა ღრუტუმ აიჩემა, ქართველებს ფული გქონდათ და მაგიტომ კერავდით ჩვენს ნაშებს და ეგენიც ამ ფულზე იკერებოდნენ და არა თქვენს სილამაზეზე და მამაკაცურ ღირსებაზეო. ჰოდა პოლიტიკის განყოფილებაში იყო ეგ ამბავი მაქაც და რომ არ დამეწყო მაგისთვის დედის გნიასი, რუსი პროფესორის მიერ ჩატარებული კვლელვი შედეგები დავუდე.

რომ წავიკითხე, საცოდაობით გული დამეწვა.

ის, თუ რატომ “უყვარდათ რუს ქალებს ქართველი მამაკაცები” – დიდი ხნის წინ დაასკვნეს და გამოიკვლიეს. საერთო ამას არაფერი აქვს მამაკაცის სასქესო ორგანოს საშუალოსტატისტიკურ სიგრძესთან, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ. და არც სიყვარულთან. ასევე სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ.

მაგრამ საცოდაობა იმაში არ იყო, რომ თემაში მპოსტავი მამაკაცები აღტყინდნენ ამ ყალბი გამოკვლევით (მსგავსი კვლევა საქართველოში ნამდვილად არ ჩატარებულა), საცოდაობა სხვა რამეში იყო… ამ დაჩმორებულ, დაკომპლექსებულ კაცობაში, წაგებული ომის მერე გულს რომ იკეთებდნენ:

ფაქტიურად რუსებს რომ პრეზიდენტი და პრემიერი ყავთ
ქართველებს მაგხელა Y–ე ქონიათ.

ჰეჰ მაგარი კაიფია, ინტერკავკაზზე გავუშვი ეგ ინფო ეხლახანს…

ღირსეულად მოგება ადვილია. ღირსეულად წაგებაა ძნელი. ქართველებს კი ამაში ნამდვილად უჭირთ. როდესაც დგება სიტუაცია: “ტრაკში მაგვსტყნეს? სამაგიეროდ ჩვენ უფრო დიდი გვაქვს!”, და როდესაც რუსულად დაწერილი ფრაზის გამო თანამშრომელი ლამის ანათემას გაცმევს (“მაგ ღორების ენა…”) – ჩემი პირადი აზრით, ეს ნიშნავს, რომ მოგების ღირსი ეს ერი არ იყო.

და ბოლოს, იმავე თემიდან პოსტი (ავტორი – roo) :

Туркменистан – (средний размер 14,6 см).
დავიპყროთ?

face.ge-ზე ტოპ ბლოგ პოსტებში ვიღაც გოგოს მიერ დაპოსტილი ჩემი ძველისძველი ჩანაწერი ვნახე.

აზრზე არ ვიყავი, რა რეაქცია მიმეცა. ნუ, რა თქმა უნდა, არც ავტორია მითითებული და არც არაფერი, აი როგორც ბანძი სმს-ლექსები, უავტორო და გახალხურებული, ეგრე წერია, არადა იმ გოგომ ალბათ კიდევ საიდანღაც გადააკოპირა, იმან – კიდევ საიდანღაც…

/ეს რომ დავწერე, იდეა მომივიდა, დამესერჩა ფრაზა ნაწერიდან გუგლში/

გაცოფებული ვარ : ( იმდენი ჩანაწერი მოიძებნა. პიკზო.კომ-ები, მაისფეისები, დაჟე რაღაც პოეზიის კონკურსები, რომლებშიც იღებს თურმე მონაწილეობას ჩემი ღრმადპატივცემული “დაიფიცე”, ყველა ქართული ფორუმი მგონი… ძალიან ცუდი შეგრძნებაა, თითქოს რაღაც მომპარეს.

არც იმდენად ღირებულია ჩემს თვალში, რომ ვამაყობდე – აი, რა მაგარი ვარ-მეთქი, და არც იმდენად უემოციო, რომ დავიკიდო. 16 თუ 17 წლისამ დავწერე და რაღაც ბრრ… წაბილწეს.

წინასწარ გითანაგრძნობთ ყველას, ვინც საკუთარ ნახატს, ფოტოს, ნაწერს  – ვინმეს მიერ უსახელოდ გადაკოპირებულს შემთხვევით წააწყდებით პიკზო.ცომ-ზე განყოფილებაში “საყვარლობები”  და იგივეს განიცდით, რასაც ახლა მე. მითუმეტეს – თუ მოდიფიკაციები მოჰყვება თან :(

ესეც თავდაპირველი ვერსია. არა, აი არ მესმის, ეს ნაწერი ყოველთვის ელექტრონული იყო, ხელით გადაწერისას კიდევ მესმის რაღაცეები შეცვალო, მაგრამ ქოფი-ფეისთისას სიტყვების შეცვლა და წინადადებების მიწერა რა უბედურებაა : (

შეჩერდი!
შეჩერდი, ხელი მომეცი და დაიფიცე!
დაიფიცე, რომ თუ გადმოვხტები-დამიჭერ,
თუ გავბრაზდები-მომეფერები,
თუ ვიტირებ, თვალებში მაკოცებ,
დაიფიცე, რომ გაიღიმებ და დამელაპარაკები, როცა შენი გაგონება მომინდება.
დაიფიცე, რომ ძილის წინ მაკოცებ.
დაიფიცე, რომ დილით არასდროს გამაღვიძებ.
დაიფიცე, რომ მიყიდი ფერად ფანქრებს, ყოველდღე რომ ვხატო ჩვენი სიყვარული.
დაიფიცე, რომ სიცხე თუ მექნება, გამიხსნი ჩემს საყვარელ კომპოტს, დამიჯდები სასთუმალთან და გეჭირება ჩემი ხელი, სანამ არ ჩამეძინება.
დაიფიცე, რომ ჭურჭლის დარეცხვაში მომეხმარები.
დაიფიცე, რომ ხანდახან მაინც შენი ხელით მაჭმევ.
დაიფიცე, რომ მანახებ ოკეანეს და ერთად ვუყურებთ მზის ჩასვლას.
დაიფიცე, რომ ერთხელ მაინც ვიცეკვებთ წვიმაში და ავაჭყაპუნებთ ფეხებს გუბეებში.
დაიფიცე, რომ შენს ძაღლზე და მანქანაზე მეტ დროს დამითმობ ყოველთვის,
და ხანდახან, ღამე რომ გაგეღვიძება, დაითვლი, წუთში რამდენჯერ ფეთქავს ჩემი გული.
დაიფიცე, რა!

აახ მე მაპატიეთ, ხანდახან მაინც ფეხმძიმე პოსტი გამეპარება ხოლმე ამ ბლოგზე და თქვენც უნდა ითმინოთ, ითმინოთ, ითმინოთ! ან წახვიდეთ არაფეხმძიმე ბლოგებზე!

(с) ფეხმძიმე ბლოგერი

ტესტმა დადებითი რომ აჩვენა და ღნავილი ამიტყდა შიშისგან [არადა მანამდე ვღნაოდი, როცა უარყოფითს აჩვენებდა ხოლმე], აი მანდ უკვე მივხვდი – სისულელეა ეს “ეგრევე შემიყვარდა” ვეშები.

პრინციპში, დაახლოებით იგივე მჭირდა პირველი კოცნის დროს ზანზალაკებმა რომ არ დაიწყეს ჟრიალი და ზეცა რომ არ გაიხსნა. და იგივე მჭირდა, პირველი სექსუალური… კხმ, ხო, სექს-დეტალებს გამოვტოვებ.

არა, მაინც როგორ შეიძლება ეგრევე გიყვარდეს ემბრიონი? სპერმატოზოიდი და კვერცხუჯრედი. რომლისგანაც მერე კიდევ პლაცენტა კეთდება. პლაცენტა გვიყვარს? არადა ისიც ზუსტად იგივე უჯრედებისგანაა ხო? რაღაც ეტაპზე ემბრიონი თუ ზიგოტა თუ რაც ჰქვია მაგ დროს – ორ ნაწილად იყოფა და ერთი ხდება პლაცენტა, მეორე – ბოღანე.

მოკლედ, დღეს ერთ-ერთ თემაში დავწერე, რომ სულ არ მომწონს ჩანასახი და ვცდილობ არ ვიფიქრო იმაზე, რომ მსგავსი რამე არსებობს ჩემში. აი მართლა, რა საყვარელია ეს? ——————->

არაა საყვარელი, როცა ნელნელა უფრო დაემსგავსება ადამიანს, მერე კიდევ ხო. ნუ, რა თქმა უნდა, შემოვარდნენ “ღმერთო, რა ამაზრზენი ბრძანდებით” დედიკოები და რამდენიმე წამით თავი ცუდ მომავალ დედად მაგრძნობინეს, მაგრამ ეგრევე გამახსენდა, რომ აქედან ერთ-ერთს  5 წლის შვილი ჰყავს და ამ ბავშვს ჯერ ისევ დედ-მამის საწოლში სძინავს. ჰოდა გადამიარა.

რატომ აბრმავებს დედობა ასე ძალიან? ბუეე…

ხო, გარდა იმისა, რომ 10 კვირის ჩანასახის გარეგნობა არ აღმაფრთოვანებს და განსაკუთრებული გრძნობები მისადმი არ მაქვს, მხოლოდ გონებით მომწონს და მაოცებს განვითარების ტემპები, ჩემს “უარყოფითებში” გადის კიდევ ის, რომ ვთვლი – ყველა ბავშვი საყვარელი არ არის, არსებობენ მახინჯი ბავშვებიც. ოო და კიდევ – დაბადებისას ყველა ბავშვი ერთმანეთს ჰგავს. ნუ, ოდნავი განსხვავებით, საკეისროთი გაჩენილი ბავშვები უფრო ნაკლებად წითლები არიან. მოკლედ, თუ რამდენიმე თვის მერე დავწერე დებილი პოსტი იმის შესახებ, რომ “ჩემი შვილი განსაკუთრებულად ლამაზი დაიბადა, ჩამოყალიბებული ნაკვთები ჰქონდა უკვე” და ბლაბლა, ეგრევე დამიდეთ ამ პოსტის ლინკი, რომ შემოვულაწუნო თავს.

მოკლედ, კეთილშობილ დედათა საზოგადოებასთან გავერთობი უახლოესი თვეები, გული მიგრძნობს… :evil:

ყველა კომენტარი, აბსოლუტურად ყველა ამ თემასთან დაკავშირებით რაც უნდა დამეწერა, რაც უნდა მეწუწუნა, მეთქვა ბიჭების შესახებ, რომლებიც მანქანებთან იღებენ სურათებს და გოგოების შესახებ, ვინც საკუთარი სურათის ნაცვლად ყვავილების ფოტოებს დებენ, მოკლედ, ყველა კომენტარი გვერდით ჩაჩოჩდა წეღანდელი შოკის შემდეგ, რაც გამოიწვია 6 წლის ბავშვის პროფილის ხილვამ.

პედოფილის ოცნება… და რეიტინგში ეგრევე ტოპ-ს აარტყა, მაღალი შეფასებების გამო. ჩემთვის აბსოლუტურად გაუგებარი მიზეზებით. ბავშვი პლიაჟზე, სექსუალურ პოზებში…

დასახოცები არ არიან ამისი მშობლები? ვინც ან:

1. ექვსი წლის ბავშვს ასეთ ფოტოებს უღებენ

2. ვინც დებენ მსგავს ფოტოებს საიტზე.

3. ან ვინც საშუალებას აძლევენ ბავშვს დადოს ისინი.

მეორე მხრივ… მისი მშობლები ალბათ ის კატეგორიაა, შვილებს რომ “პატარა მის საქართველო”-ზე და სხვადასხვა მარაზმულ საბავშვო კონკურსებზე ატარებენ, ტონა მაკიაჟს უსმევენ და რაღაც საოცრებებს სჩადიან საკუთარი კომპლექსების დასაძლევად.

აქ შეგიძლიათ ნახოთ little miss Georgia-ს რომელიღაცა წლის მონაწილეთა სურათები: დაკლიკეთ და დაათვალიერეთ… სანამ ნერვები გაგიძლებთ.

[ მსგავსი პოსტი: Is this supposed to be funny? ]

მოკლედ ეს მურთაზულ-ქართული კაცური ნაბორი ჩემთვის ამაზრზენია. და საკმაოდ ლოიალური ვარ მამრებისადმი. თუმცა არის შემთხვევები, როდესაც მეც კი, მეც კი გამომაქვს ვერდიქტი – “not man”.

დღეს მე და ჩეშირსკაია ავედით მირამაქსის მოსანახულებლად, რომელმაც გუშინ გოგო გააჩინა. წამოსვლისას სადღაც კიბეებზე გაირკვა, რომ მის ქმარს ჩხუბი მოსვლია სამშობიაროს ეზოში კაპოტის თავზე მსმელ (!) საზოგადოებასთან და მისი ძმაკაცები დასახმარებლად მოსულან, ნუ უჩხუბიათ.

საინტერესო ფაქტი: ამ ჩხუბში ჩაერია ამათი ნაცნობი თუ მეგობარი ერთ-ერთი გოგო, რომელმაც ასევე ვიღაცას დაარტყა გაშველებისას და იმ ვიღაცამაც წამოუდო. მე ვერ აღვწერ, როგორ ვერ ვიტან, როდესაც ქალები ერევიან კაცების ჩხუბში ფიზიკურად ან წიკვინით: “გააშველეეეთ, ვაიმეეე!”

მოსულ ბიჭებს შორის ერთ-ერთი ფორუმელიც იყო, ვისაც ვიცნობდი. როდესაც გაირკვა, რომ პატრული მოდის, ამ ფორუმელმა ბიჭუნამ გადაწყვიტა, რომ საკმარისად დაეხმარა ძმაკაცს ჩხუბში და ახლა დროა ჩემთან და ნატოშასთან ერთად ვითომც არაფერი, გაერიდოს პატრულს.
ეს იყო პირველი ნიშანი. მე არ ვიცი კაცურ სამყაროში რა მოსულა და რა არა, მაგრამ ვიცი, რომ ადამიანურ სამყაროში მეგობარს, თუ მასთან ერთად ეხვევი რამე შარში – მარტო არ ტოვებენ პატრულის წინ და გოგოებთან ერთად “ჩვენ რა შუაში ვართ” არ იპარებიან.

ტრანსპორტამდე მანძილი იყო გასავლელი, ამ დროს ეს ფორუმელი მიტრიალდება და მეკითხება, ფული თუ მაქვს, რომ პეკინამდე გავიყვანო (!).
ეს იყო მეორე ნიშანი. არა, მე არ ვითხოვ მამაკაცისგან ფულის დახარჯვას ჩემზე და კაფეში შემითავაზებია თანხის გაყოფა, ყოფილა შემთხვევები, რომ გაგვიყვია და ყოფილა შემთხვევები, რომ მე დამიპატიჟია, მაგრამ როდესაც უბრალოდ ნაცნობი ბიჭი მოდის და ნაგლად გეკითხება, ფული თუ გაქვს, რომ სადმე გაიყვანო ტაქსით… :D კხ.

გზაში ორნი – ეს ფორუმელი და მისი თანხმლები ერთი როჟა ერთმანეთს უზიარებენ შთაბეჭდილებებს, თუ ვის მოადეს კბილებში და თუ როგორ ურტყეს ერთ დავარდნილს (!).

ხო დამავიწყდა აღმენიშნა, რომ ორთაჭალაში ვართ, კაკ ნი კაკ გარეუბანია და არ მიწყინოთ გარეუბნებში მცხოვრებებო, აქეთაც მთლად არ ბრწყინავს ბედნიერებით, მაგრამ იქ არსებობა კიდევ უფრო საშიშია. თან უკვ საკმაოდ გვიანია და ბნელა.

ვდგებით გაჩერებასთან 4-ნი (მე და ჩეშირსკაია და ეს ორნი). ამ დროს მე უკვე ვთქვი, რომ მეც პეკინისკენ მიმავალი მარშუტკა მჭირდება. მოდის ასეთი ავტობუსი. ორივე იწევიან იქით, მიტრიალდებიან და გაოცებულები: “შენ არ მოდიხარ?”

ეს იყო მესამე ნიშანი.

მე ვპასუხობ, რომ ნატოშას მარტო ვერ დავტოვებ ამ სიბნელეში, გავაცილებ და შემდეგ წავალ (იგულისხმება, რომ ნატოშა ერთია, მისი გაცილების მერე 3-ნი ვრჩებით ერთი გზით მიმავლები და პრობლემა არ არის). კარგი, მაშინ ჩვენც დავრჩებითო.

მაგრამ აი მეოთხე ნიშანი უკვე 10 წუთის ლოდინის შემდეგ ნატოშას მარშუტკა რომ არ გამოჩნდა და ისევ პეკინისკენ მიმავალი გამოჩნდა, ადგომა და “-აბა მაგრად” იყო. ღამის ათ საათზე ნაცნობი გოგოების ორთაჭალაში მარტო დატოვების სახით :D

სინამდვილეში ამ ყველაფერზე მაგრად ვიკაიფე, მაგ ადამიანზე მანამდეც არ მქონია რაიმე დიდი წარმოდგენა და არც გამკვირვებია, უბრალოდ, ქართული მაგარი ბიჭობის ამბავში კიდევ ერთხელ დავასკვენი, რომ ადამიანები გლუვები არიან.

პ.ს: ხო, გლუვების გახსენებაზე – ტრენინგზე ვსიო სლადკო, ის სკოლზკი ისევ ბურღავს ტვინს, ერთმა თარჯიმანმა გოგომ ისევ არ იცის როგორ იწერება “თეთრი” და რას ნიშნავს სიტყვა Bible, ისევ სვამენ რაღაც… საოცარ კითხვებს და ბრიტანული აქცენტის მქონეს იდუმალებასაც აეხადა ფარდა – მასწავლებელი ჰყოლია უბრალოდ ბრიტანელი. ისე ამ ტიპზე ხვალ დავწერ დღევანდელ პატარა ისტორიას, თორემ გამეწელა ისედაც პოსტი : )

ქორწილში ერთხელ ვარ ნამყოფი. ვიღაც ყვავი-ჩხიკვის მამიდა ნათესავმა, რომელიც ბოლოს 2 წლის რომ ვიყავი, მაშინ ვნახე, ცოლი მოიყვანა და გაუგებარი მიზეზების გამო ჩვენც მოვხვდით დაპატიჟებულთა სიაში.

ის საღამო ტრავმად ჩამრჩა გულში.

400 კაციდან 4-ს ვიცნობდი მხოლოდ და 5-ის შესახებ გაგონილი მქონდა.

მე და ჩემი და აბსოლუტურად უცნობი ნათესავების ირგვლივ მოვხვდით და უსაქმურობისგან თავჩარგული ვჭამდით ერთი საათი. შევჭამეთ ყველაფერი, რაზეც ხელი მიგვიწვდებოდა და რაც ძალიან ცუდად არ გამოიყურებოდა. მერე შევჭამეთ ისინი, რასაც გადაწვდომა სჭირდებოდა და რაც მთლად კარგად არ გამოიყურებოდა. მერე შევჭამეთ “ცხელი” რომ შემოაქვთ რაღაცეები. ბოლოს ბარბი გვერდით მაგიდებს გადასწვდა სულგუნის ნადუღიანი ფირფიტებისთვის. შემდეგი ერთი საათი ვსვამდით. ასევე მაქსიმალურად თავაუღებლად. ერთადერთი მოსიმპატიურო არსება ვინც დავინახე და თვალები დავუჟუჟუნე – ჩემი ასევე  ყვავი ჩხიკვის მამიდა ნათესავი აღმოჩნდა და შეშვა დოდკა ჩეჩმის შენებას…კიარადა, გლაზკების სტრელბას.

ნუ იქ საინტერესო მომენტები… როგორიცაა მეჯვარე გოგოს გამორჩეული ცეკვა კაი შეხსნილი კაბით, ტრიალებით, მკერდის ქანავით და რამე [ეტყობა სამეჯლისოს მოცეკვავე იყო], და ნათესავების დანანებით ჩურჩული, რომ ეს გოგო არ უნდა აერჩია მეჯვარედ – მთლად დაჩრდილა პატარძალი…

ბოლოს გადავწყვიტეთ, რომ საკმარისად ვითმინეთ ზრდილობის გამო ეს ხალხი, ვისი სახელებიც არ ვიცით და განვიზრახეთ ელზას (დედას) მოძებნა, რომს ახლში წასვლაზე შეგვება. ამისთვის უნდა გადაგვეჭრა დარბაზი და აი აქ… შუა დარბაზში მიჭერს “თამადა”, ჟვანიას რომ დასცინის ის ტიპი და წყვეტს, რომ მე აუცილებლად უნდა ვიცეკვო… რამდენიმე წუთი მუსიკის ხმამაღალ ღრიალში მეც ხმამაღლა ვღრიალებ, რომ ქართული ცეკვა არ ვიცი და საერთოდ მკიდიხართ თქვენი ეროვნული ფასეულობებიანად, ბოლოს ვაღწევ ელზამდე და მე და ბარბი ორ ხმაში ვემუდარებით, დროზე წაგვიყვანოს სახლში.

ამ დროს ისევ მოდის ეს ჟვანიას გამშარჟებელი, ამჯერად უკვე მაგიდასთან, მე ფერფური გადამდის და ის, ეშმაკურად:

- ვიიიიცი რატომ გეჩქარება! კომპიუტერი გაქვს სახლში, ხო? წკაპ წკაპ წკააააპ! მეც მიყვარს მაგრად, მირკი და რამე ჩეთები!

აქ კინაღამ ღნავილს ვიწყებ… და მოვდივართ სახლში. და საკუთარ თავს ვპირდები, რომ ქორწილში მხოლოდ უკიდურესი აუცილებლობის შემთხვევაში მოვხვდები, სასურველია – მეტჯერ აღარასდროს, და მე არასდროს, არასდროს, არასდროს გავმართავ “არიქა ამაღამ გაჟიმვა მეღირსებას” აღსანიშნავ ზარზეიმს, არ ჩავიცვამ ფარდას და არ დავაპურებ უცნობი ნათესავებს.

ჯერჯერობით ამ დანაპირებიდან ყველა პუნქტს ვასრულებ.

კვირას დილით გვიან გაიღვიძა ჩემმა გოჭმა გადმოცოცდა ჩემთან ლოგინში და მეთამაშება უცებ დამახტა თავზე და “დაწექი ჩემი უნდა გახდეო!”
კინაღამ ლოგინიდან გადმოვყირავდი სიცილით – წინა საღამოს სერიალი ველური კატისთვის უყურებია და ეტყობა ძალიან მოიხიბლა ძალადობის სცენით, სპეციალურად მეორე დღეს გამეორებას ვუყურე.
აბა, ეგეთ დღეში ვარ წამოწოლილს რომ დამინახავს დამახტება და ჩემი უნდა გახდეო გამწარებული მბურჯღნის.

მაგრად დავიგრუზე.

იგივე თემაზე: ნატოშას პოსტი სერიალებზე