ორი ”ნეტავ” ერთად არ არსებობს.
(c) სომხური ანდაზა

Tag game by Gocha Gabodze

5? ამდენი ერთად არ მაქვს!

უფრო სწორად, ოცნებები საერთოდ არ მაქვს. არ ვიცი ეს კარგია თუ ცუდი. ისე ”მეგობრობის დღიურებში” ასეთი კითხვა იყო ხოლმე: ”ფიქრი თუ ოცნება?”. ყოველთვის ”ოცნებას” ვწერდი.

თუმცა მას მერე ბევრი დრო გავიდა. რამდენიმე დღე დამჭირდა ”ოცნებების” მოსაფიქრებლად:

1. ბინა

კიბორგას არ უხარია ხოლმე, როცა ბინაზე ვოცნებობ, რატომღაც თავის პასუხისმგებლობად თვლის იმას, რომ ჩვენ ბინა უნდა გვქონდეს და მერე სინდისი ჰქენჯნის. მე კიდევ სულაც არ მგონია ასე. ჩვენი საერთო ბინა კი არა, ჩემი ბინა მინდა.  მე და კიბორგა რომ დავშორდებით და ვილი რომ წამოიზრდება და ცალკე გადავა, მე ვიქნები ჩემს ბინაში, კვირაში ერთხელ შევკრებ მეგობრებს, ისევ გაცვეთილად ვიხუმრებთ ერთმანეთის სექსუალურ ცხოვრებაზე (ან მის არარსებობაზე), დავლევთ რამეს და ვითამაშებთ მონოპოლიას ან პოკერს ან ორივეს ერთად.

2. ვილის ჯანმრთელობა

იმიტომ, რომ თუ ის ჯანმრთელი არ იქნება, რაიმე განუკურნებელი თუ დაემართება სანამ პატარაა, ტანჯვაში გატარებული ცხოვრება იმისათვის, რომ მერე მოკვდეს – არ ღირს. ასე რომ, ამოვხოცავთ ერთმანეთს.

თავდაპირველი გეგმა ასეთია: კიბორგა კლავს ვილის, მერე მკლავს მე და მერე იკლავს თავს. შეიძლება მე მოვკლა ვილი, კიბორგამ მომკლას მე და მერე მოიკლას თავი. ან კიბორგამ მოკლას ვილი, მე მოვკლა კიბორგა და მერე მოვიკლა თავი. ამას შევხედავთ, როგორც გამოგვივა უკეთ, მერე ადგილზე გადავწყვეტთ.

კიდევ რას წერენ ამ ოცნებებში? კარიერაზე არ ვოცნებობ, საზღვარგარეთ წასვლაზე არ ვოცნებობ… ა ხო!

3. მშვიდობა

ომის დროს ყველაფერი უფერულდება და ხვდები, რა წვრილმანია ყველა შენი პრობლემა, რაც გუშინ გქონდა, როცა დღეს შეიძლება ბომბა დაეცეს შენს კორპუსს. ამიტომ ალბათ მშვიდობა პირველი უნდა ყოფილიყო.

შარშანწინ აგვისტოში ნერვულად ვარეფრეშებდი საინფორმაციო საიტებს და ვიყურებოდი ფანჯარაში. ვფიქრობდი, ახლა წინ მდგომ შენობას ბომბი რომ დაეცეს, რა კარგი იქნება, იმიტომ, რომ მაგ შემთხვევაში – მისი გვერდით მდგომი (ანუ ჩემი) შენობა გადარჩენილია-მეთქი. მერე მოვიდა კიბორგა და ამიხსნა, რომ ტყუილად ვოცნებობდი გვერდითა შენობის დაბომბვაზე, ჯერ ეს ერთი, შეიძლება ასხლეტილი ნანგრევებით მოკვდე, მეორეც, შეიძლება ზუსტად შენს შენობაზე დავარდეს შემდეგი ბომბიო (რაღაც მიყოლებით ბომბავენო, ახლა ზუსტად არ მახსოვს რა ჰქვია მაგ მეთოდს).

4. არ მინდა უაზროდ მოვკვდე

ანუ არ მინდა მიწისძვრას შევეწირო ან ვიღაც იდიოტი ჩქარა მიდიოდეს მანქანით ქალაქში, მე შუქნიშანზე გადავდიოდე და გამიტანოს. ძალიან გავბრაზდები, ძალიან!

აქ ყაზბეგზე მისაჭერი შუქნიშნები რომაა, ის დგას პარკთან. ვცდილობ ხოლმე სულ გავიარო ეს ზედმეტი 20-30 მეტრი და მივიდე შუქნიშნამდე. ბავშვთან ერთად როცა ვარ – 100% მივდივარ, თუნდაც კილომეტრის ფეხით გავლა მომიწიოს – ადგილამდე, სადაც უსაფრთხოდ, წესების დაცვით შევძლებ გზაზე გადასვლას.

ამ შუქნიშანზე ზოგი იდიოტი არ აჩერებს, მე შუათითს ვუჩვენებ და ვაგინებ ხოლმე იმიტომ, რომ  წინასწარ ვბრაზობ, რომ წარმომიდგენია, მე პატიოსნად გადავდიოდი მწვანეზე და ვიღაც დეგენერატმა იტიპა, არ გააჩერა და შეიძლება მის გამო მოვკვდე! ასე უაზროდ!

თემაზე: ამასწინათ ვიღაც ქალიც შემომელანძღა, რომელიც მიწისქვეშასთან იდგა და მაინც ზემოდან გადადიოდა გზაზე ბავშვთან ერთად. გაიტანენ ერთხელაც და ვიღაცა აუცილებლად იტყვის: ”ეეეჰ, ბედია რა” და მერე კიდევ ვიღაც დაამატებს: ”ღმერთს თავისთან კარგები უნდა”…

5. კვალი

ვიცი, რომ პატარ-პატარა ნაკვალევები უკვე მაქვს.

თითოეული ბლოგი, რომელიც ჩემი ბლოგის წაკითხვის შედეგად (”ვა, მეც მინდა”) გაიხსნა – ჩემი +1 კვალია მაგალითად, +1 პატარა ნაბიჯი ახალი მედიის განვითარებისკენ.

ჩემი ცხოვრება მაგალითია იმისა, რომ შეიძლება არ ჯდებოდე საზოგადოების მიერ დაწესებულ სტანდარტებში და მიუხედავად ამისა – საზოგადოებას მაინც არ ჰქონდეს პრობლემები შენთან. ან ჰქონდეს და ვერ ბედავდეს თქმას, იმიტომ, რომ შენ უზრდელურად ბედნიერი ხარ და მას საკუთარი ჭუჭყიანი საცვლებიც საკმარისად აქვს.

თითოეული ადამიანი, ვინც ჩემს ცხოვრებას უყურებდა და გაიგო, რომ თუ უნდათ იყვნენ ბედნიერნი – ამაში მხოლოდ საკუთარი თავი უშლით ხელს – ჩემი +1 კვალია ცხოვრებაში. თითოეული ადამიანი, ვინც შთაგონდა და რაიმე შეცვალა – +10.

ჩემს ცხოვრებაშიც ბევრის კვალია და მათი კვალების გადამრავლებაც მინდა – pay it forward.

მინდა, რომ ბევრი კვალი დამიგროვდეს, ძალიან ბევრი. იმიტომ არა, რომ როცა მოვკვდები – ვინმეს ვახსოვდე.

უბრალოდ იმიტომ, რომ დარეჯანი არ ვიყო ”კაცია ადამიანიდან”.

P.S.: ახლა გადავიკითხე ნაწერი, ერთი პოსტისთვის საკმარისზე ხშირადაა ნახსენები სიკვდილი.

მეც ასე მოუთმენლად ველოდი. ყველა საიტი გადავქექე და დავასკვენი, რომ სადღაც 18 კვირისთვის მაინც უნდა მეგრძნო, გადავთვალე ეს 18 კვირა და მობილურის კალენდარში იმ დღეზე ჩავწერე: ”გრძნობ უკვე ბავშვის მოძრაობას?”

ასე დაიწყო წარსული და აწმყო დოდკას ურთიერთობა. ცოტა ხანში ამ მეთოდით ჩემს მომავალ მე-ს კიდევ ბევრი კითხვა დავუსვი და ხანდახან მობილურზე ინთება ხოლმე მესიჯები წარსულიდან:

ახალ ბინაში გადასვლის შემდეგ: ”როგორი ბინაა, რამდენად ქირაობთ?”

ბავშვის დაბადების შემდეგ: ”გამოძვრა უკვე ბავშვი? რა დაარქვით?”

რაღაც სათარგმნის დედლაინის წინა ღამეს: ”ხომ გეუბნებოდი, გაგენძრია ერთი ადგილი და გეთარგმნა მთელი თვის განმავლობაში ცოტ-ცოტა, ხომ აღარ გაათენებდი ახლა!”

ვილი ერთი თვის რომ გახდა: ”ძალიან გაწვალებს? გაზები ხომ არ აწუხებს?”

ვილი ორი თვის რომ გახდა: ”გეღირსათ შენ და კიბორგას ნორმალური სექსი?”

დღეს: ”პირველი სექტემბერია, იმედმა რაო?” [ჯერ არაფერი-მეთქი, ვპასუხობ მე ხმამაღლა]

1330 გრამი.

დღეს მე და ელზა [ჩემი მდედრი მშობელი] ექოსკოპიაზე ვიყავით, მეთქი ვანახებ მომავალ შვილიშვილს, უწი-პუწი.

იმ ექოსკოპისტთან, ვისთანაც ჩვეულებრივ დავდივართ ხოლმე მე და კიბორგა – სულ დიდი ცოცხალი რიგია და ჩაწერა არ მოსულა,  დედაჩემი კი, მოგეხსენებათ, ფრიად დაკავებული ქალია და რიგში ვერ იდგება, შესამოწმებელი დიდად არაფერი მჭირდა – ვიცი, რომ ჯანმრთელადაა ბავშვი და ყველაფერი რიგზე აქვს და ამიტომ ჩამწერა იქ, სადაც ლოდინი არ მოგვიწევდა, თან ის სამშობიაროც დავათვალიერე.

ექოსკოპისტს სანამ ველოდებოდით, ვიღაც იქ მომუშავე ქალიც იდგა ახლოს. აქვე აღვნიშნავ, რომ საკმაოდ შთამბეჭდავი მუცელი მაქვს უკვე. თუმცა ამან ვერ შეაჩერა ის ქალი, რომ არ ეკითხა: – თქვენ ორსულად ხართ?

მე მუცელს მოვუთათუნე:
-არა, ამას ისე ვატარებ ხოლმე, უბრალოდ…

28 კვირის შევსრულდი გუშინ, მაგრამ ექოსკოპისტმა ბავშვის ზომების მიხედვით განაცხადა, რომ 30 კვირის ვარ. რამდენჯერმე დამაზუსტებინა თარიღები და კალენდრით რომ 28 კვირას ემთხვეოდა, დაეჭვებით მკითხა: “მანამდე ხოარ გათხოვდი?” [ანუ 2 კვირით ადრე ხომ არ გქონდა "ქორწილამდე" სექსი და მაშინ ხომ არ ჩაისახა ბავშვიო...]

მე უცებ დავიბენი, სანამ გადავხარშე რას მეკითხებოდა. ექოსკოპისტმა ეს დაბნეულობა სხვანაირად გაშიფრა: “-მული ხომ არ ზის აქ შენი?” [მული ქმრის დაა და იმასთან ვერ იტყვი, რომ "მანამდე გათხოვდი".]

ელზამ კარგად ვერ დაინახა ბავშვი და კიდევ ერთხელ ეტკინა გული, რომ თქვეს ბიჭიაო – ამდენი თვეა ჯერ კიდევ არაა შეგუებული მის სქესს, იჯდა იქ სკამზე და “ნეტა გოგო იყოს, ნეტა გოგო იყოს” ამბობდა : ( She is in denial. : (

_ _ _ _ _

“გათხოვებაზე” გამახსენდა ჩემი პირველი შეხვედრა კონსულტაციის ექიმთან:

ექიმი (ავსებს ჩემს ანკეტას): – როდის გათხოვდი?
მე: - ანუ?
ექიმი: -  ნუ… როდის გათხოვდი?
მე: – რა გაინტერესებთ, პირველი სექსი როდის მქონდა, რეგულარული სექსი როდიდან დავიწყე თუ ხელი როდის მოვაწერეთ?
ექიმი: – O.o… პპპირველი…ალბათ.

თუ გინდა, რომ შენს სიზმარს მოუსმინოს
ვინმემ, უთხარი, რომ ის გესიზმრა.
და მერე სადმე გაკვრით ახსენე.
(с) Paranoichka/ბარბი/ჩემი და

გუშინ საშინელი სინდისის ქენჯნით გავიღვიძე.

ორი სიზმარი მესიზმრა, პირველი სოციალურ-პოლიტიკური – მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი თავს დაესხა იმ უბანს, სადაც გავლით ვიყავი რატომღაც და სულ გადაწვა და გადაბუგა. უბნის პოლიციელი კი, ვინც ნანგრევებიდან გამოღწევაში გვეხმარებოდა, მიყვებოდა, როგორ ხუჭავს საპატრიარქო ამაზე თვალებს.

მეორე მძაფრად ეროტიული შინაარსის… ჰაუსთან ვიყავი (ჰიუ ლორი, House M.D., ყველამ იცით). ბევრი სეკსების მერე განმიცხადა, რომ არჩევანი უნდა გააკეთოო, ან მე ან კიბორგაო, შენი ზაპასნოი პაკრიშკა ვერ ვიქნები ამხელა კაციო (სიზმრის ეს ნაწილი ინგლისურად მიდიოდა, მაგრამ აი “ზაპასნოი პაკრიშკა” როგორ ჟღერდა, ვერ ვიხსენებ). იმის გამო, რომ ფეხმძიმედ ვიყავი და ასევე იმის გამო, რომ ცოტა არ იყოს ბებერია ეს ჩვენი ჰაუსი და სეკსი კიდევ უკვე გვქონდა, კიბორგასთან დარჩენა გადავწყვიტე.

მოკლედ, გავიღვიძე ნაღალატევი შეგრძნებით, სინდისის ქენჯნით და სასწრაფოდ დავიწყე კარტოფილის შეწვა კიბორგას გულის მოსაგებად. თან სადღაც შუაში, როცა დავრწმუნდი, რომ არ შიოდა, მოვუყევი სიზმარი და ბოლოს ამაყად – მეთქი შენ აგირჩიე და არა ჰაუსი, აი რა კარგი გოგო ვარ!

კიბორგას რეაქცია: – დურაკი ხარ, რა დურაკი ხარ! [ხელებს იქნევს] ჰაუსი აგერჩია! მე გაგიგებდი!!!

P.S.: ბლოგზე მარჯვნივ საიდბარში ორსულობის პროგრეს-ბარი დავამატე, შეამჩნევდით. დამატებისას ვფიქრობდი, როგორ გაბედნიერდება-მეთქი კიბორგა ბლოგზე ყოველი შემოსვლისას. აი, სულ უფრო და უფრო ცოტა დრო რჩება სამყაროს აღსასრულამდე!

უცხოელი მამა ბავშვს ასწავლის ფულის შოვნას, ქართველი – გინებას. ამიტომაცაა რომ უცხოელები ფულს შოულობენ… ზატო ქართველები ამ ფულიანებს ვაგინებთ…
(c) Spieler

დილით კიბორგას დრახადრუხმა გამაღვიძა (სტრაიკზე მიდიოდა) და ძილბურანში ვიფიქრე, აუ რა კარგი საბლოგე ფიქრია-მეთქი. რა იყო “კარგი საბლოგე ფიქრი”, კარგად ვეღარ ვიხსენებ, იმიტომ რომ ეგრევე ჩამეძინა, თუმცა კავშირში იყო ლამაზ ქალთან, მახინჯ ცოლთან და საქართველოსთან (ნუ რაღაც დაახლოებით ასე – არსებობენ ლამაზი ქალებიც, მაგრამ შეუხედავებიც მოჰყავთ ცოლად, უყვართ და ეფერებიან. არსებობს კარგი ქვეყნები, მაგრამ საქართველოც შეიძლება გიყვარდეს).

ფორუმზე ერთი თემა გაიხსნა ამასწინათ, სათაურით “სუფთა ქართული პონტი” და აქაურობისთვის დამახასიათებელ მოვლენებს-ფრაზებს პოსტავდნენ. საკაიფო თემა იყო, რა თქმა უნდა, ვაიპატრიოტების შემოვარდნით და “თქვე უსინდისოებო, რა გააწყალეთ გული საქართველოს ლანძღვით, თუ არ გინდათ – სხვაგან წადით” მონოლოგებით, რაც აბსოლუტურად შეუსაბამო იყო ასეთ ჰუმორულ თემაში.

მოკლედ, აქ ამოვკრიბე ის “მხოლოდ საქართველოში”-ები, რაც განსაკუთრებით მომეწონა. მესმის, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ საქართველოში არ ხდება, სხვაგან წასვლასაც ჯერჯერობით არ ვაპირებ.

* * *

სიგარეტი დამიტოვე ბრატ!
ზარი გამაშვებინე ბრატ!

ჩემს ქალიშვილს მეორე ბიჭი რომ ეყოლა…

რა ლამაზი ბიჭია, გოგოებმა არ მოიტაცონ!
აბა პასპორტი მაჩვენე!

გამოცდაზე ლექტორი: – რა ქულაზე მაბარებ?

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება შუა ქუჩაში ორმა ყანამ მანქანა გააჩეროს, მანქანებიდანვე საუბარი გააბან და ორივეს უკან ათასი მანქანა გაიჭედოს და გზა ჩაიხერგოს (დიდი ხანია ბიჭებს ერთმანეთი არ უნახავთ და რა იყო მართლა რა მოხდა კაცო ეე).

მიწისქვეშა გადასასვლელში რომ ყველას ეშინია ჩასვლა და თუ ჩავიდა და რამე არ მოუწიეს, ყველა ვარიანტში საშვილიშვილოდ თვალებდაფსებული რომ ამოვა შარდოვანას ანაორთქლისგან.

შუაღამისას როცა იცი რომ ბევრს სძინავს გარშემო, რომ დადგები და აი შენი კაი ბიჭობა რომ კიდევ ერთხელ დაამტკიცო ბოლო ხმაზე რომ ჯიბრზე იბღავლებ პირუტყვივით ან ვინმე მანქანით რომ მიაკითხავ ასევე ღამით და აწევ იქაურობას გაბმული სიგნალებით და სტვენით (როცა მობილური გაქვს და ადამიანურად შეგიძლია დაურეკო იმ შენს ძმაბიჭს და ჩამოეთრიოს).

“მხოლოდ საქართველოში დადიან პანაშვიდებზე იმის სანახავად, ვინ როგორ ” იტირა” – ცოლმა მაგრად იტირა, მაგრამ რომ ადგა ბიძაშვილი და იტირაააააააააა, ყველა აატირა, ქალო” და ა.შ;

დასავლეთში ჩვენთან  ჩაიყვანეს თანამშრომლის ქმრის სამძიმარზე გაეროს იქაური ოფისის წარმომადგენელი, ხოდა რომ დაინახა თავისი უფროსი, იმ ქალმა მანამდე რო დაჰკიოდა მის ქმარს “ვუუუუუუუუიიიიიიი ადექი ვიტალიიიიიიი, ახლავე ადექი მე შენ გელაპარაკები”-ო, ამ უცხოელების დანახვაზე  უარესად აკივლდა – “სთენდ აფ ვიტალი, ოფენ იორ აიზ ვიტალიიიიი, მე შენ გელაპარაკები, ლუქ აგერ ვინ მოსულანო” – რომ გაქუსლა  იმ უცხოელების ჯგუფმა შეშინებულებმა იქიდან… ალბათ ვუდუს რომელიღაც რიტუალი ეგონათ.

მხოლოდ საქართველოში იხდიან 300 კაციან ქორწილებს ვალით;

ეს გოგო გიყვარს თი ტყ….. ძმაო.

საქართველოში კაცს აქვს ცოლის ღალატის უფლება “კანონით მინიჭებული”.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მის საქართველო “ტოტალურად არაქართველი” იყოს და თანაც არავითარი ” მის”.

“ყავის სახლში” ხინკალი, ქაბაბი, ოსტრი იყიდება და ყავა არ არის.

ერთი და იმავე “მარშუტკის რეისის” მღოლი ერთმანეთს რომ შეხვდება გზაზე, საპირისპირო მიმართულებით როდესაც მიდიან და უსიგნალებენ ან ხელს უწევენ.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება პროწივზე გადახვიდე და უკნიდან დაგარტყან.

მხოლოდ საქართველოში როდესაც ფეხით გადადიხარ ცალმხრივი მოძრაობის გზაზე – ორივე მხარეს უნდა გაიხედო.

მხოლოდ საქართველოში გოგო ქალიშვილია, მაგრამ სექსი ჰქონია.
მხოლოდ საქართველოში ნაცნობი თუ შეგხვდა ტრანსპორტში, უნდა გადაუხადო. არავინ იცის რატომ, მაგრამ უნდა გადაუხადო – ეს აქსიომაა.
მხოლოდ ჩვენ ვაჟკაცების თვალით ნებისმიერი სხვა ქვეყნის მოქალაქე გოგო იძლევა და ქართველი გოგო – არა, ტი შტო, როგორ მოგცემს, ქართველები ხომ დაკვირტვით ვმრავლდებით.
მხოლოდ საქართველოში სხვისგან არ გასდით, მაგრამ თვითონ აგინებენ საკუთარ დედას.
მხოლოდ საქართველოში ყველა ადნაკლასნიკებშია და ყველა ამბობს რო გოიმობაა.
მხოლოდ საქართველოში მარხულობს გოგოების გარკვეული კატეგორია იმისთვის, რომ წონაში მოიკლოს.
მხოლოდ საქართველოში ადამიანს შეიძლება საჭმლის ფული არ ქონდეს, მაგრამ ჯიბეში უიობრესი მესამე თაობის მაბილნიკი ედება.
მხოლოდ საქართველოში მიდიან სრულებით უცხო ადამიანთან ტექსტით – ბრატ, სიგარეტი არა გაქ? და ის ვალდებულია რომ მისცეს. ეს აქსიომაც ისევე გაურკვეველია, როგორც ტრანსპორტში გადახდის.
მხოლოდ საქართველოში გრძელი თმა თუ გაქვს – გეი ხარ, მაგრამ თუ გრძელი თმა გაქვს  და კეპკა ამავდროულად თავზე  – დეზლი ხარ.
მხოლოდ საქართველოში ტატუ თუ აქ გოგოს – ის კაცთანაა ნამყოფი და იასნია შენც მოგცემს იმიტომ, რომ თუ 1 კაცთან არის ნამყოფი – ხო იასნია რომ ყველას აძლევს.
მხოლოდ საქართველოში ყველას უყვარს გალაკტიონი, მაგრამ ნახევარზე მეტს არც ერთი ლექსი არ წაუკითხავს, მეორე ნახევარს კიდევ გალაქტიონი ჰგონია.

მხოლოდ საქართველოში მიდიან არჩევნებზე, რიგში დგანან, წვალობენ, მოდიან უკან და ფიქრობენ, რომ მაინც ჩააწყობენ და რატომ ვიწვალეო.
მხოლოდ საქართველოში სექსის მერე სიგარეტს ეწევიან და არ გააბაზროო ამბობენ.

მხოლოდ საქართველოში ჰგონიათ, რომ ყველა რუსი და უკრაინელი ქალის ნატვრაა ვინმე ქართველი გამოიჭიროს და მასთან სექსით დაკავდეს.

მხოლოდ საქართველოში ანატომიის გაკვეთილზე არ აყოლებენ ქალისა და კაცის ორგანოების აღწერას იმიტომ, რომ უზდელობაა და წიგნში ვინც ეს დაწერა და დახატა იმას “გაუხმეს ხელი”.
მხოლოდ საქართველოში PlayBoy წამგებიანი პროექტი გამოდგა.
მხოლოდ საქართველოში შარდენზე თუ ზიხარ და ყავას სვამ – ძერსკი ხარ და თუ დიღმის ტრასაზე რომელიმე რესტორანი დახურე – ბანძი, იმიტომ, რომ მაგ ფასად შარდენზე შეგეძლო 3 პორცია პიცა და 2 პორცია ცეზარი გეჭამა.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გყავდეს შეყვარებული 3 წლის განმავლობაში და მაინც გჭირდება ქალებში სიარული იმიტომ რომ ჯერ ქორწილი არ ყოფილა.
მხოლოდ საქართველოში “ფასტფუდს” აზაკაზებ და 20 წუთი ელოდები.

მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მათხოვარმა ფული ისე აგრესიულად გთხოვოს, რომ ძალადობის აქტში გაატარო.
მხოლოდ საქართველოში იმართლებ მათხოვართან თავს იმის გამო რომ ფული არ გაქვს.
მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გოგოს ელვის პრესლიზე მაგარი ბაკენბარდები ჰქონდეს და მაინც მოდელი იყოს.

მხოლოდ ქართველს შეუძლია ერთჯერადი ცხვირსახოცი მრავალჯერ იხმაროს.
მხოლოდ საქართველოში არსებობს ისეთი გენიალური პიროვნება, როგორიცაა შალვა ნათელაშვილი.
მხოლოდ ქართველ მშობელს შეუძლია უთხრას შვილს, რომ მოწევა ცუდია,  წინადადების ბოლოს კი სიგარეტს მოუკიდოს და ნაპასი ამოარტყას.

მხოლოდ საქართველოში ქალიშვილობა დაუფასებელია მაგრამ თუ პლასტიკურ ქირურგებს ვკითხავთ – მხოლოდ 200 ლარი ღირს.

და ბოლოს – მხოლოდ საქართველოში ჰგონიათ, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ საქართველოში ხდება.

პ.ს: განსაკუთრებული მადლობა Death Bringer-ს.

დანაშაული ქართული ენის წინაშე: ბავშვებს მეორე თუ რომელიღაც კლასში რომ ასწავლიან გადაბმულად და მახინჯად წერას. განსაკუთრებით “ო” – რაღაც ორი მახინჯი ხაზი რომაა, |_
ბრრრ…

* * *

არ ვთვლი ნორმალურად ხალხს, ვისაც სექსი აქვს ბავშვის გვერდით [ბავშვი როცა ცალკე ოთახში არ წევს, მოკლედ].

* * *

ფორუმზე ერთმა ქალმა თემა გახსნა და საკუთარი სურვილები ჩამოწერა. შევძრწუნდი, სურვილებს შორის იყო “მინდა თავი დავიფასო, სინამდვილეში ვდნებოდე მასზე”, “მინდა საკოცნელად გამოიწიოს და მე სახე ავარიდო”, “მინდა მიღალატოს 10 წლის შემდეგ და მერე მოინანიოს”. და ამ ყველაფერს დაარქვა “რომანტიკა”.

* * *

კითხვა ფორუმზე:
რა აკავებს ქორწინებამდე სექსს საქართველოში?
გამოკითხვის პასუხები:
რელიგიურობა [ 9 ]  [14.29%]
ქართული მენტალიტეტი [ 54 ]  [85.71%]
გოშას კომენტარი:
მეზობელი ჟუჟუნა დიდი ანგარიშით უპირობოდ ამარცხებს ღმერთს.

• Slumdog Millionaire (2008) – 8.5/10.

Money and women. The reasons for make most mistakes in life. Looks like you’ve mixed up both.

მომეწონა, საინტერესოდ და კარგად გადაღებული ფილმია.მსგავს რამეებს რომ იღებენ, სულ ვფიქრობ, რომ ჩემნაირ ტიპებზე აქვთ გათვლა – ინდოეთის რეალობაა აღწერილი [მადლობა ფილმს, მანდედან გავიგე, რომ "მუმბაი" ყოფილი "ბომბეი" ყოფილა], ასეთ კადრებზე კიდევ სულ ვფიქრობ, რა მაწუწუნებს, ძალიან კარგად ვცხოვრობთ-მეთქი, სარეცხის მანქანაც მაქვს და ცხელი წყალიც და უჩა კიდევ გლობალურ კრიზისზე ღელავს…

• The Reader (2008) – 8/10

საკმაოდ კარგი ფილმი იყო, მიუხედავად იმისა, რომ მოქმედება გერმანიაში ხდება, გერმანულ წიგნებს კითხულობენ და ეს ყველაფერი – ინგლისურად, ცოტა “ჟოსტკი” აქცენტით. დარწმუნებული ვარ წიგნი, რისი მიხედვითაც გადაიღეს ეს ფილმი, ბევრად უკეთესია. ყველაზე მეტად მოწონებული მონოლოგი (საუბარია ჰოლოკოსტზე):

You choose six women, you put them on trial, you say ‘They were the evil ones, they were the guilty ones’. Brilliant! Because one of the victims happened to write a book! That’s why they’re on trial and nobody else. Do you know how many camps there were in Europe? People go on about how much did everyone know? ‘Who knew?’ ‘What did they know?’ That isn’t the
question. The question is ‘How could you let it happen?’ And – better – ‘Why didn’t you kill yourself when you found out?’
Thousands! That’s how many. There were thousands of camps. Everyone knew.

• როგორ დავაყენოთ თოვლი ვორდპრესზე? Dashboard – Appearance – Extras და წიჩკა Show falling snow on my blog. (Only until January 4^th 2009.) -სთან.

• გუშინ ღამინდელი ჭექა-ქუხილის შედეგად ფორუმზე გახსნილი თემების სათაურები და შინაარსობრივი დატვირთვა:  “გვბომბავენ?”, “ამუშავდა ჩვენი საჰაერო თავდაცვის სისტემა?” [ეს ხალხი ახალი წლის ფეირვერკებს და ბათქა-ბუთქს ვერ გადაიტანს].

• იგივე თემაზე: კიბორგა დღეს ულტიმა ონლაინში ვიღაცას ელაპარაკება, იმან უთხრა ია იზ გრუზიიო, ნუ ვინც მმორპგ-ს თამაშობს, იცის – უცხოურ სერვერზე ქართველს არ უნდა გამოელაპარაკო, თუ არ იცნობ ვინაა! ამიტომ კიბორგა ეუბნება, რომ უკრაინელია და ეკითხება: “ნუ კაკ ვი ტამ, დერჟიწეს?” პასუხი: “და! მი იხ მოჩიმ ი ატსილაემ!” (ზუსტი ტექსტი არ მახსოვს, შინაარსი ეს იყო, კიბორგას ცრემლი მოადგა თვალზე). We are pathetic…

• დღეს გავიგე, რომ ჩინელებს გაუკეთებიათ ყალბი რკინის ლარიანები და ხურდაში მაგას აძლევენ მყიდველებს, თვითონ კიდევ – არ იღებენ. ძალიან გული დამწყდა, სულ ყველგან ვესარჩლებოდი ხოლმე, რას ერჩით-მეთქი, ახლა კიდევ რაღაც ბუე, ცუდი როჟები გამოდგნენ და ფრუსტრირებული ვარ.

• ამიერიდან შეგიძლიათ ვიკიპედიაში მობილურიდანაც იქექოთ (ისედაც შემეძლო ნოკიაში ოპერით, მაგრამ ეს მობილურისთვის მორგებულია: http://mobile.wikipedia.org/ )

• Face.ge-ზე ინტერესებში ბლოგინგთან და კულინარიასთან ერთად მიწერია სექსი. გუშინ მომდის წერილი: ‘dodi seqsze saubari magart gevaseba sesqis saitzeroxar gamojimuli’. ვერ მოვიფიქრე რაიმე გონებამახვილური პასუხი და დავაიგნორე : ( რამდენი ხანია ასეთი რამე არ მოუწერიათ ჩემთვის, სო სვით.

• მზად ვარ დავახრჩო word verification-ის მომგონი. ჯერ იმიტომ, რომ შანსი არაა პირველივე შეყვანაზე სწორად შევიყვანო.

აი მერე კიდევ ამიტომ:

mail.ru, ცოტა ხნის წინ ჰქონდათ – ახლა შეცვალეს, ალბათ მას მერე, რაც ნახევარი საათი წვალების შემდეგ მომხმარებლები თავს ანებებდნენ რეგისტრაციას, ისევე, როგორც ბოტები:

ეს კიდევ ქართული ვარეზნიკი, warez.ge. ესენი ამ აჩხაბაჩხის გარკვევას ითხოვენ არა მხოლოდ რეგისტრაციისას, არამედ სერჩის დროსაც:

დაე ჯოჯოხეთში მოხვდნენ ამის შემქმნელები და კუპრში ხარშვის ნაცვლად თავისივე გაკეთებული word verification-ები გამოიცნონ ხოლმე უკუნითი უკუნისამდე.

მაგრად დავიღალე. დებილური რეჟიმია ჩემნაირი ღამურასთვისაც კი – საღამოს 7-დან ღამის 2-მდე.

სახლში მოვდივარ, კიბორგას უკვე სძინავს. ვიძინებ მეც. მერე მეორე დღეს სადღაც შუადღით ვიღვიძებ, ისევ დაღლილი ვარ და ლოგინიდან ადგომა მეზარება. არადა უნდა ავდგე – იმიტომ, რომ კიბორგასთან ერთად რამდენიმე საათი მაინც გავატარო.

კვირაში ორი დღე ვისვენებ. ერთი დღე – კვირაა და ის არ ითვლება, კიბორგა სტრაიკბოლს თამაშობს. მეორე დღე კიდევ ნერვებისშლაა – რახან Day off მაქვს, კიბორგა სახლიდან თუ გადის ცოტა ხნით მაინც, ნერვებზე ვიშლები. და თითქოს ამ დღეს უნდა იყოს ყველაზე მაგარი ერთად ყოფნა, ყველაზე მაგარი სეკსები და ა.შ., მაგრამ, როგორც მოგეხსენებათ, ასე დაგეგმილი და ნერვებაშლილი ჯამში ყველაზე დებილური დღეა ხოლმე მთელი კვირის მანძილზე.

და ვეღარაფერს ვასწრებ, რაც მიყვარს. ვეღარც ბლოგებს, ვეღარც ფორუმს, ვერც ვუყურებ ვერაფერს.

ხელფასიც ცოტაა ჯერ და არ ღირს ამ ყველაფრად. მერე თან ახლა რაღაც სახელფასო სისტემა შეცვალეს და ახალზე გადასვლის პონტში ფაქტიურად ერთი თვე “ჩავარდება”. ანუ ნორმალური რაოდენობის ხელფასი დეკემბრამდე თუ იანვრამდე კიდევ ან იქნება და ან არა. მანამდე კიდევ ვერ გავძლებ.

ნუთუ ყველას ასე უჭირს? ნებისყოფის რაღაც ძარღვისგაწყვეტამდე დაძაბვა იმისათვის, რომ ყოველ დღე ადგეს და სამსახურში წავიდეს? და ყველას ასე უწევს ძლივს თავის შეკავება შუა მუშაობაში, რომ არ მიაფურთხოს ყველაფერს იმ წამსვე, გაიქცეს სახლში და ჩაწვეს თბილ ლოგინში?

ძლივს გვეღირსა და დღეს ჩაგვერთო ინტერნეტი… იმისათვის, რომ 15 წუთში გათიშულიყო გადაუხდელობის გამო. მოკლედ, დილა, რა თქმა უნდა, ლანძღვა-გინებით დაიწყო. მერე გადავადება გავაკეთებინეთ და თან ყური მოვკარით, რომ გლობალურ ერთთვიან გადავადებას გააკეთებენ ალბათ (იმედია).

ისე მოწყვეტილად ვგრძნობ თავს ყველაფრისგან. ჯერ სანამ დაგეწევით ბლოგებზე, ფორუმებზე და ა.შ.

ჩემი და კიბორგას ბოლო რამდენიმე დღის ცხოვრებიდან გამომდინარე, დაახლოებით მაინც გავიგე, რას აკეთებდნენ ადამიანები ინტერნეტის გარეშე ბევრი ბევრი წლების წინ:

- ჰქონდათ სექსი.

- თამაშობდნენ warhammer-ს (ან აწარმოებდნენ ომებს უსაქმურობისგან).

- წერდნენ ათასშვიდას უაზრო პროგრამას რობოტებზე ან პროგრამას, რომელიც აწივლდებოდა ინტერნეტის ჩართვისას.

- კითხულობდნენ მეტს.

- ჩხუბობდნენ მეტს.

- ეძინათ მეტი.

- ჭამდნენ მეტს.

- სახლს ალაგებდნენ უფრო ხშირად. და დაჟე ჭურჭელს რეცხავდნენ ყოველ დღე!

- “ხერხი V”-ს გამოსვლის შესახებ იგებდნენ მთელი ერთი კვირით გვიან.

ემოებიც გლეჯენ :D

ნახეთ ვიძიუ აქ.

2. Какие три слова больше всего ненавидит мужчина во время секса?
- Ты уже кончил!?!
А какие три слова больше всего ненавидит женщина во время секса?
- Дорогая, я дома!

3.

4. მარტო მე მგონია, რომ ჯერი ჰალიუელის Look at me – მაგარი ვეშია. O.o

5. If God had wanted people to give blow jobs, he wouldn’t have given them teeth.

6. კრეატივი ბლოგოსფეროში აქტუალურ – ჰელოუინის თემაზე:

7. У физиков есть традиция – раз в 50 миллиардов лет они собираются и строят адронный коллайдер…

8. ციანიდისა და ბედნიერების პორცია:

9. და, რა თქმა უნდა, ჩერნუხა:

Даже если вас сьели, у вас есть два выхода.

ა ხო კიდევ ) :

Живут в доме 2 сестры. 1 сестра радостная такая весёлая с мячиком играет вокруг неё дети вощем ангел.
2 сестра стоит и смотрит на всё это из тёмного угла вся в чёрное одета (гот).
бросает свинцовый шар и поднимает бросает и поднимает, и приговаривет
- Зато у меня нету РАКА крови…

ტაკ, დავიწყეთ:

1. ქერი ბრედშოუ ხომ იცით Sex and the city-დან? ჰოდა წარმოიდგინეთ ქერი, ოღონდ ქართველი, ოღონდ მამრი – და მივიღებთ ქაიხოსრო ბრედაძეს, იგივე ჯუზეს, რომელმაც გადაწყვიტა სამამულო საქმეს მიჰყოს ხელი. ყველაფერი კი იმით დაიწყო, რომ ერთი სექსით არც ისე განებივრებული ბიჭი [ანუ ჯუზე] მოხვდა ნიუ იორკში, ბევრი იფიქრა თუ ცოტა იფიქრა, გადაწყვიტა სექსის ძებნა ონლაინ დეითინგის საიტებზე დაეწყო. მოკლედ, დანარჩენი ისტორიები და მოვლენების ღრმა ანალიზი იხილეთ მის ბლოგზე – ჯუზე და სექსი.

2. თქვენ იცოდით, რომ არსებობს ასეთი რელიგია – გუგლიზმი? ისინი აღიარებენ, რომ არის ერთადერთი ღმერთი – Google! ესეც ეკლესიის საიტი, სადაც შეგიძლიათ გაწევრიანდეთ ან უბრალოდ გაეცნოთ გუგლიზმის იდეოლოგიას :D – http://www.thechurchofgoogle.org/

3. ფორუმზე Jobs and career განყოფილებაში თემაა გახსნილი – რაღაც ფირმა ეძებს ენერგიულ, საქმიან, კომუნიკაბელურ გოგონას ინგლისურის, რუსულის და კომპიუტერის ცოდნით, საბურთალოზე მცხოვრებს, მდივანის ვაკანსიაზე. ხელფასი – 200 ლარი.

4. კიდევ ერთხელ რელიგიურ თემაზე – What if God had Myspace…

ორმაგად ვიხალისე კომენტარებზე, მაგალითად:

I don’t go to church, cause I have my own religion in Canada. But this is cool!

5. ტიპი შედის ერთ-ერთ ფორუმზე და ითხოვს დახმარებას ფოტოშოფში. მესამე პოსტში – ეხმარებიან. :D – http://www.systemwars.com/forums/showthread.php?t=27810

6. ფორუმზე ერთ-ერთ ძველისძველ თემაში ნაპოვნი (Kakha-ს დახმარებით) – ნუ, ფაქტიურად დღევანდელი საქართველო [ (с) .ku ]

7. ერთიც შავი ანეკდოტი:

Стук в дверь.
- Кто там?
- Смерть твоя!
- Пошла в жопу!
- Так и запишем: Рак прямой кишки…

8. და კომიკ სტრიპი – Cyanide and Happiness – გეცოდინებათ, ძალიან საყვარელია ))

კარგ კვირას გისურვებთ :P

[სექსის დროს წამღერება რეკომენდებული არ არის. საკუთარი გამოცდილებიდან]

Make love, not war. –Hell, do both, get married!

დღეს (ანუ უკვე – გუშინ) 13 თვე გავიდა მას შემდეგ, რაც მე და კიბორგა ერთად ვართ. წინა თვის – ერთი წლის anniversary რას დაემთხვა და სად გავარდა, თქვენც კარგად იცით, ასე რომ – ეს “აღვნიშნეთ” [თვითონ არ იცის, ისე, ჩემთვის აღვნიშნე, საჭმელების კეთებით, ჩულქებით და ჭკვიანურად და თან სექსუალურად მოქცევით :D ნუ, სხვა დღეებშიც ძირითადად ასე ვიქცევი (და კიბორგ, ამ ფაქტს თუ უარყოფ, შემდეგი ერთი კვირა შენ ასხამ ჩაის) - ].

ამასთანავე – ამ თარიღით მან ყველა ჩემი ბოიფრენდის რეკორდი მოხსნა – უკვე ოფიციალურად არის ყველაზე დიდხანს ჩემი გამძლები :D

ძალიან მიხარია, რომ ეს ადამიანი ვიპოვე. რაც ყველაზე მაგარია – მე რომ ცხოვრებაში ერთ-ერთი დიდი ‘შეცდომა’ არ დამეშვა და პრობლემები არ შემექმნა საკუთარი თავისთვის, მას ვერ ვიპოვიდი.

Life rulez.

შეცდომები არ არსებობს :D

ეს ისე, ‘ოჯახური’ შუთქები:

* I love being married. It’s so great to find that one special person you want to annoy for the rest of your life.

* A couple were being interviewed on their Golden Wedding Anniversary. “In all that time — did you ever consider divorce?” they were asked. “Oh, no, not divorce,” one said. “Murder sometimes, but never divorce.”

* A 98 year old man and a 95 year old woman went to a lawyer to get a divorce.”How long have you been married?” he asked. “75 rough and rocky years,” they said. “Then, why have you waited so long to file for divorce?” They replied, “We had to wait for the kids to die!”

გუშინწინ, უჩას ნახევარ საათში უნდა გამოუარონ და წავიდეს.

ამ ნახევარი საათის განმავლობაში აჯღნავლებული დავდევ კუდში:

მე: კიიიიიიიიიიიიბ, სანამ წახვალ ბავშვი გამიკეთეეე… გემუდარები, სექსიიი.. მოდიიი.. დდდდ… :ღნავილ: მომეციიი… ჩულქებსაც ჩავიცმევ თუგინდაააა.. ააა… მომეციიი…

უჩა: კიმარა ხვალვე რომ ჩამოვიდე, მაგ გაკეთებულ ბავშვს მერე undo როგორ გავუკეთო?

/არ მომცა :D /

სად არის ველა? არ არის ველა. სად არის ქერა? არ არის ქერა!

გაცოფებული ვარ.

გუშინ მოვიარე მთელი ახლომდებარე ტერიტორია და ვერსად ვიპოვე ჩემი თმის საღებავი. ისაო ესაო, გაწყდაო [დასტყდეს ხელები, ვინც ის ჯანდაბა არტი-გრუფი დახურა].

ხოდა გარნიერზე გადადის ყველაო. დავიწყე ქექვა ამ გარნიერის კატალოგში – ყველა ნიმუში იყო ნაცრისფერი. და ვერავითარ განსხვავებას ნომრებს შორის ვერ ვხედავდი. მეთქი WTF, ყუთები მაინც დამანახეთ. და ასე ყუთზე დახატული ფერის მიხედვით ავიღე ის, რაც ყველაზე მიახლოებული იყო ჩემთან.

რა ჯანდაბად აკეთებენ ამ კატალოგებს! ან რა ჯანდაბად ახატავენ ზედ ფერებს!

ხოდა მეთქი ახალი საღებავი, რამე, რა ვიცი როგორ დაჯდება – მოდი, მე თვითონ შევიღებავ, რომ თუ არ დაჯდა, ხვალ პარიკმახერი გადამიღებავს-თქო.

მე ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლებოდა ჯერ ის საღებავი, აშკარად ღია ფერის – იასამნისფერი გამხდარიყო გაზავებისას და ბოლოს ჩემი თმისთვის ბუნებრივი წაბლისფერი დაებრუნებინა.

ჯერ ვიფიქრე დატოვება, მაგრამ დღეს რამდენჯერაც სარკეში ჩავიხედე, ასე მგონია რომ სახლში უცხო ქალი დაბორიალობს [ქმართან სექსიც მიტყდება, საკუთარ თავზე ვეჭვიანობ, რომელიც უცხო ქალია]

ახლა წავალ და შემდეგ ცდას გავაკეთებ… ამჯერად პარიკმახერთან. და თმასაც შევიჭრი!

ჩემი გენიალური ცხოვრების გენიალურ მანძილზე გავაკეთე ასევე გენიალური დასკვნა – ქალებში, მათ დეენკაში, ტვინში, გენებში, მოკლედ, რაც არის – მეგობრობა, როგორც ასეთი, არ დევს. ნუ არ იციან რა და მოკალი თუ გინდა. როგორც ტამ, მამაკაცური გენიტალიები და ლოგიკა არ აქვთ, ისევე არ აქვთ მეგობრობის ცნება.

ერთი გენიალური ფრაზაა რუსულში: А против кого дружим? ამ ფრაზაში ერთიანდება მთელი ქალური მეგობრობის არსი.

ხხო а все судят по себе… მეც მათ შორის. თან ვაღიარებ, მართლა არ ვიცი და არ შემიძლია მეგობრობა.

მეგობრობა ქალთან – ა? საუბრები მანიკურზე? კი ბატონო. ბიჭების გაჭორვა? კი ბატონო. სიტუაციური ‘მეგობრობა?’ – რატომაც არა. ფიცი, რომ “შენს კაცს არასდროს გავეკარები”? Bullshit :D იასნია გავეკარები, თუ შემიყვარდა. იასნია ყველა ქალი გადაახტება თავის “დაქალს” კაცის გამო. და რატომ გვრცხვენია ნუ, ვაღიაროთ და გავაგრძელოთ ცხოვრება რა : ) [სამაგიეროდ, ლამაზი მკერდი გვაქვს ;) ]

მეგობრობა მამრთან – ა? Bullshit კვადრატში. გოგო რომ ამბობს – “ძმაკაცები მყავს” – ვცდილობ ხოლმე სიცილისგან თავი შევიკავო. მეგობრობა მაშინ, როდესაც ჩემს მკერდს უყურებენ თვალების ნაცვლად? ან კიდევ უარესი – მეგობრობა ადამიანთან, რომელსაც ჩემი მკერდი არ მოსწონს და არ უყურებს??? მეგობრობა ადამიანთან, რომელიც არ მესიმპატიურება? :D
ოდესმე იმედია ამასაც ვაღიარებთ ქალები, რომ მეგობრობა ქალსა და კაცს შორის მითია, რომელიც ხზ რისთვის გამოვიგონეთ. ა ვიცი რისთვისაც. სექსზე ჩაციკლულები რომ არ ვჩანდეთ. არადა ვჩანვართ, უარესად. – კითხვა ქალებს: რამდენი “ძმაკაცი” წარმოგიდგენიათ ქმრის როლში? აი გულში, სუუულ ღრმად. და კაცებს: – ხომ ყველა მეგობარი გოგო ერთხელ მაინც გყავთ გაჟიმული ფანტაზიებში? :bis:

კიდევ ცალკე თემა – საერთოდ, მეგობრობა რა არის? საშინაო დავალებას რომ გადაგაწერინებს სკოლაში? თუ კურსზე ქსეროქსის იმედი სულ რომ გაქვს? თუ სამსახურში, პროსტა ერთ ოთახში რომ მოგიწიათ ჯდომა და მეტი გზა რომ არაა – უნდა იმეგობროთ.

თუ მოსმენა რომ გიწევს ათასი სისულელის, და ვალდებული ხარ მოუსმინო, იმიტომ რომ მეგობარია? და იქნებ დიდი ხანია ის ადამიანი, ან ადამიანები – დაგშორდნენ სინამდილეში – მაგრამ იდი ნახუისაც რომ ვერ ამბობ – იმიტომ რომ მარტოობის გეშინია, და იმის გეშინია, რომ ვერასდროს იპოვი ადამიანს, რომელიც არ გაგაღიზიანებს, როგორც ეს შენი დაქალი – რომელიც თავის სამსახურს ვერ იტანს და ყოველ საღამოს რეკავს შენთან, რომ მთელი უარყოფითი ემოციები დაგაფრქვიოს. ან როგორც მეორე დაქალი – რომელიც არასდროს გეტყვის, გიხდება თუ არა ეს კაბა სინამდვილეში. და რომელიც არასდროს არ წავა შენთან ერთად ფართიზე – იმიტომ რომ ყურადღების განაწილება არ უნდა. მაგრამ არ შორდები მაინც, იმიტომ რომ მოლ, “ბავშვობიდან ერთად ხართ” და იქნებ ოდესღაც თითიც გაიჭერით ბულავკით და სისხლები შეურიეთ ერთმანეთს, და იქნებ ოდესმე მართლა გჯეროდათ, რომ ცხოვრების ბოლომდე ერთმანეთის საუკეთესო მეგობრები იქნებოდით (თუმცა ალბათ უკვე მაშინ გაღიზიანებდა ის, რომ ერთი და იმავე ნაწერში ის 5-ს იღებდა და შენ – 4-ს, მაგრამ ჩვენ ხომ ყველანი ასეთი კეთილშობილები ვართ, ამას არასდროს ვაღიარებთ).

P.S.: ეს ყველაფერი ჩემი იმხოა. ერთადერთი ადამიანი, ვინც აღმოვაჩინე დედამიწაზე და ვიფიქრე – აი, ამ ადამიანთა მეგობრობა მართლა შეიძლება-მეთქი – სასწრაფოდ შევითრიე ლოგინში და დღეს ჩემი ქმარია :D ყველაფრის გაფუჭების გენიალური უნარი მაქვს…