ფორუმის პირველი ორი დღის ამბები მეტნაკლებად მოგიყევით წინა ვიდეო-პოსტში. 11-ში ყველამ ძალიან ბევრი დავლიეთ, შესაბამისად ვიდეოპოსტის ჩაწერას მოვერიდე, მაგრამ შევეცდები აღვიდგინო რა ხდებოდა.

პარლამენტის სასახლეში მისვლისთანავე, დარბაზის გარეთ დამონტაჟებულ მონიტორზე დავინახე ბურჯანაძე და გამიკვირდა, ნუთუ ქართული არხი აქვთ ჩართული-მეთქი. თუმცა ბურჯანაძე ვინმე დორინა გუტუ აღმოჩნდა, იმ დღის მოდერატორი ფორუმზე.

ფორუმის პარალელურად ამ დღეს ორი აზერბაიჯანელი ბლოგერის, ემინ მილლისა და ადნან ჰაჯიზადეს საბოლოო სასამართლო მიმდინარეობდა, რის გამოც გადაწყდა, რომ დაგვემუშავებინა სპეციალური მანიფესტი, რომელიც გამოხატავდა ემინისა და ადნანისადმი ჩვენს მხარდაჭერას. შეიძლება ითქვას, რომ ეს იყო დღის მთავარი, ყველაზე მნიშვნელოვანი თემა.

[მოკლე ექსკურსი: ემინმა და ადნანმა გადაიღეს და გაავრცელეს პოლიტიკური ვიდეოშარჟი, რის გამოც ისინი დაიჭირეს "ხულიგნობისთვის" და სასამართლომ მათ 2 და 2.5 წელი მიუსაჯა. ხომ არ გეცნოთ რაიმე? ინფო შეგიძლიათ ნახოთ ამ საიტზე. ამის შესახებ კიდევ დავწერ ცალკე პოსტს].

მეორე დღის დანარჩენი თემები – უნდა იყვნენ თუ არა ბლოგერები აღიარებულნი სრულფასოვან ჟურნალისტებად, უნდა იყოს თუ არა გამჭირვალობა, ანუ უნდა მიუთითოს თუ არა ბლოგერმა, რომ ესა თუ ის პოსტი დასპონსორებულია, “ბლოგერების კონსტიტუცია”, რომელიც იმჰო აბსოლუტურად მარაზმული იდეაა და ბლოგინგს არანაირი წესები, კანონები და გაიდლაინები არ სჭირდება. მომეცა თუ არა ამ ე.წ. კონსტიტუციის ედიტირების უფლება ვიკიზე, პირველ წესად ჩავწერე “არანარი წესები”.

ყოველი coffee-break-ის დროს, როდესაც დარბაზიდან გამოვდიოდით, კვებას აფორმებდა ცოცხალი მუსიკა:

by Michael Reuter

ფორუმის დამთავრებისთანავე მინი-ტური მოგვიწყეს პარლამენტის სასახლეში, უზარმაზარი შენობაა, მაგრამ მხოლოდ 6 დარბაზი გვანახეს. ვერცხლის ძაფებით მოქსოვილი ფარდები, ოქროთი ნაკეთები ჩუქურთმები, ბროლი და მარმარილო… და რაღაცნაირად, სულ არ არის შთამბეჭდავი. უფრო სწორად, შთამბეჭდავია იმით, რომ უზარმაზარია, მაგრამ გულთან არ მიდის. უამრავი ფული ჯდება ამ სასახლის შენახვა, რითიც ბევრი რუმინელი აშკარად უკმაყოფილოა.

ისე, რუმინელი მწეველების აბსოლუტურ უმრავლესობას კოლოფში ერთი ღერი ამოტრიალებული აქვს. ვიკითხე, ეს რას ნიშნავს-მეთქი. ერთმა მითხრა, მე და ჩემი გელფრენდი ყოველ კოლოფზე ასე ვატრიალებთ, რომ გვახსოვდეს ერთმანეთიო. უმეტესობისთვის კი უბრალოდ ჩვევაა. ძალიან მიყვარს ასეთი “ჩვევების” დაფიქსირება, რომლებიც არც ერთ ტურისტულ საიტზე ან ვიკიპედიაში არ წერია.

ამის შემდეგ წაგვიყვანეს რესტორანში და ბეეევრი ვსვით – რუმინული არაყი, სუხუმის წამოღებული ჭაჭა, რუმინული ღვინო, ლუდი და ბოლოს მე, იაკუბმა და ონიკმა ტეკილებით დავაგვირგვინეთ [ჩვენ სამნი თითქმის სულ ერთად ვიყავით, თვითმფრინავშიც ერთად მოგვიწია მგზავრობა და ერთმანეთის გარყვნილ ხუმრობებზე მხოლოდ ჩვენ გვეცინებოდა].

Departure Position

ღამე, უკვე კარგად შეჟუჟუნებულმა ზედა სამეულმა გადაწყვიტა ადგილობრივი სტრიპტიზ-კლუბის მონახულება. ტაქსისტმა სადღაც მიგვიყვანა. შესვლისთანავე მაგრად დავიგრუზე, რადგან კლუბი ძალიან პატარა იყო და კიბეებთან, საიდანაც ჩვენ ჩავედით, უცებ 6-7 გოგო გაჩნდა. ჩავუარეთ და გული დამეწვა, ისე მონებივით იდგნენ… დავჯექით თუ არა, ყველანი გაიფანტნენ და ერთი იყო მხოლოდ, ვინც ცეკვავდა. სამწუხაროდ, დიდხანს არ გავჩერებულვართ, რადგან სასმელების ფასს რომ დავხედეთ, ცოტა შეგვაქანა და წამოვედით სასტუმროში.

ძალიან კმაყოფილი ვარ ამ ფორუმით, კონტაქტებით და იდეებით, რაც მივიღე რუმინეთში. მივხვდი ბევრ რამეს, რასაც ვაკეთებ არასწორად, რისი გამოსწორებაა საჭირო და მივიღე უფრო მეტი გამოცდილება, რომელსაც ნელ-ნელა ყველას გავუზიარებ აქაურ ტრენინგებზე, სემინარებზე და ა.შ. ჯერ ისევ ინფორმაციული ქაოსია ჩემს თავში, რომელიც თანდათან დალაგდება.

ბოლო 7 დღის მანძილზე პირველად:

• ვიმოგზაურე მარტო [თურქეთში]
• ვიმგზავრე გემით (პარომი) [თურქეთში]
• ვიფრინე თვითმფრინავით [რუმინეთისკენ]
• ვნახე ბუქარესტი
• ვიყავი სტრიპტიზ-კლუბში [რუმინეთი]
• ვჭამე შემწვარი წაბლი [თურქეთი]

• ოფიციანტმა ბიჭმა ვერ შეამჩნია ჩემი 8 თვის მუცელი.

• ვიჯექით არამწეველთა ნაწილში და პირველად ცხოვრებაში კაფედან გამოსვლის შემდეგ სიგარეტის ბუღის აურა არ დამდევდა.

ვინც არ იცის – პირველი მაისიდან ამოქმედდა კანონი, რომლის მიხედვითაც ყველა რესტორანს და კაფე-ბარს უნდა ჰქონდეს გამოყოფილი ცალკე ტერიტორია მწეველთათვის და არამწეველთათვის (სასურველია ტერიტორია იყოფოდეს 50/50-ზე).

ჩემთვის ჯერ ჩაუწვდომელი მიზეზების გამო ფორუმზე ამ ფაქტმა დიდი აღშფოთება გამოიწვია და “ბარემ-სუნთქვაც-აგვიკრძალეთ” კომენტარები დაიწერა. ცოტა გაუგებარი იყო ისე – სულ ხომ არ აუქმებენ, არა? 50% გამოყავითო, ითხოვენ.

დღემდე მაკდონალდსი ერთადერთი ადგილი იყო, სადაც ბავშვის წაღება სინდისის ქენჯნის გარეშე შეიძლებოდა, აწი უკვე სხვა შესაძლებლობებიც ჩნდება!

[ეჭვები მღრღნის, რომ ბავშვის გაჩენა არ კურნავს გარეთ ჭამის სიყვარულს. ეჭვები მღრღნის, რომ ბავშვის გაჩენა საერთოდ არაფერს არ კურნავს, უბრალოდ ზოგ, ისედაც არსებულ სინდრომს ამძაფრებს.]

აი ბავშვობაში მე და ჩემი და თამაშს ვიწყებდით სახლის მოწყობით თოჯინებისთვის და თამაშის სცენარის დაგეგმვით. რომ ვამთავრებდით – უშუალოდ “თამაშზე” გადასასვლელად” უკვე დაღლილები ვიყავით, ისევ ვკრეფდით ამ ყველაფერს და ვყრიდით ყუთში. ეს ისე, დაგეგმვა და არშესრულებაზე გამახსენდა.

2009 –

1. გადავიტან ბლოგს .გე დომენზე.

დიდი ხანია ვაპირებ და თავი ვერ მოვაბი, როგორც ძალიან ბევრ რამეს კიდევ ცხოვრებაში.

2. ცოტათი მაინც გავერკვევი ჰტმლ-ში თუ პჰპ-ში თუ რაც ჰქვია იმას, რაც საიტებს აკეთებს.

3. ორსულობისას მოვიმატებ მაქსიმუმ 15 კგ-ს. წლის ბოლოს დაკლებული მექნება მომატებულის 80% მაინც.

4. გავხდები უფრო პოზიტიური.

ამასწინათ მე და ჩემი ერთი მეგობარი ვჭორაობდით. აი ქალურად რა, ვიღაც ჭ სასტავს რომ იხსენებ და ყვები, რაც რამე გაგახსენდება. ხოდა მე-6 თუ მე-7 ეგრე რანდომ გახსენებულ ადამიანზე რომ ვთქვი: “აუ ეგ რა მ.ს.ო-ა”-მეთქი, მივხვდი, რომ მე ვარ მ.ს.ო და კიდევ უარესი.

მერე მინდოდა გამეკეთებინა პოზიტივის კვირეული, ანუ ერთი კვირის მანძილზე არავიზე არ მეთქვა ცუდი და თუ გავიფიქრებდი კიდევ – სასწრაფოდ მომეფიქრებინა იმ ადამიანის/მოვლენის დადებითი მხარეები. მაგრამ მაგ დროს ახალი სამსახური დავიწყე და იქ ბევრი მ.ს.ო იყ და გამიჭირდებოდა პოზიტივი, მერე დავანებე თავი და სახლში ვიყავი – რაც ჩიტერობა იქნებოდა და მერე კიდევ სულ ამომიფრინდა თავიდან.

ჰოდა საქმე მაინც და მაინც იმ 7 თუ 10 თუ რამდენიც იქნება დღეშია, რაც ამ პოზიტიურ აზროვნებას მინდა დავუთმო, განწყობა მინდა შევიცვალო. არა, რა თქმა უნდა, ადამიანები ვარდისფერები, კეთილები და გულის სიღრმეში ყველაზე კარგი ტიპები  – ადამიანები მ.ს.ო-ები არიან, ჩემი თამადობით – ჰოდა უნდა შევეგუო მათს არაიდეალურობას.

5. უზრდელურ სიტყვებს მოვუკლებ.

მითუმეტეს – ბავშვის დაბადების შემდეგ.

6. არ დავიწყებ სიგარეტის მოწევას.

პოსტპარტუმ დეპრესიები, “ღმერთმანი, სად ვარ მე” და ა.შ. ალბათ მაფიქრებინებს იმას, რომ აი, სიგარეტის გადაგდებით დაიწყო ყველაფერი და ბლაბლა. ჰოდა არა, დოდი, არ დაწყებულა სიგარეტის გადაგდებით არაფერი. გარდა ნორმალურად სუნთქვისა და იმისა, რომ დილაობით პირში დებილური გემო არ გაქვს და სახლში მწკლარტე სუნი არ დგას. მომავალი წლიდან დაიწყე ისევ, თუ მოგინდება, ოღონდ არა პოსტ პარტუმ დეპრესიის გამო და არა საკუთარი თავის მოძებნისათვის.

7. არ მივატოვებ არტიდეას.

8. შევეცდები ყოველდღე ვისეირნო.

“შევეცდები” იმიტომ, რომ ახლა, როცა ხანდახანმოყინულია გარეთ – მაგრად მეშინია გასეირნება, სულ მგონია, რომ ამისრიალდება ფეხი და დავებრეთხვები. ადრე მეშინოდა, რომ ავსრიალდებოდი, დავეხეთქებოდი და ცხვირს დავარტყამდი რამეს, ახლა მეშინია, რომ ავსრიალდები, დავეხეთქები და ბავშვს დავახეთქებ.

9. იოგა.

ონლაინ ვიძიუებს გადმოვწერ და იოგაში გავერკვევი, თორემ რატომღაც სულ ვფიქრობ, რომ ჯადოსნური რამეა, ყოვლისშემძლე და აა, საოცრება, მე ამას ვერასდროს შევძლებ, იმიტომ, რომ ასეთი მაგიურია, სუნთქვებია საჭირო, გონების დაწმენდა და ჰარმონია (დიაღ დიაღ, მსგავსი აზრები ხშირად ტრიალებს ჩემს თავში). ჰოდა რომ გავერკვევი და ვეცდები ვივარჯიშო, იქნებ გადამიაროს ამ თრთოლვამ იოგის წინაშე.

10. სასურველია მთლად ყველა მეგობარი არ მოვიმდურო.

მერე რა, რომ მ.ს.ო-ები არიან, ზა ტო მიტანენ და მეც ვიტან დროის უმეტეს ნაწილში. ამ ჰორმონების გადამკიდე კიდევ… წეღაც ნახევარი საათი ცხარე ცრემლით ვტიროდი იმის გამო, რომ კიბორგამ თურმე არ იცის რას ნიშნავს RSS და სულ “პოლიკლინიკის ექიმი” ვეძახე. მერე ისე ნერვებზე მოვიშალე საკუთარ თავზე, მაგრამ ის ნახევარი საათი აი ფიზიკურად ვერ მოვრჩი ბღავილს. ბუეჰე…
მოკლედ, ვინმეს რამე თუ ვაწყენინე მაინც და მაინც – “Энто не я”…

_ – _ – _ – _ – _ – _

მეტი ვერაფერი გავიხსენე, რასაც ჩავამატებდი. ფინანსური მდგომარეობის დაგეგმვა აქედან ცოტა ძნელია, ისევე, როგორც ბავშვთან დაკავშირებული რამეებისა. “კარიერა” მკიდია, საყიდლები კიდევ უარესად მკიდია, კიდევ რას წერენ რეზოლუციაში არ ვიცი.

აბა, ერთიწლისმერე დოდივ, რომელიც ამას კითხულობ ახლა, დიდი იმედი მაქვს, რომ თავს მ.ს.ო-დ არ გრძნობ შეუსრულებელი პუნქტების გამო.

რაღაცნაირად მიყვარს ეს შეზანზარებები – მახსენებს  რა უმნიშვნელოა:

- 2 კილოთი მძიმე ვარ თუ მსუბუქი;

- 6 ლარს მიხდიან ერთ გვერდში თუ 7-ს;

- სად დააწეპებს კიბორგა კევას;

- დავტოვებ თუ არა საღამოს ჭურჭელს გასარეცხად;

- სამი ჯინსი მაქვს თუ ოთხი;

- ვსვამ თუ არა ვიტამინებს ყოველდღე;

- დავანებე თუ არა სიგარეტს თავი;

- ვიყავი თუ არა არჩევნებზე;

- გავტენე თუ არა კომპი ვირუსებით დაფორმატებიდან ერთ დღეში

და ა.შ…

ვერ ვიტან თავის დამნებებელთა კატეგორიას, რომლებიც სულ ნოტაციებს კითხულობენ და თავი ზეარსებები ჰგონიათ, რადგან აღარ ეწევიან. იმიტომ, რომ სინამდვილეში დანებებას დადებითი მხარეც მოჰყვა და უარყოფითიც.

დავიწყებ დადებითით:

> დილით გაღვიძებისას პირში აუტანელი შეგრძნებები არ არის.

> სინდისის ქენჯნის გარეშე შემიძლია ვაკოცო კიბორგას.

> გუშინ ჩემი სახლიდან მაკდრაივამდე, სადაც ბლოგერების სხოდკა იყო, ისე ჩავიქროლე სწრაფი ნაბიჯით, რომ არ ავქოშინებულვარ და შუა გზაში სიკვდილი ან ტაქსის დაჭერა ან სახლში მიბრუნება არ მომდომებია.

> სახლში სიგარეტის სუნი არ დგას. თითებზე სიგარეტის სუნი არ მაქვს.

> კიბორგა პასიური მწეველობის გამო არ კვდება.

> სიგარეტის ფული იზოგება.

> თავს მაგარ როჟად ვგრძნობ.

უარყოფითი:

> ვსუქდები. და თავს მაგარ როჟად არ ვგრძობ.

> ხანდახან დგება ხელები სად წავიღო-ს და უხერხული პაუზა რითი შევავსო-ს პრობლემა. რომლის პასუხადაც სულ მოდის… საჭმელი -

> რის გამოც ვსუქდები, რის გამოც დიეტაზე ვარ ახლა და ოჰ ოჰ ოჰ, ეს ჩემთვის სიგარეტის თავის დანებებაზე უარესია.

> ზემოაღნიშნული დაზოგილი ფული მიდის სასუსნაოებში.

> დიდი ხნის წინ დაკარგული ყნოსვა ნელნელა მიბრუნდება, რაც ცუდია – გუშინ მაკდრაივში პირველად ვიგრძენი დამწვარი ზეთის სუნი და ვერ ვიტყვი, რომ ეს სასიამოვნო იყო.

> რომ ეწევი და ერთი დღე არ მოწევ – თავს ამაყად გრძნობ. რომ დაანებებ და ერთ ღერს მოწევ ან გაიფიქრებ – რა მოხდა, მოვწევო – ეგრევე საკუთარ თავზე დიდი ნაგავი ადამიანი არ გგონია დედამიწაზე. ორმაგი სტანდარტია ფაქტიურად :D

მოკლედ, რომ არა ჩემი ზესტიმული, რაც, ნუ რა თქმა უნდა – მომავალი ემბრიონისთვის (პპც :D) კარგი საინკუბაციო პირობების შექმნაა, დავფიქრდებოდი, ღირს თუ არა ჯანმრთელი სიკვდილი.

Heaven is oooon myyyy miiiiiind…

31 ოქტომბრის საჰელოუინო ბლოგერული კარნავალის წინასაარჩ… საორგანიზაციო შეხვედრიდან დავბრუნდი ახლა და ჩემს თვალში ჩემზე დიდი გმირი არ არსებობს, ამ საღამოს ყოველ შემთხვევაში.

ნუ 3 თუ 4 თვე იდეას ვამუშავებდი, მერე გემო არ მომწონდა, მერე ძილის წინ არ ვეწეოდი, მერე ოთახში არ ვეწეოდი, მერე აივანზე გასვლა მეზარებოდა, მერე კვირაში ერთხელ სადმე გასვლისას მოვწიე, მხოლოდ ხალხში და აი, დადგა მომენტი, როდესაც უკვე ოფიციალურად აღარ ვეწევი! – როცა ხალხშიც აღარ მოვწიე, თან უკვე ორჯერ!

სულ მეშინოდა თქმა “დავანებე”-სი მთელი ეს პერიოდი, მეგონა, რომ ვერ გავუძლებდი ცდუნებას და მოვწევდი, და სინდისის ქენჯნას ვირიდებდი თავიდან. აი უკვე მეორე “გასვლა” – ერთი – ჩაის სახლში, სიგარეტს ეწეოდა დანარჩენი სამი, და მეორე კიდევ დღეს – უფრო ბევრი ხალხით, უფრო მეტი სიგარეტით, უფრო მეტი თავდაცვის ქვეცნობიერი სურვილით – დავძლიე საკუთარი თავი და არ მოვწიე!

ნუ, კარგი სტიმული [კარგი კი არა - ქვას რომ გახეთქავს, ისეთი] გავიკეთე თავის დასანებებლად, ჩიტერობაა ფაქტიურად, მაგრამ მიზანი ამართლებს საშუალებას :D

მეც მყავს ერთი ეგეთი ეგზემპლარი, ოღონდ ის შედარებით ახალგაზრდაა, წვერებიანი, მოპირდაპირე კორპუსზე ჩემზე ზედა სართულზე ცხოვრობს და თითქმის სულ აივანზე დგას – რამდენჯერაც გავედი.

და სულ მგონია რომ მიყურებს, ვკომპლექსდები და ფართხაფურთხით ვფენ სარეცხს (

ჰოდა დღეს საყიდლებზე რომ გავედი, ქუჩაში დამხვდა ეს ტიპი. რამდენიმე მაღაზია მოვიარე და კუდში მდია, პოპულში ალბათ ასე 20 წუთი გავჩერდი – გამოვედი, ისევ იქვე იდგა, მოკლედ I freaked out. მაგრამ ვითომ ვერ შევამჩნიე რა. მერე უჩას დავურეკე რომ გამოსულიყო და დამხვედროდა. [თან პარკები დამძიმდა საყიდლებისგან და :D ]

მოკლედ, აივანზე გასვლა ახლა უკვე ორმაგად მაკომპლექსებს.

პ.ს: სიგარეტი არ მქონდა მოწეული ერთ კვირაზე მეტი, გუშინ მოვწიე პირველად. და დღეს კიდევ ერთი ღერი და არ გამისწორდა, ვფიქრობ, ხომ არ დავანებო საერთოდ თავი.

და კიდევ – თმა უნდა შევიჭრა. სადღაც მხრებამდე მაინც უნდა დავიმოკლო, თორემ უკვე ძალიან მოუხერხებელია და თან კვება არ ჰყოფნის თუ რაღაც, მოკლედ, არ მომწონს. მენანებოდა, მაგრამ გადავწყვიტე ვსიო, ხვალ მივდივარ ჩემს პარიკმახერთან.