მე მაგრად მიყვარს, ყველგან საკუთარი აზრის დაფიქსირება მინდა. განსაკუთრებით მონდომებით ვავსებ ხოლმე ქართულ გამოკითხვებს -გულწრფელად მჯერა, რომ ვიღაცას ეხმარება ჩემი +1 პასუხი.

აგერ გავაკეთე გამოკითხვა ბლოგის მკითხველების შესახებ, თუ ბევრი პასუხი იქნა – საინტერესო სტატისტიკა გამოვა, თან რაღაც პერიოდის შემდეგ გავიმეორებთ და ცვლილებების აღრიცხვა შეგვეძლება.

ბლოგერებს ძალიან გთხოვთ,  შევსების გარდა დააგდოთ ლინკი თქვენს ბლოგებზეც:

http://tinyurl.com/gamokitxva

ამის შემდეგ თუ გამოკითხვების შევსების სურვილი გაგიმწვავდათ, შეგიძლიათ დაეხმაროთ სხვებსაც:

გამოკითხვა თბილისის სატრანსპორტო სისტემის შესახებ

გამოკითხვა “ინგლისური ჩაის სახლის” შესახებ

გამოკითხვა ზოგადად ჩაის შესახებ

რჩევა:

თუ გამოკითხვის შექმნა გსურთ, უამრავი სერვისია ამისთვის ინტერნეტში, თუმცა დაივიწყეთ ყველა, მითუმეტეს, როცა არსებობს გუგლის პროდუქტი! იმედია gmail-ის ექაუნთი გაქვთ – შედით docs.google.com  და form-იდან შეგიძლიათ კარგი, ჯანსაღი, ადვილად გასაკეთებელი, პასუხების კარგად შემნახველ-დამკონვერტირებელ-მავიზუალიზირებელი გამოკითხვის შექმნა. I adore Google. I adore Google Docs more!

ჰო, და როცა დაგჭირდებათ – მომაწოდეთ ხოლმე გამოკითხვის ლინკები, შემჩნეული ვარ მათი ხალისით შევსებასა და გავრცელებაში.

ანუ თუ გუგლში ჩაწერეს “სიყვარული”, რეზულტატებში ამოაგდო თქვენი ბლოგი და გადმოვიდნენ თქვენთან – სერჩ თერმების სტატისტიაკში გამოჩნდება ეს სიტყვა.

სტატისტიკის თვალიერება ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი საქმიანობაა, განსაკუთრებით, რა თქმა უნდა, სერჩ ტერმები მიყვარს. [ძველი პოსტი ამ თემაზე]

ტოპ სერჩებში ისევ “სინდისი” და “გეი პორნოა”.

ამ ბოლო დროს ხშირად მპოულობენ შეკითხვებით. პასუხების გასაცემად ფანტაზია არ მეყო, ასე რომ მხოლოდ კითხვებს ამოვწერ:

1. რა ვაკეთო?
   
2. უცნობი გიჟია?
3. nafiga terapevt?
4. რა მინდოდა ევროპაში?
5. ვის უნდა ოცი ათასი?
6. სადაა კლიტორი?
7. *ლე მამა მყავს და რა ვქნა?
   
8. ისევ ქალიშვილი ვარ?

თუ რამე საინტერესო პასუხი მოიფიქრეთ, არ მოგერიდოთ, ვიღაცას დაეხმარებით :D

გუშინ სახალხო დამცველის ოფისში მედიაკლუბის მიერ მოწყობილი პირველი დისკუსია შედგა. სტუმარი – გიგი უგულავა. დანარჩენი ხალხი – ჟურნალისტები, ნგო-შნიკები, სტუდენტები და მე და კიბორგა XD რომელიც ალბათ ერთადერთია, ვინც ჩემთან ერთად იკაიფა ზოგადად ამ ცირკზე.

მერე ამ ყველაფრის ბლოგზე დაწერა მინდოდა და რაღაცნაირად ვერაფრით ჩამოვაყალიბე, ბოლოს წერილის დაწერა დავიწყე ია ანთაძისთვის და მოკლედ, იმ წერილს დავდებ აქ პირდაპირ:

= = = = = = = = =

გუშინდელი დღის თაობაზე მინდოდა შენთვის მოწერა, თავში დამილაგდა, კონკრეტულად რა არ მომეწონა გუშინ.

პირველ რიგში, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ რა მთავრობაცაა, ისაა ოპოზიცია, ის არიან ჟურნალისტები, იმიტომ რომ იგივეა “საზოგადოება” და ჯამში ყველა ერთმანეთს ვიმსახურებთ.

მე მაინც ვერ გავიგე, რა იყო და რა არის დღესაც მედიაკლუბის დაარსების მიზანი. და, როგორც დავასკვენი, ეს კარგად ვერც მედიაკლუბის დამაარსებლებმა გაიგეთ, იმიტომ რომ აშკარად სხვადასხვა შეფასება მიეცა გუშინდელ დღეს.

ვერ ვხვდები რატომ გვიხაროდა (ნუ, ჩემს თავსაც გავრევ აქ, თუმცა მე ამას გუშინვე ვერ ვხვდებოდი) ის, რომ უგულავას უკვე ათასჯერ, მილიონჯერ ნაკითხი კითხვები დაუსვეს, მილიონჯერ მონასმენი პასუხები გაიგონეს და ვაი ვაი, შეხედეთ, თურმე საეჭვოდ ბევრი წყალი დალია, ესე იგი ნერვიულობდა!

და მერე ბჭობა იმაზე, კომფორტულად იყო თუ არა. გუშინაც შევეცადე მეთქვა, ამას რაიმე კონკრეტული მნიშვნელობა ჰქონდა? და ვთქვათ კარგი, დავუშვათ, რომ “მიაყენეთ კედელთან” და დაიძაბა, წავა სახლში და სინდისის ქენჯნის გრძნობით მიხვდება, რომ “ბოროტი ძალების” მხარესაა და ან რაიმეს შეცვლის, ან პოლიტიკას დატოვებს და “უგულავას დიეტების” ბეჭდვას მიჰყოფს ხელს?

ჩემთვის გულუბრყვილო იდეალისტია ყველა ის ადამიანი, რომელმაც იცის, რომ მისი რაიმე საქციელით არაფერი შეიცვლება, მაგრამ მაინც ცდილობს რომ აკეთოს, აკეთოს გაურკვეველი მიზეზების გამო. მითუმეტეს მაშინ, როცა არის რესურსი, რომ იგივე ენერგია სხვა, უფრო რეალური შედეგის მომტან საქმეში ჩადოს.

ოპოზიციის სახე დღეს გია გაჩეჩილაძეა, რომელიც საკანში ხვრინავს და აქუბარდიაა, რომელზეც ლაპარაკიც არ მინდა, და “პოზიცია” ის ხალხია, ვინც 96%-ით მოვიყვანეთ და ბებიაჩემს და მის დაქალებს სააკაშვილის დანახვაზე ცრემლი სდიოდა – “ჩვენი ბიჭიო”, კადრში რომ გამოჩნდებოდა ხოლმე. 3+ წელი დასჭირდა იმის აღიარებას მათთვის, რომ ამ ზეკაცს და “ჩვენს ბიჭს” შეიძლება შეცდომები მოსდიოდეს. დღეს რომ ალასანია მოვიდეს პრეზიდენტად, ისიც პატარა მიშა იქნება. მითუმეტეს როცა საზოგადოებაში არის გამეფებული ეს “ოღონდ ეს წავიდეს და…” სინდრომი, რაც შევარდნაძის დროსაც იყო და რა მივიღეთ – აგერ კარგად ჩანს.

ჟურნალისტები? გუშინ დასმულ შეკითხვებზე მე და უჩას უკეთესი პასუხები გვაფიქრდებოდა, ვიდრე თავად უგულავას ჰქონდა, უადვილესი, გამოსაძვრომი, ყველასთვის ნაცნობი. და აბსოლუტურად თემის შეუსაბამო…

ცენზურაზე მოთქმა? ჰმ, იცი, გუშინ ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ჟურნალისტებს მოსწონთ ეს “დამიჭირე-არ დაგიჭერ”, მსხვერპლის როლს თამაშობენ. აი იმ ქალებივით, ვისაც ქმრები სცემენ, მაგრამ ისინი არ მიდიან სახლიდან, უბრალოდ იმიტომ, რომ არ იციან როგორ იცხოვრონ თავისუფლად, არ იციან როგორ იყვნენ დამოუკიდებლები და როგორ იარსებონ ტყაპუნის გარეშე. არადა იმდენი საშუალებაა, თუ მართლა გინდა, რომ აუდიტორიაზე გახვიდე – რომელსაც ვერ გაგიკონტროლებენ!

და ამ საშუალებების შესახებ 90% აზრზე არაა ან არ აინტერესებს, როგორც ვხედავ. “ფორუმები? ფჰჰჰ… ბლოგები რა არის საერთოდ. იუთუბი ისაა, პრიკოლებს რომ ტვირთავენ?” არადა როგორ მიაწვდენ ხმას საზოგადოებას, რომელსაც ჩამორჩი, საზოგადოებას, რომლის ენაც არ გესმის და შენ ვერ ლაპარაკობ მის ენაზე.

არა, იუთუბი ისაა, რასაც ამ თაობის ტელევიზიას უწოდებენ და იუთუბი ისაა, რამაც ობამას არჩევნები მოაგებინა. ალბათ გეცოდინება, რომ იუთუბიზე დებდა ხოლმე თავის გამოსვლებს. რამხელა აუდიტორია დაიპყრო წარმოიდგინე. ეს კარგად გათვლილი გზა იყო, ძირითადად ახალგაზრდობის ხმების და გულების მოსაგებად. და მერე რა მაგარია, პრეზიდენტობის კანდიდატს კომენტარი რომ შეგიძლია დაუტოვო მის ვიდეოზე, ეს ხომ მას შენნაირს ხდის, ხელშესახებს, დემოკრატიის იდეალური ილუზიაა იმჰო (ილუზია ცუდი გაგებით არა თან, იმიტომ რომ ყველანაირი დემოკრატია ილუზიაა, მაგრამ ეს კიდევ ცალკე თემაა).

ბლოგებზე კიდევ ჩავიციკლე – უბრალოდ ეს ის ადგილია, სადაც უფასოდ და ყოველგვარი ზედმეტი ცოდნის გარეშე შეგიძლია ვებსაიტი გააკეთო და ნებისმიერმა ნახოს.

ცენზურაა? არ გბეჭდავენ? გააკეთე ბლოგი! საეთერო დროს არ გითმობენ? – დადე თუნდაც იუთუბზე. რამხელა აუდიტორიაა, თან ზუსტად ის აუდიტორია, რაც წესით ნებისმიერ გონიერ ჟურნალისტს უნდა უნდოდეს.

თაზომ, შენმა სტუდენტმა, ძალიან კარგი კომენტარი დამიტოვა – ბლოგზე ვეჩვევი წერასო და თავისუფლებასო, და კი, დარწმუნებული ვარ, რომ ადამიანი, რომელიც მიჩვეულია აზრის თავისუფლად გამოხატვას, არ დანებდება ცენზურას – იმიტომ რომ ამ აზრის გამოხატვის სხვა ხერხებს მონახავს, ცენზურისგან თავისუფალს. ჩემთვის თაზო ბევრად უფრო კარგი ჟურნალისტია, ვიდრე გუშინ დარბაზში შეკრებილთა დიდი ნაწილი, იმიტომ, რომ ის მოწამლული არ არის და არც მოწამლულ წყალს სვამს, იმიტომ, რომ იცის – სუფთაც არსებობს.

პრესა.ჯი გეცოდინება. იცი რა მდარე ხარისხის რამეა? ერთი ჟურნალისტი განსაკუთრებით ცირკია, მთელი მისი სტატიები ძირითადად ფორუმიდან დაკოპირებული სხვისი პოსტებია “აი შენ გენაცვალე!”- ტიპის კომენტარებითურთ. მაგრამ დღეს მაგაზე პოპულარული ‘ოპოზიციური’ ინტერნეტ-გამოცემა მე არ ვიცი. რატომ არ გააკეთებენ ეს ‘გულანთებული’ ჟურნალისტები რაიმე მსგავსს? ახლა შევამოწმე – დღეში საშუალოდ 6000-მდე უნიკალური მომხმარებელი შედის თურმე, 20 000-ზე მეტი კლიკი. ქართული ენის მცოდნე ადამიანები – რომლებიც კითხულობენ, კიდევ სხვა ინფორმაციებსაც კითხულობენ და მათი უმეტესობა აზროვნებს, ნუ ყოველ შემთხვევაში ჩანასახი მაინც არის აზროვნების – მეტი აუდიტორია რაღა გინდათ?

ახლა გადავამოწმე მიახლოებითი სტატისტიკა საქართველოში ინტერნეტის მომხმარებლებისა. 2000-დან 2008 წლამდე ამ რიცხვმა 1 700%-იანი (!!) ზრდა განიცადა. უახლოეს წლებში კიდევ მეტი იქნება, იმიტომ, რომ ინტერნეტი უფრო ხელმისაწვდომი, იაფი და ცხოვრებისთვის აუცილებელი ხდება და თქვენ კიდევ ეს ტერიტორია აბსოლუტურად აუთვისებელი გრჩებათ: http://www.internetworldstats.com/stats3.htm

360,000 Internet users as of Mar/08, 7.8 % penetration.

მაგრამ არა… მერე ტანჯულის იარლიყი ვის ჰქონდეს, მერე ვის უხაროდეს უაზრო, ვითომ ჩამჭრელი შეკითხვების დასმა უგულავასთვის და მისი ფეხის ფეხზე გადადების გამარჯვებად ჩათვლა. და ვინ იყოს ისე გაბოროტებული, რომ დადებითსაც არ ხედავდეს, რაც მოხდა თუნდაც განათლების სისტემაში. ჩემთვის ცდება ყველა ადამიანი, რომელიც ყველაფერს ცალმხრივად აფასებს, იმიტომ, რომ მედალს სინამდვილეში ორზე მეტი მხარე აქვს. ხელისუფლებას აკრიტიკებენ, რომ კრიტიკას არ იღებთო – პარდონ ზა კალამბურ – მაგრამ თავად არიან კრიტიკის მიმღებები?

ალბათ მკითხავ, რა უნდა გავაკეთოთ აბაო. მე არ ვიცი, ყოველშემთხვევაში ის არა, რაც ახლა ხდება. პირველ რიგში, საზოგადოება უნდა გამოიზარდოს, მოკლედ, თევზაობა უნდა ვისწავლოთ, რომ მერე თვითონ ავირჩიოთ, კალმახი გვინდა სადილად თუ ორაგული. შენ არ უნდა ეუბნებოდე, კალმახი ხიხია, ორაგული აირჩიეო. იმიტომ, რომ შენი აზრიც არაა ჭეშმარიტება. ეს გამოზრდილი საზოგადოება თუ ისევ კალმახს აირჩევს, ველლ, საზოგადოების არჩევანი იქნება და მორჩა, მაქსიმალური დემოკრატია ალბათ, რაც შეიძლება მიღწეულ იქნეს – დღეს მითუმეტეს.

ჩემთვის აბსოლუტურად არ აქვს აზრი პოლიტიკას, იმიტომ, რომ მე მესმის – ეს პოლიტიკაა, ყველა ქვეყანაში ასე ხდება პიარიც, პროპაგანდაც და აზრი არ აქვს ჯუმბერი იქნება სათავეში თუ ნათელა. იმაზე აღშფოთება, რომ “მაგან რაღაც საეჭვოდ ბევრი იცის პიარზე…” – ჰაჰ! რა თქმა უნდა, იცის – მეც კი ვიცი უამრავი მეთოდი ბლოგის პოპულარიზაციისა და მდიეთ ახლა და არკვიეთ, რატომ შემოდის ბლოგზე ხალხი, იმიტომ, რომ რამედ ღირს ეს ბლოგი, თუ უბრალოდ კარგი ტექნიკა მაქვს რეკლამის? როგორ შეიძლება პოლიტიკოსი დაადანაშაულო პიარის ტექნიკების ცოდნაში? ეს ხომ ისაა, რაც ამ ადამიანს, როგორც პოლიტიკოსს – ხდის პოლიტიკოსად? [აქ ისევ პოლემიკა პროპაგანდასა და პიარს შორის, რომელიც მე პირადად არ მაინტერესებს, იმიტომ, რომ თუნდაც იმ პრეზენტაციაში ჩამოთვლილი ყველა პუნქტი შეესაბამება განსაზღვრება “პიარს” და ნებისმიერ პრ-სახელმძღვანელოში შეიძლება მათი ნახვა].

მოკლედ რომ დავასკვნა, პოლიტიკოსების კედელთან მიყენება – ეს თუა მიზანი, ვაშა ვაშა, მოიფხანეთ გული, დაიკმაყოფილეთ თავმოყვარეობა, თვითშეფასება თუ რაც არის. რაიმე რეალურის კეთება თუ გინდათ კიდევ – უპოვეთ პულსი დღევანდელ საზოგადოებას და იმას “უმკურნალეთ”. არის გზები, რომელთა დანახვა არ გინდათ და მოძებნა გეზარებათ, ეს მაინც – მთავრობის ბრალი ნაღდად არაა.

და ბოლოს – ამ წერილში ნაწერი ყველაფერი ჩემი პირადი, სუბიექტური, ღრმაააადსუბიექტური, ზესუბიექტური აზრია და მას ერთადერთ არსებულ ჭეშმარიტებად არ მივიჩნევ. : )

Средний размер полового члена мужчин живущих в Кавказском регионе намного больше, чем в других странах (Грузия – 17,6 см).

ესეც თემის ავტორის კომენტარი:

ეს ლინკი ახლახან ვიპოვე სადღაც გადაკარგულში. მახსოვს სექტემბერში ერთ რუსულ ფორუმზე ერთმა ღრუტუმ აიჩემა, ქართველებს ფული გქონდათ და მაგიტომ კერავდით ჩვენს ნაშებს და ეგენიც ამ ფულზე იკერებოდნენ და არა თქვენს სილამაზეზე და მამაკაცურ ღირსებაზეო. ჰოდა პოლიტიკის განყოფილებაში იყო ეგ ამბავი მაქაც და რომ არ დამეწყო მაგისთვის დედის გნიასი, რუსი პროფესორის მიერ ჩატარებული კვლელვი შედეგები დავუდე.

რომ წავიკითხე, საცოდაობით გული დამეწვა.

ის, თუ რატომ “უყვარდათ რუს ქალებს ქართველი მამაკაცები” – დიდი ხნის წინ დაასკვნეს და გამოიკვლიეს. საერთო ამას არაფერი აქვს მამაკაცის სასქესო ორგანოს საშუალოსტატისტიკურ სიგრძესთან, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ. და არც სიყვარულთან. ასევე სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ.

მაგრამ საცოდაობა იმაში არ იყო, რომ თემაში მპოსტავი მამაკაცები აღტყინდნენ ამ ყალბი გამოკვლევით (მსგავსი კვლევა საქართველოში ნამდვილად არ ჩატარებულა), საცოდაობა სხვა რამეში იყო… ამ დაჩმორებულ, დაკომპლექსებულ კაცობაში, წაგებული ომის მერე გულს რომ იკეთებდნენ:

ფაქტიურად რუსებს რომ პრეზიდენტი და პრემიერი ყავთ
ქართველებს მაგხელა Y–ე ქონიათ.

ჰეჰ მაგარი კაიფია, ინტერკავკაზზე გავუშვი ეგ ინფო ეხლახანს…

ღირსეულად მოგება ადვილია. ღირსეულად წაგებაა ძნელი. ქართველებს კი ამაში ნამდვილად უჭირთ. როდესაც დგება სიტუაცია: “ტრაკში მაგვსტყნეს? სამაგიეროდ ჩვენ უფრო დიდი გვაქვს!”, და როდესაც რუსულად დაწერილი ფრაზის გამო თანამშრომელი ლამის ანათემას გაცმევს (“მაგ ღორების ენა…”) – ჩემი პირადი აზრით, ეს ნიშნავს, რომ მოგების ღირსი ეს ერი არ იყო.

და ბოლოს, იმავე თემიდან პოსტი (ავტორი – roo) :

Туркменистан – (средний размер 14,6 см).
დავიპყროთ?

Это День Победы, это день победы!

(с) რუსული ფოლკლორი

დღეს, 15 ნოემბერს ჩემს ფეზდეცფათივსემულ ბლოგს შეუსრულდა 2 წელი. იუჰუუ!

ბოლო წლის განმავლობაში მკვეთრად შეიცვალა ჩემი დამოკიდებულება ბლოგინგისადმი, გადაიქცა რა ის ჩემს ჰობიდ, რაც დაეტყო აქაურობასაც. პრინციპში, მთლად ჩემი დამსახურებაც არაა, ზოგადად ბლოგინგი იდგამს ფეხს საქართველოში, ბლოგის მკითხველების დიდ ნაწილს კი, როგორც წესი, სხვა ბლოგერები შეადგენენ ხოლმე : )

ჩემი ოცნება: მომავალ წელს საიუბილეო პოსტს ბლოგინგიდან ნაშოვნი ფულით ნაყიდი ჩაის წრუპვის თანხლებით ვწერ…

სტატისტიკა:

სულ მნახველები: 99,742

საუკეთესო დღე: 3,122*

სულ პოსტები: 235

კომენტარები: 3,410

(*ომის პერიოდში კიბორგას გამოგზავნილ მესიჯებს რომ ვპოსტავდი ხოლმე)

მამენტ შთამბეჭდავია, განსაკუთრებით წინა წლის სტატისტიკასთან შედარებით.

Yeah, I am proud.

Posted in Just, რა Tagged: ბლოგი, დაბადების დღე, სტატისტიკა, blog ]]> http://dodka.ge/2008/11/15/blog-birthday/feed/ 25 Dodka http://dodka.ge/2008/05/25/shitty-statistics/ http://dodka.ge/2008/05/25/shitty-statistics/#comments Sat, 24 May 2008 22:18:18 +0000 Dodka http://dodka.wordpress.com/?p=184 ]]> ერთი ზოგადად ცნობილი სტატისტიკა – ავარიების და ჩხუბების უმეტესობა მოდის მაისზე და ივნისზე.

ჰორმონების, ფერომონების და მსგავსი “ონ”-ების ამბავია ეტყობა.

დროზე მორჩეს ერთი… მაისი არა – ავარიები.