ვკლიკე ამ რანდომ პოსტს, ვკლიკე და ვათვალიერე შემთხვევით ამოვარდნილი საკუთარი პოსტები.

საერთოდ ჩემი ძალიან ძველი ნაწერები ცოტა ნერვებზე მშლის, ბევრი სმაილიკებია ხოლმე და რაღაც თავში წათაქება მინდება იმდროინდელი დოდისთვის. ამიტომ ძველ პოსტს რომ ვაწყდები, ვცდილობ სმაილიკები მაინც ჩავასწორო, სხვას არაფერს ვეხები, ბოლოს და ბოლოს პროგრესის ამსახველი მაინცაა.

ამ რანდომის დაჭერისას ორჯერ ამოვარდა ერთი და იგივე, არც ისე ძველი პოსტი – “ანდერძი”.

თან მანამდე საბასთან ვკითხულობდი მის პოსტს სიკვდილ-სიცოცხლის შესახებ და ორი რამის თქმა მომინდა:

• 1. დონორობაზედ

“ანდერძში” დაწერილი დონორობა ისევ მინდა [აი, სიკვდილის შემდეგ ორგანოების გადანერგვაზე უფლების მიცემა]. ამასწინათ სიუჟეტს ვუყურე, თურმე საქართველოში თეორიულად მსგავსი რამ არსებობს, მაგრამ ჯერ არც ერთი ოპერაცია არ გაკეთებულა. ჟურნალისტი ამბობდა, ეს იმის ბრალია, რომ საზოგადოება არაა მზად და წინააღმდეგიაო, ამ დროს ეკრანზე გამოჩნდა გამოკითხულთა სტატისტიკა: 50%-ზე მეტი გაწევრიანდებოდა ამ დონორთა პროგრამაში, 30% – არ გაწევრიანდებოდა და დანარჩენმა “არ იცის”. რაღა მეტი მზადყოფნა უნდა? დარწმუნებული ვარ იმ ქვეყნებშიც კი, სადაც ეს პროგრამა აქტიურად მუშაობს, 50%-ზე მეტი არც გაწევრიანდება რელიგიური თუ სხვა შეხედულებების გამო.

საინტერესო იყო კიდევ ამავე სიუჟეტში ეკლესიის პოზიცია. ორი მღვდლისგან იყო კომენტარი, ერთი ამბობდა, არ შეიძლება სხეულის განცალკევებაო, ერთიანად უნდა დაიმარხოს ადამიანიო, მეორე კი პირიქით, თუ ეს ვინმეს დაეხმარება და სიცოცხლეს გადაურჩენს, რატომაც არაო.

• 2. საბუნიას სიკვდილ-სიცოცხლის პასუხად:

არის ასეთი სერიალი, რომელიც მეც და საბასაც მაგრად გვიყვარს, Six feet under. ჩემი საყვარელი სერიალების სიაში პირველ ადგილას დგას და არ ვიცი, ოდესმე ჩამოქვეითდება თუ არა. სერიალი ოჯახის შესახებაა, რომელსაც დამკრძალავი ბიურო აქვს სახლში გახსნილი. საკმაოდ დიდი გავლენა იქონია ჩემს დამოკიდებულებაზე სიკვდილისადმი.

მეც მეშინოდა სიკვდილის შემდეგ დასაფლავების, მიწისა და სიცივეში მარტო ყოფნის,  თუმცა სინამდვილეში ეგ ხომ აბსურდია, თუ ათეისტი ვარ და უარვყოფ სიკვდილის შემდეგ ცხოვრებას და მსგავს მითებს, რა სიცივე და მარტო ყოფნა ამიტყდა. რელიგიური ადამიანებისთვისაც აბსურდია – მთავარი ხომ სულია, რა აზრი აქვს, რა მოუვა სხეულს.

მეც მაგრად მინდოდა კრემაცია (რომელიც საქართველოში, როგორც ვიცი, არ კეთდება. იყო ერთი კრემატორიუმი, რომელიც გაუქმდა), და ბოლოს მივედი იქამდე, რომ აზრი არ აქვს, სიკვდილის შემდეგ ნაღდად არ მეცოდინება, რას უზამენ ჩემს გვამს და სიმართლე რომ ვთქვათ, ვეღარც ვიდარდებ ამაზე. სიკვდილისშემდგომი პროცედურები კი – ქელეხები, პანაშვიდები, დასაფლავებები, კრემაციები და ა.შ. ცოცხლად დარჩენილ ახლობლებს სჭირდებათ გამოსამშვიდობებლად და შესაგუებლად. ამიტომ რაც უნდათ, ის უქნიათ.

სიკვდილის კიდევ არ მეშინია. ან რა აზრი აქვს შიშს. ყოველ დღე მახსენდება, რომ შეიძლება დღეს საღამოს ცოცხალი არ ვიყო, ან მაღაზიაში გასული კიბორგა ვერ მობრუნდეს სახლში, მანქანამ დაარტყას ან აგური დაეცეს თავში. მაგრამ არ მაშინებს და არ მაგდებს დეპრესიაში ეს ამბავი, პირიქით – სულ მახსენებს, რომ დღესვე უნდა ვიცხოვრო ისე, როგორც მინდა, რომ ვცხოვრობდე და ხშირად ჩავეხუტო კიბორგას, რომ გული არ დამწყდეს ოდესმე.

ძალიან ხშირად ვეკითხები ჩემს თავს და სხვისთვისაც მიკითხავს – თუ აღმოაჩინე, რომ ავად ხარ და ერთ/სამ/ექვს თვეში მოკვდები, რას გააკეთებდი? და ნებისმიერი პასუხის შემთხვევაში – რა გიშლის ხელს, რომ დღესვე არ დაიწყო ამის კეთება, იმიტომ, რომ არ იცი, სინამდვილეში გაქვს თუ არა ერთი/სამი/ექვსი თვე, შეიძლება სულაც ერთი კვირა გაქვს, შეიძლება ერთი საათი, და ერთი საათის შემდეგ მიწისძვრა იქნება ან რუსეთი ომს დაიწყებს და ბომბი დაგეცემა და სიკვდილის წინ გაიფიქრებ – აი რა ჯანდაბად, რა ჯანდაბად ვეჩხუბე საყვარელ ადამიანს იმის გამო, რომ ატმის წვენის ნაცვლად ბანანის წვენი ამოიტანა მაღაზიიდან…

If I can’t walk there – I don’t want to go. (c) Dr. Dot

დოქტორ დოტის შესახებ ალბათ ყველამ იცის საქართველოში – მისი ბლოგი ნამდვილად ყველაზე პოპულარული იყო მთელი წინა თვის მანძილზე. იმდენად, რომ ბოლოს დაიღალა ქართველების მეილებით შინაარსით “შე უღმერთო და ბოზო” -  და ერთი პოსტი ქართულადაც კი ათარგმნინა ვიღაცას.

გულზე ხელი რომ დავიდო – მაგრად მომწონს ეგ ქალი. გარდა იმისა, რომ ზოგადად დიდმკერდიანი ქალები მიზიდავს – გავერთე მისი ჩანაწერებით საქართველოში ყოფნის შესახებ, კარგი მომენტები ჰქონდა დაჭერილი. ერთ-ერთი მათ შორის იყო მანქანების გიჟური მოძრაობა.

ამ ბოლო დროს ძალიან დაძაბული ვარ ტრანსპორტში და ხშირად მახსენდება დრ.დოტის ეს ფრაზა. დღეს კი მას შემდეგ, რაც ჯერ ვოლიერების გამო მარშუტკამ სპორტის სასახლის უკნიდან რაღაც საოცრად წვრილ, უამრავმანქანიან და მოჯაყჯაყე გზაზე გამატარებინა ასე 30-40 წუთი, ხოლო მერე ტაქსიმ გადაწყვიტა, რომ ძალიან მეჩქარებოდა და სწრაფი სიარულით და სხვა მანქანებთან მილიმეტრებში აცდენებით მომიყვანა სახლში – შემოსვლისთანავე პირობა მივეცი საკუთარ თავს, ამ ორსულობის ბოლომდე მაინც – ვუერთდები დოტს! თუ არ შემიძლია დანიშნულების ადგილას ფეხით მივიდე, საერთოდ არ წავალ. გამონაკლისია მეტრო – გრილა, პიკის საათებში მე მანდ არ ვხვდები – ამიტომ სულ ცოტა ხალხში მიწევს მგზავრობა და ათასჯერ უფრო მშვიდად ვარ. [და კიდევ მეტროს შესასვლელში რომ რაღაცნაირი სუნია, მაგრად მიყვარს!]

დღეს მორიგ კონსულტაციაზე ვიყავი ასაწონ-გასაზომად და ანალიზებისათვის. 15 წუთის განმავლობაში მეკითხებოდა ჩემი ექიმი, თავი ხომ არ გტკივა ხოლმე, ეს ხომ არ გაწუხებს, ის ხომ არ გაწუხებს, რამე ჩივილები ხომ არ გაქვს – და არაფერი რომ არ გამახსენდა ერთდღიანი თავის ტკივილის გარდა, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ იდეალური ორსულობა მაქვს [აქ თვალწინ დამიდგა დედაჩემი, დარწმუნებული ვარ ამ ადგილს რომ კითხულობს - თან ამბობს: "ტფუ ტფუ ტფუ ეშმაკს"].

იქიდან რომ გამოვედი, გავიარე “პრაგოსში” – ბლოგერების მიერ ნაქებ ახალ ჩეხურ ბარში [ახვლედიანის №9. პოსტები იხილეთ სვითისთან და თინისთან], შევუკვეთე ერთ-ერთი ლანჩ-მენიუ [ენის სალათა+კარტოფილი+კოკა-კოლა=5 გელა] და ბედნიერად ვიჯექი სიგარეტის ბუღისგან თავისუფალ, წყნარ გარემოში და ვკითხულობდი ბეგბედერის ახალ წიგნს.

ბოლოს, ისევ ციტატა დრ.დოტის ბლოგიდან:

“-დაბრუნდები საქართველოში?
-თუ ჩაქოლვით სიკვდილის ხასიათზე ვიქნები, აუცილებლად შევირბენ…”

დანაშაული ქართული ენის წინაშე: ბავშვებს მეორე თუ რომელიღაც კლასში რომ ასწავლიან გადაბმულად და მახინჯად წერას. განსაკუთრებით “ო” – რაღაც ორი მახინჯი ხაზი რომაა, |_
ბრრრ…

* * *

არ ვთვლი ნორმალურად ხალხს, ვისაც სექსი აქვს ბავშვის გვერდით [ბავშვი როცა ცალკე ოთახში არ წევს, მოკლედ].

* * *

ფორუმზე ერთმა ქალმა თემა გახსნა და საკუთარი სურვილები ჩამოწერა. შევძრწუნდი, სურვილებს შორის იყო “მინდა თავი დავიფასო, სინამდვილეში ვდნებოდე მასზე”, “მინდა საკოცნელად გამოიწიოს და მე სახე ავარიდო”, “მინდა მიღალატოს 10 წლის შემდეგ და მერე მოინანიოს”. და ამ ყველაფერს დაარქვა “რომანტიკა”.

* * *

კითხვა ფორუმზე:
რა აკავებს ქორწინებამდე სექსს საქართველოში?
გამოკითხვის პასუხები:
რელიგიურობა [ 9 ]  [14.29%]
ქართული მენტალიტეტი [ 54 ]  [85.71%]
გოშას კომენტარი:
მეზობელი ჟუჟუნა დიდი ანგარიშით უპირობოდ ამარცხებს ღმერთს.

თეთრი კატა, შავი კატა

არასდროს ცხოვრებაში სერიოზული განხეთქილება არ მქონია ვინმესთან იმის გამო, რომ ათეისტი ვარ. ჩემმა მორწმუნე მეგობრებმა იციან ჩემი დამოკიდებულების შესახებ რელიგიისადმი, თუმცა არასდროს, არასდროს ეს არ ყოფილა რაიმე უსიამოვნების მიზეზი. ზოგადად დისკუსიები – რამდენიც გინდა, ოღონდ ძირითადად 16-18 წლის ასაკში, მაშინ, როდესაც ბოლომდე გავაცნობიერე ის, რომ ღმერთი არ არსებობდა და მომინდა ამ ჭეშმარიტების ყველასთვის გაზიარება. ძირითადად ასე მოსდის ყველა “მწვანე” ათეისტს.

მერე ეს მწვანეები იზრდებიან და ზოგი კარგი ათეისტიც ხდება:

კარგი ათეისტი: არასდროს უწოდებს ამა თუ იმ რელიგიის მიმდევარს “ბნელს”. საერთოდ, შეურაცხყოფას არასდროს აყენებს მორწმუნეებს. თუ ებმება დისკუსიაში, ყურადღებით არჩევს ოპონენტებს.

ცუდი ათეისტი: უყვარს მორწმუნეების გამოწვევა, დისკუსიებში ძალით ჩართვა, მაგალითად, church.ge-ზე შესვლა და რაიმე პროვოკაციული თემის გახსნა.

კარგი ათეისტი: იცნობს რელიგიების ისტორიებს. წაკითხული აქვს ბიბლია, ყურანი და საერთოდ, სულ მინიმუმ – გათვითცნობიერებულია იმ რელიგიის არსში, რაც მის ქვეყანაში დომინირებს (საქართველოში – მართლმადიდებლობაში).

ცუდი ათეისტი: ბიბლიის შესახებ ყურმოკვრით აქვს გაგებული, არ თვლის საჭიროდ გაერკვეს ყველაფერში და შთაბეჭდილება რჩება, რომ მისი “ათეიზმი” უბრალოდ პროტესტია საზოგადოების მიმართ, თუმცა კერძოდ რას აპროტესტებს, გაგებაში არ არის.

კარგი ათეისტი: არ მოიპარავს, არ მოკლავს ადამიანს და ა.შ. – საკუთარი შეგნების და ადამიანობის გამო, და არა იმიტომ, რომ სადღაც რაღაც წერია, რომელიც ამას კრძალავს.

ცუდი ათეისტი: “ათი მცნება ყლეობაა, იმიტომ რომ ტყნაული კარგია!”

კარგი ათეისტი: პატივს სცემს საეკლესიო ატრიბუტიკას, იმას, რომ ესა თუ ის ადგილი სხვა რელიგიის მიმდევრისთვის წმინდად აღიქმება და ა.შ. აქ ერთი ისტორია მახსენდება, დემირელის კოლეჯში ვსწავლობდი და თურქი მასწავლებლები გვყავდა. ძალიან მორწმუნე მუსლიმანები იყვნენ, სალოცავი ოთახიც ჰქონდათ, სადაც გადიოდნენ ლოცვისას, რამადანსაც იცავდნენ და ა.შ. ექსკურსიებზე კი ჩვენთან ერთად რომ მოდიოდნენ, აუცილებლად ათვალიერებდნენ ეკლესიას და ანთებდნენ სანთელსაც. რა თქმა უნდა, ყოველგვარი იდეური დატვირთვის გარეშე, უბრალოდ გვაჩვენებდნენ, რომ პატივს სცემენ ამ ქვეყნის სარწმუნოებას.

ცუდი ათეისტი: აგდებით ეკიდება ყველა მსგავს რამეს. უწყინარ ფრაზაზე მორწმუნე ადამიანისგან, მაგ., : “ღმერთი იყოს შენი მფარველი”, პასუხობს ცინიზმით ან უხეშობით, მაგ., “არ მჭირდება წვერიანი კაცის მფარველობა”.

მოკლედ, სიის გაგრძელება უსასრულოდ შეიძლება, უბრალოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ არიან ხალხი, ვინც ათეისტებს სახელს უფუჭებენ. ისევე, როგორც ვთქვათ, პაკოსნაირი ცანცარა ტიპები სტერეოტიპს ჰქმნიან მთელი გეი საზოგადოების შესახებ, არადა არიან იქაც ჩვეულებრივი, არაგამომწვევი, კარგი მასტები, რომლებთანაც სიამოვნებით იმეგობრებდა გეითმოძულე კაციც კი, უბრალოდ, არ შეეჩხირებოდა თვალში მისი გეიობა და არც გაახსენდებოდა რა.
ბოლოს, აზრი არ აქვს რომელი მითოლოგიის სჯერა ან არ სჯერა ადამიანს, უნდა თუ არა, რომ მისი ცოლი ქალიშვილი იყოს, ვეგერატიანელია თუ მონადირე, შარდენის ჰელოვინზე იყო თუ იმ ჰელოვინს სახლში აგინებდა, მთავარია მივიდეს ერთადერთ რამემდე – სხვის აზრს აქვს არსებობის უფლება.

დანარჩენს ნელნელა მოევლება XD

ტაკ, დავიწყეთ:

1. ქერი ბრედშოუ ხომ იცით Sex and the city-დან? ჰოდა წარმოიდგინეთ ქერი, ოღონდ ქართველი, ოღონდ მამრი – და მივიღებთ ქაიხოსრო ბრედაძეს, იგივე ჯუზეს, რომელმაც გადაწყვიტა სამამულო საქმეს მიჰყოს ხელი. ყველაფერი კი იმით დაიწყო, რომ ერთი სექსით არც ისე განებივრებული ბიჭი [ანუ ჯუზე] მოხვდა ნიუ იორკში, ბევრი იფიქრა თუ ცოტა იფიქრა, გადაწყვიტა სექსის ძებნა ონლაინ დეითინგის საიტებზე დაეწყო. მოკლედ, დანარჩენი ისტორიები და მოვლენების ღრმა ანალიზი იხილეთ მის ბლოგზე – ჯუზე და სექსი.

2. თქვენ იცოდით, რომ არსებობს ასეთი რელიგია – გუგლიზმი? ისინი აღიარებენ, რომ არის ერთადერთი ღმერთი – Google! ესეც ეკლესიის საიტი, სადაც შეგიძლიათ გაწევრიანდეთ ან უბრალოდ გაეცნოთ გუგლიზმის იდეოლოგიას :D – http://www.thechurchofgoogle.org/

3. ფორუმზე Jobs and career განყოფილებაში თემაა გახსნილი – რაღაც ფირმა ეძებს ენერგიულ, საქმიან, კომუნიკაბელურ გოგონას ინგლისურის, რუსულის და კომპიუტერის ცოდნით, საბურთალოზე მცხოვრებს, მდივანის ვაკანსიაზე. ხელფასი – 200 ლარი.

4. კიდევ ერთხელ რელიგიურ თემაზე – What if God had Myspace…

ორმაგად ვიხალისე კომენტარებზე, მაგალითად:

I don’t go to church, cause I have my own religion in Canada. But this is cool!

5. ტიპი შედის ერთ-ერთ ფორუმზე და ითხოვს დახმარებას ფოტოშოფში. მესამე პოსტში – ეხმარებიან. :D – http://www.systemwars.com/forums/showthread.php?t=27810

6. ფორუმზე ერთ-ერთ ძველისძველ თემაში ნაპოვნი (Kakha-ს დახმარებით) – ნუ, ფაქტიურად დღევანდელი საქართველო [ (с) .ku ]

7. ერთიც შავი ანეკდოტი:

Стук в дверь.
- Кто там?
- Смерть твоя!
- Пошла в жопу!
- Так и запишем: Рак прямой кишки…

8. და კომიკ სტრიპი – Cyanide and Happiness – გეცოდინებათ, ძალიან საყვარელია ))

კარგ კვირას გისურვებთ :P

იქ ყოფნისას მივხვდი, რომ… მგონი უკვე დავბერდი. ნებისმიერთან ურთიერთობას ვეღარ ვაწყობ, აღარც მეხალისება და ბაღში ბალახზე ჯდომას სახლში ჩაის სმა და სუხარის ჩაწობა მირჩევნია XD ხზ ეს კარგია თუ ცუდი.

იქიდან მალევე წამოვედი რამდენიმე 17 წლის ბავშვთან ერთად. კარგა ხანია არ მქონია ჩემზე პატარებთან ურთიერთობა და ცოტა არ იყოს, შევიძარი.

გზაში ვდაობდით იმაზე, უნდა გაკიცხოს თუ არა ადამიანმა კაცი, რომელიც ეზასავება სხვა კაცს. რომ გაიგეს, რომ ათეისტი ვარ, “უფ აბა არ ღირს შენთან ლაპარაკიო” და ერთმა გოგომ ისე აიბზუა ცხვირი, იმისთვის გავქრი აშკარად დედამიწიდან :D მაგრამ ყველაზე უფრო საინტერესო და შემზარავი სხვა რამ იყო. ერთ-ერთი გოგო, რომელიც ბოლომდე გამომყვა კამათში და მიმტკიცებდა, თუ რაოდენ მართლმადიდებლურად ცხოვრობს და სწორედ ამის გამოა მიუღებელი მისთვის მსგავსი ფაქტი,  უცებ ამბობს:

- აი იქ რომ ვინმე კაი ბიჭი ყოფილიყო და ეკითხა ამათთვის, რა ცხოვრებით ცხოვრობო, ხომ ცემდა!

ცოტა ხნით ყბა ჩამომვარდა. OMG. 2008 წელი. მე მეგონა “კაიბიჭობა” და “შენზე კაი ბიჭებს პატივს სცემ”-ები მარტო შაბათის შოუს სკეჩებში იყო შემორჩენილი და ლაშა ბუღაძე ღადაობდა მხოლოდ ამ თემაზე… არადა ისა… პატარა, 16 თუ 17 წლის ‘მართლმადიდებელი’ გოგო და ისევ კაიბიჭების და ქურდების ხატი?

ასეთ მომენტებში ისე მძაფრად ვგრძნობ ხოლმე სამყაროდან მოწყვეტილობას.

Are we still there?