მეც ასე მოუთმენლად ველოდი. ყველა საიტი გადავქექე და დავასკვენი, რომ სადღაც 18 კვირისთვის მაინც უნდა მეგრძნო, გადავთვალე ეს 18 კვირა და მობილურის კალენდარში იმ დღეზე ჩავწერე: ”გრძნობ უკვე ბავშვის მოძრაობას?”

ასე დაიწყო წარსული და აწმყო დოდკას ურთიერთობა. ცოტა ხანში ამ მეთოდით ჩემს მომავალ მე-ს კიდევ ბევრი კითხვა დავუსვი და ხანდახან მობილურზე ინთება ხოლმე მესიჯები წარსულიდან:

ახალ ბინაში გადასვლის შემდეგ: ”როგორი ბინაა, რამდენად ქირაობთ?”

ბავშვის დაბადების შემდეგ: ”გამოძვრა უკვე ბავშვი? რა დაარქვით?”

რაღაც სათარგმნის დედლაინის წინა ღამეს: ”ხომ გეუბნებოდი, გაგენძრია ერთი ადგილი და გეთარგმნა მთელი თვის განმავლობაში ცოტ-ცოტა, ხომ აღარ გაათენებდი ახლა!”

ვილი ერთი თვის რომ გახდა: ”ძალიან გაწვალებს? გაზები ხომ არ აწუხებს?”

ვილი ორი თვის რომ გახდა: ”გეღირსათ შენ და კიბორგას ნორმალური სექსი?”

დღეს: ”პირველი სექტემბერია, იმედმა რაო?” [ჯერ არაფერი-მეთქი, ვპასუხობ მე ხმამაღლა]

ახლა რაღაც უბედური კლავიატურით ვბეჭდავ და იმედი მაქვს, რომ კიბორგა ინამუსებს და ხვალ უკეთესს მიყიდის – ბევრი მაქვს საბეჭდი!

ამ ბოლო დღეებში ერთი უცნაური რუტინა შეგვიმუშავდა:

ყოველ დილით 6 საათზე იღვიძებს ჩემი მუცელი, რასაც ავტომატურად მოჰყვება ჩემი გაღვიძება. მუცელში გამართული დრამის სოლო პარტიების ფონზე ჭერის თვალიერებისა და ბუნდოვან მომავალზე ფიქრის ნახევარსაათიანი სეანსის შემდეგ ოთახში შემოფრინდება ხოლმე ერთი ან ორი დიდი ბუზი, რომლებიც აუტანლად ბზუიან. მე გაშტერებული ვადევნებ თვალს. ბზუილზე ეღვიძება კიბორგას, ერთი 5 წუთი ისიც მდუმარედ უყურებს. მერე დგება, ჩვენი ფაზლის ყუთის თავსახურს იღებს და დასდევს სიკვდილამდე.

შემდეგ სამივე (მე, კიბორგა და მუცელი) ისევ ვცდილობთ დაძინებას.

“ახალბედა დედის თვიურის” წერა უნდა დავიწყო – ანუ ყოველთვიური შემაჯამებელი სტატიები ბავშვთან ადაპტაციის თემაზე. ისე ნეტა სადმე არ დაბეჭდავენ მცირე ჰონორარითურთ?

P.S: აუ! პირდაპირი ჩართვა როცა არის ხოლმე, მაგალითად,  საინფორმაციო გადაცემაში, კორესპონდენტის უკან პატარა ბიჭები რომ ეჩხირებიან კადრში და დებილი თვალებით იყურებიან, ნეტა მარტო მე მშლის ნერვებზე?

ორი წლის წინ ღია ცის ქვეშ გამართულ რაიმე ღონისძიებაზე გოგოების დამთრგუნველ უმეტესობას მაღალქუსლიანი შპილკები ეცვათ (ეთნოგრაფიულში ძალიან სასაცილოები იყვნენ ხოლმე).

დღეს კი საერთოდ არ მინახავს გოგო შპილკებზე და საღამოს კაბით, ყველას ბოტასები, კედები ან რაიმე მსგავსი უქუსლო ფეხსაცმელი ეცვა.

ასწორებს, ნელ-ნელა ვიზრდებით ალბათ.

ხვალ საღამოსაც ვაპირებ გასვლას.

[ფესტივალის საიტი]

Updated:

ერთმნიშვნელოვნად კარგი ფესტივალის შემდეგ (მე ვიტყოდი, რომ ჯერ თბილისში ‘უფასო პონტზე’ ეგეთი ნორმალური სიტუაცია არასდროს, არასდროს ყოფილა!) – ამავე ფესტივალზე მყოფთა კომენტარების წაკითხვისას ვხვდები, ზოგიერთს უბრალოდ უტყდება თქმა, რომ რაიმე მოეწონა. თუ იტყვი, რომ “გოიმობა იყო”, აუცილებლად კაი როჟა გამოხვალ – იმათთვის, ვისაც არ მოეწონა და ასევე იმათთვის, ვისაც მოეწონა (რადგან მოეწონათ, ესე იგი გოიმები იყვნენ). მოკლედ, ერთგვარი თავდაცვაა აუცილებლად გაკრიტიკება. XD

Updated2:

ეს უნდა დამეპოსტა! დღეს ფესტზე ნატოშას მიერ გადაღებული ფოტკა, სადაც პირველად დავინახე ჩემი მუცლის რეალური ზომები! და პრინციპში მინიშოკში ვარ, იმის გათვალისწინებით, რომ წინ კიდევ ერთი თვეა და ხალხი მეუბნება, მე-9 თვისთვის პატარა მუცელი გაქვსო! აღარ მინდა მეტი! მორჩა, ვითამაშეთ – გვეყო!

აახ მე მაპატიეთ, ხანდახან მაინც ფეხმძიმე პოსტი გამეპარება ხოლმე ამ ბლოგზე და თქვენც უნდა ითმინოთ, ითმინოთ, ითმინოთ! ან წახვიდეთ არაფეხმძიმე ბლოგებზე!

(с) ფეხმძიმე ბლოგერი

ტესტმა დადებითი რომ აჩვენა და ღნავილი ამიტყდა შიშისგან [არადა მანამდე ვღნაოდი, როცა უარყოფითს აჩვენებდა ხოლმე], აი მანდ უკვე მივხვდი – სისულელეა ეს “ეგრევე შემიყვარდა” ვეშები.

პრინციპში, დაახლოებით იგივე მჭირდა პირველი კოცნის დროს ზანზალაკებმა რომ არ დაიწყეს ჟრიალი და ზეცა რომ არ გაიხსნა. და იგივე მჭირდა, პირველი სექსუალური… კხმ, ხო, სექს-დეტალებს გამოვტოვებ.

არა, მაინც როგორ შეიძლება ეგრევე გიყვარდეს ემბრიონი? სპერმატოზოიდი და კვერცხუჯრედი. რომლისგანაც მერე კიდევ პლაცენტა კეთდება. პლაცენტა გვიყვარს? არადა ისიც ზუსტად იგივე უჯრედებისგანაა ხო? რაღაც ეტაპზე ემბრიონი თუ ზიგოტა თუ რაც ჰქვია მაგ დროს – ორ ნაწილად იყოფა და ერთი ხდება პლაცენტა, მეორე – ბოღანე.

მოკლედ, დღეს ერთ-ერთ თემაში დავწერე, რომ სულ არ მომწონს ჩანასახი და ვცდილობ არ ვიფიქრო იმაზე, რომ მსგავსი რამე არსებობს ჩემში. აი მართლა, რა საყვარელია ეს? ——————->

არაა საყვარელი, როცა ნელნელა უფრო დაემსგავსება ადამიანს, მერე კიდევ ხო. ნუ, რა თქმა უნდა, შემოვარდნენ “ღმერთო, რა ამაზრზენი ბრძანდებით” დედიკოები და რამდენიმე წამით თავი ცუდ მომავალ დედად მაგრძნობინეს, მაგრამ ეგრევე გამახსენდა, რომ აქედან ერთ-ერთს  5 წლის შვილი ჰყავს და ამ ბავშვს ჯერ ისევ დედ-მამის საწოლში სძინავს. ჰოდა გადამიარა.

რატომ აბრმავებს დედობა ასე ძალიან? ბუეე…

ხო, გარდა იმისა, რომ 10 კვირის ჩანასახის გარეგნობა არ აღმაფრთოვანებს და განსაკუთრებული გრძნობები მისადმი არ მაქვს, მხოლოდ გონებით მომწონს და მაოცებს განვითარების ტემპები, ჩემს “უარყოფითებში” გადის კიდევ ის, რომ ვთვლი – ყველა ბავშვი საყვარელი არ არის, არსებობენ მახინჯი ბავშვებიც. ოო და კიდევ – დაბადებისას ყველა ბავშვი ერთმანეთს ჰგავს. ნუ, ოდნავი განსხვავებით, საკეისროთი გაჩენილი ბავშვები უფრო ნაკლებად წითლები არიან. მოკლედ, თუ რამდენიმე თვის მერე დავწერე დებილი პოსტი იმის შესახებ, რომ “ჩემი შვილი განსაკუთრებულად ლამაზი დაიბადა, ჩამოყალიბებული ნაკვთები ჰქონდა უკვე” და ბლაბლა, ეგრევე დამიდეთ ამ პოსტის ლინკი, რომ შემოვულაწუნო თავს.

მოკლედ, კეთილშობილ დედათა საზოგადოებასთან გავერთობი უახლოესი თვეები, გული მიგრძნობს… :evil:

ხოდა, ქართულში ცოტა ფრიკულად ჟღერს, მაგრამ რადგან მინდა, რომ ჩემი ქმარიც მთლიანად მონაწილე იყოს ამ პროცესისა – ფეხმძიმედ ვართ! :D

ნუ ჯერ მე-8 კვირაა და საინტერესო არაფერი ხდება, დღეს ვიყავით ექოზე, ყველაფერი კარგად არისო და ამიტომ გადავწყვიტე უკვე ბლოგზე დაწერაც : ) ექოზე რაღაც ნაცრისფერი ეკრანი ჩანდა (რომელიც მე არც დამინახავს) და ემოციურადაც დიდი არაფერი შეგრძნებები არ არის. [შიმშილი ემოციაში არ ითვლება ხო?]  არც რაიმე დიდ და განსაკუთრებულ სიყვარულს ვგრძნობ რატომღაც, რაღაც რავი, უჯრედების ნაკრებია ჯერ რა, დაჟე ტვინიც არ აქვს, რომ გაინძრევა, მერე ალბათ შემიყვარდება.

ამ ამბავს იუმორით ვუდგებით, ასე ვთქვათ. კიბორგას უნდა, რომ სათამაშოები ახლავე იყიდოს, კერძოდ – ლეგოს კონსტრუქტორები, რაც 3-4 წლამდე ბავშვებისთვის არ შეიძლება, რომ იჯდეს და ითამაშოს თვითონ.

ხო არა, ეს ბლოგი პამპერსების გროვად და ბავშვის სურათების ალბომად არ გადაიქცევა მაინც, აი პრომის.