ამაზე ბლოგზეც ხშირად ვწერ ხოლმე.

ჩემს წინა დაბადების დღეზე, 13 იანვარს, კიბორგამ წინასწარ მითხრა, რომ სურპრიზის გაკეთებას აპირებდა. ბევრი ვეცადე გამომეძალა, რა სურპრიზი იყო. ერთადერთი, რაც ამოვაღერღინე: ”შენ ამას ჩემგან არ ელოდები!”

შევჯექი ეკლებზე. სულაც არ იყო სასიამოვნო მოლოდინი, ნერვები მეშლებოდა. მერე ვიფიქრე ვიფიქრე და რას არ ველოდები კიბორგასგან? სექსუალურ თეთრეულს ველოდები, ბავშვსაც ველოდები – ამიტომ ეს გამოირიცხა. რას არ ველოდები და იმას, რომ სადმე ერთად წასვლას შემომთავაზებს რამდენიმე დღით! აჰ-მეთქი, ნაღდად ეგაა და დავიწყე ოცნება, როგორ წავალთ ერთად ბაკურიანში ან სადმე რამდენიმე დღით, მარტოები, მზა საჭმელს მოგვართმევენ, ის ისრიალებს – მე დაბლა დაველოდები და ვისეირნებ (4 თვის ორსული ვიყავი მაგ დროს და ჩემი ერთადერთი გამოცდილება თხილამურებზე 5-დღიანი ბაკურიანით შემოიფარგლებოდა, რომლიდანაც 3 დღე სიცხე მქონდა და 2 დღე ტაკოთი ვერჭე თოვლში, ორსულობისას მაგას ვეღარ გავრისკავდი).

და ააი, მოვიდა ჩემი დაბადების დღეც. და კიბორგამ მომიტანა სურპრიზი, ის, რასაც ნამდვილად არ ველოდი მისგან… ვარდისფერი აიფოდი!

ჩემ ირგვლივ ყველას უნდოდა აიფოდი. ყველას გაუხარდებოდა. ჩემი და რამდენი ხანი ოცნებობდა აიფოდზე.

მე კიდევ მუსიკას საერთოდ არ ვუსმენ. აი საერთოდ, ძალიან იშვიათად, რომ მომინდეს და რაიმე ჩავრთო. ამ ჩემს მუსიკალურ მოთხოვნილებებს კიდევ ერთი 200 მბ-იანი მპ3 ფლეერიც სრულიად აკმაყოფილებდა და ვერაფრით გავიგე, რატომ გადაიხადა 600 ლარი აიფოდში, რომელიც საერთოდ, აი საერთოდ არც მინდოდა და არც გამოვიყენებდი.

განვასახიერე ბედნიერება, თუმცა ეგრევე მიხვდა, რომ რაღაც ვერ იყო. საშინელი უხერხულობა ჩამოვარდა, მე მიტყდებოდა, რომ არ მიხაროდა ის, რაც ყველას გაუხარდებოდა. და მას გაუტყდა ის, რომ საჩუქარი დებილურად შეარჩია. თან უბრალოდ საჩუქარი კი არა – ყვეელაზე ძვირი საჩუქარი, რაც კი ცხოვრებაში მიმიღია. [აიფოდამდე ყველაზე ძვირიანი საჩუქარი, რაც მაჩუქა - სტრაიკის ავტომატი. რომლითაც 3-4-ჯერ ვითამაშე, დღემდე ჩემი ჰქვია, მაგრამ მე სტრაიკზე საერთოდ აღარ დავდივარ და რომც მივიდე, აწი უკვე იმდენმა იხმარა და ისეთ დღეშია...]

ბოლოს ვილაპარაკეთ და გადავწყვიტეთ, რომ ჩემს დას მივცემდით  200 ლარად და იმ ფულით მერე ერთად წავიდოდით და რაიმეს ვიყიდიდით ჩემთვის. ბარბის გაუხარდა, მე საორსულო ტანსაცმელი ვიყიდე იმ ფულით, რაც ჯერ არ მქონდა, კიბორგას კი პირობა დავადებინე, რომა რასდროს, არასდროს გამიკეთებს სურპრიზს, რომლის ღირებულება იქნება 20 ლარზე მეტი.

ეს ამბავი აქამდე არ დამიწერია ბლოგზე იმიტომ, რომ მტკივნეული და უხერხული თემა იყო ოჯახში, კიბორგა კომპლექსდებოდა და მე საკუთარ უმადურობაზე ვითრგუნებოდი.

ცვლილებებს რაც შეეხება კიდევ, აქ ძალიან ვფრიკავ. ფორუმზე ახალი ქვეგანყოფილების გახსნაზე რომ მიდის გარჩევა, იქაც კი ყოველთვის ”არა”-ს ვაძლევ ხმას.

ყოველთვის მაგრად მეშინოდა საკუთარი ვარცხნილობის შეცვლა. აი რამდენი წელია ისე მაქვს თმები, როგორც მაქვს – ქერა და ხვეული. კი ვიცი, რომ კარგია, მაგრამ… 5-6 წელი? შიგადაშიგ როდესაც ჩემით ვცდილობდი ხოლმე ჩამოსწორებას, ან რაიმეს შეცვლას, მერე ქუჩაში გასვლა მერიდებოდა – ვინმე რომ შემხვდეს ნაცნობი? ან უარესი კიდევ – უცნობი, ვისაც ჯერ არ ვუნახივარ, მაგრამ ონლაინ მიცნობს? ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ამით მოვატყუებდი ვინმეს და ჩემს რეალურ მეს არ დავანახებდი თუ რაღაც.

ახლა ვწერ და მეცინება, ახსნაც მიჭირს, ვერ გადმოვცემ იმ შეგრძნებას.

გუშინ რაღაც ზედეპრესიული დღ მქონდა, აი 2 თვის ბავშვი რომ გეყოლებათ, ჩაწვდებით მერე – ასე რომ გგონია, შენზე ბომჟი და მსუქანი დედამიწაზე არავინ დადის. ფული მქონდა ანგარიშზე, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ დაბლოკილია – სურპრიზების მიღებაც რომ არ მიყვარს, გაკეთებაც არ შემიძლია, როგორც ჩანს, კიბორგასთვის რაღაცის ჩამოტანა მინდოდა, ონლაინ-მაღაზიაში ერთი შეკვეთა გამიუქმეს, მეორე გავაკეთე, ისიც გამიუქმეს და მესამეზე ვეხვეწე და ვემუდარე, მეთქი გთხოვთ, ძალიან მნიშვნელოვანია, გთხოოოოვთ გამომიგზავნეთ რა მოხდება-მეთქი, მაგრამ არ გადნა მათი გული. თანხა კი დაიბლოკა და ერთ თვეში აიხსნება.

ამეშალა ენრვები და ავჯღავლდი შუა ქუჩაში ბანკომატთან. მერე კიბორგას დედა შემხვდა და მასესხა განბლოკვამდე, წავედი და ვიყიდე:

1. რემინგტონის თმის უთო (კიდობანი, 90 გელა)

ზევეშია! ერთ ჩამოსმაზე იდეალურად ასწორებს. ადრე მქონდა 16-ლარიანი რაღაც და მეგონა, რომ ყველა უთო ეგეთი ბანძია.

2. შოკოლადის სკრაბი სტენდერსში (GTS, 24 გელა)

ამას ენით ვერ აღვწერ, რა არის. უმაგრესი სკრაბია, ნატურალური, შოკოლადის სუნით, რომელიც კანზეც რჩება და არბილებს და აგემრიელებს ცხოვრებას (ენაც კი ჩავყე, ისეთი სუნი აქვს, ვერ მოვითმინე. შაქარი და ყავის გრანულებია და ცოტა ნუში თურმე, არანაირი ქიმიური დანამატი არ აქვს)

3. და ბოლოს შევედი ერთ სალონში პავლოვზე, შევიჭერი, შევიღებე და გავისწორე (!) თმა. (სადღაც 30 გელა)

კიბორგას რეაქციებით მთლად ვერ მივხვდი, მოეწონა თუ არა, ვილიმ საერთოდ ევრ მიცნო, ჯერ მიყურა და მერე ჩვეული გაცინების მაგივრად ჭუჭყუნი დაიწყო, მე კი აი ძალიან, ძალიან მომწონს ჩემი ახალი თმა. უფრო სწორად, სხვა, უფრო მნიშვნელოვანი რამ მომწონს ამ თმის უკან – ის, რომ ცვლილების არ შემეშინდა და გავბედე, რაც საერთოდ არ მჩვევია, თორემ კულულებს ალბათ მაინც მალე დავუბრუნდები – დავარცხნა და გაშრობა არ სჭირდება იმას.

ახლა რაღაც უბედური კლავიატურით ვბეჭდავ და იმედი მაქვს, რომ კიბორგა ინამუსებს და ხვალ უკეთესს მიყიდის – ბევრი მაქვს საბეჭდი!

ამ ბოლო დღეებში ერთი უცნაური რუტინა შეგვიმუშავდა:

ყოველ დილით 6 საათზე იღვიძებს ჩემი მუცელი, რასაც ავტომატურად მოჰყვება ჩემი გაღვიძება. მუცელში გამართული დრამის სოლო პარტიების ფონზე ჭერის თვალიერებისა და ბუნდოვან მომავალზე ფიქრის ნახევარსაათიანი სეანსის შემდეგ ოთახში შემოფრინდება ხოლმე ერთი ან ორი დიდი ბუზი, რომლებიც აუტანლად ბზუიან. მე გაშტერებული ვადევნებ თვალს. ბზუილზე ეღვიძება კიბორგას, ერთი 5 წუთი ისიც მდუმარედ უყურებს. მერე დგება, ჩვენი ფაზლის ყუთის თავსახურს იღებს და დასდევს სიკვდილამდე.

შემდეგ სამივე (მე, კიბორგა და მუცელი) ისევ ვცდილობთ დაძინებას.

“ახალბედა დედის თვიურის” წერა უნდა დავიწყო – ანუ ყოველთვიური შემაჯამებელი სტატიები ბავშვთან ადაპტაციის თემაზე. ისე ნეტა სადმე არ დაბეჭდავენ მცირე ჰონორარითურთ?

P.S: აუ! პირდაპირი ჩართვა როცა არის ხოლმე, მაგალითად,  საინფორმაციო გადაცემაში, კორესპონდენტის უკან პატარა ბიჭები რომ ეჩხირებიან კადრში და დებილი თვალებით იყურებიან, ნეტა მარტო მე მშლის ნერვებზე?

იდეა მომეწონა და გახსენება რომ დავიწყე, აღმოჩნდა, რომ ერთი პოსტისთვის ბევრ უცხოურ ბლოგს ვადევნებ თვალს. მერე შევეცადე გამეფილტრა და დავედი 7-მდე:

1. Problogger.net

ეს ბლოგი ალბათ ყველა ბლოგინგით დაინტერესებულმა ადამიანმა იცის. დარენ როუსმა თავის დროზე ბლოგინგით იშოვა ფული (ახლაც შოულობს პრინციპში), მერე დაიწყო დამატებით ბლოგი, რომელიც სხვებს ასწავლის რაღაც-რაღაცეებს.

რატომ მიყვარს:

ყველგან ხაზს უსმევს, რომ მთავარია კარგი კონტენტი, მთავარია ერთგული მკითხველების მოპოვება და დაინტერესება. მისი საიტი არ არის მათთვის, ვისაც ერთ ღამეში უნდა, რომ გამდიდრდეს – უფრო ბლოგის დახვეწის მეთოდებია.

როდის შევდივარ:

როცა “ბლოგერული კრიზისი” მიდგება. პრობლოგერზე თემების გადათვალიერებით აუცილებლად მაფიქრდება ხოლმე პოსტი. ან ორი პოსტი. ან 7 პოსტი.

ქიშმიში:

6 აპრილს დაიწყო ძალიან კარგი პროექტი – “31 დღე უკეთესი ბლოგის შესაქმნელად”. რეგისტრირდებოდი და დღეში ერთი დავალება მოდიოდა მეილზე. ზოგი რაიმე სახის პოსტის დაწერაზე იყო, ზოგი უბრალოდ თემების წაკითხვაზე, ან სხვა ბლოგის შეფასებაზე. ერთი 20 ათასმა კაცმა გაიარა ჯამში ალბათ ეგ პროექტი და ყველა ბედნიერი და კმაყოფილი იყო. მეც გავივლიდი – უბრალოდ პირველივე დავალებაზე “გავიჭედე”, რაც მოიცავდა ბლოგის თემატიკის განსაზღვრას. [რამდენიმე დღე ფიქრის შემდეგ მივედი დასკვნამდე, რომ ჩემი ბლოგი არის "ოჯახზე, საზოგადოებაზე, ინტერნეტზე, ბლოგებზე", მაგრამ მაგ დროს პროექტი უკვე ერთი 7 ნაბიჯით მასწრებდა და ვეღარ ავყევი.]

2. Seth Godin

ათი ბესტსელერის ავტორი, ნეტში ძალიან ძალიან ცნობილი პიროვნება – სეტ გოდინი. წერს ზოგადად მარკეტინგზე, ხშირად – ვებმარკეტინგზე, ამიტომ ეხება ხოლმე ბლოგებსაც, საიტებსაც და ცხოვრებასაც.

როდის შევდივარ:

როცა მახსენდება.

ქიშმიში:

სეტის ბლოგი ალბათ ერთადერთია პოპულარულ ბლოგებს შორის, რომელსაც გათიშული აქვს კომენტარები. როგორც თვითონ ხსნის, ძალიან დიდ გავლენას ახდენს ჩემზე კომენტარების კითხვაო და ლამისაა ახლიდან გადავწერო ხოლმეო პოსტიო, არ მინდა მე ეგეთი ცხოვრებაო და ბლოგის არქონასა და უკომენტარო ბლოგის ქონას შორის – ჯერჯერობით მეორეს ვარჩევო.

3. Dooce

დუსის, ანუ ჰიზერ არმსტრონგის შესახებ ვრცლად მიწერია აქ. მოკლედ – ეს არის ადამიანი, რომელიც წერს თავის პირად ცხოვრებაზე, შვილზე, ორ ძაღლზე და ქმარზე და არის იმდენად კითხვადი, რომ საშუალოდ რეკლამებისგან აკეთებს 40 000 მწვანეს თვეში.

რატომ მიყვარს:

მისი ბლოგი გენიალური მტკიცებულებაა იმისა, რომ აზრი არ აქვს რას წერ – მტავარია როგორ წერ!

როდის შევდივარ:

ამ ბოლო დროს რატომღაც ცოტა მომბეზრდა და შევდივარ კვირაში ერთხელ -  1 კვირით მისწრებს, ორსულადაა ისიც და ფოტოს დებს ხოლმე, მე კიდევ მუცელს ვაზომებ.

ქიშმიში:

მისი ქმარიც კომპიუტერშიკი გიკია და მის ქმარსაც ჰყავდა პირველი ცოლი. ძლივს გავიგე, რატომ ცხოვრობს ეს ქალი იუტაში – შტატში, რომელსაც თვითონაც ვერ იტანს. დედამისი, რომელიც Avon-ის დირექტორია, ანდერძიდან ამოშლით დაემუქრა, თუ სხვა შტატში გადავა და შვილიშვილებს მოწყვეტს. :D

4. Stuff White People Like

ბლოგი, რომელმაც საკმაოდ ცოტა ხანში მიიღო ვორდპრესის VIP ბლოგის სტატუსი და ვორდპრესმა წიგნიც კი გამოსცა მათთვის.

რატომ მიყვარს:

ამონარიდი ჩემივე ძველი პოსტიდან:
ესაა ბლოგი დღევანდელ საზოგადოებაზე, ერთი შეხედვით რასისტული, მაგრამ ტერმინი white მამენტ მთელი ხალხისთვის აქვთ მისადაგებული. გაშარჟებულია ყველაფერი, ყავის სიყვარულიდან დაწყებული – ამერიკელების მიერ ბარაკ ობამას სიყვარულით დამთავრებული.

როდის შევდივარ:

უსაქმურობისას.

5. Failblog

Lolcats-ების შემქმნელმა გარდა იმ იდიოტური კატების სურათებისა და დამახინჯებული ინგლისურისა, შექმნა failblog! როგორ აღვწერო, რა არის ფეილი – აზრზე არ ვარ. შედით, გადახედეთ, მიხვდებით!

როდის შევდივარ:

როდესაც რაიმე სასაცილოს ვეძებ.

6. Postsecret

ამ ბლოგზეც საკმარისი მაქვს ნაწერი, თუნდაც აქ.

ხალხი თავის საიდუმლოებების უგზავნის ავტორს თვითნაკეთი ატკრიტკებით. ისიც ყოველ კვირა დღეს ზოგს ბლოგზე დებს. კიდევ – წიგნად გამოსცემს.

რატომ მიყვარს:

სხვისი საიდუმლოებების ქექვა ასწორებს…

როდის შევდივარ:

კვირაში ერთხელ – იმიტომ, რომ კვირაში ერთხელ ახლდება.

ქიშმიში:

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან პოპულარული ბლოგია, მისი ავტორი არ დებს ზედ არანაირ რეკლამას. მხოლოდ და მხოლოდ ამ ბოლო დროს დაიწყო “ნდობის ტელეფონის” გაპიარება ყოველ კვირა [მაგ ნომერზე რეკავენ თვითმკვლელობა რომ უნდათ, აი ეგ ხალხი. სხვათა შორის, ძალიან გამიკვირდა, მაგრამ მსგავსი სერვისი საქართველოშიც არსებობს! გავიგებ და ნომერსაც დავდებ მერე. ]

7. Tema

არწიომი ლებედევი, სტუდია არტლებედევის სულის ჩამდგმელი, ფრიად ნიჭიერი, წარმატებული და ამის გამო თავშიავარდნილი ტრაკი (თავისი საქმის “ექიმი ჰაუსი” მოკლედ).

რატომ მიყვარს:

1. იმიტომ, რომ მაინტერესებს ვებდიზაინი.
2. იმიტომ, რომ, როგორც ყველა ქალს – მიყვარს თავშიავარდნილი ტრაკები. [აქ პოსტი, სადაც პირველად გავამხილე მისდამი სიყვარული]

როდის შევდივარ:

როცა მახსენდება.

ქიშმიში:

ყოველ პარასკევს დებს მის მეილზე მისული ძუძუების სურათებს.
მისი ბლოგი რუნეტში ყველაზე პოპულარულია, თუ არ ვცდები (ყოველ შემთხვევაში, livejournal-ზე სულ ტოპ-შია. აქვე აღვნიშნავ, რომ ვერ ვიტან ლაივჟურნალს და ვთვლი, რომ მაგასაც “ბლოგი” არ უნდა ერქვას!)

წინა სერიაში: კიბორგამ განაცხადა, რომ ჭიანჭველები სახლში – ჩემი ბრალია [არ ვალაგებ სახლს საკმარისად ხშირად]. მე აღვშფოთდი პასუხისმგებლობის ასე ურცხვად შეტენვის გამო და გამოვაცხადე ეროვნული დაუმორჩილებლობა – ძილის წინ ყველა ჭიქას ვყრიდი გასარეცხებში, რათა დილით კიბორგა იძულებული ყოფილიყო ყავის დასალევად ჭიქები დაერეცხა. აქციის მიზანი – კიბორგას მიერ ჩინური ცარცის (სპეციალური ჯადოსნური ცარცი ჭიანჭველების საწინააღმდეგოდ) ყიდვა და სახლის “შემოხაზვა”.

კიბორგამ გადაწყვიტა, რომ ჩემი აქციის მოთხოვნის დაკმაყოფილება დამღუპველი იქნებოდა ოჯახისთვის. მისი ვერსიით, ქვეყანაში სწორედ იმიტომაა გამეფებული მიტინგომანია, რომ ხშირად კმაყოფილდება მიტინგებით მოთხოვნები, და როგორც ბავშვი ჯღნავის ხშირად, თუ ამით იღებს იმას, რაც სურს – ქვეყანაში ხალხი მიტინგობს ყველა მიზეზით, რადგან იცის, რომ ამ გზით მიზნის მიღწევის დიდი შანსია.

იყო ჯიჯღინი და უკმაყოფილება დილაობით სუფთა ჭიქის ვერაღმოჩენის გამო, გუშინ დაიმუქრა კიდეც, ხვალ რომ არ დამხვდეს ჭიქა – სახლიდან წავალო (ისე საინტერესოა სად აპირებდა წასვლას, ალბათ ახალი სუფთა ჭიქის საყიდლად?). მოთხოვნის შესრულებაზე კი კვლავ უარს აცხადებდა – მანამ, სანამ აქციას არ შევწყვეტდი.

მოკლედ, როგორც საქართველოშია ახლა სიტუაცია ჩიხში, ჩვენც არ ჩამოვუვარდით  და გავიჩიხეთ – ჩემ მიერ პოზიციების დათმობა და აქციის შეწყვეტა ნიშნავდა საკუთარი უძლურების აღიარებას და ჭიანჭველებზე პასუხისმგებლობის აღებას, კიბორგას მხრიდან მოთხოვნის შესრულება კი – მომავალი აქციების საშიშროებას.

[აქ ისმის ფილმებში დაძაბულ მომენტებში რომ ჟღერს, აი ის მუსიკა]

დღეს გავიღვიძე და კიბორგა სიყვარულით სავსე თვალებით და ფრიად აჟიტირებული დამხვდა (ჰმ… არადა გუშინ აშკარად ისევ ყველა ჭიქა გავამაწვნიანე..).

თურმე სანამ მე მეძინა და თვითონ – ბრაზობდა, მოიგონა თამაში და დაიწყო კეთება საიტზე [რომელსაც რომ დაამთავრებს და გაალამაზებს - მერე გავლინკავ], იდეა არის ერთმანეთისთვის სახლის საქმეების დავალება/კეთება და ამით ქულების მოპოვება, მიღებული ქულებით შესაძლებელია რაიმე favor-ების მოთხოვნა პარტნიორისთვის.

მთელი დღეა ვერთობით, ვაწყობთ საიტს და ვხვეწავთ სისტემას, პარალელურად ჭურჭელიც დავრეცხე, სამზარეულოც დავალაგე, საჭმელიც გავაკეთე და კიბორგამ მაღაზიიდან რაღაცეებიც კი მოზიდა. ყოველგვარი წუწუნის გარეშე!

დღევანდელი მოპოვებული ქულებით კიბორგას სახლის გარე შემოსასვლელის დალაგება დავაბარე ხვალისთვის (რომელიც მაგარი მაზალო საქმეა), მან კი -  დასაწყისისთვის საჭირო ბავშვის ტანსაცმელების ყიდვა “შემიკვეთა” (რასაც სულ ვაპირებ, მაგრამ ჯერ არაფერი მიყიდია და მერე განსაკუთრებით ცუდ ხასიათზე როდესაც ვარ – სატირალ მიზეზად ვიყენებ – აი, როგორ არ ვარ-მეთქი მზად..).

ხვალ მოპოვებული ქულებით კი ვაყიდინებ ჩინურ ცარცს და ორივე გავიმარჯვებთ – ჭიანჭველები გადადგებიან!!!

დღეს განაცხადა: – აი, შენ ტელევიზორს უყურებ, დროს კარგავ, მე კიდევ ამ დროს ვვითარდები… ომი რომ დაიწყოს? და თვითმფრინავზე რომ დამსვან? – ხომ ვიქნები მომზადებული!

საბოლოოდ ორივემ დავწერეთ – მე ჩემი ვერსია საკუთარი “ცოდვებისა”, კიბორგამ – თავისი.

პროცესში ძალიან გავერთე. შედეგიც საინტერესო იყო – მე კონკრეტულ წვრილმანებზე გავამახვილე ყურადღება, კიბორგამ გლობალურად იფიქრა. ესეც ყბადაღებული განსხვავება მამრისა და მდედრის აზროვნებას შორის…

დოდკას 5-ეული

1. უაზრო შეკითხვები

ძალიან ხშირად (ძალიან, ძალიან ხშირად!) ვსვამ უაზრო შეკითხვებს. მე თვითონაც არ ვიცი, რატომ ვაკეთებ ამას.

როცა ვხედავ, რომ შხაპში შედის:
- უნდა იბანაო?

როცა შხაპშია:
- ბანაობ?

როცა ადგამს ჩაიდანს:
- ყავა უნდა დალიო? (ჩაის არ სვამს აბა და…)

როცა ლოგინში წვება:
- იძინებ?

კიბორგას ყველა მცდელობა აღეკვეთა ეს უაზრო შეკითხვები – ჯერჯერობით კრახით მთავრდება.

2. გვიან დაძინება

ძალიან აცდენილი ვართ დროში – კიბორგა დილით იღვიძებს და საღამოს 11-ზე უკვე ეძინება, მე შუადღით მოვდივარ გონს და იმ დროს, როდესაც მას მშვიდი და წყნარი ძილისწინა პერიოდი აქვს, ჩემში ენერგია ჩქეფს, შემიძლია ვიხტუნაო მთელ სახლში, დავჯიჯგნო კიბორგა, მოკლედ, ვაკეთო ყველაფერი, რაც მას გააღიზიანებს.

შიგადაშიგ ვცდილობ გადავერთო მის რეჟიმზე, რამდენიმე დღე ვძლებ და მერე ისევ ვუბრუნდები ჩვეულს. შიგადაშიგ კიბორგაც ცდილობს ჩემთან ერთად უყუროს რაიმე ფილმს ღამის 2 საათზე, მაგრამ შემდეგი ორი დღე ეძინება და მკვდარია.

ალბათ ბავშვის არსებობა ამას  მარტივად გადაჭრის – ვერც ერთი ვეღარ დავიძინებთ…ვეღარასდროს.

3. მუცელი

ბავშვის თემის გაგრძელება. გულმოდგინედ ცდილობს ჩახუტებისას ხელი აარიდოს ჩემს მუცელს და თვალიც არ გაექცეს, იმიტომ, რომ ბოლო “თვალის გაქცევა” დაემთხვა იმ დროს, როცა ბავშვი ზეაქტიური იყო და მუცელი წინ და უკან დადიოდა, შედეგად კიბორგა Alien, Alien! – ის კივილით გადავარდა სკამიდან და ძლივს დარწმუნდა, რომ მუცელი  არ გადაიხსნებოდა და იქიდან უცხოპლანეტელი არ გამოყოფდა თავს.

მესმის მისი, დაახლოებით იგივე პანიკის შეგრძნება მქონდა, პირველად რომ დავინახე ჩემი მუცელი, რომელიც აბსოლუტურად ავტონომიურად არსებობს და არაბუნებრივად იზნიქება.

4. ფოხნები

კიბორგასთვის “ფოხანი” ნიშნავს ყველა ტრუსიკს, რომელიც არ არის ტანგა/სტრინგი. ასევე ზოგიერთი ტანგა, რომელიც ოდნავ დიდია. თუ ძალიან ცუდ ხასიათზეა, უფლებას ვაძლევ ჩემი “ფოხნებიდან” რომელიმე დემონსტრაციულად დახიოს ან გადააგდოს.

5. რეფლექსივ არკადები ან/და სერიალები

ეს ორივე ერთ კატეგორიაში გავაერთიანე, როგორც “დროის მკვლელები”.

ჯერ ზუსტად ვერ გავიგე, რას ერჩის რეფლექსივებს. თამაშებია რა, არაფრით არ განსხვავდება მათით გამოშტერება ქაუნთერ სტრაიკით ან WoW-ით გამოშტერებისგან.

სერიალებს რაც შეეხება, კიბორგა სულ ილაშქრებს მათ წინააღმდეგ, მაგრამ სულ უყურებს ჩემთან ერთად…

კარგი, ვაღიარებ, ხანდახან მართლა ზედმეტი მომდის – ძალიან ძალიან ბევრ სერიალებს ვუყურებ.

[რა უცნაურია, შემიძლია რამდენიმე სერიას ერთად ვუყურო გადაბმულად (40 წუთი თითო საშუალოდ), ფილმებზე კი ყოველთვის მეძინება სადღაც შუაში.]

კიბორგას 5-ეული

ხუთი რამე რასაც ვფიქრობ რო ვერ იტანს დოდი ჩემში და რის გამოც ვფიქრობ რო ადრე თუ გვიან დამცილდება:

1. უჟმურობა

(ანუ ჩაკეტილობა ზოგადად)

2. უტრაკო მეტრაკე ბაბნიკობა

(ვჟიზნი რო ქალი არ მაძლევს და მაინც რო ყველას ვითომ ვეპახაბნ-ვეხუმრები და მერე თავზე გადამდის და სასაცილოდ ვიხდი თავს ბოლოს)

3. ზედმეტი რაციონალიზმი

რომელიც რაც წლები გადის უფრო ხმელი და flat ხდება. დღეს ისეთები ვიბაზრე მაგალითად HAV-თან, რომელიც ძალიან რაციონალური მგონია და რომელიც გადიდებული თვალებით მიყურებდა მაინც რო… მივხვდი რო ია ოოოოჩინ გლუბაკო შევტოპე რაციონალიზმის ჟოპაში, ქალებთან this usually means end of story საბოლოოდ, I think so.

4. ლუზერობა

პროსტო არავის არ მოსწონს ლუზერი ქმარი მარა for a while it’s fun, + მაინც ბოლომდე არ გჯერავს რო ლუზერი ვარ, და არც ჩანს ისე ნათლად, დრო გავა – ცხოვრება და ურთიერთობები დაიწნეხება და დაინახავ რო ლუზერს არ ვთამაშობდი – არამედ ტოტალური ლუზერი ვარ და…

5. ნრავაუჩენიების წაკითხვის სიყვარული

- არავის არ ჭირდება life tutor -ი სახლში, წემ ბოლეე ტენდენციური და სუბიექტური life tutor-ი რომელიც პა ხოდუ ძალიან დემაგოგიურ ფორმებში კითხულობს ლექციებს სხვა და სხვა თემებზე.

და რაც უარესია – ეს ყველაფერი კომბინაციებში, მაგალითად უჟმურობა და ლუზერობა იწვევს კიდევ უფრო მეტ ლუზერობას და კიდევ უფრო მეტ უჟმურობას + რაღაც დეპრესიობანას. ზედმეტი რაციონალიზმი და უჟმურობა დადის იქამდე რო “კოცნა არ მიყვარს, ჩახუტება არ მიყვარს – კოცნა სექსია, თუ სექსი არ გინდა – ნუ მეხები საერთოდ”

და ა.შ. მიქსები უფრო სტრაშნია მოკლედ.

იდეალნიხ მუჟჩინ ნე სუშესტვუეტ, ზოგი სვამს, ზა ტო ემოციური, წარმოსადეგი და ტამ “დუშა კამპანიია” – ზოგი იჩხირავს მარა “კლიოვი ტიპია”, ნაშები ასკდებიან და თვითდაჯერებულია, ზოგი ჩლუნგი და მარაზმატიკია მარა ზა ტო… ნუ ხო ეს ბოლო მე ვარ მამენტ – მოკლედ “სპორტსმენი, არ ეწევა და არ სვამს” – ნიშნავს იმას რო პრობლემები სხვა განხრით აქვს ზნაჩიტ, და არა იმას რო რაიმეთი ვინმეს ჯობია

ძალიან გრძელი პოსტი.

აქ მეწერა თავისმართლება გრძელი პოსტის შესახებ და დავიკიდე.

ახალ წელს გილოცავთ : )

2008 წელი ძალიან არეულ-დარეულად დაიწყო ჩემთვის. ახალ წელს შევხვდი პირველად ცხოვრებაში ისე, როგორც მინდოდა – საყვარელ ადამიანთან ერთად, თან მეკიდა ახალი წელი იყო თუ არა, 12-მა რომ ჩამოჰკრა, მაგ დროს აბაზანაში შხაპს ვიღებდი.

2 იანვარი ძალიან სახალისო და საქართველოსთვის უნიკალურ ფართიზე გავატარეთ. უფრო სწორედ, მე ერთ-ერთი ორგანიზატორი ვიყავი. ძალიან კარგი გამოვიდა, და ეს იყო ფაქტიურად ჩემი ბოლო ურთიერთობა იმ სასტავთან, ვისთანაც მთელი 2007 წელი ვურთიერთობდი – სასტავთან ერთიანობაში, თორემ ცალცალკე იმ ადამიანებს ისედაც ვეურთიერთობები და მეგობრები არიან ჩემი. იმ დღეს კი სასტავი, როგორც ერთიანობა, ჩემთვის მთლიანად ამოიწურა და უინტერესო გახდა.

იმავე დღეს გავიკეთე ფეხმძიმობის ტესტი და ორი ხაზი აჩვენა. იმ ფართიმ ბუნდოვნად გაიარა ჩემ თვალწინ, თუმცა რაღაც ბოლომდე დავიხარჯე, აი კიბორგასთვის ალბათ ერთ-ერთი დიდი კოშმარი იყო ამ წლისა. ჯერ ერთად არც ვცხოვრობდით, სამიოდე დღის წინ გვქონდა გადაწყვეტილი, რომ ჩვენებს დავლაპარაკებოდით ერთად გადასვლაზე და უცებ ბაც, ფეხმძიმობა.

ძალიან დავიბენი. მთელი ცხოვრება ერთადერთი პრინციპი მქონდა, აი საერთოდ არაფერი პრინციპები არ მაქვს გარდა ერთისა – აბორტს არ გავიკეთებ რაც უნდა მოხდეს-მეთქი. მაგრამ ისიც მესმოდა, რომ ერთად ახალგადასული წყვილისთვის ეგრევე ბავშვი – ამ ურთიერთობის დანგრევას უდრიდა და ბოლოს ჩემი და კიბორგას ურთიერთობა ვარჩიე, გადავწყვიტე აბორტის გაკეთება. ამ გადაწყვეტილებამ ძალიან გადამარჩინა იმიტომ, რომ მეორე დღეს ექოზე სასწრაფოდ მოსაშორებელიაო მითხრა ექიმმა და გულს მომეშვა, სინდისი აღარ მქენჯნიდა და ყველაფერი ექიმს “გადავაბრალე”. ერთი-ორი ადამიანის გარდა არც არავინ იცის, რომ სინამდვილეში ჩემი გადაწყვეტილება იყო მანამდე, ვიდრე მეცოდინებოდა, რომ მართლა მოსაშორებელი იყო. მერე უბრალოდ ამ დიაგნოზს ამოვეფარე და: “ბუშტნამქერი იყო, ექიმმა მითხრა უნდა გაიკეთოო” და ანგელოზჩიკის თვალების ფახული, თითქოს მე რა, მე რას მერჩით, აი ექიმმა თქვა..

მე არ ვიცი, ის ნაყოფი ჯანმრთელი და სიცოცხლისუნარიანი რომ ყოფილიყო, გავბედავდით თუ არა მე და კიბორგა ბოლო წუთებში, ექიმთან შესვლამდე აბორტზე ფიქრს თუ გამოვიქცეოდით იქიდან, ან როგორ წავიდოდა ჩვენი ცხოვრება და ურთიერთობა მას მერე, დაშორებულები ვიქნებოდით დღეს თუ პირიქით…

მოკლედ, 8 იანვარს ხელი მოვაწერეთ, ძალიან ყინავდა და სრიალ-სრიალით შევედით წერეთლის საპასპორტოში, ათ წუთში მოვაწერეთ ხელი [რაც დედაჩემის ახირება იყო. იდეა გვქონდა, რომ მეორე დღესვე შეგვეტანა განქორწინებაზე, მაგრამ განქორწინება 45 ლარი ღირს და დაგვენანა ფული]. მეორე დღეს აბორტი და მერე არ ვიცი, მერე ერთად ცხოვრება, შეგუება ერთმანეთის ჩვევებთან, ბევრი ბევრი ბევრი პრიწირკა. რაც უნდა გამოცდილი იყოს წყვილი, ერთად ცხოვრების პირველი ორი თვე მაინც საკმაოდ მაზალოა : ) ნუ, სეკსებია ბევრი სამაგიეროდ.

მარტში დამებადა პროექტის იდეა, რომლის სახელი მერე შპილერამ “მაჩუქა” – არტიდეა. ეს პროექტი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რადგან იმ პერიოდში საკუთარ გამოუსადეგარობაზე ხშირად ვფიქრობდი. მაგრამ არტიდეაც ევრ დამეხმარა გაქანებულ სოციოფობიაში, რაც იმ დროს მჭირდა. გარეთ საერთოდ არ გავდიოდი თითქმის, თუ გავდიოდი – ძალიან შეკუმშული და დაძაბული ვიყავი, ადამიანებთან ურთიერთობა მინიმუმამდე მქონდა დაყვანილი.

საკუთარ თავზე მუშაობა დავიწყე – ვაიძულებდი თავს, რომ მესეირნა მარტოს, რომ შემეხედა ადამიანებისთვის და მივმხდარიყავი, რომ ისინიც ეგეთი მშიშარა მასტები არიან და ვერ შემჭამენ.

ნელნელა ბლოგმა უფრო დიდი მნიშვნელობა შეიძინა ჩემს ცხოვრებაში და სერიოზულად მივუდექი ბლოგინგს.

აპრილში გადავედით მიცკევიჩზე. აი ბინიდან ბინაში გადასვლებს ვერ ვიტან. და წინა წლის მანძილზე ჯამში 4 ბინა გამოვიცვალე, ასე გამოვიდა.

მაისიდან მე და გიგამ Face.ge-ს თარგმნა-გამართვა დავიწყეთ.

ივნისში ნელნელა “ვჯანმრთელდებოდი” სოციალური ფობიებისგან, დავიწყე ფიტნეს-კლუბში სიარული, ერთი კვირა დაჟე ფლაერებიც ვარიგე ქუჩაში, და ვიყავი თურქეთში ჩემს რამდენიმე მეგობართან ერთად, გოგოლ ბორდელოს კონცერტზე – ჯამში 4 დღით. აქედან 2 გზას მოუნდა. მესამე დღის ბოლოს ყველამ გავფრიკეთ, ყველა ყველას ეჩხუბა, ან იბუზღუნა ან დაიძაბა. ამიტომ კიბორგას დანახვა რომ ჩამოვედი – ღირდა იმ 4 დღედ, რაც თურქეთში ვიყავი.

ნუ, სამაგიეროდ პირველად ვიყავი ნამდვილ სექს-შოპში, ი ტო ხლებ.

ივლისში პირველი შეხვედრა იყო ბლოგოსფეროსი, მაკდონალდსში. კარგი იყო, დადებითი, და დაიწყო ბლოგერების შეკრებები შიგადაშიგ.

ამ თვეშივე გვქონდა მე და უჩას პირველი სერიოზული კამათი, თუ რაღაც მსგავსი, და ერთად ვიყავით ფსიქოლოგთან. საინტერესო იყო, ჯამში ფსიქოლოგის გარეშე მოვაგვარეთ, მაგრამ საინტერესო იყო შეგრძნება – ადამიანს გრუზავ ერთი საათის მანძილზე, გრუზავ, გრუზავ და ბოდიშს არ უხდი! იმიტომ, რომ ფული გადაიხადე. კლასს!

ივნისი-ივლისში კიდევ დედაჩემს ვებრძოდი საკუთარ თავში – ანუ მის ჩანერგილ აზრებს “ვამოწმებდი”. მაგალიტად, მეუბნებოდა ბავშვობიდანვე, რომ არ მიხდება ზაგარი. და წავედი სოლარიუმში, რომ გამეგო, მე მომწონს თუ არა. ნუ, ეს ზაგარი ისე, თვალსაჩინოებისთვის იყო, ძირითადად შინაგანი გადაფასებები მიდიოდა.

აგვისტო – ომი. ჩვენი ერთადყოფნის წლისთავზე კიბორგა ცხინვალში წავიდა, მე 38-39 სიცხით სულ მარტო  დავრჩი თბილისში, იმიტომ, რომ არც დედაჩემი და ჩემი და იყვნენ ქალაქში – თურქეთში წავიდნენ დასასვენებლად რამდენიმე დღით ადრე. ცუდი შეგრძნებები იყო ძალიან, თუმცა რაღაც გმირი ქალი როჟა ვიყავი, სიცხიანი, მარტო, მაგრამ მაინც არ ვბურღავდი ტვინს, არ ვტიროდი და კიბორგას არ ვანერვიულებდი. თან არ ვნერვიულობდი იმდენად – ბევრი ვიფიქრე და დავასკვენი, რომ სიკვდილის შანსი ომში და ქალაქში, მშვიდობიანობის დროს ავარიაში მაგალითად – ერთი და იგივეა. და რომც მომკვდარიყო, ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც მას უნდოდა.

ის, რომ კიბორგა ომში წავიდა, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის – ის, რომ სახლში არ დარჩა, ის, რომ მე არ ამომეფარა, ის, რომ რაღაც, იმპოტენტი არ იყო და ტელევიზორთან არ იჯდა და არ იგინებოდა, არამედ იქ იყო, თავის მეგობრებთან ერთად და იმას უყურებდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ემზადებოდა შინაგანად, და ეშინოდა, მაგრამ მაინც იქ იყო…

პარალელურად რასაც მიმესიჯებდა – ვწერდი ბლოგზე და შემოდიოდნენ ახლობლები და კითხულობდნენ, ყველასთვის სათითაოდ რომ არ მეხსნა სად არის და ცოცხალია თუ არა. მერე ჩამოვიდა კიდეც და მეორე დღეს თვითონ დაწერა გრძელი კომენტარი აქ ბლოგზე – ძალიან ბევრი ემოციებით, განცდებით სავსე. მისი ნაწერი და ჩემი რამდენიმე პოსტი მოგვიანებით გავრცელდა მტელ ინტერნეტში, ჯერ ქართულში, მერე თარგმნეს და – რუსულში. სნაიპერიდან დაწყებული – სპეცნაზით დამთავრებული, ყველაფრის “მოგონებები” იყო, ქალაქში რაღაც ლეგენდები დადიოდა, როგორ მოკლა ვიღაც კიბორგამ ბერეტათი 10 რუსი, თუ რაღაც ეგეთები :) მოკლედ, რაღაც პონტში სახალისო იყო ეს გაფუჭებული ტელეფონი, მაგრამ მეორე მხრივ მაგრად გვძაბავდა, ყველა გვეუბნებოდა, რომ დაგვერხა, იმიტომ რომ მსგავსი რამე დაიწერა და – ჩემს ბლოგზე დაიწერა, კიდევ უარესი – ასე საშინლად გავრცელდა.

მაშინ ბლოგიდან ამოვიღე ყველა პოსტი, რაც ომის შესახებ იყო – კიბორგას მესიჯებიც, მისი პოსტიც. ნუ მერე ამას ცალკე ლაპარაკი მოჰყვა, რომ მთავრობამ მაიძულა ამომეღო თურმე :))) ახლა, ამ პოსტს რომ ვწერ, გადავწყვიტე, რომ საკმარისი დრო გავიდა და ყველაფერს აღვადგენ. თან მითუმეტეს, რა თქმა უნდა, არავინ არ მოვარდნილა ჩვენთან, არ დავუკითხივართ, არსად დავუბარებივართ და ყველამ სხვა გასართობი მონახა მოკლედ.

წესით ეს ალბათ კიბორგას “წლიურ ანგარიშში” უნდა ეწეროს, ის უფრო მძაფრად აღიქვამდა და განიცდიდა ამ ყველაფერს, მაგრამ მეც არანაკლებ მძაფრად მეხებოდა ეს ყველაფერი. თუმცა ბოლომდე მჯეროდა, რომ რაც უნდა მომხდარიყო, სულ რომ დაეჭირათ – ის , რაც დაწერა, უნდა დაეწერა – იმიტომ, რომ სხვანაირად ვერ გადახარშავდა.

სექტემბერში საბოლოოდ გამოვჯანმრთელდი სოციოფობიისგან და ტელეფონის აღებაც დავიწყე, თუნდაც უცნობ ნომერს დაერეკა.

და ოქტომბერში დავფეხმძიმდი, ამჯერად უკვე აბსოლუტურად ჯანმრთელ ბოღანეზე, მაგრამ თავდაცვითი მექანიზმი ჩაირთო და პირველი 3 თვე (სანამ მოშლის საშიშროება დიდია) ფაქტიურად ემოციები ამის თაობაზე არ მქონია. ახლა უკვე ნელნელა მეწყება გულში ღიჭინები ბავშვზე ფიქრისას. წინა თვეები პახოდუ აქტიურად მიდიოდა კიბორგას “დამუშავება” და ბოლოს დამუშავდა. და დღეს ჩემზე მეტად უღიჭინებს, დარწმუნებული ვარ, მაგრამ იასნია არ აღიარებს. და ბავშვი რომ დაიბადება, სიხარულისგან ტირილი მოუნდება, მაგრამ მაგასაც არ აღიარებს, რა თქმა უნდა, თუმცა მისი აღიარება არც მჭირდება, თვალებში ვხედავ ხოლმე, როგორ უბრწყინავს, როცა გეგმავს როგორ წაიყვანს სტრაიკზე ზურგზე მოკიდებულს.

დეკემბერში კიდევ ერთხელ შევიცვალეთ ბინა, გავიჩინეთ რუმმეითი, რომელსაც იშვიათად ვხედავთ სამწუხაროდ :) პირველად მივიღეთ ბენეფიტი ბლოგერობისგან… ავარიაში მოყვა ჩემი მეგობარი, ბექა, და კომაში ჩავარდა, მაგრამ არ განმიცდია ემოციურად, იმიტომ, რომ ვერ გავიაზრე და ვიცოდი, რომ გამოჯანმრთელდებოდა მალე.  ჯერჯერობით კარგად მიდის ყველაფერი : )

ბევრი რამე გამომრჩა. ბლოგს ვათვალიერებდი თან. წლის განმავლობაში შიგადაშიგ რაღაც, სამსახურებიც იყო, შეხვედრებიც იყო, საინტერესო ადამიანებიც იყვნენ… იმის გაცნობიერებაც იყო, რომ მეგობრები მყავს. მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრობის არ მჯეროდასავით. მაგრამ არსებობს მაინც სადღაც. ხანდახან ნერვებზე ვშლით ერთმანეთს და ვერ ვიტანთ, მაგრამ კარგია, როცა კიბორგა გაგაბრაზებს და ძევიშნიკზე მირბიხარ და იქ ყველას უყვები, რა ნაგავია. და ისინიც გეუბნებიან, რომ ხო ხო, ნაგავია. ნუ ლოლა გეუბნება, რომ შტერი ხარ და ნაგავი არაა, პროსტა ეგეთია. და ლოლაზე ბრაზდები. მერე მოდიხარ სახლში დაცლილი და ბედნიერი და იცი, რომ ნაგავია, მაგრამ მაინც გიყვარს და შენც ნაგავი ხარ და მოდი, ერთად ვიყოთ ნაგვები.

ჯამში როგორი წელი იყო? კარგი. გავიზარდე.

და თითქოს რაღაც, არაფერი ხდებოდა, მაგრამ ჯამში რამდენი რამე მომხდარა.

რაღაცნაირად მიყვარს ეს შეზანზარებები – მახსენებს  რა უმნიშვნელოა:

- 2 კილოთი მძიმე ვარ თუ მსუბუქი;

- 6 ლარს მიხდიან ერთ გვერდში თუ 7-ს;

- სად დააწეპებს კიბორგა კევას;

- დავტოვებ თუ არა საღამოს ჭურჭელს გასარეცხად;

- სამი ჯინსი მაქვს თუ ოთხი;

- ვსვამ თუ არა ვიტამინებს ყოველდღე;

- დავანებე თუ არა სიგარეტს თავი;

- ვიყავი თუ არა არჩევნებზე;

- გავტენე თუ არა კომპი ვირუსებით დაფორმატებიდან ერთ დღეში

და ა.შ…

Make love, not war. –Hell, do both, get married!

დღეს (ანუ უკვე – გუშინ) 13 თვე გავიდა მას შემდეგ, რაც მე და კიბორგა ერთად ვართ. წინა თვის – ერთი წლის anniversary რას დაემთხვა და სად გავარდა, თქვენც კარგად იცით, ასე რომ – ეს “აღვნიშნეთ” [თვითონ არ იცის, ისე, ჩემთვის აღვნიშნე, საჭმელების კეთებით, ჩულქებით და ჭკვიანურად და თან სექსუალურად მოქცევით :D ნუ, სხვა დღეებშიც ძირითადად ასე ვიქცევი (და კიბორგ, ამ ფაქტს თუ უარყოფ, შემდეგი ერთი კვირა შენ ასხამ ჩაის) - ].

ამასთანავე – ამ თარიღით მან ყველა ჩემი ბოიფრენდის რეკორდი მოხსნა – უკვე ოფიციალურად არის ყველაზე დიდხანს ჩემი გამძლები :D

ძალიან მიხარია, რომ ეს ადამიანი ვიპოვე. რაც ყველაზე მაგარია – მე რომ ცხოვრებაში ერთ-ერთი დიდი ‘შეცდომა’ არ დამეშვა და პრობლემები არ შემექმნა საკუთარი თავისთვის, მას ვერ ვიპოვიდი.

Life rulez.

შეცდომები არ არსებობს :D

ეს ისე, ‘ოჯახური’ შუთქები:

* I love being married. It’s so great to find that one special person you want to annoy for the rest of your life.

* A couple were being interviewed on their Golden Wedding Anniversary. “In all that time — did you ever consider divorce?” they were asked. “Oh, no, not divorce,” one said. “Murder sometimes, but never divorce.”

* A 98 year old man and a 95 year old woman went to a lawyer to get a divorce.”How long have you been married?” he asked. “75 rough and rocky years,” they said. “Then, why have you waited so long to file for divorce?” They replied, “We had to wait for the kids to die!”

სადღაც ერთი თვის წინ. ფორუმზე გამოკითხვაა – რამდენ ხანში ერთხელ გაქვთ სექსი?

ერთ-ერთი იუზერი:

ჩვეულებრივ ორ დღეში ერთხელ……თუ ცოლი სახლში არააა მაშინ ყოველდღე

შემთხვევით წავაწყდი შენს ბლოგს, ძალიან საინტერესო ადამიანი ხარ, რთული, წინააღმდეგობებით სავსე. საკუთარი თავის ძიებაში ხარ. ეს კარგია. მაგრამ ჩემი დასკვნით საერთოდ ვერ პოულობ თავს, არ იცი რა გინდა, საით მიდიხარ, რაღაც არ გამოგდის ისე, როგორც გინდა. მთავარია, რომ შიგნიდან რაღაც გაწუხებს, სულ დამნაშავეს ეძებ. (შენს პოსტებში ხშირად შეხვდები – დედის შთაგონებების წინააღმდეგ ბრძოლა გაქვს გამოცხადებული). მეც დედა ვარ და დამაფიქრა შენმა პოსტებმა. და შემაშინა კიდევაც. ნამდვილად არ მინდა, რომ ჩემს გოგონასაც ასეთი გრძნობები ფაუჩნდეს ჩემ მიმართ.
მე ხომ მისთვის ყველაფერი კარგი მინდა.

კომენტარის ავტორს ზოგადად ვეთანხმები – ჯერჯერობით ისევ საკუთარი თავის ძიებაში ვარ და არ ვიცი რამდენ ხანს გაგრძელდება ეს, შეიძლება ცხოვრების ბოლომდეც – კი, ეს ყველაზე საინტერესო თავგადასავალია.

ისე კი ამ კომენტარშიც, ისევე, როგორც როკოს კომენტშიც, ერთი და იგივე აზრმა გაიჟღერა – “არ მინდა, რომ ჩემს შვილსაც იგივე გრძნობები გაუჩნდეს”.

სულ ვფიქრობ, არის კი შესაძლებელი ოდესმე მშობელმა შვილი ისე აღზარდოს, რომ ის წინ არ აღუდგეს? მამათა და შვილთა ბრძოლის იდეაც ხომ ამაშია, ყველა შვილი ებრძვის თავის მშობელს. ან ემსგავსება მას. ან ორივე ერთად.

წეღან ვუყურე Before sunrise-ს (მადლობა ლინკლეიტერს, რომ კიდევ ერთხელ არ გამიცრუა იმედები, ასევე დეკას, და ყველაზე დიდი მადლობა ქეთქეთას, რომ გენიალური ხარისხის ვიდეო ატვირთა). იქაც ერთი დიალოგი ამ საკითხს ეძღვნება. ციტატა:

Everybody’s parents fucked them up. Rich kids parents gave them too much. Poor kids, not enough. You know, too much attention, not enough attention. They either left them or they stuck around and taught them the wrong things.

ჩემს მშობლებს უამრავ რამეში ვადანაშაულებ კი. იმაში, რომ საკუთარ კონფლიქტებს გადაგვაყოლეს და ძალიან გვიან დაშორდნენ. იმაში, რომ ფულის შოვნაზე უფრო იყვნენ კონცენტრირებულნი, ვიდრე ჩვენს აღზრდაზე, იმაში, რომ უამრავი სულელური სტერეოტიპი ჩამიბეჭდეს თავში, რომლებთან ბრძოლაც კარგა ხანს მომიწია და კიდევ მიწევს. იმაში, რომ საკმარისი თავისუფლება არ მომცეს (ზოგს ალბათ გაეცინება ჩემგან ამ ფრაზის მოსმენისას, მითუმეტეს თუ გავითვალისწინებთ ქვეყანას, სადაც ვცხოვრობთ და შეყვარებულთა დიდ არმიას, რომლებიც მე მყავდა, და თითქმის ყველა მათგანის შესახებ იცოდნენ ჩემებმა, იმიტომ, რომ დამალული ურთიერთობების მოყვარული დიდად არ ვარ. მაგრამ ექსკურსიებზე არ მიშვებდნენ! :D). ვადანაშაულებ იმაში, რომ ხშირად ვიცვლიდი სკოლას და საცხოვრებელ სახლს, ამის გამო სტაბილურობის შეგრძნება არასდროს მქონია, მოკლედ, უუუამრავი რამის ჩამოთვლა შემიძლია ამ სიაში, ისევე, როგორც ნებისმიერ თქვენგანს ალბათ.

ლარს ფონ ტრიერი ჩემი უსაყვარლესი რეჟისორია. ამასწინათ მთელი მისი ბიოგრაფია გადავიკითხე და ძალიან საინტერესო რამეს წავაწყდი. მისი მშობლები იყვნენ კომუნისტი ნუდისტები, საკუთარი შეხედულებებით იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა აღიზარდოს ბავშვი. უფრო სწორად, ეს შეხედულებები არც არსებობდა – მას ზრდიდნენ აბსოლუტურად თავისუფლად. ლარსს თვითონ უნდა გადაეწყვიტა, როდის ეკეთებინა გაკვეთილები, როდის ეჭამა და ისიც კი, თუ როდის უნდა წასულიყო ან არ წასულიყო კბილის ექიმთან. სამოთხეს ჰგავს ბავშვისთვის, არა? და როგორ ფიქრობთ, რითია დღეს უკმაყოფილო ტრიერი? იმით, რომ ამ ყველაფერმა დასტრესა, რადგან ყველა გადაწყვეტილების მიღება ბავშვობიდანვე თავად უწევდა, იმით, რომ პასუხისმგებლობა დაკიდეს თავიდანვე, და იმით, რომ უფრო დისციპლინირებულად არ ზრდიდნენ.

დღეს ლარსი ტრუდაგოლიკი ზეპედანტი და დისციპლინირებული მასტია, ზუსტად იმის ანტიპოდი, რაც მისი მშობლები იყვნენ…

ალბათ ძნელია ამასთან შეგუება, მაგრამ – რაც უნდა გავაკეთოთ, ჩვენი შვილები მაინც დაგვადანაშაულებენ ადრე თუ გვიან.

და კიდევ, ჩვენმა მშობლებმა რაც უნდა ეცადნონ – ჩვენ მაინც დავადანაშაულებთ მათ ამისათვის, ვიბრძოლებთ, დავემსგავსებით ან არ დავემსგავსებით. ალბათ არ არსებობს სწორი ან არასწორი აღზრდა…

ოდესღაც უჩამ მითხრა, რომ იქნებ ეს ყველაფერი რომ არ გამოგეარა ცხოვრებაში, დღეს არ ყოფილიყავი ისეთი, როგორიც ხარო. და ხო, იქნებ. იქნებ, როკო, შენ – უფრო მეტი დრო გქონოდა საკუთარი სურვილების განსახორციელებლად ყველა იმ ბრძოლის გარეშე, რაც გადაიტანე, მაგრამ იქნებ ამის შედეგად დღეს ისეთი ადამიანი ყოფილიყავი, ვისაც ხმას არ გავცემდი არასდროს. იქნებ უნდა გამოგეარა ეგ ბრძოლები და ამის შედეგად ჩამოყალიბებულიყავი იმად, ვინც დღეს მიმაჩნია ერთ-ერთ ყველაზე ღირებულ ადამიანად, ვისაც ოდესმე ვიცნობდი.

იქნებ მე, ნაკლები ტრავმებით, ბედნიერი დაუნგრეველი ოჯახით, ერთი სკოლით პირველიდან მე11-ე კლასამდე – ვყოფილიყავი ტიპი, რომლის ბლოგის ნახვისასაც იტყოდით – ოჰ, რა უბედურებაა ეს მუსიკები და შავი ფონი ბლოგზე, და რატომ წერს ეს გოგო სულ თავის უაზრო დეპრესიებზე და იმბეცილ დაქალებზე, რომლებსაც მანქანიანი ტიპების მეტი არაფერი ადარდებთ?

და ეს იქნებოდა თქვენი ბოლო ვიზიტი აქ.