ეძღვნება მიტინგებზე მოსიარულე და მათ მხარდამჭერ უფროს თაობას

გვაცალეთ, რა!

გვაცალეთ უნივერსიტეტებში და ინსტიტუტებში სიარული და სწავლა, იმიტომ, რომ თქვენგან განსხვავებით – 500 ლარად დიპლომს ვეღარ ვიყიდით.

გვაცალეთ სკოლაში ვატაროთ ბავშვები, იმიტომ, რომ თქვენგან განსხვავებით – 1 000 ლარად ნებისმიერ ფაკულტეტზე ვეღარ მოხვდებიან, გამოცდების ჩაბარება მოუწევთ.

ხომ აირჩიეთ უკვე თქვენი შვილების და საკუთარი მომავალი 90-იანებში – ახლა ჩვენ გვაცალეთ რა, ავირჩიოთ ჩვენი – ნუღა გვატენით ყარყარაშვილებს, ბათიაშვილებს და ხაინდრავებს, ნუ დაუკარგავთ ჩვენს შვილებს ბავშვობას ისევე, როგორც თქვენ – დაგვიკარგეთ ჩვენ, თქვენს შვილებს.

გვაცალეთ რა მუშაობა მათ, ვინც სამსახურში დომინოს თამაშში და ყავის სმაში არ ატარებდა დროს.

გვაცალეთ, ვისაც გვესმის, რომ ან უნდა გადაიხადო მოხმარებული ელ.ენერგიის საფასური, ან არ უნდა დახარჯო, გვაცალეთ ვინც არ გავზრდილვართ საბჭოთა კავშირში და ვინც არ გაგვაზარმაცა და გაგვაზულუქა სახელმწიფომ.

გვაცალეთ რა ვიაროთ ჩვენი სამსახურის დამსახურებით კრედიტით გამოტანილი მანქანებით, ქუჩაში ვისაუბროთ მობილურით და არ გვეშინოდეს, რომ ხელიდან წაგვგლეჯენ, გვაცალეთ ვჭამოთ პიცა, ბიგმაკი, სუში და ქათმის გუმბაო – ხინკალი ამ ყველაფრისგან ნაკლებად არ გვიყვარს…

გვაცალეთ ქუჩაზე მიწისქვეშა გადასასვლელის თავზე გადარბენისთვის ჯარიმის ღირსეულად მიღება და გადახდა პატრულის დედის გინების გარეშე.

გვაცალეთ თეატრში სიარული, გვაცალეთ, სტურუებო, მეღვინეთუხუცესებო და გაბუნიებო, თქვენი პოლიტიკური განცხადებების გახსენებისგან გამოწვეული გულძმარვის გარეშე დავტკბეთ თქვენი სპექტაკლებით.

გვაცალეთ ნელ-ნელა ვისწავლოთ ის, რაც ოჯახებში არ გვასწავლეთ, გვაცალეთ შვილებს ვასწავლოთ ნაგვის სანაგვე ყუთში ჩაგდება, ავტობუსში ბილეთის აღება, წყლის მოფრთხილება, ბუნებაში ქეიფის შემდეგ იქაურობის დალაგება.

გვაცალეთ რა ზამთარში საღამოს 10 საათზე მარწყვი მოგვინდეს და გვერდით უბანში სუპერმარკეტში გავიდეთ ქუჩაში სიკვდილის ან დაყაჩაღების შიშის გარეშე.

გვაცალეთ გვეკიდოს პოლიტიკა და არ ვიცოდეთ ზეპირად ყოველ კვირა შეცვლილი მინისტრების შესახებ, გვაცალეთ პრეზიდენტი, რომელმაც არ გაამართლა – წიოკით კი არ ჩამოვიღოთ სკამიდან, არამედ როგორც ნორმალურ ქვეყნებში ხდება – უბრალოდ შემდეგ ჯერზე აღარ ავირჩიოთ.

გვაცალეთ მუშაობა – თქვენი შვილი რატომ ვერ შოულობს სამსახურს? იმიტომ, რომ 24 საათი ქუჩაში აბირჟავებდა და იფურთხებოდა მანამ, სანამ მისი უბნელი “პიჟონები” ვსწავლობდით და წიგნებს ვკითხულობდით.

ბევრია ამ ქვეყანაში კიდევ ასაშენებელი, გასასწორებელი და მოსაგვარებელი, და თუ არ გვეხმარებით – ნუ დაანგრევთ მაინც, გვაცალეთ რა, გვაცალეთ…

= = = = =

Updated:

ა უკვე მეძახეს მიშისტიც, ხუბუას გამოზრდილი ლაწირაკიც (?), აღმოჩნდა, რომ მამაჩემი “ატრიალებდა მასწავლებლების ლოტოტრონს” და გაყიდა მდინარეები, რომ არ შემერგოს ეგ კრედიტის მანქანა (რომელიც არ მყავს და პოსტში სხვა აზრით წერია ლოლ), რომ მარწყვის მონდომება ზამთარში – ტეხავს, და რომ მე ვარ “პატრიოტთა ბანაკებში” გამოზრდილი “პიდარასი”, რომელიც სპეციალურად გაააქტიურეს ახლა.

გასაგებია ეს რადიკალური “Кто не с нами – тот наш враг” – მაგრამ… რა ეწერა ზემოთ ამისთანა მიუღებელი და ამორალური?

:D

მე სულ ტაქსისტი კი არ ვიყავი, ორი დიპლომი…

(с) ქართული ფოლკლორი

კაკ ნი კრუწი – სამყარო ძალიან სამართლიანია. თუმცა მოცემულ მომენტში ალბათ ყველას გვგონია, რომ იმაზე ნაკლებს ვიღებთ ცხოვრებისგან, ვიდრე ვიმსახურებთ. გვინდა – უკეთესი სამსახური, მეტი ფული, უფრო სიმპატიური ბოიფრენდი, ბისექსუალი გელფრენდი სექსუალური დაქალებითურთ, ნაკლებად ხმაურიანი მეზობლები, ნაკლებად კაკაშკა მთავრობა, უფრო იაფი ელენერგია, მაპი, ნატოს წევრობა, გრძელფეხება გოგოები ქალაქში და ა.შ. არადა – ვიმსახურებთ? იმჰო 99% შემთხვევაში – არა.

დღეს მე და სვითი წინ და უკან ბოდიალისას შევედით ერთ ფოტოატელიეში, მარის საპასპორტე სურათის გადაღება უნდოდა. იჯდა ერთი მობომჟო კაცი, ღიპით, გასაპარსი წვერით და უკმაყოფილო სახით. ოთახი დაახლოებით 1 მ. სიგანის, 2 მ. სიგრძის. 2 ლარი ღირსო სურათის გადაღებაო.

ძალიან უბედური სახით გამორთო ტელევიზორი და მოგვიბრუნდა. რამდენჯერმე დააწკაპუნა ფოტოაპარატის ღილაკს და მოასწრო რამდენჯერმე ჩხუბამდე მისვლა:

- ძალიან ცუდი სურათი გამოდიოდა და მარიმ – თმას გავიშლიო, – აეეე ეს მხატვრული ფოტო კი არააო!

- შემდეგი სურათის გადაღებისას მარის ვუთხარი, რამე ბედნიერზე იფიქრე-მეთქი – აეეეეეეეე ეგრე როგორ შეიძლებაო.

- გავარკვიეთ, რომ 2 ლარი სულ კი არ ღირს, 2 ლარი თითო სურათი – აეეეეეეეეეეე თქვენ რა გეგონათ, მე 2 ლარზე ვმუშაობ ახლაო?

ძლივს გამოვასწარით. დარწმუნებული ვარ, მაქსიმუმ მეორე კლიენტს შეუცდა მანდ ფეხი მთელი დღის განმავლობაში.

ჰოდა ალბათ საღამოობით ეს კაცი სახლში რომ მიდის, ფიქრობს, რომ არ იმსახურებს ასეთ ცხოვრებას, არ იმსახურებს კუბოს მსგავს პატარა ოთახში მთელი დღეების გატარებას, ფიქრობს, რომ გენიალური ფოტოგრაფია (კედლებზე გაკრული საგამოფენო ძაღლის სურათების დიადი ავტორი), არ იმსახურებს თავისზე სქელ ცოლს და ჭაჭყანა შვილებს, მაგრამ… ხომ იმსახურებს?

We all get what we deserve…

პ.ს: აქვე ვტესტავ ვორდპრესის ახალ ფუნქციას, რომელიც ერთ თვეზე მეტია, რაც დაემატა, მაგრამ მე ჯერ არ ჩამისვია არსად. ეს არის ხმის მიცემის კნობი.

მაგრად დავიღალე. დებილური რეჟიმია ჩემნაირი ღამურასთვისაც კი – საღამოს 7-დან ღამის 2-მდე.

სახლში მოვდივარ, კიბორგას უკვე სძინავს. ვიძინებ მეც. მერე მეორე დღეს სადღაც შუადღით ვიღვიძებ, ისევ დაღლილი ვარ და ლოგინიდან ადგომა მეზარება. არადა უნდა ავდგე – იმიტომ, რომ კიბორგასთან ერთად რამდენიმე საათი მაინც გავატარო.

კვირაში ორი დღე ვისვენებ. ერთი დღე – კვირაა და ის არ ითვლება, კიბორგა სტრაიკბოლს თამაშობს. მეორე დღე კიდევ ნერვებისშლაა – რახან Day off მაქვს, კიბორგა სახლიდან თუ გადის ცოტა ხნით მაინც, ნერვებზე ვიშლები. და თითქოს ამ დღეს უნდა იყოს ყველაზე მაგარი ერთად ყოფნა, ყველაზე მაგარი სეკსები და ა.შ., მაგრამ, როგორც მოგეხსენებათ, ასე დაგეგმილი და ნერვებაშლილი ჯამში ყველაზე დებილური დღეა ხოლმე მთელი კვირის მანძილზე.

და ვეღარაფერს ვასწრებ, რაც მიყვარს. ვეღარც ბლოგებს, ვეღარც ფორუმს, ვერც ვუყურებ ვერაფერს.

ხელფასიც ცოტაა ჯერ და არ ღირს ამ ყველაფრად. მერე თან ახლა რაღაც სახელფასო სისტემა შეცვალეს და ახალზე გადასვლის პონტში ფაქტიურად ერთი თვე “ჩავარდება”. ანუ ნორმალური რაოდენობის ხელფასი დეკემბრამდე თუ იანვრამდე კიდევ ან იქნება და ან არა. მანამდე კიდევ ვერ გავძლებ.

ნუთუ ყველას ასე უჭირს? ნებისყოფის რაღაც ძარღვისგაწყვეტამდე დაძაბვა იმისათვის, რომ ყოველ დღე ადგეს და სამსახურში წავიდეს? და ყველას ასე უწევს ძლივს თავის შეკავება შუა მუშაობაში, რომ არ მიაფურთხოს ყველაფერს იმ წამსვე, გაიქცეს სახლში და ჩაწვეს თბილ ლოგინში?

[სამსახურის "შინაარსი" - ვურეკავთ ხალხს ამერიკაში, ვინც ონლაინ-შეკვეთა გააკეთა რომელიმე 'ჩვენს' საიტზე ვთქვათ, ორი თვის წინ და ვთავაზობთ კიდევ ყიდვას. ძირითადად წამლებია და ისინი, რომელიც რეცეპტის გარეშე არ იყიდება იქ. ნუ, დამამშვიდებლები, ძილის წამლები, ვიაგრები და ა.შ.]

მოკლედ, იასნია მაგრად ვნერვიულობდი. მეშინოდა, რომ ყბა გამიშეშდება და ა.შ. და იქ ნუ ყველა კლიენტზე არის სხვების დანარეკები და მათი კომენტარები, და გადავაწყდი ერთს, რომელზეც ბევჯერ ეწერა, რომ იგინებაო ისო ესო, აღარ დამირეკოთო.

და გადავწყვიტე მისთვის დამერეკა! ვიფიქრე, რომ აი ახლა დავრეკავ, ის გამლანძღავს და ეს იქნება ყველაზე უარესი, რაც შეიძლება კლიენტმა ქნას დედამიწის მეორე ნახევარსფეროდან. და სტრესიც მომეხსნება-თქო, და აღარასდროს ვინერვიულებ და გამიშეშდება ყბა სადმე დარეკვისას. ავკრიფე ნომერი და… არ აიღო : (

ხო, ის გენიალური მშობელი (მშობელი აღმოჩნდა და არა ბავშვი, საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ), რომელზეც ამ პოსტში ვლაპარაკობდი, ისევ დარეგისტრირდა საიტზე და აი ჩვენი მიმოწერა :D

ეს თქვენ გეძღვნებათ

ki mshobeli var :)
…da exla vecnobi am saits….jer vscavlob

ის მისამართი, რაც მოგეცით, წაიკითხეთ?

დღეს მქონდა ტრენინგის პირველი დღე სამსახურში.

უკვე დავწერე სადმე, რომ ადამიანების უმეტესობა გლუვია და მე ეს აღმოჩენა ყოველთვის ახლიდან მაოცებს?

დავიწყოთ იქიდან, რომ ქართველებს (მამენტ სხვა ერებს არ ვიცი როგორ აქვთ ამ მხრივ საქმე, თორემ დავწერდი “ადამიანებს-თქო”) სიტყვა “აქტიურობის” უცნაური აღქმა აქვთ. ძალიან უცნაური.

ტრენინგის დასაწყისში გაგვაფრთხილეს, რომ იაქტიურეთ, კითხვები თუ გექნებათ – დასვითო (ამ ხალხის ნაწილი დავრჩებით სამუშაოდ, ნაწილი – არა). და აბა გამოიცანით, აბსოლუტურმა უმეტესობამ აქტივობა როგორ გამოხატა? დიაღ… უაზრო შეკითხვების დასმით. და ერთი და იგივე შეკითხვის სხვადასხვა ადამიანის მიერ სხვადასხვა ბრუნვაში გამეორებით.

მე ჩუმად ვტიროდი და ფურცლებზე პამეტკებს ვაკეთებდი: სო სტუპიდ, სო სტუპიდ, სო სტუპიდ… რომ ხმამაღლა არ გამცინებოდა.

მაგრამ ეს კიდევ არაფერი… დღის მოვლენა სხვა რამ იყო ჩემთვის. მოკლედ, ტრენინგის მანძილზე ტრენერმა ახსენა, რომ მომხმარებლის შესახებ ინფორმაციას ხედავ კომპზე მასთან დარეკვისას – ასაკი, სახელი, გვარი, ა.შ (იგულისხმა ანკეტის სახით). ჰოდა შუალედური ბრეიქის დროს რამდენიმე ადამიანი ამაზე ბჭობს:

ერთი სკოლზკი ტიპი: - აუ აზრზე ხარ ტო… რეკავ და უყურებ რა!! იმენა ჩაანს რა ყველაფერი… როგორ გელაპარაკება ხედავ.
სუსლიკი მასტი: - ხო აბა რა, კომპიუტერიდან რო რეკავ ეგრეა.
ამ დროს ამათზე ოდნავ განვითარებული პუტკუნა გოგო ერთვება საუბარში: – არა იცით, არა მგონია სახე ჩანდეს, მაინც, ანონიმურობა ენდომება…

:D

ერთადერთი ბედნიერება ამ ყველაფერში ერთ-ერთი ბიჭი იყო, რომელიც სუფთა ბრიტანული აქცენტით ლაპარაკობდა და მინდოდა, რომ ბევრი ელაპარაკა. პირველად შევხვდი ადამიანს (ქართველს), რომელიც ასე გემრიელად ფლობს ბრიტანულ აქცენტს. მერე შო მოვიდა და ერთად გავედით, ანუ შანსი არ მომეცა რომ მეკითხა, სად მოახერხა აეკიდებინა ეს გენიალური, გენიალური სფიჩი. არაუშავს, ხვალ ვკითხავ. და იმედია, რომ აიყვანენ. ხშირად რომ ვუსმინო :D

კიბორგა სტრაიკზე სანამ წავიდოდა, ფაქტიურად უაზროდ დავცოფე და მერე სინდისის ქენჯნამ აღარ დამაძინა.

ეს დღეები მივაკვდი face.ge-ს, რაც ამდენი ხანი არ მითარგმნია, სამ დღეში გავაკეთე. მართალია ამისგან გვარიანად ვზომბირდი, მაგრამ ღირდა.

ხვალიდან ტრენინგები მაქვს სამსახურის, სამდღიანი და მერე თუ დამტოვეს – ხომ კარგი. დროებითი სამსახურია, რამდენი დადებითიც აქვს, ზუსტად იმდენივე უარყოფითია : )

ეს იქნება კააარგა ხნის მანძილზე ჩემი ფაქტიურად პირველი შეხება  “აურჩეველ” სამყაროსთან. ანუ, სულ ვირჩევ ადამიანებს, ვისთანაც ვკონტაქტობ, იძულებითი ურთიერთობა აბსოლუტურად არავისთან არ მაქვს. და თუ მუშაობა დავიწყე მანდ, კოლეგები ხომ იქნებიან ხალხი, ვინც არ ამირჩევია, მაგრამ ვისთანაც იძულებული ვიქნები, რომ ვიარსებო. ჰოდა რაღაც პონტში მაინტერესებს კიდეც. და მიკვირს საკუთარი სოციოფობიის ამ დონეზე დათრგუნვა რომ შევძელი ზოგადად. იმასაც თუ მოვახერხებ, რომ იქ ბრეიქებზე სიგარეტი არ მოვწიო – რაც მუდამ მეხმარებოდა ხოლმე სოციალიზაციაში და + თავდაცვაში – ზაუვაჟაიუ სებია.

ეს დღეები ვფიქრობ, ვფიქრობ… არტ-იდეაზე ხომ ვამბობდი, სექტემბრიდან იქნებათქო. მრცხვენია, მაგრამ უნდა ვაღიარო, რომ ჯერ ისევ ვერ შევძელი საიტისთვის თავის მობმა. [ეს მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი შემოსავლის მთავარი წყარო საიტების კეთებაა ლოლ]. ჰოდა იქნებ დავიკიდო ეს შეპირება ცალკე საიტისა და განვაახლო – ისევ ვორდპრესზე? მაგრად მომენატრა რაღაც, ის გარემო და ხალხი. თემების მოფიქრება და ყვავას წუწუნი, რომ ზუსტად დანიშნულ დროზე არ დავდე და ა.შ.

აქ და კომენტარებში რაც იყო ჰელოვინზე, ყველაფერს ვშლი (არ იცით არაფერი ჰელოვინის ბლოგო-ფართის შესახებ? იხილეთ: ეს პოსტი და ეს პოსტი).

მომიწია სამგორის მეტროსთან დგომა. მაგარია. არაა მაგარი იმ მხრივ, რომ რუსთაველზე, დელისზე, მარჯანიშვილზე – ყველა რაღაცას არიგებს და ხალხმა იცის, რა არის ფლაერი, აი სამგორში… ოოო.
ყოველ დილით ვცდილობ, რომ კარგად არ გამოვიყურებოდე და ვიყო მაქსიმალურად ნაცრისფერი – უკან ვიკრავ თმებს, ვიკეთებ სათვალეებს, ვიცვამ ჯინსს და ბალახონ t-shirt-ს იმ ორგანიზაციის ლოგოთი, ვინც დაბეჭდა ეს ბედნიერებები, რომლებიც მძიმე სათრევია.
ეს ყველაფერი იმიტომ, რომ ზედმეტად არ ავიკიდო სამგორის სწრაფად აკიდებადი საზოგადოება. [კონკრეტულად სამგორის არა, ზოგადად, გარეუბნების სენი უფროა ეს].

პრინციპში, წარმატებით – 3 დღის მანძილზე არავინ ამკიდებია, გარდა ერთი ტიპისა, რომელსაც სახელის თქმის შემდეგ – ქმარი მყავს შენდა სამწუხაროდ-თქო მივახალე, ტიპი ცოტა დაიბნა, მაგრამ надо отдать должное – არ დაიხია უკან და მაინც შემომთავაზა დახმარება :D

საქმე ადვილია და დამღლელი, ადვილია იმიტომ,რომ მალე რიგდება, დამღლელია იმიტომ, რომ იდიოტივით 32კბილგადმოგდებული უნდა იდგე და კიდევ 5-დან ერთს უნდა უხსნა, “ეს რაია”.

თითქმის სულ ისმის – “ამის დარიგებას ფულები დაგვირიგონ!”
ერთი რა მაინტერესებს, ამ ხალხს მართლა სჯერა, რომ ოდესმე ვინმე ფულს დაურიგებს?
[მე ისევ იდიოტივით გაღიმებული ვპასუხობ, რომ დიდი სიამოვნებით დავარიგებდი ამ ბროშურების მაგივრად ფულს, მაგრამ სადაა! :D ]

პ.ს: დიეტაზე ვარ. ნუ ისეთზე რა, ლაითზე, პურეულის გარეშე. ხოდა დედაჩემი, რომელიც მუდამ მიმტკიცებს, რომ მსუქანი ვარ და უნდა გავხდე, სამჯერ ეცადა დავეპატიჟე თავისთან “გემრიელ ტორტზე”. ოოოოჰ :D

Updated: დამავიწყდა დამეწერა. სასჯელი მეწვია. მეზღვება ყველაფრისთვის – ყველა ცუდი ფიქრისთვის, ყველა ცუდი საქციელისთვის, ყველა ნათქვამი უზრდელური სიტყვისთვის, ყველა ქორწინებამდე მიღწეული ორგაზმისთვის. სასჯელის სახე: კბილები მტკივა ორი დღეა. ყველა! საჭმელს ენით ვღეჭავ oO