ორი ”ნეტავ” ერთად არ არსებობს.
(c) სომხური ანდაზა

Tag game by Gocha Gabodze

5? ამდენი ერთად არ მაქვს!

უფრო სწორად, ოცნებები საერთოდ არ მაქვს. არ ვიცი ეს კარგია თუ ცუდი. ისე ”მეგობრობის დღიურებში” ასეთი კითხვა იყო ხოლმე: ”ფიქრი თუ ოცნება?”. ყოველთვის ”ოცნებას” ვწერდი.

თუმცა მას მერე ბევრი დრო გავიდა. რამდენიმე დღე დამჭირდა ”ოცნებების” მოსაფიქრებლად:

1. ბინა

კიბორგას არ უხარია ხოლმე, როცა ბინაზე ვოცნებობ, რატომღაც თავის პასუხისმგებლობად თვლის იმას, რომ ჩვენ ბინა უნდა გვქონდეს და მერე სინდისი ჰქენჯნის. მე კიდევ სულაც არ მგონია ასე. ჩვენი საერთო ბინა კი არა, ჩემი ბინა მინდა.  მე და კიბორგა რომ დავშორდებით და ვილი რომ წამოიზრდება და ცალკე გადავა, მე ვიქნები ჩემს ბინაში, კვირაში ერთხელ შევკრებ მეგობრებს, ისევ გაცვეთილად ვიხუმრებთ ერთმანეთის სექსუალურ ცხოვრებაზე (ან მის არარსებობაზე), დავლევთ რამეს და ვითამაშებთ მონოპოლიას ან პოკერს ან ორივეს ერთად.

2. ვილის ჯანმრთელობა

იმიტომ, რომ თუ ის ჯანმრთელი არ იქნება, რაიმე განუკურნებელი თუ დაემართება სანამ პატარაა, ტანჯვაში გატარებული ცხოვრება იმისათვის, რომ მერე მოკვდეს – არ ღირს. ასე რომ, ამოვხოცავთ ერთმანეთს.

თავდაპირველი გეგმა ასეთია: კიბორგა კლავს ვილის, მერე მკლავს მე და მერე იკლავს თავს. შეიძლება მე მოვკლა ვილი, კიბორგამ მომკლას მე და მერე მოიკლას თავი. ან კიბორგამ მოკლას ვილი, მე მოვკლა კიბორგა და მერე მოვიკლა თავი. ამას შევხედავთ, როგორც გამოგვივა უკეთ, მერე ადგილზე გადავწყვეტთ.

კიდევ რას წერენ ამ ოცნებებში? კარიერაზე არ ვოცნებობ, საზღვარგარეთ წასვლაზე არ ვოცნებობ… ა ხო!

3. მშვიდობა

ომის დროს ყველაფერი უფერულდება და ხვდები, რა წვრილმანია ყველა შენი პრობლემა, რაც გუშინ გქონდა, როცა დღეს შეიძლება ბომბა დაეცეს შენს კორპუსს. ამიტომ ალბათ მშვიდობა პირველი უნდა ყოფილიყო.

შარშანწინ აგვისტოში ნერვულად ვარეფრეშებდი საინფორმაციო საიტებს და ვიყურებოდი ფანჯარაში. ვფიქრობდი, ახლა წინ მდგომ შენობას ბომბი რომ დაეცეს, რა კარგი იქნება, იმიტომ, რომ მაგ შემთხვევაში – მისი გვერდით მდგომი (ანუ ჩემი) შენობა გადარჩენილია-მეთქი. მერე მოვიდა კიბორგა და ამიხსნა, რომ ტყუილად ვოცნებობდი გვერდითა შენობის დაბომბვაზე, ჯერ ეს ერთი, შეიძლება ასხლეტილი ნანგრევებით მოკვდე, მეორეც, შეიძლება ზუსტად შენს შენობაზე დავარდეს შემდეგი ბომბიო (რაღაც მიყოლებით ბომბავენო, ახლა ზუსტად არ მახსოვს რა ჰქვია მაგ მეთოდს).

4. არ მინდა უაზროდ მოვკვდე

ანუ არ მინდა მიწისძვრას შევეწირო ან ვიღაც იდიოტი ჩქარა მიდიოდეს მანქანით ქალაქში, მე შუქნიშანზე გადავდიოდე და გამიტანოს. ძალიან გავბრაზდები, ძალიან!

აქ ყაზბეგზე მისაჭერი შუქნიშნები რომაა, ის დგას პარკთან. ვცდილობ ხოლმე სულ გავიარო ეს ზედმეტი 20-30 მეტრი და მივიდე შუქნიშნამდე. ბავშვთან ერთად როცა ვარ – 100% მივდივარ, თუნდაც კილომეტრის ფეხით გავლა მომიწიოს – ადგილამდე, სადაც უსაფრთხოდ, წესების დაცვით შევძლებ გზაზე გადასვლას.

ამ შუქნიშანზე ზოგი იდიოტი არ აჩერებს, მე შუათითს ვუჩვენებ და ვაგინებ ხოლმე იმიტომ, რომ  წინასწარ ვბრაზობ, რომ წარმომიდგენია, მე პატიოსნად გადავდიოდი მწვანეზე და ვიღაც დეგენერატმა იტიპა, არ გააჩერა და შეიძლება მის გამო მოვკვდე! ასე უაზროდ!

თემაზე: ამასწინათ ვიღაც ქალიც შემომელანძღა, რომელიც მიწისქვეშასთან იდგა და მაინც ზემოდან გადადიოდა გზაზე ბავშვთან ერთად. გაიტანენ ერთხელაც და ვიღაცა აუცილებლად იტყვის: ”ეეეჰ, ბედია რა” და მერე კიდევ ვიღაც დაამატებს: ”ღმერთს თავისთან კარგები უნდა”…

5. კვალი

ვიცი, რომ პატარ-პატარა ნაკვალევები უკვე მაქვს.

თითოეული ბლოგი, რომელიც ჩემი ბლოგის წაკითხვის შედეგად (”ვა, მეც მინდა”) გაიხსნა – ჩემი +1 კვალია მაგალითად, +1 პატარა ნაბიჯი ახალი მედიის განვითარებისკენ.

ჩემი ცხოვრება მაგალითია იმისა, რომ შეიძლება არ ჯდებოდე საზოგადოების მიერ დაწესებულ სტანდარტებში და მიუხედავად ამისა – საზოგადოებას მაინც არ ჰქონდეს პრობლემები შენთან. ან ჰქონდეს და ვერ ბედავდეს თქმას, იმიტომ, რომ შენ უზრდელურად ბედნიერი ხარ და მას საკუთარი ჭუჭყიანი საცვლებიც საკმარისად აქვს.

თითოეული ადამიანი, ვინც ჩემს ცხოვრებას უყურებდა და გაიგო, რომ თუ უნდათ იყვნენ ბედნიერნი – ამაში მხოლოდ საკუთარი თავი უშლით ხელს – ჩემი +1 კვალია ცხოვრებაში. თითოეული ადამიანი, ვინც შთაგონდა და რაიმე შეცვალა – +10.

ჩემს ცხოვრებაშიც ბევრის კვალია და მათი კვალების გადამრავლებაც მინდა – pay it forward.

მინდა, რომ ბევრი კვალი დამიგროვდეს, ძალიან ბევრი. იმიტომ არა, რომ როცა მოვკვდები – ვინმეს ვახსოვდე.

უბრალოდ იმიტომ, რომ დარეჯანი არ ვიყო ”კაცია ადამიანიდან”.

P.S.: ახლა გადავიკითხე ნაწერი, ერთი პოსტისთვის საკმარისზე ხშირადაა ნახსენები სიკვდილი.

კიბორგას ფორუმიდან ვიცნობდი და არაფორუმულად მეზიზღებოდა.

ყველაფერი იქიდან დაიწყო, რომ რატომღაც ჩემი შებმა გადაწყვიტა, თან ძალიან არასწორი მეთოდებით. ჯერ ამაზე მომეშალა ნერვები – “პუნქწიკი” მაქვს ცოლიან კაცებთან დაკავშირებით (მაშინ ცოლი ჰყავდა), არასდროს, არასდროს გამომიჩენია ინიციატივა ცოლიანთან მე თვითონ და საშინლად მაღიზიანებდა, როდესაც აქტიურობდნენ თავად.

კიბორგას მიერ “ინიციატივის გამოჩენა” არ იცით თქვენ კიდევ, რას ნიშნავს! დღეში 7-8-ჯერ მირეკავდა სხვადასხვა იდიოტური მიზეზით:  “კისი, ჩემი იმეილი შეამოწმე რა, პაროლი “კაპიტან1928387″; “თუ შეიძლება ფორუმზე შედი ჩემი ნიკით, პიემი უნდა მომსვლოდა, წამიკითხე და წაშალე – არ მინდა, რომ ჩემმა ცოლმა ნახოს.” თან ყოველ მომდევნო დღეს პაროლი შეცვლილი ჰქონდა ხოლმე.

დღემდე გაოგნებული ვარ და ვეკითხები, რატომ ეგონა განსაკუთრებით აი ამ ბოლო ფრაზების მსგავსი თხოვნებისას, რომ ერთ ქალს მაინც დედამიწაზე ამით დააინტერესებდა.

მაგრად ნერვებზე მშლიდა მისი უაზროდ გრძელი პოსტები. მახსოვს ერთი თემა იყო ფორუმზე, “მოგწონთ თუ არა საკუთარი სხეული”. ყველა პოსტავს “კი, მომწონს” ან “არა, არ მომწონს”. მოდის კიბორგა და აცხობს უზარმაზარ პოსტს ყოველი საკუთარი ნაკვთისა და კიდურისადმი დამოკიდებულების აღწერით, მერე ფილოსოფიით  ზოგადად სხეულის თემაზე, შიგადაშიგ სტრაიკბოლის, ომისა და რაგბის ხსენებით – მოკლედ, ერთხელ მაინც თუ წაგიკითხავთ მისი პოსტი,  ადვილად შეძლებთ წარმოიდგინოთ.

იმ პერიოდში ფორუმზე “სერიალის”  წერა დავიწყე, “ერეგენუსი” ერქვა – ფორუმზე მომხდარ ამბებს ვაშარჟებდი. ბოლოს, როცა კიბორგ-მაკლაუდის სახელის ხსენებაზეც კი გულისრევის იმიტაციას ვაკეთებდი, ავდექი და “ერეგენუსის” ერთი თავი ავტომატური რეკვის რეჟიმში მყოფ რობოტ ციბორგს დავუთმე, რომელსაც ნებისმიერი მდედრის დანახვაზე თავზე ანტენა ეზრდებოდა.

“ერეგენუსმა” გაჭრა და იმის შემდეგ კიბორგა ერთი წლით გაუჩინარდა ჩემი ცხოვრებიდან.

ერთი წლის შემდეგ კი თავად დავუკავშირდი. აზრზე არ ვარ რატომ. სახლიდან წამოსული ვიყავი, მეგობართან ვცხოვრობდი, ჩემი იმ დროისთვის ყველაზე ხანგრძლივი ურთიერთობა დასრულებული იყო და ერთხელაც უბრალოდ მივწერე.

იმ დროს ამერიკაში ცხოვრობდა და 5-6 წლის შემდეგ აპირებდა ჩამოსვლას. პირველი წერილიდან ერთი კვირის შემდეგ “5-6 წელი” რამდენიმე თვედ იქცა, საბოლოოდ კი ზუსტად ერთ თვეში, 8 აგვისტოს – თბილისისკენ მომავალ თვითმფრინავში იჯდა, მე კი აეროპორტში ველოდი. ერთად გადავედით საცხოვრებლად.

რა თქმა უნდა, დღემდე უარყოფს, რომ ჩემ გამო ჩამოვიდა. ამაზე სულ მეცინება და ვეუბნები, რომ მჯერა – მე არაფერ შუაში ვიყავი.

08.08.08

ომზე, აფხაზეთზე, სამაჩაბლოზე, რუსეთზე, საქართველოზე უამრავჯერ გვისაუბრია და გვიკამათია.

მე ვფიქრობდი, რომ საჭირო არ იყო ომი, მეკიდა რა ერქმეოდა ქვეყანას, სადაც ვცხოვრობდი და თუ მაინც და მაინც – XXI საუკუნეში ფიზიკური ძალით რაიმეს მოგვარება აბსურდად მიმაჩნდა.

კიბორგას აბსოლუტურად განსხვავებული მოსაზრება ჰქონდა ამ საკითხზე და დარწმუნებული იყო, რომ ოდესმე [და იმედი ჰქონდა, რომ მალე] იომებდა აფხაზეთისთვის. ისევე, როგორც იომებდა ყველა მის წარმოდგენაში.

სულ მაინტერესებს, სამხედრო თემატიკა რადგან იზიდავდა, იმიტომ ფიქრობდა დაკარგულ ტერიტორიებზე ამდენს თუ პირიქით, აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს ყოველდღიური გახსენება უბიძგებდა იმისკენ, რომ მილიტარიზმი მისი ჰობი ყოფილიყო და შეექმნა საქართველოში პირველი აირსოფტის (სტრაიკბოლის) კლუბი, სადაც “ვარჯიშობდა” ომისთვის ან ინაზღაურებდა ამ სურვილს.

ამიტომ არ გამიკვირდა 8 აგვისტოს ჩანთა რომ მოიკიდა და გორისკენ წავიდა. უფრო გამიკვირდებოდა, რომ არ წასულიყო. გამიკვირდებოდა უარყოფითად. ამიტომ არც ერთი სიტყვით არ შევწინააღმდეგებივარ. მარტო ბავშვის გაკეთებას ვთხოვდი წასვლის წინ.

მეშინოდა, რომ მოკვდებოდა? – არა, იმიტომ, რომ სიკვდილის შანსი ყველგან ერთი და იგივეა, იქ კი ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც უნდოდა.

უფრო მეტად იმას განვიცდიდი, თუ მოკვდება, უაზროდ არ მოკვდეს-მეთქი. “აზრი” მაინც და მაინც ომში გამარჯვება არ არის. რომ მიდიხარ შენთვის, უცებ ბაც, ბომბა და იჟუჟება ნახევარი ქალაქი – აი ესაა ომში უაზროდ სიკვდილი.

თან დარწმუნებული ვიყავი, რომ ამდენი წლის სტრაიკბოლის გამოცდილება იმაში მაინც დაეხმარებოდა, რომ ღიაზე ბოდიალს არ დაიწყებდა და რამეს შეეფარებოდა ხოლმე [ამაში მწარედ შევცდი, დღემდე ვეკაიფები მაგაზე, როგორ მიტასაობდა მარტო გზაზე და როგორ ჩაუწუილა ტყვიამ. მერე კი იკადრა გადასკუპება ბუჩქებში].

იმ დღეებში ყველა შემზიზღდა, ყველა მამაკაცი, ვინც იქ არ წავიდა.

სულ ფორუმზე ვიჯექი და ბლოგს ვანახლებდი ინფორმაციის მიღებისთანავე. და თან ყველა მეზიზღებოდა.

კაცები, რომლებიც იმპოტენტებივით იჯდნენ და იგინებოდნენ ტელევიზორის მისამართით, ფორუმებზე, ქუჩებში ბირჟებზე.

მეზიზღებოდნენ ეს კაცები, რომლებმაც ხელები დაიბანეს და ყველაზე მეტად მეზიზღებოდნენ კაცები, რომლებიც ცოლებსა და დედებს ამოეფარნენ – აი ის ტიპები, წასვლა რომ უნდოდათ ვითომ და დედა რომ გადაუდგა კარებში ან ცოლმა რომ გაიგიჟა თავი და ბავშვები ტირილით რომ გასკდნენ.

ვბრაზობდი, როგორ ვერ ხვდებოდნენ ეს ქალები, რომ იმ წამს თავიანთ მამაკაცებში კაცობა დამარხეს. და როგორ ვერ ხვდებოდნენ კაცები, რა მნიშვნელოვანი მომენტი იყო ეს მათს ცხოვრებაში.

არა, მნიშვნელოვანი იმიტომ არა, რომ სამშობლო გადავარჩინოთ და გულზე ხელების ბრაგუნი. საკუთარი ცხოვრებისთვის, თვითშეფასებისთვის მნიშვნელოვანი.

08.08.09

ახლა ვზივარ, გვერდით კომპზე კიბორგა რაღაც დებილურ ფილმს უყურებს. ჩვენს შორის კალიასკა დგას, სადაც ვილი წევს და სძინავს [ამ მომენტში, პოსტის დაფაბლიშების წინ - უკვე ღვიძავს და ჭაჭყანებს].

ორი წლის წინანდელი 8 აგვისტო რომ არა, მე და კიბორგა არ ვიქნებოდით ამ ოთახში ერთად.

შარშანდელი 8 აგვისტო რომ არა, ვილი არ იარსებებდა. ან დაშორებულები ვიქნებოდით უკვე ან კიბორგა არ შეიცვლიდა დამოკიდებულებას და არ დათანხმდებოდა ბავშვის გაჩენას. ამასაც უარყოფს, მაგრამ იმ სამმა თუ ოთხმა დღემ, რაც ომში იყო, ბევრი რამე გადააფასებინა.

ის მამაკაცები, ვინც მეზიზღებოდნენ, აღარ მეზიზღებიან. მხოლოდ მეცოდებიან ცოტათი. და ის ქალებიც. ჰო, ქალები მაგრად მეცოდებიან – რომ არ იციან რა შეგრძნებაა ცხოვრობდე გმირის გვერდით.

არაა აუცილებელი ვინმემ მედლები დაჰკიდოს, მე ხომ ვიცი, ჩემთვის ხომ გმირია.

კიბორგას Guest Post. პირველი ნაწილი: Gay People, Part I.
მეორე ნაწილი: Gay People, Part II.

ნუ იასნია ეს ერთ დღეში არ მოხდა, მანამდე მოვხვდი ტობისთან სახლში, რომელიც თავის ბფ-თან ერთად ცხოვრობდა და ტამ ტვალეტში რო შევედი და კრუგომ რაღაც პლეიბოის ანალოგი გეი ჟურნალები რო ეყარა, და ნუ აშკარად გეი სახლი რო იყო (“გეი კლასიკა”: ბინა კედლების გარეშე, ანუ ბევრი ბოძები და შავი შპალერი, ბევრი რბილი ზედაპირები, ყველაფერი უბრანო “გალოკილობის” დონეზე და ბევრი “საინტერესო” და ლამაზი “მინიატურები”, წიპა პატარა ქანდაკებები “ზიმბაბვედან”, რაღაც პატარა “ლა საკალელია” ნივთები  და ა.შ.) და ნუ არადა ჩვეულებრივი და დაჟე მაგარი ტიპია ტობი, 42 წლის ბრიტანელი, რომელიც დღემდე ცხოვრობს და ცხოვრება უხარია, 42 წლის ასაკშიც რაგბს თამაშობს (ბავშობიდან) და მოედანზე(უკვე სერიოზულ თამაშებზე) ჩემზე უფრო აგრესიულად, ძლიერად და სასტიკად თამაშობდა, 42 წლის მეორე ხაზელი მოკლედ… ურთიერთობაში ძალიან ჩვეულებრივი, ბევრი გვილაპარაკია ყველაფერზე, ტამ პოლიტიკაზე, ადვოკატია, რაღაცეები გაგვირჩევია, აგერ ომის მერე მთავაზობდა თუ გინდა წამოდი აქეთო გაგიჩალიჩებ ვიზასო და ა.შ. – ჩვეულებრივი ჯიგარი როჟაა, ყველანაირი გამოხტომების გარეშე, პროსტო ნუ სახლში რო მიხვალ – ხვდები რო მისი პირადი ცხოვრება თემატურად იგივენაირია როგორც შენი – ყავს მუდმივი პარტნიორი, ცოლი სჩიტაი, აქვს იგივე პრობლემები – ვინ ამოიტანს საჭმელს, რატო ყრია იატაკზე ნასკები და ა.შ. პროსტო მისი პარტნიორიც მამრია რა…

კიდე ერთი ატკრავენიე იყო ჯეიმსი, მარა ეს ცოტა მანამდე, მოკლედ ფილის 7 კაცაზე რო მივდიოდით მანქანებში განაწილებისას ჩვენ მანქანაში (მე, ის კეანუ, ტობი(რულზე), ტონი(გუნდის მენეჯერი და 8 ნომერი) და…) აღმოჩნდა ვინმე ჯეიმსი, ეგეთი მეტრ-პიისატ კლიენტი, გრძელი თმებით, ცანცარა და ცუნდრუკა იმენნა აი ყველაზე საზიზღარი პიდარასტი რაც შეიძლება წარმოიდგინო, აი იმენნა რაღაც… სუ რო ტრინგიცებს, ლაპარაკობს ტანგებზე და ჭორაობს რაღაც საჭორიკანო თემებზე და აი ჩისტა აი პიდარასტი როგორიც წარმოუდგენია ყველას ეგეთი როჟა რა, “უიმეე” გეი კლიენტი.

მანამდე ვარჯიშებზე არ მოსულა, მარტო ფილიში წამოვიდა ჩემპზე (ზაფხულში ვარჯიშები იყო 7-კაცასთვის, მერე სექტებმრიდან იწყებოდა უკვე 15-კაცა ჩემპიონატი და ძირითადი გუნდი მერე დაიწყებდა ვარჯიშებს, ეხლა კიდე დადიოდნენ ასობენნი ენთუზიაზისტები ვისაც 7 კაცასთვის ვარჯიში და მონაწილეობა უნდოდათ) – მოკლედ მთელი გზა ვფიქრობდი რო ვიცი რატო ვერ ვიტან გეიებს.

ჩავედით ჩემპზე, ნუ იწყება თამაში, ყველა ვემზადებით რამე მორალურად, ჩვეულებრივი საჩემპიონატო თამაში ამერიკის მეორე ლიგაში, 7 კაცა, ჩვეულებრივი დალეწვა და დახოცვა რა. ეს ჯეიმსი ცუღლუტობს ისევ რაღაცას, ყველას ბუკვალნა @!@-ზე ახტება (წიპა ვიღაცა წამოგორდა, ეს მივიდა კალთაში ჩაუჯდა და ეტინგიცება რაღაცას…)… ხოდა მოკლედ ჯეიმს შენ იწყებ კრაიზეო… ადგა ჯეიმსი იმ ტიპის კალთიდან (კსტაი ის ტიპი იყო “native American” როჟა, ანუ ინდიელი, ეგეთი ჩაფსკვნილი, როჟაზე რო შეხედავდი უმაგა გეგონებოდა… გეი…) შეიკრა ჯეიმსმა კიკინა… ჩაიცვა ბუცები… შემოვიდა მოედანზე და…

მერე პაატა კაიფობდა – ეტყობა მაგას თავისი ბოიფრენდი ისე ხმარობს რო მოედანზე ინაზღაურებს აგრესიასო…

ტიპი ომობდა მოედანზე… ნაღდად მცხვენოდა რო მე სტრეითი ვარ და ეგ პიდარასტია… ნუ ანუ იქ ყველა გეი იყო ჩემ გუნდში ხო, უმეტესობა წნყარი მშვიდი გეები, ხელს რო არავის არ უშლიან თავისი გეობით, ჩვეულებრივი ადამიანები რა, ერთადერთი ეგ კლიენტი იყო იმენნა ვის გამოც მოედნის გარეთ ჩვენ გუნდს ეტყობოდა რო გეი გუნდია, და მოედანზე… მოწინააღმდეგის სტრეით გუნდი ჩანდა გეი გუნდათ იმასთან შედარებით… ვიმეორებ – მეტრა ნახევარი სიმაღლეში, კიკინიანი, შეღებილ თმიანი ტიპი… ხოცავდა იმენნა ხალხს, ზახვატი არ გაუმაზია, კონტაქტები, გადაყრები, ღრიალი, გუნდელების დუხის წამოწევა გაშვებული ზანოსის მერე, დაკიდებულზე ავარდნა და ბურთზე ახტომა, გაქცეულის ბოლომდე დევნა(კრაიზე იყო), და ეს ყველაფერი აბსოლიტური აგრესიით, მობილიზებულობით და ყველაფრით…

მარა მე მაინც შემდეგ დებულებაზე ვრჩები:

არსებობენ ტინგიცა სლიკინა სირისტიანი ადამიანები რომელიც გინდა სტრეითი იყოს, გინდა გეი და რაც მთავარია გინდა ქალი – მეზიზღება და მეზარება, პროსტო ეგეთი გეი როჟები კიდე ცდილობენ გამოჩნდნენ და რო ცემს ხან ვინ ხან ვინ – გეიობას აბრალებენ და კიდე ცდილობენ რო “ეპოტაჟურები დარჩენ” (როცა სტრეით ეგეთ სირისტიანს რო ცემენ, მერე ან გეი ხდება, ან გონზე მოდის, ან სახლიდან ვერ გამოდის და ნაკლებად გვხვდება თვალებში). ხოდა თუ ადამიანი ეგეთია ცხოვრებაში და ნუ მოედანზე გარდაიქმნება – ეტა ნი აპრავდანიე, იყოს ცხოვრებაშიც ნორმალური დალაგებული ადმიანი. თუ არა და პროსტო გულის ამრევია… იმჰო გეიებმა თვითონ უნდა დახოცონ ეგეთი გეები, იმიტო რო წყნარი ნორმალური ადამიანი გეი, არ დახტის, არ გეჩრება თვალში და თვალში გეჩრება ეგეთი პიდარმონი სიფათი და იასნია რო მერე გეები გგონია ეგეთი ტიპები პაგალოვნა…

და არსებობენ ჩვეულებრივი წყნარი ადამიანები, რომლებიც ცხოვრობენ თავის ცხოვრებით, არიან თავიანთი საკუთარი პიროვნებები, აქვთ თავიანთი ინტრესები და მიღწევები რის გამოც არიან საინტერესო ადამიანები და პლიუს აქვთ თავიანთი პირადი ცხოვრება და ვის ვინ უყვარს – ჩემი საქმე არ არის, ნუ ასევე ეზ ლონგ ეზ ცხვირში არ მთხრიან თავიანთ პირად ცხოვრებას(აქვე ატზავუს Toto-ს კომენტარზე და ავღნიშნავ რო მიუხედავად ამდენი ხანი გეების გვერდი გვერდ ცხოვრებისა არასოდეს არ მინახავს გეების ზასაობა ლაივში – ანუ პირადი ცხოვრების ცხვირში ჩაჩრის ამბავში რა, ის რო ქუჩაში კაცის და ქალის ზასაობა მიღებულია – ისიც კი სიახლეა პრინციპში და ნი ნადა ნამ პაკა გეების ზასაობა ქუჩაში… იასნა ხდება “იქ, იმ ქვეყნებში” მარა ყოველ შემთხვევაში გუნდში, გეებს რომლებმაც… მე ასე ვიტყოდი მართლა ცადეს ყოფილიყვნენ ადამიანები როგორც ადამიანები და არა “გეები როგორც ცალკე კასტა” – ესმოდათ რო ნი ნადა პორწიწ ტო ჩტო დასწიგნუტა… )

მოკლედ საბოლოოდ გეიებში ზუსტად ეს არი ნერვებზე მომშლელი – რო ცდილობენ საკუთარი თავის დამკვიდრებას – საკუთარი გეობით, არა იმითი რას წარმოადგენენ, ან რას ფიქრობენ, ან რას აკეთებენ, ან რა შეუძლიათ, არამედ იმითი რო გეები არიან. ეს ტინგიცობა, ტაკი მასხარაობა, ზედმეტი უსი-პუსი-მუსი იქ სადაც საჭირო არ არი და არანაირი მოთხოვნილება არ არსებობს…

ზუსტად ამიტო ნერვებზე არ მშლის ტობი, რომელიც ჩემი მეგობარია, არ მშლის ნერვებზე სტივი, რომელთანაც აღარ მაქ კონტაქტი, არ მშლის ნერვებზე რამდენიმე ქართველი გეი რომელზეც უბრალოდ ვიცი რო გეია და ვსიო. და “პაკო” იმჰო ყველას შლის ნერვებზე, გინდა გეის და გინდა სტრეითს…

როგორ გახდა ტობი ტობი? – მე ეჭვი მაქ რო ოდესღაც ტობიც ატუნტრუცებული სირისტიანი გეი იყო, ან იქნებ არც, იქნებ ჯერ რაგბისტი იყო და მერე გეი გახდა და სამუდამოდ შეინარჩუნა საკმარისი თვითდაჯრებულობა და სიმშვიდე იმისთვის რო რაღაც… ის რასაც “სტრეითები” ლაწირაკულ-მოქცევას ეძახიან ის არ დაეწყო… ნებისმიერ შემთხვევაში ტობი დღეს, მაშინ როცა მე მას ვიცნობ და ვსიმპატიზირებ როგორც კარგ ადამიანს, არის ძალიან წარმატებული 42 (უკვე 43) წლის იურისტი, ნუ თანაპარტნიორია რა ერთ-ერთი საადვოკატო კანტორის და ზანიმაეცცა ისეთი დიდი საქმეებით როგორიც არი ტამ ვორნერ-ბრაზერსის საჩივრები (ამაზე ყვებოდა ხოლმე ვხოხავდით, როგორ ჩივის ხალხი ტამ bugs bunny -ის გამოგონებაზე და რითი ამტკიცებენ თავიანთ ავტორობას და ა.შ.) – არის ნიუ-იორკში რაგბის გუნდის ერთ-ერთი თანაორგანიზატორი, დგას მეორე სხვატკაში მეორე ხაზში, ან 8-ზე, ჩვეულებრივად ცხოვრობს და უხარია რო ცხოვრობს, ყავს BF-ი რომელთანაც ერთად ცხოვრობს უკვე ბევრი წლებია. ნუ “ნამდვილი ქართველებისთვის”: ყავს 3 მანქანა(რაღაცა პორშე რომელიც არ მინახავს და ზუსტად მოდელი არ ვიცი, სხვა მანქანებიდან გამომდინარე ოჩინ ვაზმოჟნა რო კაიენი, BMW X5 და რაღაცა ინფინიტის ასევე ჯიპი თბილისში რო ყრია ეგეთები…), აქვს უზარმაზარი ბინა down town-ში. მოკლედ იდეალური სასიძოა ჩვენებური გაგებით… :დ

სინამდვილეში გეი-ტოლერანტულობის კვანძი იმ ისტორიაში იმალება რომელიც მოვყევი.

კაცების უმეტესობა მეგობრობას განიხილავს პირველ რიგში სანდოობის, საყრდენობის და ურთიერთ მხარდაჭერის პრინციპიდან. კი ურთიერთ გაგება, საერთო ინტერესები და ა.შ. ძალიან მნიშვნელოვანია ხანგრძლივი მეგობრობის შესანარჩუნებლად, მარა ხშირად ამ საერთო ინტერესების და სფეროების დაკარგვის შემდეგაც – მამრები მაინც რჩებიან მეგორებად იმენნა ურთიერთ დაყრდნობის და მხარ დაჭერის საფუძვლებზე.

კი ამ ნდობა/დაყრდნობაში – ძალიან მნიშვნელოვანი დოზა უკავია ექსტრემალურ სიტუაციებში თავდადების და “არ დაზადვნის” საჭიროებას. ანუ კაცები ერთმანეთს ყოველთვის აზომებენ საბოლოო ჯამში ჩხუბით(ანუ ეს მანქანების მატორების ზომა, ფულის რაოდენობა და სახლების ქალაქის ცენტრისკენ განლაგება მაინც მხოლოდ რაზაგრევია ხოლმე…), მესმის რო ზოგადად დაზომება და წემ ბოლე მუშტებით დაზომება, პირველ ყოფილი და “ფუ რა დონეა” მარა ასეა – მაშინ სექსიც, მათ შორის ბავშვის კეთებაც, პირველ ყოფილი და “ფუ რა დონეა”, სექსუალური მიმზიდველობაც, ჭამაც, ფეხით სიარულიც – ყველაფერი პირველ ყოფილია და არ უნდა გვეკადრებოდეს… მარა სინამდვილეში – ასწორებს, ასწორებს სექსიც, ასწორებს ჭამაც, ასწორებს ძილიც (რომელიც ასევე არქაიზმია…), ასწორებს ფეხის თითების ქონაც და კი – კაცებს უსწორდებათ ჩხუბი… უფრო სწორად “ჩაგვრა” (და ვეჭვობ რაც მეტია ქალების “თანასწორ უფლებიანობა” კაცები ამ ჩაგვრას უფრო მეტად გადაიტანენ ერტმანეთზე, ანუ სხვანაირად რო მოვატრიალოთ – ყველა ქალი რო დაჩმორებულად “აძლევდეს” თავის კაცს მუდმივად და ბეზატკაზნა(და იმენნა დაჩმორება მთავარია მანდ) – ომები არ იქნებოდა… :დ )

გეების მიმღებლობა ერთია მარა გეებთან ურთიერთობის და მეგობრობის ამბავში იასნია ყველაზე დიდი კითხვის ნიშანი ყოველთვის ამ ამბავშია ხოლმე, ანუ ეს “ფიცი მწამს ბოლო მაკვირვებსი”, ვიდზე კაცს გავს, დაჟე ზოგი გეი ახერხებს და ლაპარაკშიც კაცს გავს, და მერე არასოდეს არ იცი შეიძლება ამ ადამიანს ენდო თუ არა, რომც დაუმეგობრდე, არასოდეს არ იცი დაგაღალატებს იქ სადაც ყველაზე მნიშვნელოვანია რო ადამიანი გვერდში დაგიდგეს თუ არა (თუ დაკვირვებიხართ – პიდარასტი, მოიხსენიება ზუსტად ადამიანების მიმართ რომლებიც გადაგაგდებენ, ანუ ბოზი – არი ის ვინც ჩაგიშვა, პიდარასტი – ვინც დაგადო, არ შეასრულა რამე დანაპირები და ა.შ.) – კი, მირჩევნია ბრატი გეი, ტობი, რომელიც მოედანზე ვინმე რო მაგრა დამეჯახება – მოვარდება და მოლში მომაწვება, ვიდრე ბრატი რომელიც ქუჩაში რო ხიპიში მომივა – გაიძურწება (გინდათ ასე: ის ბრატი უფრო პიდარასტია მაგ მომენტში, ვიდრე ტობი…).

მეორე მხარეა – არ ვიცი რამდენად ეს ყველაფერი ისევე ბუნებრივია გეებისთვის. ანუ სად მთავრდება კაცი და იწყება გეი… აქ უნდა შევეხო ალბათ გეობის მოვლენას, ანუ რატო, როგორ ხდებიან კაცები გეები, ეს არი მართლა ჰიპოფიზის ჩანასოხობიდანვე მუტაცია, თუ ეს არი შეძენილი “დასწავლილი” მოვლენა, თუ ეს არი რაიმეს შიში ან რაიმე “ნიუდაჩის” შედეგი(იგივე ფსიქოლოგიური პრობლემა…), ან იქნებ სხვებმა რო ბევრი გეძახონ პიდარასტი ხარო – შეეგუები გეი გახდები – ხუი ივო ზნაეტ, ძალიან რთული საკითხია, ზოგს გეები რაღაც ზომბების პონტში რაღაც “მოზგა-იედი” ვირუსის რეზულტატი გონია, ზოგს გონია რო 1 თვის ბავშვს თვალებში რო ჩახედო მიხვდები გეია თუ არა, მე მაგალითად დღეს ძალიან ბევრს ვფიქრობ გეიობა ხო არ ვითარდება სუ თავიდან. ნუ აი ჩემი დღევანდელი ყოველდღიურობის კონტექსტში – სუ მაინტერესებს რამდენად დანაშაულია როცა კაცი ბავშვს იმავე დოზით უვლის როგორც ქალი(დანაშაულია ბავშვის გეიზაციის მიმართულებით) – ანუ იქნებ ჩვენ ქალები გვევასება იმიტო რო ერთადერთი ჩვენი საშველი მაშინ როცა უმწეოები ვიყავით – იყო ქალები. იქნებ კაცმა არ უნდა მოუაროს ბავშვს, იქნებ უნდა ეჩხუბოს, რო ბავშვი კიდევ უფრო გაიწიოს ქალისკენ და კიდე უფრო მეტ თავშესაფარს ხდავდეს მასში. მეორეს მხრივ იასნია იწყებ ფიქრს რო თუ ეს ყველაფერი ასეთი ხელოვნურია და ეს ქალების მოთხოვნილება ასეთი “ბინძური” გადატანაა ეგეთი “სიყვარულის” დედაც და სუ მკვლელი მანიაკი გაიზარდოს ნეტა… :დ თან სუ გახსენდება ისტორიები გეებზე რომლებსაც მამა ბავშობაში ცემდა… მარა მერე ფიქრობ რო “ბიოტ ზნაჩიტ ლუბიტ” და იქნებ ის ბავშვი მაინც ფიქრობდა რო ვუყვარვარო და მრე… მოკლედ კონსულტაცია მჭირდება გეებთან ამ თემაზე, არადა როგორ გინდა დაელაპარაკო – “როგორ გახდი გეი?” – პრი ეტომ არა “დეფლორაციის” ისტორია, არამედ სინამდვილეში თუ უფიქრია – როგორ მივიდა იმამდე ვინც დღეს არის… და თან უნდა ელაპარაკო იასნა იმ კონტექსტით რო “მე ჩემი შვილი არ მინდა გეი იყოს” ხოდა… რო დავუბრუნდე გეების სანდოობის და ზოგადად მოქცვის თემას:

ვ ჟიზნი – ბევრი გეი რბილად რო ვთქვათ ისეთი “ტრიაპკა” ტიპია (რასაც ამართლებს ტამ “პაციფიზმით”) – რო იასნია იწყებ ფიქრს რო, გეი – არის რაღაც ქალური, ქალურიც კი არა, იმიტო რო ბევრი ქალი უარესი ბაევიკია ვიდრე ბევრი სხვა კაცი, მარა მაინც ნუ ობში მოსული დაშვებაა რო ქალური ნიშნავს რბილი და არა აგრესიული, ხოდა შესაბამისად იასნია კაცს არანაირი ინტერესი არ უჩნდება იმეგობროს გეისთან – მხარში ის არ დაგიდგება და რად გინდა უძუძუებო არსება რომელიც კაციც არ არი? :დ (ნუ კითხვაზე “ტრანი ჯობია?” – პასუხია რო სილიკონის ძუძუები ზოგადად ტეხავს პრინციპში თორე… at least დაახლოებით იცი ვ კაკუიუ გრუპუ აპრეძელიწ და უნდა ენდო და ებრატო თუ მოტყნა…  :დ )

+ იასნია მეგობარ გეის არ უნდა შეეშალოს და სადმე შუაში სიყვარულში პრიზნანიე არ გამოგიცხოს, ფრიათნა რო ასეთი სუპერ სექსი ხარ, მარა მერე ჩნდება იგივე პრობლემა რაც უჩნდებათ ქალებს – როცა კაცები პრიზნაემსუ ვ ლუბვი და იმათ არ ვუყვარვართ უკან: ურთიერთობის გაგრძელება გამოდის ან “შემაბი და იქნებ მოგცე” ან მუდმივი სადისტური სარგებლობა მისი გრძნობებით და ცოდნა რო ის “სუ ელოდება”. კაკ რეზულტატ უნდა დაადო. მერე იასნია ფიქრობ რო ნა ხრენა ვძამაკაცობდი ამდენი წლები ტიპთან თუ ასე სირულად ჩაიყარა დახარჯული დრო და ენერგია წყალში და იასნია მეორედ გეის აღარ დაუმეგობრდები. კი – კაცები ბევრად უფრო ხშირად მეგობრობენ ნა ვსიუ ჟიზნ, იმიტო რო ნდობა და მხარდაჭერა წყალში გადასაყრელი ვეშები არ არი, და კაკ რაზ ესეთ მეგობრობას ანგრევს რა? – ურთიერთ პროჭობა და პიდარასტობა (რაც სინამდვილეში ერთი და იგივე მიმართულებით “იყურება” :დ ) – ეტა ია კ ტამუ რო ეს არის რასაც მოელიან გეისგან და რის გამოც კაცები ცდილობენ მინიმუმ არ გაეკარონ გეის, შესაბამისად არ გაიგონ რო ისიც ადამიანია, შესაბამისად ეშინოდეთ, არ ევასებოდეთ, აბრაზებდნენ და დალშე პაშლო პაეხალო…

მე არ მოვუწოდებ სტრეითებს გეი მიმღებლობისკენ, ისევე როგორც მარაზმია ეს “ზანგების ადაპტაციის” პროგრამები – რომლებიც სინამდვილეში იწვევს მათ კიდევ უფრო ჩვნებას რო “1 დონით დაბლა არიან”, ზანგების ადაპტირებას თუ რამე იზამს ბოლოს და თუ რამემ ქნა აქამდე, ნამდვილი თანასწორ უფლებიანად აღიარება რა, იყო საქციელები აი წიპა “პატრიოტში” რო არი – ზანგი რო თეთრების გვერდზე ომობს მიუხედავად იმისა რო არ ევალება. 1 გეი რომელიც აფხაზეთს დაიბრუნებს, გაბაზრებული გეი – რომელიც აფხაზეთისთვის ომში გმირულად დაეცემა, კარგად ცნობილი გეი რომელიც ჩარჩენილი ქართველების გამოსაყვანად მტრის ზურგში შეძვრება და ვინმეს დაჭრილი ზურგზე გამოათრევს – უფრო მეტს იზამს მთელი გეი სამყაროსთვის ვიდრე 1000 ჩატარებული “გეი ტოლერანტულობისკენ” მომწოდებელი გეი პარადი… წემ ბოლეე ჩვენთან, ვინაიდან ყველა სამყარო – ლოკალური სამყაროა, ჩვენთან დღეს პრობლემები არის კონკრეტული, გმირობაც და “მხარში დადგომაც” არის კონკრეტული.

მოკლედ გეების მომავალი ისტორია – გეებისვე ხელში. მე მაგალითად ვიცნობ 1-2 ქართველ გეის, რომლებიც საკმაოდ გაბაზრებული გეები არიან, მარა რომლებსაც არ ეშლებათ “კაცობაში”, და მათთან ძალიან მშვიდად ძმაკაცობენ და ემეგობრებიან, მიუხედავად იმ საფრთხისა რო სადმე სერიოზულ გარჩევაში ვინმე მოგაძახებს “შე პიდარასტის ბრატოო” – მარა ნა სამომ ძელე in long term ბევრად უფრო ვაჟნია რო მასეთ სიტუაციაში შენი ძმაკაცი, სულ ერთია გეი თუ ვინ, შენთან ერთად შეიწიხლება, შენთან ერთად გაუყრიან დანას და ა.შ. (ვინაიდან “კაცობა” ფასდება იმენნა განწირულ ბრძოლაში, თორე იქ სადაც გამარჯვება გარანტირებულია იასნია ყველა შენ გვერდზე დგას…) – ამ კონტექსტში სუ მეღიმება ხოლმე რო ეს ჩვენი “ნამდვილი კაცები” თავისუფლად ახერხებენ როცა საჭიროა თვალი დახუჭონ კაცობის განსაზღვრების ამ კრიტერიუმზე და სპაკოინნა თქვან “რუსეთს მაინც ვერ მოუგებ და რას ეომები” -ო. :დ – ნუ ეს ცალკე თემაა… მე დღემდე ვიძახი რო მომავალ წლებში გადაწყდება საქართველო დღეს რა კონტიგენტისგან შედგება, ან დახოცება ის სასტავი რომელიც უკომპრომისოდ იომებს საკუთარი გინდა კაცობის, გინდა სინდისის დაცვისას და ვინც დარჩება – ის იქნება საქართველო, ან უმეტესობა იომებს ამ კაცობის გულისთვის და… 100-150 ათას დამცველის ომით დასაპრყობად, წემ ბოლეე ჩვენ მთიან რეგიონში, წემ ბოლეე როცა საკმაოდ აგრესიულად “კარგად” ვიარაღდებით საჭიროა… 1 მილიონი ან მეტი ჯარისკაცი… მაგის ნახევრის გამოყვანა იქნება დღეს სრული კატასტროფა რუსეთისთვის და… პროსტო იმ 150 000 კაცს გამოსვლა ჭირდება… ხოდა ან დღეს ვართ ქვეყანა რომელშიც ცხოვრობენ ასეთი კაცები – ან არ ვართ და ვართ სხვანაირი, მე არ ვიძახი რო “კარგი” ობიექტურად არის ასე ან ისე, მე ვიძახი რო მე ასეთი მინდა, იმას შეიძლება ისეთი უნდა (ან ვერ გაუაზრებია რო ისეთი უნდა მარა თავისი რაღაც გრძნობების, შიში არ მინდა ვთქვა, იქეთ ექაჩება და ბოლოს იმას მიიღებს და…) – ხოდა რაც იქნება იქნება.

ხედავთ? – გეი პოსტიც მილიტარისტულად დავამთავრე. მარა ასეა – მილიტარისტი გეი მაჩვენეთ, არა “იარაღიანი კაცები მომწონს”, არამედ “წამო ვიომოთ” -ი და ბრატია ეგრევე… :დ

ძალიან გრძელი პოსტი.

აქ მეწერა თავისმართლება გრძელი პოსტის შესახებ და დავიკიდე.

ახალ წელს გილოცავთ : )

2008 წელი ძალიან არეულ-დარეულად დაიწყო ჩემთვის. ახალ წელს შევხვდი პირველად ცხოვრებაში ისე, როგორც მინდოდა – საყვარელ ადამიანთან ერთად, თან მეკიდა ახალი წელი იყო თუ არა, 12-მა რომ ჩამოჰკრა, მაგ დროს აბაზანაში შხაპს ვიღებდი.

2 იანვარი ძალიან სახალისო და საქართველოსთვის უნიკალურ ფართიზე გავატარეთ. უფრო სწორედ, მე ერთ-ერთი ორგანიზატორი ვიყავი. ძალიან კარგი გამოვიდა, და ეს იყო ფაქტიურად ჩემი ბოლო ურთიერთობა იმ სასტავთან, ვისთანაც მთელი 2007 წელი ვურთიერთობდი – სასტავთან ერთიანობაში, თორემ ცალცალკე იმ ადამიანებს ისედაც ვეურთიერთობები და მეგობრები არიან ჩემი. იმ დღეს კი სასტავი, როგორც ერთიანობა, ჩემთვის მთლიანად ამოიწურა და უინტერესო გახდა.

იმავე დღეს გავიკეთე ფეხმძიმობის ტესტი და ორი ხაზი აჩვენა. იმ ფართიმ ბუნდოვნად გაიარა ჩემ თვალწინ, თუმცა რაღაც ბოლომდე დავიხარჯე, აი კიბორგასთვის ალბათ ერთ-ერთი დიდი კოშმარი იყო ამ წლისა. ჯერ ერთად არც ვცხოვრობდით, სამიოდე დღის წინ გვქონდა გადაწყვეტილი, რომ ჩვენებს დავლაპარაკებოდით ერთად გადასვლაზე და უცებ ბაც, ფეხმძიმობა.

ძალიან დავიბენი. მთელი ცხოვრება ერთადერთი პრინციპი მქონდა, აი საერთოდ არაფერი პრინციპები არ მაქვს გარდა ერთისა – აბორტს არ გავიკეთებ რაც უნდა მოხდეს-მეთქი. მაგრამ ისიც მესმოდა, რომ ერთად ახალგადასული წყვილისთვის ეგრევე ბავშვი – ამ ურთიერთობის დანგრევას უდრიდა და ბოლოს ჩემი და კიბორგას ურთიერთობა ვარჩიე, გადავწყვიტე აბორტის გაკეთება. ამ გადაწყვეტილებამ ძალიან გადამარჩინა იმიტომ, რომ მეორე დღეს ექოზე სასწრაფოდ მოსაშორებელიაო მითხრა ექიმმა და გულს მომეშვა, სინდისი აღარ მქენჯნიდა და ყველაფერი ექიმს “გადავაბრალე”. ერთი-ორი ადამიანის გარდა არც არავინ იცის, რომ სინამდვილეში ჩემი გადაწყვეტილება იყო მანამდე, ვიდრე მეცოდინებოდა, რომ მართლა მოსაშორებელი იყო. მერე უბრალოდ ამ დიაგნოზს ამოვეფარე და: “ბუშტნამქერი იყო, ექიმმა მითხრა უნდა გაიკეთოო” და ანგელოზჩიკის თვალების ფახული, თითქოს მე რა, მე რას მერჩით, აი ექიმმა თქვა..

მე არ ვიცი, ის ნაყოფი ჯანმრთელი და სიცოცხლისუნარიანი რომ ყოფილიყო, გავბედავდით თუ არა მე და კიბორგა ბოლო წუთებში, ექიმთან შესვლამდე აბორტზე ფიქრს თუ გამოვიქცეოდით იქიდან, ან როგორ წავიდოდა ჩვენი ცხოვრება და ურთიერთობა მას მერე, დაშორებულები ვიქნებოდით დღეს თუ პირიქით…

მოკლედ, 8 იანვარს ხელი მოვაწერეთ, ძალიან ყინავდა და სრიალ-სრიალით შევედით წერეთლის საპასპორტოში, ათ წუთში მოვაწერეთ ხელი [რაც დედაჩემის ახირება იყო. იდეა გვქონდა, რომ მეორე დღესვე შეგვეტანა განქორწინებაზე, მაგრამ განქორწინება 45 ლარი ღირს და დაგვენანა ფული]. მეორე დღეს აბორტი და მერე არ ვიცი, მერე ერთად ცხოვრება, შეგუება ერთმანეთის ჩვევებთან, ბევრი ბევრი ბევრი პრიწირკა. რაც უნდა გამოცდილი იყოს წყვილი, ერთად ცხოვრების პირველი ორი თვე მაინც საკმაოდ მაზალოა : ) ნუ, სეკსებია ბევრი სამაგიეროდ.

მარტში დამებადა პროექტის იდეა, რომლის სახელი მერე შპილერამ “მაჩუქა” – არტიდეა. ეს პროექტი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რადგან იმ პერიოდში საკუთარ გამოუსადეგარობაზე ხშირად ვფიქრობდი. მაგრამ არტიდეაც ევრ დამეხმარა გაქანებულ სოციოფობიაში, რაც იმ დროს მჭირდა. გარეთ საერთოდ არ გავდიოდი თითქმის, თუ გავდიოდი – ძალიან შეკუმშული და დაძაბული ვიყავი, ადამიანებთან ურთიერთობა მინიმუმამდე მქონდა დაყვანილი.

საკუთარ თავზე მუშაობა დავიწყე – ვაიძულებდი თავს, რომ მესეირნა მარტოს, რომ შემეხედა ადამიანებისთვის და მივმხდარიყავი, რომ ისინიც ეგეთი მშიშარა მასტები არიან და ვერ შემჭამენ.

ნელნელა ბლოგმა უფრო დიდი მნიშვნელობა შეიძინა ჩემს ცხოვრებაში და სერიოზულად მივუდექი ბლოგინგს.

აპრილში გადავედით მიცკევიჩზე. აი ბინიდან ბინაში გადასვლებს ვერ ვიტან. და წინა წლის მანძილზე ჯამში 4 ბინა გამოვიცვალე, ასე გამოვიდა.

მაისიდან მე და გიგამ Face.ge-ს თარგმნა-გამართვა დავიწყეთ.

ივნისში ნელნელა “ვჯანმრთელდებოდი” სოციალური ფობიებისგან, დავიწყე ფიტნეს-კლუბში სიარული, ერთი კვირა დაჟე ფლაერებიც ვარიგე ქუჩაში, და ვიყავი თურქეთში ჩემს რამდენიმე მეგობართან ერთად, გოგოლ ბორდელოს კონცერტზე – ჯამში 4 დღით. აქედან 2 გზას მოუნდა. მესამე დღის ბოლოს ყველამ გავფრიკეთ, ყველა ყველას ეჩხუბა, ან იბუზღუნა ან დაიძაბა. ამიტომ კიბორგას დანახვა რომ ჩამოვედი – ღირდა იმ 4 დღედ, რაც თურქეთში ვიყავი.

ნუ, სამაგიეროდ პირველად ვიყავი ნამდვილ სექს-შოპში, ი ტო ხლებ.

ივლისში პირველი შეხვედრა იყო ბლოგოსფეროსი, მაკდონალდსში. კარგი იყო, დადებითი, და დაიწყო ბლოგერების შეკრებები შიგადაშიგ.

ამ თვეშივე გვქონდა მე და უჩას პირველი სერიოზული კამათი, თუ რაღაც მსგავსი, და ერთად ვიყავით ფსიქოლოგთან. საინტერესო იყო, ჯამში ფსიქოლოგის გარეშე მოვაგვარეთ, მაგრამ საინტერესო იყო შეგრძნება – ადამიანს გრუზავ ერთი საათის მანძილზე, გრუზავ, გრუზავ და ბოდიშს არ უხდი! იმიტომ, რომ ფული გადაიხადე. კლასს!

ივნისი-ივლისში კიდევ დედაჩემს ვებრძოდი საკუთარ თავში – ანუ მის ჩანერგილ აზრებს “ვამოწმებდი”. მაგალიტად, მეუბნებოდა ბავშვობიდანვე, რომ არ მიხდება ზაგარი. და წავედი სოლარიუმში, რომ გამეგო, მე მომწონს თუ არა. ნუ, ეს ზაგარი ისე, თვალსაჩინოებისთვის იყო, ძირითადად შინაგანი გადაფასებები მიდიოდა.

აგვისტო – ომი. ჩვენი ერთადყოფნის წლისთავზე კიბორგა ცხინვალში წავიდა, მე 38-39 სიცხით სულ მარტო  დავრჩი თბილისში, იმიტომ, რომ არც დედაჩემი და ჩემი და იყვნენ ქალაქში – თურქეთში წავიდნენ დასასვენებლად რამდენიმე დღით ადრე. ცუდი შეგრძნებები იყო ძალიან, თუმცა რაღაც გმირი ქალი როჟა ვიყავი, სიცხიანი, მარტო, მაგრამ მაინც არ ვბურღავდი ტვინს, არ ვტიროდი და კიბორგას არ ვანერვიულებდი. თან არ ვნერვიულობდი იმდენად – ბევრი ვიფიქრე და დავასკვენი, რომ სიკვდილის შანსი ომში და ქალაქში, მშვიდობიანობის დროს ავარიაში მაგალითად – ერთი და იგივეა. და რომც მომკვდარიყო, ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც მას უნდოდა.

ის, რომ კიბორგა ომში წავიდა, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის – ის, რომ სახლში არ დარჩა, ის, რომ მე არ ამომეფარა, ის, რომ რაღაც, იმპოტენტი არ იყო და ტელევიზორთან არ იჯდა და არ იგინებოდა, არამედ იქ იყო, თავის მეგობრებთან ერთად და იმას უყურებდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ემზადებოდა შინაგანად, და ეშინოდა, მაგრამ მაინც იქ იყო…

პარალელურად რასაც მიმესიჯებდა – ვწერდი ბლოგზე და შემოდიოდნენ ახლობლები და კითხულობდნენ, ყველასთვის სათითაოდ რომ არ მეხსნა სად არის და ცოცხალია თუ არა. მერე ჩამოვიდა კიდეც და მეორე დღეს თვითონ დაწერა გრძელი კომენტარი აქ ბლოგზე – ძალიან ბევრი ემოციებით, განცდებით სავსე. მისი ნაწერი და ჩემი რამდენიმე პოსტი მოგვიანებით გავრცელდა მტელ ინტერნეტში, ჯერ ქართულში, მერე თარგმნეს და – რუსულში. სნაიპერიდან დაწყებული – სპეცნაზით დამთავრებული, ყველაფრის “მოგონებები” იყო, ქალაქში რაღაც ლეგენდები დადიოდა, როგორ მოკლა ვიღაც კიბორგამ ბერეტათი 10 რუსი, თუ რაღაც ეგეთები :) მოკლედ, რაღაც პონტში სახალისო იყო ეს გაფუჭებული ტელეფონი, მაგრამ მეორე მხრივ მაგრად გვძაბავდა, ყველა გვეუბნებოდა, რომ დაგვერხა, იმიტომ რომ მსგავსი რამე დაიწერა და – ჩემს ბლოგზე დაიწერა, კიდევ უარესი – ასე საშინლად გავრცელდა.

მაშინ ბლოგიდან ამოვიღე ყველა პოსტი, რაც ომის შესახებ იყო – კიბორგას მესიჯებიც, მისი პოსტიც. ნუ მერე ამას ცალკე ლაპარაკი მოჰყვა, რომ მთავრობამ მაიძულა ამომეღო თურმე :))) ახლა, ამ პოსტს რომ ვწერ, გადავწყვიტე, რომ საკმარისი დრო გავიდა და ყველაფერს აღვადგენ. თან მითუმეტეს, რა თქმა უნდა, არავინ არ მოვარდნილა ჩვენთან, არ დავუკითხივართ, არსად დავუბარებივართ და ყველამ სხვა გასართობი მონახა მოკლედ.

წესით ეს ალბათ კიბორგას “წლიურ ანგარიშში” უნდა ეწეროს, ის უფრო მძაფრად აღიქვამდა და განიცდიდა ამ ყველაფერს, მაგრამ მეც არანაკლებ მძაფრად მეხებოდა ეს ყველაფერი. თუმცა ბოლომდე მჯეროდა, რომ რაც უნდა მომხდარიყო, სულ რომ დაეჭირათ – ის , რაც დაწერა, უნდა დაეწერა – იმიტომ, რომ სხვანაირად ვერ გადახარშავდა.

სექტემბერში საბოლოოდ გამოვჯანმრთელდი სოციოფობიისგან და ტელეფონის აღებაც დავიწყე, თუნდაც უცნობ ნომერს დაერეკა.

და ოქტომბერში დავფეხმძიმდი, ამჯერად უკვე აბსოლუტურად ჯანმრთელ ბოღანეზე, მაგრამ თავდაცვითი მექანიზმი ჩაირთო და პირველი 3 თვე (სანამ მოშლის საშიშროება დიდია) ფაქტიურად ემოციები ამის თაობაზე არ მქონია. ახლა უკვე ნელნელა მეწყება გულში ღიჭინები ბავშვზე ფიქრისას. წინა თვეები პახოდუ აქტიურად მიდიოდა კიბორგას “დამუშავება” და ბოლოს დამუშავდა. და დღეს ჩემზე მეტად უღიჭინებს, დარწმუნებული ვარ, მაგრამ იასნია არ აღიარებს. და ბავშვი რომ დაიბადება, სიხარულისგან ტირილი მოუნდება, მაგრამ მაგასაც არ აღიარებს, რა თქმა უნდა, თუმცა მისი აღიარება არც მჭირდება, თვალებში ვხედავ ხოლმე, როგორ უბრწყინავს, როცა გეგმავს როგორ წაიყვანს სტრაიკზე ზურგზე მოკიდებულს.

დეკემბერში კიდევ ერთხელ შევიცვალეთ ბინა, გავიჩინეთ რუმმეითი, რომელსაც იშვიათად ვხედავთ სამწუხაროდ :) პირველად მივიღეთ ბენეფიტი ბლოგერობისგან… ავარიაში მოყვა ჩემი მეგობარი, ბექა, და კომაში ჩავარდა, მაგრამ არ განმიცდია ემოციურად, იმიტომ, რომ ვერ გავიაზრე და ვიცოდი, რომ გამოჯანმრთელდებოდა მალე.  ჯერჯერობით კარგად მიდის ყველაფერი : )

ბევრი რამე გამომრჩა. ბლოგს ვათვალიერებდი თან. წლის განმავლობაში შიგადაშიგ რაღაც, სამსახურებიც იყო, შეხვედრებიც იყო, საინტერესო ადამიანებიც იყვნენ… იმის გაცნობიერებაც იყო, რომ მეგობრები მყავს. მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრობის არ მჯეროდასავით. მაგრამ არსებობს მაინც სადღაც. ხანდახან ნერვებზე ვშლით ერთმანეთს და ვერ ვიტანთ, მაგრამ კარგია, როცა კიბორგა გაგაბრაზებს და ძევიშნიკზე მირბიხარ და იქ ყველას უყვები, რა ნაგავია. და ისინიც გეუბნებიან, რომ ხო ხო, ნაგავია. ნუ ლოლა გეუბნება, რომ შტერი ხარ და ნაგავი არაა, პროსტა ეგეთია. და ლოლაზე ბრაზდები. მერე მოდიხარ სახლში დაცლილი და ბედნიერი და იცი, რომ ნაგავია, მაგრამ მაინც გიყვარს და შენც ნაგავი ხარ და მოდი, ერთად ვიყოთ ნაგვები.

ჯამში როგორი წელი იყო? კარგი. გავიზარდე.

და თითქოს რაღაც, არაფერი ხდებოდა, მაგრამ ჯამში რამდენი რამე მომხდარა.

Средний размер полового члена мужчин живущих в Кавказском регионе намного больше, чем в других странах (Грузия – 17,6 см).

ესეც თემის ავტორის კომენტარი:

ეს ლინკი ახლახან ვიპოვე სადღაც გადაკარგულში. მახსოვს სექტემბერში ერთ რუსულ ფორუმზე ერთმა ღრუტუმ აიჩემა, ქართველებს ფული გქონდათ და მაგიტომ კერავდით ჩვენს ნაშებს და ეგენიც ამ ფულზე იკერებოდნენ და არა თქვენს სილამაზეზე და მამაკაცურ ღირსებაზეო. ჰოდა პოლიტიკის განყოფილებაში იყო ეგ ამბავი მაქაც და რომ არ დამეწყო მაგისთვის დედის გნიასი, რუსი პროფესორის მიერ ჩატარებული კვლელვი შედეგები დავუდე.

რომ წავიკითხე, საცოდაობით გული დამეწვა.

ის, თუ რატომ “უყვარდათ რუს ქალებს ქართველი მამაკაცები” – დიდი ხნის წინ დაასკვნეს და გამოიკვლიეს. საერთო ამას არაფერი აქვს მამაკაცის სასქესო ორგანოს საშუალოსტატისტიკურ სიგრძესთან, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ. და არც სიყვარულთან. ასევე სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ.

მაგრამ საცოდაობა იმაში არ იყო, რომ თემაში მპოსტავი მამაკაცები აღტყინდნენ ამ ყალბი გამოკვლევით (მსგავსი კვლევა საქართველოში ნამდვილად არ ჩატარებულა), საცოდაობა სხვა რამეში იყო… ამ დაჩმორებულ, დაკომპლექსებულ კაცობაში, წაგებული ომის მერე გულს რომ იკეთებდნენ:

ფაქტიურად რუსებს რომ პრეზიდენტი და პრემიერი ყავთ
ქართველებს მაგხელა Y–ე ქონიათ.

ჰეჰ მაგარი კაიფია, ინტერკავკაზზე გავუშვი ეგ ინფო ეხლახანს…

ღირსეულად მოგება ადვილია. ღირსეულად წაგებაა ძნელი. ქართველებს კი ამაში ნამდვილად უჭირთ. როდესაც დგება სიტუაცია: “ტრაკში მაგვსტყნეს? სამაგიეროდ ჩვენ უფრო დიდი გვაქვს!”, და როდესაც რუსულად დაწერილი ფრაზის გამო თანამშრომელი ლამის ანათემას გაცმევს (“მაგ ღორების ენა…”) – ჩემი პირადი აზრით, ეს ნიშნავს, რომ მოგების ღირსი ეს ერი არ იყო.

და ბოლოს, იმავე თემიდან პოსტი (ავტორი – roo) :

Туркменистан – (средний размер 14,6 см).
დავიპყროთ?

ჩემი პოზიცია უკვე გამოვთქვი და ამ ბლოგის მარჯვენა ზედა კუთხეშიც ჩანს :D კიბორგამაც იგივე ქნა. ისედაც საკმარისზე მეტმა წაიკითხა თანაც ეს ყველაფერი.

ჩვენთვის ომი დამთავრებულია.

დროებით აღარ შევალ არც ერთ ფორუმზე, არც ერთ ნიუსების საიტზე, სკაიპში ამ თემაზე მოლაპარაკეებს ხმას არ ვცემ, იმიტომ რომ მკიდია, მორჩა.

ვიმუშავებთ, წიგნებს წავიკითხავთ, ფილმებს ვუყურებთ, ვითამაშებთ. ამ ბლოგზეც ჩვეულებრივ პოსტებს დავდებ, war-free zone-დ ვაქცევ.

ოდესმე ყველაფერს აღვადგენ ალბათ, თუ სურვილი მექნა.

გული დამეწვა რა.

ესეც ექსიდრიდას დილანდელი სმს: Mokled ucham me da kepa davdivart iqit-aqeto. Sruli tavisufleba gvaqo. Gushin serjas gadaveyareto chventan gadmojdoma shevtavazeto da uari gvitxra  – chems bichebtan davrchebio.

მე ვრეკავ და არ იღებს ყურმილს.

დავპოსტავ როგორც კი რამეს გავიგებ.

ნდა რადგან თბილისისკენ მოდიოდნენ, იქ რაღაც ნაღდად არ ხდება კარგი.

უჩა და მისი ნაწილი დადიან გორის ახლომახლოს და ცდილობენ ქართული ჯარის ცოცხალი ნაწილების პოვნას და ევაკუაციაში დახმარებას.

გამოხატეს სასტიკი აღშფოთება ქალაქში გამართული ტაშფანდურის გამო, რაც გამოიხატა რამდენიმე ჯარისკაცის ყვირილით რაც ტელეფონში გავიგე – მაგათ შიგ ხოარ აქვთო.

რუსები კიდევ ესვრიან ბომბებს. ბოლოჯერ მაგალითად – იმენნა ამათთვის გამიზნული გაზი თუ რაღაც, ვერ გავიგე რა მითხრა კარგად. აიცდინეს, ჯერჯერობით კარგად არიან, თუ ამას კარგად ყოფნა შეიძლება ეწოდოს.

მომწერა დანაკარგის დაახლოებითი რაოდენობა: 150-მდე დაღუპული, 600 – დაჭრილ-დაშავებული.

Gacherebuli ara yle, artileria isvris, eredvisken. Aq kamandovanie agar ari, lichna chvenma nacilma miigo brzaneba bukvalno: rac unda is qnas. cegan vnaxet vigac naxevrad mtvrali vicepolkovniki daglijinebda Jeepit. Chven prosto vzveravt ra xdeba da vcdilobt rame yleobashi shevyot tavi.

ძალიან გთხოვთ, ფორუმზე არ გადააკოპიროთ აქ რასაც ვწერ ხოლმე.

გუშინწინ, უჩას ნახევარ საათში უნდა გამოუარონ და წავიდეს.

ამ ნახევარი საათის განმავლობაში აჯღნავლებული დავდევ კუდში:

მე: კიიიიიიიიიიიიბ, სანამ წახვალ ბავშვი გამიკეთეეე… გემუდარები, სექსიიი.. მოდიიი.. დდდდ… :ღნავილ: მომეციიი… ჩულქებსაც ჩავიცმევ თუგინდაააა.. ააა… მომეციიი…

უჩა: კიმარა ხვალვე რომ ჩამოვიდე, მაგ გაკეთებულ ბავშვს მერე undo როგორ გავუკეთო?

/არ მომცა :D /

შეიძლება თბილისში ჩამოაგდონ ბომბაო, შეშინების მიზნითო – იმისათვის, რომ საქართველოს ხელი მოაწერინონ ოსეთ-აფხაზეთის დათმობაზე. სასურველია მაგ დროს ქალაქში არ იყო, რა იცი სად დააგდებენო. გადი ქალაქიდანო.

მოვიფიქრებ-მეთქი. მაგრამ არ ვაპირებ არსად გასვლას.

სერჟა კარგადაა, კაპიტანას ველაპარაკე და მოდის ჩვენთანო [ეს სტრაიკერებისთვის საინტერესო ინფოა]

Cyborg: დღეს დამბომბა სამალიოტმა, დამბომბა არტილერიამ და ამაცილა სნაიპერმა, აწი ჩემზე ფრთხილი აქ არავინ არ იქნება. ნუ იასნია იესწ იშო კუჩა სპოსობოვ პადოხნუწ. ბილო სტრაშნო დო სმერწი, სტრაიკბოლ ნიჩემ პოკა ნე პომოგ, პერესტრელკებამდე ვერ მივედი, არტილერია ზესტრაშნი რამეა, განსაკურებით 30 მეტრაში რო ვარდება სნარრიადები, რო მოფრინავს ჯერ ისეთი ხმაა რო ტანით გრძნობ, ნუ ოჩენ სტრაშნო, შუა ბომბარდმენთში ჩამოწუილა ტყვიამ და ბილო უჟე პოხ.

მე: ესლი დოხნეშ, ხოწ ტუპო ნე დოხნი ) ჯერ კიდევ გამოდგები რამედ, და ბავშვი უნდა გამიკეთო მერე :D მადლობა რომ არ გავიწყდები, ჩემთვის ამაზე დიდი ბედნიერება არაფერია.

გუშინ ხომ წავიდა უჩა იქ. მერე აზრზე არ ვარ როგორ მოახერხა, მაგრამ ჩვენი ნაცნობი სამხედრო იპოვა და გუშინ ღამე რომ დამიმესიჯა, მასთან ერთად ვარ ტყეშიო, აქ დავბანაკდით ხვალამდეო. ამ ამბების დაწყებისთანავე სერჟასთან (ზემოთხსენებულ სამხედროსთან) კონტაქტი გვქონდა და სულ წინა რიგებში იყო. უჩამ კიდევ არ მიპასუხა სად ხართ-მეთქი რომ ვკითხე, ასე რომ ვეჭვობ, ცხინვალშია ან ძალიან ახლოს იქვე.

ვნერვიულობ? მამენტ არა.
ვამაყობ? მააააააააგრად!

მე სიცხეები ისევ მაქვს, მაგრამ უჩას დავუმესიჯე, რომ მორჩა-მეთქი, რომ არ ენერვიულა აქეთ ჩემზე. და გადავწყვიტე, რომ თბილისში დავრჩე – არსად არ მინდა წასვლა, ინტერნეტის გარეშე გავრეკავ.

და თუ მოკვდა, ნუ, შეიძლება ქუჩაში გავიდეს და მანქანამ დაარტყას და ისე მოკვდეს, მაგას კი სჯობს ტყვიით თუ რაც არის, მაგით სიკვდილი. მაგრამ მაინც ვჯღნავივარ.

მე მაპატიეთ აზრების დაულაგებლობის გამო, ყველაფერს ისიც ემატება, რომ მესამე დღეა მაღალი სიცხეები მაქვს, საჭმელს ვერ ვჭამ და თვალები ლამის ამომცვივდეს, ისე მაწვება. საერთოდ, ყველაფერი მტკივა. მემგონი რაღაც ვირუსი შემეყარა. წეღან დამირეკა ლიკამ, უჩას დედამ – ხვალ ალბათ მასთან წავალ, იმიტომ რომ ელზა და ბარბი თურქეთში არიან დასასვენებლად, უჩა წავიდა და მე კიდევ ადეკვატურად ვერ ვაზროვნებ ამ სიცხეების გამო, ასე ვთქვათ – “მომხედავი არავინ მყავს” :D

წავედი ახლა რუსეთის საელჩოსთან რეაქციაზე. ვაბშე მკიდია ეს რეაქციები, პროტესტები და პოზიციის დაფიქსირებები, უბრალოდ ხალხს ვნახავ და ცოტა გულს გადავაყოლებ. და ნერვებს მოვიშლი კიდევ.