მიუხედავად იმისა, რომ ფაქტიურად პლეხანოვზე გავიზარდე, არასდროს შემიმჩნევია, რა ლამაზი სახლები ყოფილა ამ ქუჩაზე. კარგა ხნის შემდეგ პირველად მომიწია ამასწინათ აღმაშენებელზე გავლა და თვალებს არ დავუჯერე, უცებ ვერ მივხვდი, სად ვიყავი.

ძალიან მომწონს, რომ შენობების რეკონსტრუქციას აკეთებენ, ძალიან მომწონს, რომ დიდი ჭადრები მოაშთეს. ამაზე ბევრი დაობს, გამართლებული იყო თუ არა, თუმცა ქალაქის ცენტრში რამდენიმე ხე არ მგონია დიდად ხელს უშლიდეს გარემოს დაბინძურებას, სამაგიეროდ ფესვები საძირკვლებს აფუჭებდნენ, და, როგორც წავიკითხე, დიდი ხეები სათბურის ეფექტს ქმნიდნენ ქუჩისთვის, რის გამოც აქაურობა სულ ჩახუთული იყო. ჭადრების ნაცვლად რაღაც სხვა ხეების დარგვას აპირებენ. ისე, ჭადრების და თუთების დარგვა ქალაქში ვინ მოიგონა თავის დროზე…

რა არ მომწონს:

ფორუმზე გახსნილ თემაში (რომელსაც რეალითი შოუსავით ვკითხულობ, რადგან მონაწილეები ხშირად დებენ ახალ-ახალ ფოტოებს მიმდინარე სამუშაოებიდან და ძალიან აზარტულია ეს ნგრევა-შენების პროცესი)  ბევრმა დაწერა, რომ ერთი და იგივე სახლს რამდენჯერმე აკეთებენ. მაგალითად, გადახურავენ, მერე მოდიან, აყრიან, რამე სხვას დაახურავენ. მერე ისევ აყრიან და მანსარდას დაადგამენ და ა.შ. რატომ? რატომ არ შეიძლება, გაკეთდეს პროექტი ერთხელ და მიჰყვნენ მერე იმ პროექტს. ნერვებისმომშლელია ფულისა და რესურსების ასე უპასუხისმგებლოდ ფლანგვა.  გარდა ამისა, ასევე ფორუმზე დევს ბევრი ფოტო, სადაც ჩანს, როგორი მიფინაჩებულია შენობების ზოგი ნაწილი. ძალიან ვბრაზობ.

/ფოტოები აღებულია ფორუმზე თემიდან, ბევრჯერ გადაკოპირებულია და ამიტომ პირველწყაროს ვერ ვუთითებ/

2. სასარგებლო აღმოჩენა:

ფეისბუქზე ჩემი მეგობარი უცხოელებისთვის ჰოსტელს ეძებდა და აქედან აღმოვაჩინე ერთი თბილისური ჰოსტელი – “ბუმბული”.

სიამაყით აღვივსე, რევიუებს რომ ვკითხულობდი. არ ვიცი, რატომ მჭირს ხოლმე ასეთი აღტყინება ყოველთვის, როცა უცხოელის დადებით შეფასებას ვკითხულობ რამეზე, რაც საქართველოს ეხება – ადრე ნამდვილად მახსოვს, რომ არ მჩვეოდა ასე, მე მგონი, რაც ასაკი მემატება, უფრო პატრიოტი ვხდები.

მოკლედ, თუ დაგჭირდათ უცხოელი მეგობრებისთვის ჰოსტელი თბილისში, იაფი და სტუმართმოყვარე, აი თქვენ ლინკი: http://boombully.com/

3. ვიდეო, რომელსაც ვუყურებ:

Chiti.ge, რომელიც სრული ძალით სექტემბრიდან გაეშვება, თიზერ სიუჟეტს გვთავაზობს. შეფასებისა და გამოცდების ეროვნული ცენტრის ახალი ინიციატივა:

Slacktivism – is a portmanteau formed out of the words slacker and activism. The word is considered a pejorative term that describes “feel-good” measures, in support of an issue or social cause, that have little or no practical effect other than to make the person doing it feel satisfaction. The acts also tend to require little personal effort from the slacktivist.

Examples of activities labeled as “slacktivist” include signing internet petitions, the wearing of wristbands (“awareness bracelets”) with political messages, putting a ribbon magnet on a vehicle, joining a Facebook group, posting issue-oriented YouTube videos, altering one’s personal data or avatar on social network services, or taking part in short-term boycotts such as Buy Nothing Day or Earth Hour.

(c) Wikipedia

მოვიფიქრე slacktivist-ის ქართული შესატყვისი:

უქნივისტი – უქნარა აქტივისტი.  ქართველ უქნივისტებს უყვართ დღეში სამი-ოთხ ინტერნეტ პეტიციაზე ხელის მოწერა, ფეისბუქის გვერდებზე გაწევრიანება – “ვებრძოლოთ მკერდის კიბოს!”, “გავიდეს უკანასკნელი რუსი ჯარისკაციც საქართველოს ტერიტორიიდან!” და ა.შ.

ყოველ საღამოს, ქართველი უქნივისტი საკუთარ თავს რომ ჰკითხავს, აბა მე დღეს ვის რა ვარგეო, საკუთარივე თავი უპასუხებს, რომ ის იმ დღეს ებრძოლა მკერდის კიბოს, ერთი კლიკით დააპურა მშიერნი, ხელი შეუწყო რუსული ჯარის საქართველოდან გასვლას – და გულდამშვიდებული დაიძინებს.

პატივისცემით,

რიგითი ქართველი სლაქტივისტი/უქნივისტი

If I can’t walk there – I don’t want to go. (c) Dr. Dot

დოქტორ დოტის შესახებ ალბათ ყველამ იცის საქართველოში – მისი ბლოგი ნამდვილად ყველაზე პოპულარული იყო მთელი წინა თვის მანძილზე. იმდენად, რომ ბოლოს დაიღალა ქართველების მეილებით შინაარსით “შე უღმერთო და ბოზო” -  და ერთი პოსტი ქართულადაც კი ათარგმნინა ვიღაცას.

გულზე ხელი რომ დავიდო – მაგრად მომწონს ეგ ქალი. გარდა იმისა, რომ ზოგადად დიდმკერდიანი ქალები მიზიდავს – გავერთე მისი ჩანაწერებით საქართველოში ყოფნის შესახებ, კარგი მომენტები ჰქონდა დაჭერილი. ერთ-ერთი მათ შორის იყო მანქანების გიჟური მოძრაობა.

ამ ბოლო დროს ძალიან დაძაბული ვარ ტრანსპორტში და ხშირად მახსენდება დრ.დოტის ეს ფრაზა. დღეს კი მას შემდეგ, რაც ჯერ ვოლიერების გამო მარშუტკამ სპორტის სასახლის უკნიდან რაღაც საოცრად წვრილ, უამრავმანქანიან და მოჯაყჯაყე გზაზე გამატარებინა ასე 30-40 წუთი, ხოლო მერე ტაქსიმ გადაწყვიტა, რომ ძალიან მეჩქარებოდა და სწრაფი სიარულით და სხვა მანქანებთან მილიმეტრებში აცდენებით მომიყვანა სახლში – შემოსვლისთანავე პირობა მივეცი საკუთარ თავს, ამ ორსულობის ბოლომდე მაინც – ვუერთდები დოტს! თუ არ შემიძლია დანიშნულების ადგილას ფეხით მივიდე, საერთოდ არ წავალ. გამონაკლისია მეტრო – გრილა, პიკის საათებში მე მანდ არ ვხვდები – ამიტომ სულ ცოტა ხალხში მიწევს მგზავრობა და ათასჯერ უფრო მშვიდად ვარ. [და კიდევ მეტროს შესასვლელში რომ რაღაცნაირი სუნია, მაგრად მიყვარს!]

დღეს მორიგ კონსულტაციაზე ვიყავი ასაწონ-გასაზომად და ანალიზებისათვის. 15 წუთის განმავლობაში მეკითხებოდა ჩემი ექიმი, თავი ხომ არ გტკივა ხოლმე, ეს ხომ არ გაწუხებს, ის ხომ არ გაწუხებს, რამე ჩივილები ხომ არ გაქვს – და არაფერი რომ არ გამახსენდა ერთდღიანი თავის ტკივილის გარდა, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ იდეალური ორსულობა მაქვს [აქ თვალწინ დამიდგა დედაჩემი, დარწმუნებული ვარ ამ ადგილს რომ კითხულობს - თან ამბობს: "ტფუ ტფუ ტფუ ეშმაკს"].

იქიდან რომ გამოვედი, გავიარე “პრაგოსში” – ბლოგერების მიერ ნაქებ ახალ ჩეხურ ბარში [ახვლედიანის №9. პოსტები იხილეთ სვითისთან და თინისთან], შევუკვეთე ერთ-ერთი ლანჩ-მენიუ [ენის სალათა+კარტოფილი+კოკა-კოლა=5 გელა] და ბედნიერად ვიჯექი სიგარეტის ბუღისგან თავისუფალ, წყნარ გარემოში და ვკითხულობდი ბეგბედერის ახალ წიგნს.

ბოლოს, ისევ ციტატა დრ.დოტის ბლოგიდან:

“-დაბრუნდები საქართველოში?
-თუ ჩაქოლვით სიკვდილის ხასიათზე ვიქნები, აუცილებლად შევირბენ…”

უცხოელი მამა ბავშვს ასწავლის ფულის შოვნას, ქართველი – გინებას. ამიტომაცაა რომ უცხოელები ფულს შოულობენ… ზატო ქართველები ამ ფულიანებს ვაგინებთ…
(c) Spieler

დილით კიბორგას დრახადრუხმა გამაღვიძა (სტრაიკზე მიდიოდა) და ძილბურანში ვიფიქრე, აუ რა კარგი საბლოგე ფიქრია-მეთქი. რა იყო “კარგი საბლოგე ფიქრი”, კარგად ვეღარ ვიხსენებ, იმიტომ რომ ეგრევე ჩამეძინა, თუმცა კავშირში იყო ლამაზ ქალთან, მახინჯ ცოლთან და საქართველოსთან (ნუ რაღაც დაახლოებით ასე – არსებობენ ლამაზი ქალებიც, მაგრამ შეუხედავებიც მოჰყავთ ცოლად, უყვართ და ეფერებიან. არსებობს კარგი ქვეყნები, მაგრამ საქართველოც შეიძლება გიყვარდეს).

ფორუმზე ერთი თემა გაიხსნა ამასწინათ, სათაურით “სუფთა ქართული პონტი” და აქაურობისთვის დამახასიათებელ მოვლენებს-ფრაზებს პოსტავდნენ. საკაიფო თემა იყო, რა თქმა უნდა, ვაიპატრიოტების შემოვარდნით და “თქვე უსინდისოებო, რა გააწყალეთ გული საქართველოს ლანძღვით, თუ არ გინდათ – სხვაგან წადით” მონოლოგებით, რაც აბსოლუტურად შეუსაბამო იყო ასეთ ჰუმორულ თემაში.

მოკლედ, აქ ამოვკრიბე ის “მხოლოდ საქართველოში”-ები, რაც განსაკუთრებით მომეწონა. მესმის, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ საქართველოში არ ხდება, სხვაგან წასვლასაც ჯერჯერობით არ ვაპირებ.

* * *

სიგარეტი დამიტოვე ბრატ!
ზარი გამაშვებინე ბრატ!

ჩემს ქალიშვილს მეორე ბიჭი რომ ეყოლა…

რა ლამაზი ბიჭია, გოგოებმა არ მოიტაცონ!
აბა პასპორტი მაჩვენე!

გამოცდაზე ლექტორი: – რა ქულაზე მაბარებ?

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება შუა ქუჩაში ორმა ყანამ მანქანა გააჩეროს, მანქანებიდანვე საუბარი გააბან და ორივეს უკან ათასი მანქანა გაიჭედოს და გზა ჩაიხერგოს (დიდი ხანია ბიჭებს ერთმანეთი არ უნახავთ და რა იყო მართლა რა მოხდა კაცო ეე).

მიწისქვეშა გადასასვლელში რომ ყველას ეშინია ჩასვლა და თუ ჩავიდა და რამე არ მოუწიეს, ყველა ვარიანტში საშვილიშვილოდ თვალებდაფსებული რომ ამოვა შარდოვანას ანაორთქლისგან.

შუაღამისას როცა იცი რომ ბევრს სძინავს გარშემო, რომ დადგები და აი შენი კაი ბიჭობა რომ კიდევ ერთხელ დაამტკიცო ბოლო ხმაზე რომ ჯიბრზე იბღავლებ პირუტყვივით ან ვინმე მანქანით რომ მიაკითხავ ასევე ღამით და აწევ იქაურობას გაბმული სიგნალებით და სტვენით (როცა მობილური გაქვს და ადამიანურად შეგიძლია დაურეკო იმ შენს ძმაბიჭს და ჩამოეთრიოს).

“მხოლოდ საქართველოში დადიან პანაშვიდებზე იმის სანახავად, ვინ როგორ ” იტირა” – ცოლმა მაგრად იტირა, მაგრამ რომ ადგა ბიძაშვილი და იტირაააააააააა, ყველა აატირა, ქალო” და ა.შ;

დასავლეთში ჩვენთან  ჩაიყვანეს თანამშრომლის ქმრის სამძიმარზე გაეროს იქაური ოფისის წარმომადგენელი, ხოდა რომ დაინახა თავისი უფროსი, იმ ქალმა მანამდე რო დაჰკიოდა მის ქმარს “ვუუუუუუუუიიიიიიი ადექი ვიტალიიიიიიი, ახლავე ადექი მე შენ გელაპარაკები”-ო, ამ უცხოელების დანახვაზე  უარესად აკივლდა – “სთენდ აფ ვიტალი, ოფენ იორ აიზ ვიტალიიიიი, მე შენ გელაპარაკები, ლუქ აგერ ვინ მოსულანო” – რომ გაქუსლა  იმ უცხოელების ჯგუფმა შეშინებულებმა იქიდან… ალბათ ვუდუს რომელიღაც რიტუალი ეგონათ.

მხოლოდ საქართველოში იხდიან 300 კაციან ქორწილებს ვალით;

ეს გოგო გიყვარს თი ტყ….. ძმაო.

საქართველოში კაცს აქვს ცოლის ღალატის უფლება “კანონით მინიჭებული”.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მის საქართველო “ტოტალურად არაქართველი” იყოს და თანაც არავითარი ” მის”.

“ყავის სახლში” ხინკალი, ქაბაბი, ოსტრი იყიდება და ყავა არ არის.

ერთი და იმავე “მარშუტკის რეისის” მღოლი ერთმანეთს რომ შეხვდება გზაზე, საპირისპირო მიმართულებით როდესაც მიდიან და უსიგნალებენ ან ხელს უწევენ.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება პროწივზე გადახვიდე და უკნიდან დაგარტყან.

მხოლოდ საქართველოში როდესაც ფეხით გადადიხარ ცალმხრივი მოძრაობის გზაზე – ორივე მხარეს უნდა გაიხედო.

მხოლოდ საქართველოში გოგო ქალიშვილია, მაგრამ სექსი ჰქონია.
მხოლოდ საქართველოში ნაცნობი თუ შეგხვდა ტრანსპორტში, უნდა გადაუხადო. არავინ იცის რატომ, მაგრამ უნდა გადაუხადო – ეს აქსიომაა.
მხოლოდ ჩვენ ვაჟკაცების თვალით ნებისმიერი სხვა ქვეყნის მოქალაქე გოგო იძლევა და ქართველი გოგო – არა, ტი შტო, როგორ მოგცემს, ქართველები ხომ დაკვირტვით ვმრავლდებით.
მხოლოდ საქართველოში სხვისგან არ გასდით, მაგრამ თვითონ აგინებენ საკუთარ დედას.
მხოლოდ საქართველოში ყველა ადნაკლასნიკებშია და ყველა ამბობს რო გოიმობაა.
მხოლოდ საქართველოში მარხულობს გოგოების გარკვეული კატეგორია იმისთვის, რომ წონაში მოიკლოს.
მხოლოდ საქართველოში ადამიანს შეიძლება საჭმლის ფული არ ქონდეს, მაგრამ ჯიბეში უიობრესი მესამე თაობის მაბილნიკი ედება.
მხოლოდ საქართველოში მიდიან სრულებით უცხო ადამიანთან ტექსტით – ბრატ, სიგარეტი არა გაქ? და ის ვალდებულია რომ მისცეს. ეს აქსიომაც ისევე გაურკვეველია, როგორც ტრანსპორტში გადახდის.
მხოლოდ საქართველოში გრძელი თმა თუ გაქვს – გეი ხარ, მაგრამ თუ გრძელი თმა გაქვს  და კეპკა ამავდროულად თავზე  – დეზლი ხარ.
მხოლოდ საქართველოში ტატუ თუ აქ გოგოს – ის კაცთანაა ნამყოფი და იასნია შენც მოგცემს იმიტომ, რომ თუ 1 კაცთან არის ნამყოფი – ხო იასნია რომ ყველას აძლევს.
მხოლოდ საქართველოში ყველას უყვარს გალაკტიონი, მაგრამ ნახევარზე მეტს არც ერთი ლექსი არ წაუკითხავს, მეორე ნახევარს კიდევ გალაქტიონი ჰგონია.

მხოლოდ საქართველოში მიდიან არჩევნებზე, რიგში დგანან, წვალობენ, მოდიან უკან და ფიქრობენ, რომ მაინც ჩააწყობენ და რატომ ვიწვალეო.
მხოლოდ საქართველოში სექსის მერე სიგარეტს ეწევიან და არ გააბაზროო ამბობენ.

მხოლოდ საქართველოში ჰგონიათ, რომ ყველა რუსი და უკრაინელი ქალის ნატვრაა ვინმე ქართველი გამოიჭიროს და მასთან სექსით დაკავდეს.

მხოლოდ საქართველოში ანატომიის გაკვეთილზე არ აყოლებენ ქალისა და კაცის ორგანოების აღწერას იმიტომ, რომ უზდელობაა და წიგნში ვინც ეს დაწერა და დახატა იმას “გაუხმეს ხელი”.
მხოლოდ საქართველოში PlayBoy წამგებიანი პროექტი გამოდგა.
მხოლოდ საქართველოში შარდენზე თუ ზიხარ და ყავას სვამ – ძერსკი ხარ და თუ დიღმის ტრასაზე რომელიმე რესტორანი დახურე – ბანძი, იმიტომ, რომ მაგ ფასად შარდენზე შეგეძლო 3 პორცია პიცა და 2 პორცია ცეზარი გეჭამა.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გყავდეს შეყვარებული 3 წლის განმავლობაში და მაინც გჭირდება ქალებში სიარული იმიტომ რომ ჯერ ქორწილი არ ყოფილა.
მხოლოდ საქართველოში “ფასტფუდს” აზაკაზებ და 20 წუთი ელოდები.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მათხოვარმა ფული ისე აგრესიულად გთხოვოს, რომ ძალადობის აქტში გაატარო.
მხოლოდ საქართველოში იმართლებ მათხოვართან თავს იმის გამო რომ ფული არ გაქვს.
მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გოგოს ელვის პრესლიზე მაგარი ბაკენბარდები ჰქონდეს და მაინც მოდელი იყოს.

მხოლოდ ქართველს შეუძლია ერთჯერადი ცხვირსახოცი მრავალჯერ იხმაროს.
მხოლოდ საქართველოში არსებობს ისეთი გენიალური პიროვნება, როგორიცაა შალვა ნათელაშვილი.
მხოლოდ ქართველ მშობელს შეუძლია უთხრას შვილს, რომ მოწევა ცუდია,  წინადადების ბოლოს კი სიგარეტს მოუკიდოს და ნაპასი ამოარტყას.

მხოლოდ საქართველოში ქალიშვილობა დაუფასებელია მაგრამ თუ პლასტიკურ ქირურგებს ვკითხავთ – მხოლოდ 200 ლარი ღირს.

და ბოლოს – მხოლოდ საქართველოში ჰგონიათ, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ საქართველოში ხდება.

პ.ს: განსაკუთრებული მადლობა Death Bringer-ს.

ცოტა ხანში ჩემი ერთი ახლო მეგობარი, საბა მწერს:

“დოდ, ეს საიტი რომ დააპიარო შენს ბლოგზე, კარგი იქნება მგონი, იქნებ ცოტა აიწიოს ამ საიტის რეიტინგმა, უფრო მეტმა მოაწეროს ხელი:

http://www.geoprotest.com/ “

შევიხედე და დამხვდა დღეს ქართულ ინტერნეტ-სივრცეში საკმაოდ გავრცელებული “პროტესტი მოსკოვიზიას”.

მოკლედ, “საზოგადოება” სთავაზობს პირველი არხის ტელევიზიას (რომელიც ირჩევს ევროვიზიაზე გასაგზავნ კონკურსანტს, როგორც დავასკვენი) – პროტესტი გამოუცხადოს ამ კონკურსს. აქვე აღვნიშნავ, რომ ქართული შოუბიზის წარმომადგენლებს ეს ამბავი დიდად არ აწუხებთ, რადგან მათ მონაწილეობაზე თანხმობა უკვე განაცხადეს.

საბას ეგრევე უარი ვუთხარი – ამ “პროტესტს” უკვე რამდენი ხანია თავს ვარიდებ ცალკე ფეისბუქზე, ცალკე რამდენიმე სხვა საიტზე და საკუთარ ბლოგზე ამ ონანიზმის მხარდაჭერას არ ვაპირებ.

რატომ არის ონანიზმი?

რამდენიმე დღეში [დავაზუსტე: 12 თებერვალს] – თბილისში ჩამოდის რეპერი “ტიმატი”, რუსული “ფაბრიკა ზვიოზდის” ‘ვარსკვლავი’. და ვიღაც ასევე საეჭვო ხარისხის დიჯეი. ჩვენი რუმმეითი წყვეტს, რომ თუ 50 ლარი ეღირება – წავა [ზემფირას კონცერტში გადავიხადეთ ამდენი, ერთი წლის წინ]. მე და კიბორგა იასნია ქაქებს ვისვრით მისი მიმართულებით [50 გელა - ორი პაჩკა შარიკებია სტრაიკისთვის, ფიქრობს კიბორგა. 50 გელა - რაამდენი საკაიფო ბავშვის ტანსაცმელია BabyMallsOnline-დან, შიფინგითურთ! - ვფიქრობ მე].

ნინა რეკავს ბილეთების ფასის გასაგებად… 100 ლარი – ფეხზე დასადგომი, 300 ლარი – მაგიდასთან.

ბილეთები სულ რამდენიმე დარჩა.

სამოქალაქო პროტესტი? ლ ო ლ.  როდესაც 5 კაცი ხელს აწერს “მოსკოვიზიის წინააღმდეგ” პროტესტს, იქვე არის 500, 1 000, 5 000, 50 000, რომელიც მზადაა ფაბრიკა ზვიოზდის უგემოვნო მომღერალში 300 ლარი გადაიხადოს.

ჰოდა მკიდია ეს “პროტესტი მოსკოვიზიას”, თავს ვარიდებ ყველანაირად – იმიტომ, რომ ონანიზმია. იმიტომ, რომ პირველი არხის სამეთვალყურეო საბჭო კი არ უნდა უცხადებდეს პროტესტს ევროვიზიას,  საზოგადოება უნდა უცხადებდეს პროტესტს რუსულ შოუბიზს.  ან ვთქვათ, რომ “კულტურაში და ამბავში გვიყვარს რუსეთი” და ევროვიზიასაც შევეგუოთ, ან “მტერი მტერია” და ტიმატისაც არ დავხვდეთ აეროპორტში ავტოგრაფების ჩამოსართმევად. მაშინ, როცა ნათელი იქნება საზოგადოების დამოკიდებულება ამ საკითხისადმი, პროტესტები და “აუუუ წურწუმიამ თქვა, ევროვიზიაზე მინდაო? ეგ შლიუხა ეგა, ” – აღარ იქნება საჭირო. სხვა შემთხვევაში “სამოქალაქო” პროტესტი აღარ გამოდის, იმიტომ, რომ წიმაწის კონცერტზე ბილეთების დამტაცებელი ‘საზოგადოებაც’ ამ ქვეყნის მოქალაქეა და რაოდენობრივად ისინი აშკარად მეტნი არიან, ვიდრე ამ პეტიციაზე ხელისმომწერნი.

წავედ მე ისევ თარგმანებში…

ამ პერიოდში რამდენიმე აღნიშვნის ღირსი ბლოგი გაკეთდა (ან გაკეთებული იყო და მე ახლა ვიპოვე).

• http://militarytheory.wordpress.com

პირველ რიგში – აქ ტადააამ-ები და ყვავილების ფრიალი – კიბორგამ გააკეთა საკუთარი, მილიტარისტული ბლოგი. ვისაც აინტერესებს სამხედრო თემატიკა და კიბორგას გრძელი პოსტების კითხვა, იუ არ ველქამ.

მოკლედ გუშინ თუ გუშინწინ, როცა როგორც ყოველთვის რაღაც სამხედრო აზრებში ჩავიფლე მივხვდი რო მზად ვარ გადმოვაფრქვიო ეს “გენიალურობა” გარეთ და მივიღო კრიტიკა და კამათი, ამაშია საქმე – სანამ მე ვფიქრობ ჩემთვის – ვერავინ ვერ მეხება, სანამ მე ვპოსტავ კომენტარებს დოდის ბლოგზე – მე არაფერ შუაში ვარ, ია პროსტა პრახაძილ მიმა კაცო – მე მაპატიეთ, ბლოგი კიდე უკვე კომიტმენტია – რო აი ჩემი აზრები მე ისეთი ვაჟნი მგონია რო აგერ დავდე და აბა დამაჯვით და აბა მე თუ გაგიძლებთ.

• http://www.foreignpressge.blogspot.com/

- ძალიან კარგი, ბევრისთვის სასარგებლო ან/და საინტერესო ბლოგი, რომელიც მენანება, რომ ასე იკარგება ქართულ ინტერნეტ-სივრცეში. ბლოგის ავტორები თარგმნიან უცხოურ პრესაში გამოქვეყნებულ სტატიებს საქართველოს შესახებ და დებენ ნეტში.

წაიკითხეთ ყველაფერი, რასაც საქართველოზე უცხოეთის პრესა წერს. ეს ინფორმაცია დაგეხმარებათ ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენები ადეკვატურად შეაფასოთ, თავი დაიზღვიოთ როგორც უკიდურესი უიმედობის, ასევე ზედმეტი ოპტიმიზმისა და მცდარი ილუზიებისგან…

• http://karaganda.wordpress.com/

ვისაც აინტერესებს ფოტოგრაფია, დიზაინი, ხელოვნება – კარაგანდა, იგივე ყოფილი ნიკალა1 – ისევ დებს ძალიან საინტერესო და ლამაზ ნამუშევრებს თავის ბლოგზე.

• http://freelandia.wordpress.com/

ე.წ. “თავისუფალი სიტყვის ბლოგი”. მისი ავტორის, თაზოს შესახებ წინა პოსტშიც დავწერე ცოტა. თაზო პირადი ბლოგის გარდა არის კიდევ ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის მიერ გამოცემული ჟურნალის რედაქტორი და ძალიან მომეწონა, რომ ამ ჟურნალის ბლოგიც გააკეთა. Way to go!

პ.ს. პირადი ხასიათის ბლოგებზე აქ იმდენად არ ვწერ, მაგრამ ძალიან ბევრი ახალი ბლოგი ჩავიმატე მეგობრებში. თუმცა არ შემიძლია განსაკუთრებით არ აღვნიშნო მადამ ყვოვეს ბლოგი. მომწონს წერის სტილი, იმედია გააგრძელებს აქტიურობას და დახვეწას.

მიხარია, რომ ბლოგების ხარისხი ნელ-ნელა უმჯობესდება, ნელ-ნელა წერას ვსწავლობთ. Yay!

რაღაცნაირად მიყვარს ეს შეზანზარებები – მახსენებს  რა უმნიშვნელოა:

- 2 კილოთი მძიმე ვარ თუ მსუბუქი;

- 6 ლარს მიხდიან ერთ გვერდში თუ 7-ს;

- სად დააწეპებს კიბორგა კევას;

- დავტოვებ თუ არა საღამოს ჭურჭელს გასარეცხად;

- სამი ჯინსი მაქვს თუ ოთხი;

- ვსვამ თუ არა ვიტამინებს ყოველდღე;

- დავანებე თუ არა სიგარეტს თავი;

- ვიყავი თუ არა არჩევნებზე;

- გავტენე თუ არა კომპი ვირუსებით დაფორმატებიდან ერთ დღეში

და ა.შ…

სადღაც ერთი თვის წინ. ფორუმზე გამოკითხვაა – რამდენ ხანში ერთხელ გაქვთ სექსი?

ერთ-ერთი იუზერი:

ჩვეულებრივ ორ დღეში ერთხელ……თუ ცოლი სახლში არააა მაშინ ყოველდღე

გული დამეწვა რა.

ესეც ექსიდრიდას დილანდელი სმს: Mokled ucham me da kepa davdivart iqit-aqeto. Sruli tavisufleba gvaqo. Gushin serjas gadaveyareto chventan gadmojdoma shevtavazeto da uari gvitxra  – chems bichebtan davrchebio.

მე ვრეკავ და არ იღებს ყურმილს.

დავპოსტავ როგორც კი რამეს გავიგებ.

ნდა რადგან თბილისისკენ მოდიოდნენ, იქ რაღაც ნაღდად არ ხდება კარგი.

უჩა და მისი ნაწილი დადიან გორის ახლომახლოს და ცდილობენ ქართული ჯარის ცოცხალი ნაწილების პოვნას და ევაკუაციაში დახმარებას.

გამოხატეს სასტიკი აღშფოთება ქალაქში გამართული ტაშფანდურის გამო, რაც გამოიხატა რამდენიმე ჯარისკაცის ყვირილით რაც ტელეფონში გავიგე – მაგათ შიგ ხოარ აქვთო.

რუსები კიდევ ესვრიან ბომბებს. ბოლოჯერ მაგალითად – იმენნა ამათთვის გამიზნული გაზი თუ რაღაც, ვერ გავიგე რა მითხრა კარგად. აიცდინეს, ჯერჯერობით კარგად არიან, თუ ამას კარგად ყოფნა შეიძლება ეწოდოს.

მომწერა დანაკარგის დაახლოებითი რაოდენობა: 150-მდე დაღუპული, 600 – დაჭრილ-დაშავებული.

შეიძლება თბილისში ჩამოაგდონ ბომბაო, შეშინების მიზნითო – იმისათვის, რომ საქართველოს ხელი მოაწერინონ ოსეთ-აფხაზეთის დათმობაზე. სასურველია მაგ დროს ქალაქში არ იყო, რა იცი სად დააგდებენო. გადი ქალაქიდანო.

მოვიფიქრებ-მეთქი. მაგრამ არ ვაპირებ არსად გასვლას.

სერჟა კარგადაა, კაპიტანას ველაპარაკე და მოდის ჩვენთანო [ეს სტრაიკერებისთვის საინტერესო ინფოა]