თუმცა არა, ვახურებ. რომ ვუფიქრდები, საინტერესო წელი მქონდა. 2010-ში გაგრძელდა 2009-ის დროს აკრეფილი სიჩქარე და ძალიან ცოტა მქონდა ამოსასუნთქი დრო.  ვილიამი კიდევ უფრო მეტად გაიზარდა და სიტყვების თქმა დაიწყო (ყველაზე ხშირად გამოყენებული: “დადე!” და “ჩართე!” რა? “მულტფ!”). ასევე გადასარევად ეხერხება ბოდიარტი და დიდი სიამოვნებით დავდებდი აქ ჩემს ფეხზე განხორციელებული მისი შედევრის გუშინდელ ფოტოს, ბატარეები რომ არ დაჯდომოდა ფოტოაპარატს.

წლის მეორე ნახევარში სხეული როგორც იქნა გამოვიდა ორსულობისდროინდელი შოკიდან და ნელ-ნელა თავისი ფორმები დაიბრუნა. ანუ დაახლოებით ერთი წელი დასჭირდა იმას, რომ ინკუბატორიდან ისევ ადამიანად ვქცეულიყავი. და არა, არ მჯერა მე იმ სასწაულების, რომ ამბობენ, “გააჩინა და ერთ თვეში ისევ ფორმაში იყო”. Bullshit! მასეთებს კიდევ მკერდიც არ უპატარავდებათ წონის დაკლებისას და ნამცხვრებს ჭამენ და არ სუქდებიან! დაიხოცეთ თავები!

ჩემი თვითშეფასებაც და საკუთარ თავში რწმენაც ასევე ნელ-ნელა დამიბრუნდა და მე მათ გაშლილი ხელებით დავხვდი, გულში ჩავიკარი და იმედია აღარსად აღარ გავუშვებ, იმიტომ, რომ მეტჯერ დაორსულებას მე აღარ ვაპირებ და პრინციპში ფეხის მოტეხვაც ნამდვილად არ შედის ჩემს უახლოეს გეგმებში.

კარიერული მხრივ ბედნიერება და სიხარული ჩქეფდა, სამაგიეროდ complicated სტატუსი ფეისბუქზე სრულად ვერ ასახავს იმას, რაც ხდებოდა პირადში.

ვილიამი, კიბორგა, საბა, როკო, X. – 5 ყველაზე ‘გავლენიანი’ ადამიანი ჩემთვის 2010 წლის მანძილზე, ანუ ადამიანები, რომელთა არსებობამაც ბევრი რამე შეცვალა და განსაზღვრა 2010-ში, ფაქტობრივად თუ ემოციურად.

ა კიდევ მარკ ცუკერბერგი! თუ ეგ არ ითვლება…

რას ვგეგმავ 2011-ში

რამდენჯერაც საახალწლო რეზოლუცია დავწერე, 60% ძლივს შევასრულე, მაგრამ კიდევ ვცდი [არაა დალაგებული რიგითობის მიხედვით]:

1. წლის ბოლოს თვეში ჩემმა შემოსავალმა უნდა მიაღწიოს XTYY+ ლარს.

რატომ არ ვწერ რაოდენობას გაშლილად? იმიტომ, რომ ნაწილი იტყვის, ხალხს ნებისმიერი სამსახური ენატრებაო და შენ რა პრეტენზიული ხარო და ნერვები მომეშლება, მეორე ნაწილი კიდევ, ვისაც დასახელებულზე მეტი ხელფასი აქვს და ჰგონია, რომ ეს ხელფასი ავტომატურად აძლევს ტვინის ბურღვის უფლებას – ცოტაა, მეტის ამბიცია უნდა გქონდესო, რაზეც ასევე ნერვები მომეშლება.

2. ბილიარდის თამაში უნდა ვისწავლო კარგად

იმიტომ, რომ როგორც აღმოჩნდა, პოტენციალი მაქვს და რატომაც არა? კიდევ ერთი თამაში იქნება, საიდანაც სულ გამარჯვებული გამოვალ. :დ

3. ბოლო 5 კილო

ბოლო 5 კილო!

4. ვებრძოლო ორმაგ სტანდარტებს

რაც მეპატიება მე, ის ეპატიებათ სხვებს. ყველანაირი გამართლებების და ვაჭრობის გარეშე.

5. მივხედო ბლოგს

იმიტომ, რომ მიყვარს.

6. დავიწყო ერთი პროექტი

რომელსაც 2 წელია ვგეგმავ და წელსაც თუ არ განვახორციელე, არაფრის ღირსი არ ვიქნები.

7. ვისწავლო დროის სწორი მენეჯმენტი

ჩემი ყველაზე დიდი პრობლემა ცხოვრებაში.

გილოცავთ <3<4<5

მეც ასე მოუთმენლად ველოდი. ყველა საიტი გადავქექე და დავასკვენი, რომ სადღაც 18 კვირისთვის მაინც უნდა მეგრძნო, გადავთვალე ეს 18 კვირა და მობილურის კალენდარში იმ დღეზე ჩავწერე: ”გრძნობ უკვე ბავშვის მოძრაობას?”

ასე დაიწყო წარსული და აწმყო დოდკას ურთიერთობა. ცოტა ხანში ამ მეთოდით ჩემს მომავალ მე-ს კიდევ ბევრი კითხვა დავუსვი და ხანდახან მობილურზე ინთება ხოლმე მესიჯები წარსულიდან:

ახალ ბინაში გადასვლის შემდეგ: ”როგორი ბინაა, რამდენად ქირაობთ?”

ბავშვის დაბადების შემდეგ: ”გამოძვრა უკვე ბავშვი? რა დაარქვით?”

რაღაც სათარგმნის დედლაინის წინა ღამეს: ”ხომ გეუბნებოდი, გაგენძრია ერთი ადგილი და გეთარგმნა მთელი თვის განმავლობაში ცოტ-ცოტა, ხომ აღარ გაათენებდი ახლა!”

ვილი ერთი თვის რომ გახდა: ”ძალიან გაწვალებს? გაზები ხომ არ აწუხებს?”

ვილი ორი თვის რომ გახდა: ”გეღირსათ შენ და კიბორგას ნორმალური სექსი?”

დღეს: ”პირველი სექტემბერია, იმედმა რაო?” [ჯერ არაფერი-მეთქი, ვპასუხობ მე ხმამაღლა]

არადა რა კარგი დღე იყო – ჯერ სტუდენტების შექმნილი ჩახოხბილი ავითვისე, შემდეგ პიკოს გაკეთებული პიცა და ბოლოს “იოლის” გამოშვებული ნაყინით დავამთავრე. სადღაც შუაში მოვყევით ძალიან მაგარ წვიმაში, ძაალიან მაგარში, ყველაფერი დაგვისველდა და პიკოს მაიკა და კაბა ჩამაცვეს, რომელიც, რა თქმა უნდა, არ მეკვრებოდა, მაგრამ “ტაქსამდე მივაღწევ”-ის იმედზე წამოვედი სახლისკენ.

ტაქსამდე ვერ მივაღწიე, ფეხი გადამიბრუნდა და გემრიელად ჩავჯექი. რაც მთავარია, ინსტინქტები მაგრად მუშაობს – იმ წამს მარტო მუცლის გადარჩენაზე ვფიქრობდი და ვზრუნავდი და გადავარჩინე კიდეც, არ მიმირტყამს არაფერზე, არც დამჭიმვია და ექო გამიკეთეს – ბავშვი საკმაოდ ბედნიერად გამოიყურებოდა. საყვარელი ფეხის თითები აქვს. ყველა ბავშვის ფეხის თითები ექსტრემალურად საყვარელია.

კიბორგა მეჯაჯღანება – ქოშებიდან დაწყებული, ღამით და წვიმით გაგრძელებული, ყველაფერს აბრალებს და მორალს ეძებს ამ ისტორიიდან. მე კიდევ მგონია, რომ მორალი საერთოდ არ არსებობს – სახლშიც შეიძლებოდა ფეხი გადამბრუნებოდა და მომეტეხა,  ასევე დილის 11 საათზე ძალიან იოლად მოვახერხებდი რაიმეს დაზიანებას სურვილის შემთხვევაში.

ყველაფერი ატანადია საბოლოოდ, ტკივილიც, გიპსის რაღაც წნევაც, წოლითი რეჟიმიც. აი აუტანელია ის, რომ სხვა ადამიანზე ვარ დამოკიდებული და ტუალეტშიც ვერ გავდივარ ჩემით [მეორე ფეხს კი არ ემჩნევა არაფერი, მაგრამ ეტყობა დამეჭიმა ან რამე და ვერ ვეყრდნობი, შესაბამისად - ასკინკილით ან ყავარჯნებით სიარულიც ჯერჯერობით არ შემიძლია].

მთელი ამდენი ხანია ვფიქრობ, რატომ არ იკლავენ თავს ინვალიდები? განსაკუთრებით ისინი, ვინც ჯანმრთელად იყვნენ და მერე ჩავარდნენ, სხვაზე დამოკიდებულები გახდნენ. მართლა ძალიან ძნელია, ცხოვრებაში არასდროს მქონია ასეთი სიტუაცია და ამის გამო მაგრად ვითრგუნები. როგორ ეგუებიან მუდმივად ასეთ მდგომარეობას? ბრრრ…

იმის გამო, რომ ლოგინს ვარ მიჯაჭვული და სხვა საქმე არ მაქვს, ხშირად დავბლოგავ ხოლმე.

• ოფიციანტმა ბიჭმა ვერ შეამჩნია ჩემი 8 თვის მუცელი.

• ვიჯექით არამწეველთა ნაწილში და პირველად ცხოვრებაში კაფედან გამოსვლის შემდეგ სიგარეტის ბუღის აურა არ დამდევდა.

ვინც არ იცის – პირველი მაისიდან ამოქმედდა კანონი, რომლის მიხედვითაც ყველა რესტორანს და კაფე-ბარს უნდა ჰქონდეს გამოყოფილი ცალკე ტერიტორია მწეველთათვის და არამწეველთათვის (სასურველია ტერიტორია იყოფოდეს 50/50-ზე).

ჩემთვის ჯერ ჩაუწვდომელი მიზეზების გამო ფორუმზე ამ ფაქტმა დიდი აღშფოთება გამოიწვია და “ბარემ-სუნთქვაც-აგვიკრძალეთ” კომენტარები დაიწერა. ცოტა გაუგებარი იყო ისე – სულ ხომ არ აუქმებენ, არა? 50% გამოყავითო, ითხოვენ.

დღემდე მაკდონალდსი ერთადერთი ადგილი იყო, სადაც ბავშვის წაღება სინდისის ქენჯნის გარეშე შეიძლებოდა, აწი უკვე სხვა შესაძლებლობებიც ჩნდება!

[ეჭვები მღრღნის, რომ ბავშვის გაჩენა არ კურნავს გარეთ ჭამის სიყვარულს. ეჭვები მღრღნის, რომ ბავშვის გაჩენა საერთოდ არაფერს არ კურნავს, უბრალოდ ზოგ, ისედაც არსებულ სინდრომს ამძაფრებს.]

If I can’t walk there – I don’t want to go. (c) Dr. Dot

დოქტორ დოტის შესახებ ალბათ ყველამ იცის საქართველოში – მისი ბლოგი ნამდვილად ყველაზე პოპულარული იყო მთელი წინა თვის მანძილზე. იმდენად, რომ ბოლოს დაიღალა ქართველების მეილებით შინაარსით “შე უღმერთო და ბოზო” -  და ერთი პოსტი ქართულადაც კი ათარგმნინა ვიღაცას.

გულზე ხელი რომ დავიდო – მაგრად მომწონს ეგ ქალი. გარდა იმისა, რომ ზოგადად დიდმკერდიანი ქალები მიზიდავს – გავერთე მისი ჩანაწერებით საქართველოში ყოფნის შესახებ, კარგი მომენტები ჰქონდა დაჭერილი. ერთ-ერთი მათ შორის იყო მანქანების გიჟური მოძრაობა.

ამ ბოლო დროს ძალიან დაძაბული ვარ ტრანსპორტში და ხშირად მახსენდება დრ.დოტის ეს ფრაზა. დღეს კი მას შემდეგ, რაც ჯერ ვოლიერების გამო მარშუტკამ სპორტის სასახლის უკნიდან რაღაც საოცრად წვრილ, უამრავმანქანიან და მოჯაყჯაყე გზაზე გამატარებინა ასე 30-40 წუთი, ხოლო მერე ტაქსიმ გადაწყვიტა, რომ ძალიან მეჩქარებოდა და სწრაფი სიარულით და სხვა მანქანებთან მილიმეტრებში აცდენებით მომიყვანა სახლში – შემოსვლისთანავე პირობა მივეცი საკუთარ თავს, ამ ორსულობის ბოლომდე მაინც – ვუერთდები დოტს! თუ არ შემიძლია დანიშნულების ადგილას ფეხით მივიდე, საერთოდ არ წავალ. გამონაკლისია მეტრო – გრილა, პიკის საათებში მე მანდ არ ვხვდები – ამიტომ სულ ცოტა ხალხში მიწევს მგზავრობა და ათასჯერ უფრო მშვიდად ვარ. [და კიდევ მეტროს შესასვლელში რომ რაღაცნაირი სუნია, მაგრად მიყვარს!]

დღეს მორიგ კონსულტაციაზე ვიყავი ასაწონ-გასაზომად და ანალიზებისათვის. 15 წუთის განმავლობაში მეკითხებოდა ჩემი ექიმი, თავი ხომ არ გტკივა ხოლმე, ეს ხომ არ გაწუხებს, ის ხომ არ გაწუხებს, რამე ჩივილები ხომ არ გაქვს – და არაფერი რომ არ გამახსენდა ერთდღიანი თავის ტკივილის გარდა, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ იდეალური ორსულობა მაქვს [აქ თვალწინ დამიდგა დედაჩემი, დარწმუნებული ვარ ამ ადგილს რომ კითხულობს - თან ამბობს: "ტფუ ტფუ ტფუ ეშმაკს"].

იქიდან რომ გამოვედი, გავიარე “პრაგოსში” – ბლოგერების მიერ ნაქებ ახალ ჩეხურ ბარში [ახვლედიანის №9. პოსტები იხილეთ სვითისთან და თინისთან], შევუკვეთე ერთ-ერთი ლანჩ-მენიუ [ენის სალათა+კარტოფილი+კოკა-კოლა=5 გელა] და ბედნიერად ვიჯექი სიგარეტის ბუღისგან თავისუფალ, წყნარ გარემოში და ვკითხულობდი ბეგბედერის ახალ წიგნს.

ბოლოს, ისევ ციტატა დრ.დოტის ბლოგიდან:

“-დაბრუნდები საქართველოში?
-თუ ჩაქოლვით სიკვდილის ხასიათზე ვიქნები, აუცილებლად შევირბენ…”

1330 გრამი.

დღეს მე და ელზა [ჩემი მდედრი მშობელი] ექოსკოპიაზე ვიყავით, მეთქი ვანახებ მომავალ შვილიშვილს, უწი-პუწი.

იმ ექოსკოპისტთან, ვისთანაც ჩვეულებრივ დავდივართ ხოლმე მე და კიბორგა – სულ დიდი ცოცხალი რიგია და ჩაწერა არ მოსულა,  დედაჩემი კი, მოგეხსენებათ, ფრიად დაკავებული ქალია და რიგში ვერ იდგება, შესამოწმებელი დიდად არაფერი მჭირდა – ვიცი, რომ ჯანმრთელადაა ბავშვი და ყველაფერი რიგზე აქვს და ამიტომ ჩამწერა იქ, სადაც ლოდინი არ მოგვიწევდა, თან ის სამშობიაროც დავათვალიერე.

ექოსკოპისტს სანამ ველოდებოდით, ვიღაც იქ მომუშავე ქალიც იდგა ახლოს. აქვე აღვნიშნავ, რომ საკმაოდ შთამბეჭდავი მუცელი მაქვს უკვე. თუმცა ამან ვერ შეაჩერა ის ქალი, რომ არ ეკითხა: – თქვენ ორსულად ხართ?

მე მუცელს მოვუთათუნე:
-არა, ამას ისე ვატარებ ხოლმე, უბრალოდ…

28 კვირის შევსრულდი გუშინ, მაგრამ ექოსკოპისტმა ბავშვის ზომების მიხედვით განაცხადა, რომ 30 კვირის ვარ. რამდენჯერმე დამაზუსტებინა თარიღები და კალენდრით რომ 28 კვირას ემთხვეოდა, დაეჭვებით მკითხა: “მანამდე ხოარ გათხოვდი?” [ანუ 2 კვირით ადრე ხომ არ გქონდა "ქორწილამდე" სექსი და მაშინ ხომ არ ჩაისახა ბავშვიო...]

მე უცებ დავიბენი, სანამ გადავხარშე რას მეკითხებოდა. ექოსკოპისტმა ეს დაბნეულობა სხვანაირად გაშიფრა: “-მული ხომ არ ზის აქ შენი?” [მული ქმრის დაა და იმასთან ვერ იტყვი, რომ "მანამდე გათხოვდი".]

ელზამ კარგად ვერ დაინახა ბავშვი და კიდევ ერთხელ ეტკინა გული, რომ თქვეს ბიჭიაო – ამდენი თვეა ჯერ კიდევ არაა შეგუებული მის სქესს, იჯდა იქ სკამზე და “ნეტა გოგო იყოს, ნეტა გოგო იყოს” ამბობდა : ( She is in denial. : (

_ _ _ _ _

“გათხოვებაზე” გამახსენდა ჩემი პირველი შეხვედრა კონსულტაციის ექიმთან:

ექიმი (ავსებს ჩემს ანკეტას): – როდის გათხოვდი?
მე: - ანუ?
ექიმი: -  ნუ… როდის გათხოვდი?
მე: – რა გაინტერესებთ, პირველი სექსი როდის მქონდა, რეგულარული სექსი როდიდან დავიწყე თუ ხელი როდის მოვაწერეთ?
ექიმი: – O.o… პპპირველი…ალბათ.

თუ გინდა, რომ შენს სიზმარს მოუსმინოს
ვინმემ, უთხარი, რომ ის გესიზმრა.
და მერე სადმე გაკვრით ახსენე.
(с) Paranoichka/ბარბი/ჩემი და

გუშინ საშინელი სინდისის ქენჯნით გავიღვიძე.

ორი სიზმარი მესიზმრა, პირველი სოციალურ-პოლიტიკური – მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი თავს დაესხა იმ უბანს, სადაც გავლით ვიყავი რატომღაც და სულ გადაწვა და გადაბუგა. უბნის პოლიციელი კი, ვინც ნანგრევებიდან გამოღწევაში გვეხმარებოდა, მიყვებოდა, როგორ ხუჭავს საპატრიარქო ამაზე თვალებს.

მეორე მძაფრად ეროტიული შინაარსის… ჰაუსთან ვიყავი (ჰიუ ლორი, House M.D., ყველამ იცით). ბევრი სეკსების მერე განმიცხადა, რომ არჩევანი უნდა გააკეთოო, ან მე ან კიბორგაო, შენი ზაპასნოი პაკრიშკა ვერ ვიქნები ამხელა კაციო (სიზმრის ეს ნაწილი ინგლისურად მიდიოდა, მაგრამ აი “ზაპასნოი პაკრიშკა” როგორ ჟღერდა, ვერ ვიხსენებ). იმის გამო, რომ ფეხმძიმედ ვიყავი და ასევე იმის გამო, რომ ცოტა არ იყოს ბებერია ეს ჩვენი ჰაუსი და სეკსი კიდევ უკვე გვქონდა, კიბორგასთან დარჩენა გადავწყვიტე.

მოკლედ, გავიღვიძე ნაღალატევი შეგრძნებით, სინდისის ქენჯნით და სასწრაფოდ დავიწყე კარტოფილის შეწვა კიბორგას გულის მოსაგებად. თან სადღაც შუაში, როცა დავრწმუნდი, რომ არ შიოდა, მოვუყევი სიზმარი და ბოლოს ამაყად – მეთქი შენ აგირჩიე და არა ჰაუსი, აი რა კარგი გოგო ვარ!

კიბორგას რეაქცია: – დურაკი ხარ, რა დურაკი ხარ! [ხელებს იქნევს] ჰაუსი აგერჩია! მე გაგიგებდი!!!

P.S.: ბლოგზე მარჯვნივ საიდბარში ორსულობის პროგრეს-ბარი დავამატე, შეამჩნევდით. დამატებისას ვფიქრობდი, როგორ გაბედნიერდება-მეთქი კიბორგა ბლოგზე ყოველი შემოსვლისას. აი, სულ უფრო და უფრო ცოტა დრო რჩება სამყაროს აღსასრულამდე!

• ნაბიჯი 1:

შევდივართ იუთუბზე

• ნაბიჯი 2:

ვეძებთ გადაცემას supernanny

[დევს რამდენიმე სერია თავიდან ბოლომდე, ნაწილებად დაჭრილი, მაგ., პირველი სერია]

• ნაბიჯი 3:

ყოველგვარი შემზადების გარეშე ვსვამთ პარტნიორს კომპთან მოხერხებულად, ვუჯდებით გვერდით და ვაყურებინებთ ყველა ეპიზოდს!

• ნაბიჯი 4:

განიხილავთ, რომელი თქვენგანი გაიკეთებს სტერილიზაციას. ხვალვე.

ბღავილის ყოველდღიური სეანსის მაგიერ…

ზეგ გაზაფხულია ოფიციალურად, არაოფიციალურად კიდევ ჩემთვის დღესაც გაზაფხული იყო, მაგრად თბილოდა, ფეხით ვსეირნობდით და ვიღაც სამმა ბავშვმა პეკინზე გაჩერებაზე ჩემს დანახვაზე – ვააჰ ძუძუო თქვეს.

კარგა ხანია უბრალოდ პოსტი არ დამიწერია ბლოგზე, აი არაფერი ისეთი რომ არ უნდა დაწერო და მაინც გეწერინება, მასეთი, რომ ბოდიალობ ყვლაფერზე ერთად და კონკრეტულად არაფერზე.

დღეს პირველი საღამოა ბოლო რამდენიმე დღის მანძილზე, როდესაც ერთ დათქმულ დროს არ ვიწყებ ბღავილს. გარდა ფაზლისა (რომელიც აწყობილ მდგომარეობაში მაგრად მომბეზრდა და აღარ მომეწონა, იმიტომ რომ მართლა ზემელის მიმდებარე ტერიტორიაზე გამოფენილ ნახატს ჰგავდა და საბოლოოდ ავშალე), კომედიური სერიალისა (!), და რამდენიმე გაუგებარი მიზეზისა, ჩემი ბოლოდროინდელი “გასართობი საბღავლო თემა” არის გლობალური კრიზისი, თავისუფლება და ყველაფერი დადის ფრაზამდე: “რად გვინდოდა ბავშვი, რატომ ვაჩენთ, რას ვერჩით, რა იქნება მერეეე ე ე ე ეეეე”.

წყვილში ერთი სულ ფრიკავს და მეორე სულ ინარჩუნებს საღ გონებას, ასე რომ მე როდესაც ღაპაღუპით მომდის ცრემლები და ვცდილობ გავიხსენო, რატომ მინდოდა ბავშვის ყოლა მანამ, სანამ დავფეხმძიმდებოდი [რაც არაფრით გამომდის], კიბორგა მიმტკიცებს, რა კარგია ბავშვი. და როცა კიბორგა იწყებს ნერვიულობას და გაფრიკვას, რომ მუცელში რაღაც მირტყამს, მე ვაწყნარებ.

თუმცა ამ ბოლო დროს თვითონ უფრო ხშირად მაწყნარებს, ვიდრე პირიქით. მოკლედ, ფაქტიურად პოსტ პარტუმ დეპრესია მაქვს ნაადრევად რა, დღეში ასე თითო საათით. ამ დროის გასვლის შემდეგ, როგორც წესი, ბავშვი აქტიურად იწყებს ბრაგუნს და “მაფხიზლებს”.

აუ ბევრი რამის გაკეთება მინდა…

• ვლოგი

ძალიან დიდი ხნის წინ იუთუბიზე ვნახე ერთი ტიპის ვიდეობლოგი, ანუ ვლოგი და მეც მომინდა გაკეთება, მაგრამ არ გავაკეთე, მთავარი მიზეზები – საკმარისი გამბედაობის არქონა და სიზარმაცე. ამ ორიდან რომელი იყო დომინანტი, არ ვიცი ოღონდ.

ახლა ყვავამ დაიწყო ვლოგის კეთება, მერე თიკო და შო შეუერთდნენ, ჰოდა მერე ნატოშას ბლოგზე რომ შევედი და მისი ჩანაწერიც ვნახე, გადავწყვიტე – მეც უნდა გავბედო. ნუ აი რა უჭირს, რომ გავბედო. ბოლოს და ბოლოს კარგი ექსპერიმენტია საკუთარ თავზე. მერე რა, რომ ლაპარაკი უფრო მიჭირს, ვიდრე წერა – იქნებ მომეწონოს, იქნებ მერე თვეში თითო ვლოგ-პოსტიც გავაკეთო ხოლმე. ან იქნებ ვლოგინგია ის, რაც მთელი ცხოვრება მინდოდა და არ ვიცოდი? ა? ა? ა?

• შორთები

მეორე, რისი გაკეთებაც მინდა ისევ კამერის არსებობასთან არის დაკავშირებული. ცოტა ხნის წინ ერმონიას ბლოგზე ვნახე მისი გაკეთებული შორთი  – Loneliness – Eat the past. და მეც მომინდა შორთის შექმნა – ან ერთის ცდა მაინც (აქაც იგივე ტექსტი, რაც ვლოგის შემთხვევაში – იქნებ ისე მომეწონოს, რომ მერე სულ ვაკეთო და ვაკეთო..).

ვებკამერა მაქვს. ჩვეულებრივი კამერაც მაქვს დაჟე, ბანძია, მაგრამ კი გამოდგება. თავი მაქვს. დრო მაქვს. შავი მუშაც მყავს კიბორგას სახით, რომელსაც, თუ საჭირო გახდა, განათებას ან კამერას დააჭერინებ. და მაინც აააა აი ასე, ვზივარ და ვფიქრობ, როგორ გავაკეთებ ყველაფერს და არ ვაკეთებ.

ბარემ რადგან შემოქმედებით ტალღაზე ვართ – დღეს შევედი და აივერსონთან ვნახე მის გაკეთებული მულტფილმი – Green men -  და აი მე ხომ ზარმაცი ვარ, მაგრამ აივერსონიც არ ჩამომრჩება ხოლმე სიზარმაცესა და მერე თვითგვემაში ამ სიზარმაცის გამო, მაგრამ მანაც კი, მანაც კი მოახერხა რაღაც დაეგეგმა და გაეკეთებინა.

და მე კიდევ ვზივარ და წელიწადია თუ წელიწადნახევარია თუ ორი წელია ვფიქრობ ვლოგის გაკეთებას და ჯერ არ მიცდია… და დაახლოებით ამდენივე ხანია ერთი სამი ბლოგის იდეა მაქვს და არ ვაკეთებ იმასაც.

ამ ბლოგზეც ისე შევიზღუდე თავი, ნერვები მეშლება. ჩემი ბლოგია რა, რასაც მინდა იმას დავწერ, თუ მინდა ყოველ დღე ჩემი მუცლის ახალ-ახალ ფოტოებს დავპოსტავ, ვაჰ. თან ყველას უყვარს ჩემთვის ჭკუის სწავლება, თუ რას უნდა ვაკეთებდე ჩემს ბლოგზე, რაზე უნდა ვწერდე და რაზე არ უნდა ვწერდე და რამდენად ხშირად უნდა ვწერდე. თან ყველას თავისი შეხედულება აქვს, რა თქმა უნდა. და მე რატომღაც ყველას ვუსმენ და ყველაფერზე ვფიქრობ მერე  (ძირითადად ორი ბანაკია, ლინგვისტუსა & Co, რომელიც ვერ იტანს ჩემს “პირადებს” და სვითი & Co, რომელსაც უკვირს, როგორ შეიძლება ფეხმძიმედ ვიყო და ამაზე უფრო მეტს არ ვწერდე :D ).

ნუ ალბათ ნაკლებს უნდა ვფიქრობდე იმაზე, რას უნდა ვწერდე – და მეტს უნდა ვწერდე. ყველაფერზე.

აჰ, აი კამათში დაიბადა ჭეშმარიტება!

გუშინ სრულიად შემთხვევით ნეტში აღმოვაჩინე საიტი – http://www.theonion.com და მოგვიანებით ვიკიზეც დავსერჩე. The onion, ანუ ხახვი არის საკმაოდ დიდი “ყალბ სიახლეთა” ორგანიზაცია. ამერიკაში გამოდის გაზეთი (რომელიც თავდაპირველად ორმა სტუდენტმა დააარსა) და საიტი კი ძალიან, ძალიან პოპულარულია. [მე პირადად განსაკუთრებით გავერთე საიტზე მსოფლიოს რუკით და ზედ დატანებული ცრუ ინფორმაციებით ქვეყნებისა და ქალაქების შესახებ.] ვებში იდება მათი ვიდეოებიც – The onion news.

მოკლედ, მათთვის, ვისაც ეს ფილმი ნანახი აქვს, მოეწონა და ჩემსავით ჯერ არ აღმოუჩენია მთელი ამხელა სამყარო ფილმის უკან – ველქამ! საიტის განახლებები გამოვიწერე კიდეც.

ბონუსი:

ძალიან სასიამოვნო და ჩამთრევი მინითამაში – Boomshine.

მე მე-12 ლეველი ვერ დავხურე, კიბორგამ – დახურა. გპირდებით, რომ ნუ, მე-12 ლეველამდე მაინც ვერ მოეშვებით თამაშს.

P.S: ფაზლის კეთება ძლივს დავამთავრეთ და აღმოჩნდა, რომ ერთი ცალი დაგვიკარგავს (ან თავიდანვე აკლდა). ჯანსაღად ვიბღავლე ამის გამო ასე 15-20-25-30 წუთი. მერე უჩას სახეზე წავიკითხე, რომ ტირილის და იატაკზე ფაზლის ნაკუწის საძებნელად ისტერიული ფორთხვის გაგრძელებას ცუდი შედეგები შეიძლება მოჰყოლოდა  და ნელ-ნელა მოვუკლე.

P.S.1: ექოზე ვიყავი, სურათი მომცეს ჩემდა გასაკვირად.  ბავშვს ჰგავს, ცხვირი აქვს და ყველაფერი : )))

მთელი დღის განმავლობაში ხშირ-ხშირად ვუყურებდი.

მერე აღმოვაჩინე – რაც უფრო მეტად ვაშტერდებოდი, მით უფრო არასიმპატიურად მეჩვენებოდა.

თან ექოსკოპისტმა მითხრა, შენ გგავსო, ალბათ ისე, სიტყვის მასალად, თუმცა ამან ვერ შემაჩერა და წარმოვიდგინე, მე რომ ბიჭი ვიყო – საკმაოდ მახინჯი ვიქნებოდი…

მერე თავი დავიმშვიდე, ბიჭია და სულაც არ სჭირდება სილამაზე, მთავარია ცოტათი აზროვნებდეს და ქალების შესაბმელ ჭკუას კი გავუკეთებთ რამენაირად – და შევინახე ექოს სურათი კარადაში – უჩას განქორწინების, ჩვენი ხელმოწერის და კიდევ რამდენიმე არასაჭირო საბუთთან ერთად.

ბოლო დროს რაღაცნაირად მეცვლება შეგრძნებები.

პირველად თავი სამყაროს სრულუფლებიან წევრად ვიგრძენი, როცა ფეისბუქზე რეგისტრაციის შემდეგ ქაფჩის [word verification] მოსაცილებლად, რომელიც ყველა მოქმედებისას ვარდებოდა ფაქტიურად – ჩემი მობილურის ნომერი შევიყვანე და მესიჯად მოვიდა მოსახსნელი კოდი! უპრობლემოდ, წკაპ და მოვიდა, თითქოს ნორმალური ქვეყნის ნორმალური მოქალაქე ვყოფილიყავი.

მეორედ ასეთი მძაფრი შეგრძნება ამ პერიოდში მებადება, როცა ერთ-ერთ დიდ ფეხმძიმე ქალთა თავშესაყარ უცხოურ ფორუმზე ვპოსტავ. თითქმის ყველა ქვეყნიდან პოსტავენ [დიდი უმეტესობა ა.შ.შ-დან, ბრიტანეთიდან და ავსტრალიიდან] და ჰოი საოცრებავ! ყველას აბსოლუტურად, აააბსოლუტურად ერთნაირი კითხვები და პრობლემები აწუხებს. დედამთილებთან და მულებთან “თბილი” დამოკიდებულება, გეიმერი/არასაკმარისად ყურადღებიანი ქმრები, ცრურწმენები (რომლებიც თითქმის ერთი-ერთში ჯდება “ქართულ” ცრურწმენებთან), გარშემომყოფთა უცნაური რეაქციები ზოგადად ფეხმძიმე ქალზე და მათი დაუოკებელი სურვილი მოყვნენ საშინელი ისტორიები “მისი მეგობრის დაქალის ნათლიაზე, რომელსაც უფეხო ბავშვი გაუჩნდა”. პა ბალშომუ ისინიც ზუსტად ისეთივე გლუვ შეკითხვებს სვამენ, როგორც ქართულ ფორუმზე მპოსტავები, ისევე მსჯელობენ, ისევე ეზარებათ გუგლის ხმარება და ურჩევნიათ იქ იკითხონ, ექიმებზე ისევე ბრაზობენ და ა.შ.

ჰოდა ვუყურებ ამ ყველაფერს და მთელი ჩემი ოდესღაცინდელი ფიქრები, რომ “იქით კარგია, იქ ნორმალური ხალხია” მთლიანად ინგრევა, არსად არაა ნორმალური ხალხი, ყველგან გლუვები არიან, ყველგან ზუსტად ზუსტად ზუსტად ერთნაირი გლუვები ერთნაირი პრობლემებით და ერთნაირი კომპლექსებით, არ არსებობს უკეთესი “იქ” და არც უარესი “იქ” არ არსებობს,  და მეც ამ ქვეყნიანად ამ სამყაროს ნაწილი ვარ, სრულიად ნორმალური ქვეყნის ნორმალური მოქალაქე.

მოკლედ, ვებრძვი გურჯისტანოფობიას საკუთარ თავში.

პ.ს.: თემასთან კავშირში არაა, მაგრამ ბონუსის სახით [სპეციფიურ იუმორზეა გათვლილი]:

დიალოგი გუშინ ფეისბუქში:

- Hello dodie, has anyone told you fit
- ??
- Fit
- ha?
- You are sexy
- Ah thx. I’ll send you request in Mafia wars, sec…
- So are you single
- No, married, pregnant. Sorry
- Oh, I am fireman.

წარწერა ყდაზე:

/იყავით ბედნიერი დედობისა და უხვი რძის ქალბატონი./

WTF?

აი ბავშვობაში მე და ჩემი და თამაშს ვიწყებდით სახლის მოწყობით თოჯინებისთვის და თამაშის სცენარის დაგეგმვით. რომ ვამთავრებდით – უშუალოდ “თამაშზე” გადასასვლელად” უკვე დაღლილები ვიყავით, ისევ ვკრეფდით ამ ყველაფერს და ვყრიდით ყუთში. ეს ისე, დაგეგმვა და არშესრულებაზე გამახსენდა.

2009 –

1. გადავიტან ბლოგს .გე დომენზე.

დიდი ხანია ვაპირებ და თავი ვერ მოვაბი, როგორც ძალიან ბევრ რამეს კიდევ ცხოვრებაში.

2. ცოტათი მაინც გავერკვევი ჰტმლ-ში თუ პჰპ-ში თუ რაც ჰქვია იმას, რაც საიტებს აკეთებს.

3. ორსულობისას მოვიმატებ მაქსიმუმ 15 კგ-ს. წლის ბოლოს დაკლებული მექნება მომატებულის 80% მაინც.

4. გავხდები უფრო პოზიტიური.

ამასწინათ მე და ჩემი ერთი მეგობარი ვჭორაობდით. აი ქალურად რა, ვიღაც ჭ სასტავს რომ იხსენებ და ყვები, რაც რამე გაგახსენდება. ხოდა მე-6 თუ მე-7 ეგრე რანდომ გახსენებულ ადამიანზე რომ ვთქვი: “აუ ეგ რა მ.ს.ო-ა”-მეთქი, მივხვდი, რომ მე ვარ მ.ს.ო და კიდევ უარესი.

მერე მინდოდა გამეკეთებინა პოზიტივის კვირეული, ანუ ერთი კვირის მანძილზე არავიზე არ მეთქვა ცუდი და თუ გავიფიქრებდი კიდევ – სასწრაფოდ მომეფიქრებინა იმ ადამიანის/მოვლენის დადებითი მხარეები. მაგრამ მაგ დროს ახალი სამსახური დავიწყე და იქ ბევრი მ.ს.ო იყ და გამიჭირდებოდა პოზიტივი, მერე დავანებე თავი და სახლში ვიყავი – რაც ჩიტერობა იქნებოდა და მერე კიდევ სულ ამომიფრინდა თავიდან.

ჰოდა საქმე მაინც და მაინც იმ 7 თუ 10 თუ რამდენიც იქნება დღეშია, რაც ამ პოზიტიურ აზროვნებას მინდა დავუთმო, განწყობა მინდა შევიცვალო. არა, რა თქმა უნდა, ადამიანები ვარდისფერები, კეთილები და გულის სიღრმეში ყველაზე კარგი ტიპები  – ადამიანები მ.ს.ო-ები არიან, ჩემი თამადობით – ჰოდა უნდა შევეგუო მათს არაიდეალურობას.

5. უზრდელურ სიტყვებს მოვუკლებ.

მითუმეტეს – ბავშვის დაბადების შემდეგ.

6. არ დავიწყებ სიგარეტის მოწევას.

პოსტპარტუმ დეპრესიები, “ღმერთმანი, სად ვარ მე” და ა.შ. ალბათ მაფიქრებინებს იმას, რომ აი, სიგარეტის გადაგდებით დაიწყო ყველაფერი და ბლაბლა. ჰოდა არა, დოდი, არ დაწყებულა სიგარეტის გადაგდებით არაფერი. გარდა ნორმალურად სუნთქვისა და იმისა, რომ დილაობით პირში დებილური გემო არ გაქვს და სახლში მწკლარტე სუნი არ დგას. მომავალი წლიდან დაიწყე ისევ, თუ მოგინდება, ოღონდ არა პოსტ პარტუმ დეპრესიის გამო და არა საკუთარი თავის მოძებნისათვის.

7. არ მივატოვებ არტიდეას.

8. შევეცდები ყოველდღე ვისეირნო.

“შევეცდები” იმიტომ, რომ ახლა, როცა ხანდახანმოყინულია გარეთ – მაგრად მეშინია გასეირნება, სულ მგონია, რომ ამისრიალდება ფეხი და დავებრეთხვები. ადრე მეშინოდა, რომ ავსრიალდებოდი, დავეხეთქებოდი და ცხვირს დავარტყამდი რამეს, ახლა მეშინია, რომ ავსრიალდები, დავეხეთქები და ბავშვს დავახეთქებ.

9. იოგა.

ონლაინ ვიძიუებს გადმოვწერ და იოგაში გავერკვევი, თორემ რატომღაც სულ ვფიქრობ, რომ ჯადოსნური რამეა, ყოვლისშემძლე და აა, საოცრება, მე ამას ვერასდროს შევძლებ, იმიტომ, რომ ასეთი მაგიურია, სუნთქვებია საჭირო, გონების დაწმენდა და ჰარმონია (დიაღ დიაღ, მსგავსი აზრები ხშირად ტრიალებს ჩემს თავში). ჰოდა რომ გავერკვევი და ვეცდები ვივარჯიშო, იქნებ გადამიაროს ამ თრთოლვამ იოგის წინაშე.

10. სასურველია მთლად ყველა მეგობარი არ მოვიმდურო.

მერე რა, რომ მ.ს.ო-ები არიან, ზა ტო მიტანენ და მეც ვიტან დროის უმეტეს ნაწილში. ამ ჰორმონების გადამკიდე კიდევ… წეღაც ნახევარი საათი ცხარე ცრემლით ვტიროდი იმის გამო, რომ კიბორგამ თურმე არ იცის რას ნიშნავს RSS და სულ “პოლიკლინიკის ექიმი” ვეძახე. მერე ისე ნერვებზე მოვიშალე საკუთარ თავზე, მაგრამ ის ნახევარი საათი აი ფიზიკურად ვერ მოვრჩი ბღავილს. ბუეჰე…
მოკლედ, ვინმეს რამე თუ ვაწყენინე მაინც და მაინც – “Энто не я”…

_ – _ – _ – _ – _ – _

მეტი ვერაფერი გავიხსენე, რასაც ჩავამატებდი. ფინანსური მდგომარეობის დაგეგმვა აქედან ცოტა ძნელია, ისევე, როგორც ბავშვთან დაკავშირებული რამეებისა. “კარიერა” მკიდია, საყიდლები კიდევ უარესად მკიდია, კიდევ რას წერენ რეზოლუციაში არ ვიცი.

აბა, ერთიწლისმერე დოდივ, რომელიც ამას კითხულობ ახლა, დიდი იმედი მაქვს, რომ თავს მ.ს.ო-დ არ გრძნობ შეუსრულებელი პუნქტების გამო.

აახ მე მაპატიეთ, ხანდახან მაინც ფეხმძიმე პოსტი გამეპარება ხოლმე ამ ბლოგზე და თქვენც უნდა ითმინოთ, ითმინოთ, ითმინოთ! ან წახვიდეთ არაფეხმძიმე ბლოგებზე!

(с) ფეხმძიმე ბლოგერი

ტესტმა დადებითი რომ აჩვენა და ღნავილი ამიტყდა შიშისგან [არადა მანამდე ვღნაოდი, როცა უარყოფითს აჩვენებდა ხოლმე], აი მანდ უკვე მივხვდი – სისულელეა ეს “ეგრევე შემიყვარდა” ვეშები.

პრინციპში, დაახლოებით იგივე მჭირდა პირველი კოცნის დროს ზანზალაკებმა რომ არ დაიწყეს ჟრიალი და ზეცა რომ არ გაიხსნა. და იგივე მჭირდა, პირველი სექსუალური… კხმ, ხო, სექს-დეტალებს გამოვტოვებ.

არა, მაინც როგორ შეიძლება ეგრევე გიყვარდეს ემბრიონი? სპერმატოზოიდი და კვერცხუჯრედი. რომლისგანაც მერე კიდევ პლაცენტა კეთდება. პლაცენტა გვიყვარს? არადა ისიც ზუსტად იგივე უჯრედებისგანაა ხო? რაღაც ეტაპზე ემბრიონი თუ ზიგოტა თუ რაც ჰქვია მაგ დროს – ორ ნაწილად იყოფა და ერთი ხდება პლაცენტა, მეორე – ბოღანე.

მოკლედ, დღეს ერთ-ერთ თემაში დავწერე, რომ სულ არ მომწონს ჩანასახი და ვცდილობ არ ვიფიქრო იმაზე, რომ მსგავსი რამე არსებობს ჩემში. აი მართლა, რა საყვარელია ეს? ——————->

არაა საყვარელი, როცა ნელნელა უფრო დაემსგავსება ადამიანს, მერე კიდევ ხო. ნუ, რა თქმა უნდა, შემოვარდნენ “ღმერთო, რა ამაზრზენი ბრძანდებით” დედიკოები და რამდენიმე წამით თავი ცუდ მომავალ დედად მაგრძნობინეს, მაგრამ ეგრევე გამახსენდა, რომ აქედან ერთ-ერთს  5 წლის შვილი ჰყავს და ამ ბავშვს ჯერ ისევ დედ-მამის საწოლში სძინავს. ჰოდა გადამიარა.

რატომ აბრმავებს დედობა ასე ძალიან? ბუეე…

ხო, გარდა იმისა, რომ 10 კვირის ჩანასახის გარეგნობა არ აღმაფრთოვანებს და განსაკუთრებული გრძნობები მისადმი არ მაქვს, მხოლოდ გონებით მომწონს და მაოცებს განვითარების ტემპები, ჩემს “უარყოფითებში” გადის კიდევ ის, რომ ვთვლი – ყველა ბავშვი საყვარელი არ არის, არსებობენ მახინჯი ბავშვებიც. ოო და კიდევ – დაბადებისას ყველა ბავშვი ერთმანეთს ჰგავს. ნუ, ოდნავი განსხვავებით, საკეისროთი გაჩენილი ბავშვები უფრო ნაკლებად წითლები არიან. მოკლედ, თუ რამდენიმე თვის მერე დავწერე დებილი პოსტი იმის შესახებ, რომ “ჩემი შვილი განსაკუთრებულად ლამაზი დაიბადა, ჩამოყალიბებული ნაკვთები ჰქონდა უკვე” და ბლაბლა, ეგრევე დამიდეთ ამ პოსტის ლინკი, რომ შემოვულაწუნო თავს.

მოკლედ, კეთილშობილ დედათა საზოგადოებასთან გავერთობი უახლოესი თვეები, გული მიგრძნობს… :evil: