ვინც კიბორგას გესთ-პოსტი [პირველი ნაწილი, მეორე ნაწილი და მესამე ნაწილი] ვერ/არ წაიკითხა სიდიდის გამო, მოკლე შინაარსი ასეთია: ადრე კიბორგა იყო ისეთივე ჰომოფობი, როგორიც ყველა სხვა ქართველი მურთაზი. შემდეგ ამერიკაში ცხოვრებისას მოხვდა გეების რაგბის გუნდში. აქ ნახა კაი როჟა გეი, რომელსაც ეძმაკაცებოდა, იმიტომ, რომ საინტერესო ტიპი იყო, ასევე ნახა ცანცარა გეი, რომელიც რაგბის მოედანზე სულაც არაგეიურად იქცეოდა. ბევრი იურთიერთა თუ ცოტა იურთიერთა, დაასკვნა, რომ ის გეები კარგი როჟები არიან, ვინც თავის დამკვიდრებას საკუთარი ორიენტაციის ხაზგასმით და ცხვირში შეთხრით არ ცდილობენ. აი “პაკო” გეები კი, რომლებიც ცანცარებენ, ყველას აღიზიანებს ორიენტაციის მიუხედავად [ანუ ეგეთი გინდ სტრეიტი იყოს გინდ ქალი, გინდ გეი, მაინც გაგაღიზიანებს].

დღეს რამდენიმე კვირის შემდეგ პირველად გავქექე ჩემი გარდერობი და აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი დარეცხილი იყო და… ჩემს რამდენიმე საყვარელ ფერად მაიკას მოშავო ფერი გადაჰკრავდა, რის გამოც იატაკის ტილოს უფრო ჰგავდა, ვიდრე ტანსაცმელს, რომლითაც შეიძლებოდა სახლიდან გასვლა.

თუმცა გარდერობის მნიშვნელოვანი ნაწილის გაიატაკისტილოებისაგან მიღებული ემოციური შოკი მალევე გაუფერულდა იმით, რომ 2 საათზე მე და ყვავას ტელეკომპანია “იმედში” გვქონდა შეხვედრა გიორგი ჯანელიძესთან (“ღამის შოუს” წამყვანი). ნი2 ნიუსის ნახვის შემდეგ დაგვიკავშირდნენ, სცენარისტებს ეძებენ.

მე მეგონა ჯანელიძე თამაშობდა ისეთ ტიპს, როგორიც ეკრანზეა… თურმე არ თამაშობს! არანაირი ემოცია მის სახეზე, მაგრად გამიჭირდა ურთიერთობა, ვერანაირ feedback-ს ვერ ვიღებდი იმაზე, რასაც ვამბობდი – მოსწონდა, არ მოსწონდა, მეთანხმებდა, არ მეთანხმებოდა, გამეგრძელებინა ლაპარაკი თუ მომეკეტა.

რაიმე რუბრიკა მოიფიქრეთო, ან თუ ვერა – სცენარისტები არსებულ რუბრიკებშიც გვჭირდებაო. ან თუ გინდათ “შუა ქალაქში” სცადეთ ბედიო. [რა საინტერესოა - ერთი წლის წინ "შუა ქალაქის" კასტინგზე ვიყავი და ვერ გავედი, ახლა კი შემიძლია მისი სცენარისტი ვიყო.] 10 აგვისტოს გვაქვს შემდეგი შეხვედრა და მერე ერთთვიანი გამოსაცდელი ვადა. მაგ დროისთვის საბუნიაც ჩამოვა ამერიკიდან და შემოგვიერთდება.

რომც არ მომეწონოს ამ ერთი თვის ვადაში არსებული სიტუაცია, ან იმათ რომ არ მოვეწონო, მაინც ძალიან საინტერესო გამოცდილება იქნება კომედიური შოუების კულისებში შეჭყეტა.

საღამოს კიდევ ომედიასთან ვიყავი შეხვედრაზე. ვილაპარაკეთ პროექტზე, რომელიც მალე ბევრი ბლოგერის სამაგიდო საიტად იქცევა, ცოტა კარაოკეც ვიმღერეთ და მე ვიყავი უბედნიერესი, რომ სახლში ლოგინში კი არ ვიწექი, გარეთ ვიყავი, ადამიანებს შორის და ადამიანურ თემებზე ვსაუბრობდი.

მთელი დღის მანძილზე საკმაოდ ბევრი ვიარე და ფეხი არ დამღლია, არც მტკენია და არც მოჭრის და გადაგდების სურვილი გამჩენია. პირველი დამოუკიდებელი გასვლა იყო და ფრიად წარმატებული, სახლში შემოსვლა აღარ მინდოდა, მაღაზიაშიც კი შევბოდიალდი. ეს იმას ნიშნავს, რომ ხვალ ვილის დამოუკიდებლად გავასეირნებ!

ამ გადმოსახედიდან რომ ვუყურებ, ცოტა უდროო დროს კი მომიწია, მაგრამ ფეხის მოტეხვა ცუდი მოვლენა არ იყო. ყოველ ნაბიჯს ისე ვაფასებ, ახლიდან ვსწავლობ სიარულს, მახარებს ისეთი რამეები, როგორიცაა შესაძლებლობა ბავშვი ერთი ოთახიდან მეორეში გავიყვანო, კიბორგას ყავა დავუსხა და საჭმელი გავუცხელო.

კიდევ დიდხანს, დიდხანს არ დამავიწყებს ეს ფეხი თავს წვიმიანი ამინდების დროს ატკიებით და იმის შეხსენებით, რომ ძალიან ბედნიერი ვარ – სიარული შემიძლია!

ჩემი ღამურობა წლობით იკვებებოდა სკოლებში და უნიში მეორე სმენებით, თავისუფალი გრაფიკის სამუშაოებით, მეგობრების ღამურობით, ღამით უკეთესი ინტერნეტით [ამის შესახებ თავისმართლებანი აქაც მიწერია].

კიბორგა ჩემგან განსხვავებით ტოროლაა, საღამოს 10-ზე უკვე ეძინება და ავტოპილოტზეა, დილით 8-დან იწყებს ცხოვრებას. ურთიერთობის გარიჟრაჟზე (ეეუფ!) დიდხანს ვეცადეთ ერთმანეთის რეჟიმზე აწყობას – ჯერ კიბორგა შეეცადა გვიან დაძინებას და დაშტერებულმა იარა რამდენიმე დღე, მერე მე ვცდილობდი დილით ავმდგარიყავი. ერთი პერიოდი ძილის წამლის სმა დავიწყე საღამოს, რომ დამძინებოდა და დილით რედბულით ვფხიზლდებოდი. ბოლოს კიბორგამ ეს გააპროტესტა, ეგეთი რობოტობა არ მინდაო, აწი აპარატზე შეგარჭობ და ჩაგრთავ-გამოგრთავ ხოლმეო.

მერე გამოსავალი ვიპოვეთ – შევეგუეთ და დადებითი მხარეები დავინახეთ. დილით, სანამ მე მეძინა, კიბორგას უამრავი დრო ჰქონდა სამუშაოდ, რომ ვიღვიძებდი – წაკითხულ ახალ ამბებს და ანეკდოტებს მიყვებოდა. მე კიდევ ღამე მქონდა ჩემი პირადი დრო.

ვილიმ შეძლო და გააერთიანა ჩვენი დღის რეჟიმი. საღამოს 11-ზე უკვე თვალებს ძლივს ვახელ, ისე მეძინება. ჩემი გაღვიძების დრო გაადრევდა, ბავშვთან ერთად ვდგები, კიბორგას კი ცოტა მეტი სძინავს ხოლმე, რადგან ღამე იღვიძებს ბავშვის გამოსაკვებად. მოკლედ, მივჩოჩდით ერთმანეთისკენ, ერთად ვცხოვრობთ უკვე!

ტყუილად ვდარდობდი დილით გაღვიძებაზე ორსულობისას, უმტკივნეულოდ გამოითიშა ღამურობის ჩიპი.

- – - – -

ტროსტით უკვე ნორმალურად დავდივარ. ჩაის გატანა ერთი ოთახიდან მეორეში შემიძლია. სახლის მილაგებასაც ვახერხებ, კარტოფილის შეწვასაც.

და ამინდის პროგნოზირებასაც… წვიმის წინ მტკივდება ფეხი.

Интернет как жизнь: делать нечего, а уходить не хочется.
(c) ნინას სტატუსი Facebook-ზე.

სიცხის გამოა ალბათ, ტვინი საერთოდ რომ არ მიმუშავებს. ყოველ დღე ვხსნი ბლოგზე ახალი პოსტის საწერ გვერდს და თავს ვერ ვაბამ ვერაფრის დაწერას. სხვა ბლოგებსაც გადავხედე წეღან და დიდი აქტივობა იქაც არ შეინიშნება, ეტყობა ზოგადი სენია. წავიკითხავ ახლა მოტივატორ რაღაცეებს და ნელ-ნელა ვეცდები აზრზე მოვიდე. ვერ ვიტან რაც დრო გადის, მით მეტად რომ ჭირს ახალი პოსტის დაწერა. იმას ჰგავს – წერილზე ან მესიჯზე მაშინვე თუ არ უპასუხე ვინმეს, რაც მეტი დრო გადის – მით მეტად რომ ტეხავს პასუხის გაცემა.

ფეხის მოტეხვიდან 4 კვირა გავიდა და მე-5 დაიწყო, უკვე ვამოძრავებ კიდეც და ამ კვირის ბოლოს ფეხის დადგმის და ტროსტით სიარულის მცდელობის უფლებაც მივიღე. რენტგენის გაკეთება მინდა თან მაგ დროისთვის. ასკურავას განუცხადებია – ერთი რენტგენი 5 გადახვევას ქვითავსო (აქრობსო შედეგსო), რაზეც ბევრი ვიცინეთ მე და კიბორგამ.

ბავშვი ჯერ ისევ ძილი-ჭამა-კუკები-ძილი-ჭამა-კუკები რეჟიმშია და დიდი საინტერესო მაგ მხრივ არაფერი ხდება.

ძალიან შემიყვარდა. ამასწინათ წარმოვიდგინე, რა მოხდება, რომ გაიგუდოს ან რამე მოუვიდეს და ამ ფიქრისგანაც კი ისე დამეჭმუხნა გული, რომ დანის ჩარტყმა მომინდა ფეხში (რა გადავეკიდე ამ ფეხებს?). მაშინ მივხვდი, ესე იგი უკვე შემიყვარდა-მეთქი.

ძალიან მოსწონს ჯენიფერ ლოპესის ერთ რაღაც სიმღერას და გრენდაიზერის საუნდტრეკს რომ ვუმღერი, მაგრამ მაგაზე კიბორგა მეჩხუბება ხოლმე და მართმევს ბავშვს.

ეს სურათი ფეისბუქზე დავდე დღეს, აქაც იყოს. დილაა, მაგრად მშია, ვილის არ ეყო ჩემი რძე და მასაც შია. კიბორგა ჯიუტად გვაიგნორებს:

* * * ბონუსი * * *

ქართულ ვებსივრცეში ახალი პროექტი იწყება – escape.ge. უფრო სწორად, გაშვებამდე 27 დღეა დარჩენილი, მანამდე კი შეგიძლიათ შეხვიდეთ საიტზე, მიიღოთ მონაწილეობა ფოტოკონკურსში და მოიგოთ iPod Nano.

ვოცნებობ ფეხზე გავლაზე. გუშინ მთელი დღე ვფანტაზიორობდი, როგორ გავასეირნებ ბავშვს გარეთ, ავიდგამ თუ არა ფეხს – თუნდაც ცალი ყავარჯნით (თუ ტროსტი ჰქვია მაგას) რომ შემეძლება სიარული – კალიასკას ჩამატანინებს კიბორგა, მე გავასეირნებ “ბლიადსკი პარკში”, რომელიც აქვეა გზის გადაღმა, მერე გამოვასეირნებ უკან, დავურეკავ და ამატანინებს ისევ.

თან მთელ დეტალებში ვოცნებობ, როგორ ვიღებ ჩანთას, ვდებ შიგნით ჩაის ბოთლს, ვიცმევ, ბავშვს ვაცმევ და ა.შ.

კიდევ ვოცნებობ ერთი ოთახიდან მეორეში წყლის ჭიქის გატანაზე.

მიღწევები მაქვს – აბაზანაში დამოუკიდებლად შევდივარ-გამოვდივარ, ყავარჯნებით საკმაოდ კარგად გადავადგილდები, ბავშვის ტანსაცმელებიც კი დავალაგე ორიოდე დღის წინ თავისი ლოგინის უჯრებში.

ტკივილით საერთოდ აღარ მტკივა არც საკეისროს ნაკერები, არც ფეხი. ახლა სიარული დამრჩა და ნელ-ნელა ისევ ადამიანი ვიქნები და არა მხოლოდ რძის კომბინატი.

დააფასეთ ფეხები!

_ _ _ _ _

აქვე, თემის ერთგვარი გაგრძელება: ალბათ ყველას გახსოვთ, “ვარსკვლავების აკადემიის” შენობა რომ ჩამოინგრა. ნანგრევებში ერთ-ერთი ბლოგერი მოჰყვა, თებზი, იგივე iron fish. ცოტა ხნის წინ შევედი მის ბლოგზე – გადაუწყვეტია მომხდარი აღეწერა:

როგორ გამოვტოვე მაისი
როგორ გამოვტოვე მაისი II
როგორ გამოვტოვე მაისი III

დიდი იმედი მაქვს, რომ გააგრძელებს წერას, survivor-ის მონაყოლი ყოველთვის ძალიან საინტერესოა.

ექსპერიმენტის შინაარსი: შეუძლიათ თუ არა დახმარების გარეშე გადარჩენა მამრს, ახალშობილს და ფეხმოტეხილს.

პირველ რიგში უარი ვთქვით დედაჩემის მიერ მოძიებულ დამხმარე ქალზე, რომელიც წესით ჩემი სამშობიაროდან გამოსვლისთანავე უნდა მოსულიყო. ზოგი პირველ თვეს ისედაც დაიხმარს ხოლმე დედას, ბებიებს ან ძიძას, მითუმეტეს ფეხი როდესაც გაქვს მოტეხილი, სინდისის ქენჯნის გარეშე შეგიძლია დაიქირავო ვინმე. თუმცა იმის წარმოდგენა, როგორ ფუსფუსებს მთელი დღე ვიღაც უცნობი ქალი სახლში, არც ისე სასიამოვნო იყო, ამიტომ მაგრად გამიხარდა, კიბორგამ რომ შემომთავაზა, იქნებ არ გვინდა დამხმარეო, უმაგისოდაც გავქაჩავთო.

ამ ექსპერიმენტის ეგიდით დაიწყო სახლის შუა ოთახის მაქსიმალურად მოსახერხებლად მოწყობის დიადი ოპერაცია. მე მქონდა სამი მოთხოვნა: ოთახში მდგარიყო ლოგინი ჩემთვის, გვერდით ჰქონოდა მაგიდა, სადაც იდებოდა პამპერსები და ლეპტოპი, და იმავე ოთახში უნდა ეარსება კიბორგას თავისი კომპითურთ.

სანამ მე სამშობიაროში ვიყავი, აქაურობა შესაბამისად მოაწყვეს და ჩემ მიერ წინასწარ ჩამოწერილი ბავშვისთვის საჭირო პამპერსი-ტალკი და მსგავსი მსხვილმან-წვრილმანებიც დამახვედრეს. [ძალიან ვნანობ, რომ ყველაფერი მე თვითონ არ ვიყიდე ნელ-ნელა, როგორც ვგეგმავდი და რომ ბოლო კვირებამდე გადავდე, "ჯერ ადრეას" ძახილით.]

ფეხი არ მტკივა, თუმცა ყავარჯნებით დიდად დავქრივარ ოთახებს შორის-მეთქი ვერ ვიტყვი, მხოლოდ საჭიროების შემთხვევაში ვდგები. კვებით ჯერ ისევ სამშობიაროს რეჟიმზე ვარ, ანუ 10-ზე, 2-ზე და 6-ზე მშივდება. ორიოდე საათით მარტო დარჩენისაც კი არ მეშინია, მთავარია მაგიდაზე საჭმელი და წყალი მედოს, დანარჩენი რა, ბავშვის საკვები მე ვარ და პამპერსი ერთი ხელის გაშვერაზეა.

დღეს ახალი მიგნება მაქვს: ვზივარ ლოგინზე, მაგიდაზე დევს ლეპტოპი, სკამზე – ფეხი, მუხლებზე – ბალიში, ბალიშზე – ვილი, რომელიც მშვიდად წოვს ძუძუს და მეც ასევე მშვიდად ვაწკაპუნებ კლავიატურას.

უკვე ექსპერიმენტის მესამე დღე დაღამდა და ჯერჯერობით სამივე კმაყოფილები და ბედნიერები ვართ. ბავშვს საკმაოდ კარგად ძინავს, რის გამოც გამოძინებას ვახერხებთ, ჭუჭყუნებს მხოლოდ შიმშილის შემთხვევაში, ისიც ისე, არაგამაღიზიანებლად, “ჰეი, როდის მაჭმევთ ბოლობოლო” სტილში. ჭამის შემდეგ მადლიერად იღიმის ხოლმე, მოკლედ, ექსპერიმენტის ჯერჯერობით წარმატებულობაში ვილი მთავარ როლს ასრულებს.

არც ისე წვიმს, როგორც ქუხსო, ამაზეა ნათქვამი. მაგრად მინდა, რომ სანამ ფეხზე დავდგები, მანამდე მაინც ასე წარმატებით გაგრძელდეს ჩვენი ‘ექსპერიმენტი’, რომლისაც ორივეს საკმაოდ გვეშინოდა.

საინტერესოა, ვილი რომაა წყნარი და კმაყოფილი, იმიტომ ვართ ჩვენც, თუ პირიქით, ჩვენი სიმშვიდე გადაედება ამას?

ამ მომენტიდან ირგვლივ თითქმის ყველა იქცა გამოცდილ მეან-გინეკოლოგად და “საკეისრო ცუდია! იმშობიარე!” ან ცოტა შერბილებული: “შენი საქმის უკეთ იცი, მაგრამ მე ბუნებრივად გირჩევდი” რეპლიკები დაიწყო. კიბორგაც კი არ ჩამორჩა.

მხოლოდ ფორუმზე არსებულმა ორსულებმა გაამართლეს ჩემი გადაწყვეტილება 100%-ით, რადგან მათ იციან, ჯერ ისედაც რა საშიშია მშობიარობის მოლოდინი და მერე რომ ფაქტიურად წარმოუდგენელია ამ ყველაფრის მოტეხილი, მტკივნეული ფეხით გამკლავრება.

საქმე იმაშიც კი არაა, რომ ვერ გავუმკლავრდები – კი, ნაღდად არ მოვკვდები და როგორმე შევეცდები ფეხიც არ გადავდო-გადმოვდო უშნოდ აქეთ იქით და ჭინთვებისას რამეს არ გავარტყა და ა.შ., კი, ნამდვილად შემიძლია ბუნებრივად ვიმშობიარო და გადავრჩე ფიზიკურად, მაგრამ რისთვის? მიღირს კი ეს ააიტ და გმირობა? არა, არ მიღირს.

სხვის ომში ბრძენთა დიდი უმრავლესობა მამრები არიან, რაც საინტერესოა – მენსტრუალური ტკივილიც კი არ აქვს გამოცდილი არც ერთს, თუმცა საკეეისრო და გამაყუჩებელი რომ ცუდია და მოტეხილი ფეხით მშობიარობაც რომ ატანადია – ეგ კარგად იციან.

მოკლედ, დავიფრინე ბოლოს ყველა, ჩემ გარდა არავის აზრი გასათვალისწინებელი არაა, ამიტომ ხვალ საღამოს 7-დან არაფერი უნდა ვჭამო და ზეგ, 20-ში დილით დაბარებული ვარ წინასაკეისრო ანალიზებზე. დიდი იმედი მაქვს, რომ კარგი პასუხები იქნება, დამტოვებენ და ზეგ უკვე გვეყოლება ბავშვი, რომლის სახელიც ისევ სადაოა და ნელ-ნელა მიდის საქმე რაიმე პირობითი სახელის შერჩევამდე – სანამ ქაუნთერ-სტრაიკის თამაშს დაიწყებს, ან ფორუმზე დარეგისტრირდება, ან ბლოგს გაიკეთებს და მოიფიქრებს საკუთარ ნიკს თავად.

ფეხის მოტეხვის დადებითი მხარეები:

- რამდენიმე დღეა ახალ ბინაში გადმოვედით და ჯერ ისევ პარკებში ეყარა ჩვენი ბარახლო, დღეში 3-4 პარკს ვხსნიდი ხოლმე და ნელ-ნელა ვალაგებდი. კიბორგას, რა თქმა უნდა, არ აწუხებდა მწვანე და ლურჯი ცელოფნების ფონზე ცხოვრება და ამ პერიოდის მანძილზე არ მომხმარებია.

დღეს თავისით დაალაგა!

- სარეცხის მანქანის ჩართვა ისწავლა.

მსოფლიო ფინანსური კრიზისის დადებითი მხარე:

- მეგობრების დიდ უმრავლესობას სცალია და დახმარებას მთავაზობს. :ლავ:

_ _ _ _ _ _ _ _

ახალი მასალა მომეცა გუგლის საჩიჩქნად – ფეხმოტეხილთა საიტს გადავაწყდი – http://www.mybrokenleg.com/. დღიურებია, ჩეთი, სხვადასხვა საკითხების განხილვა  და სასარგებლო რჩევები – მაგალითად, რა საჭმელია კარგი ძვლების რეგენერაციისათვის და რა  – არა [ცოტა გამიკვირდა, 'ცუდი' საჭმლის სიაში წითელი ხორცი და რძე რომ ვნახე. თურმე წითელი ხორცი კალციუმის წვას უწყობს ხელს. დაიმახსოვრეთო, რომ მთავარი ბევრი კალციუმის მიღება კი არა, ბევრის ათვისებააო].

“ექიმბაშზე” ლოლ-ებს არ ვართ, ხალხური მედიცინის დიდ ტრფიალს ვერ დავიჩემებ, უფრო პირიქით, კოლბებიან-წამლებიან-საოპერაციოებიანი ექიმები უფრო მესიმპატიურებიან, მაგრამ ახლა ფაქტიურად სხვა გზა არ არის, ოპერაციას ვერ გამიკეთებენ [ვინტის მიხრახვნა არის საჭიროო, ცოტათი მეც კიბორგი გავხდებოდი], ამიტომ დაე, ვცადოთ ასკურავას მალამოები, არაფერს ვკარგავ, გავერთობი ცოტას.

დედაჩემმა შესთავაზა, მანქანით გაგიკვანთო, მაგრამ ასკურავამ განუცხადა, მე ახალგაზრდა სიმპატიურ ქალებს ვერ ვენდობიო და მოვა თავისი ფეხით.

სანამ მე ფეხს ვიტეხავდი, დუსს ბავშვი გაუჩენია, ტვიტერში ვნახე. ჰეჰეჰ!

/კიკლიკო – ეგ ასო გამიფუჭდა რატომღაც, კიბორგას ახალი საჯუჯღუნო მიზეზი ექნება, რომ მოვა, მის ლეპტოპს გავუფუჭე.]

ესეც ფოტო განწკობისათვის [პაროდია ჩემს 'ცნობილ' ღიპიან სურათზე]

არადა რა კარგი დღე იყო – ჯერ სტუდენტების შექმნილი ჩახოხბილი ავითვისე, შემდეგ პიკოს გაკეთებული პიცა და ბოლოს “იოლის” გამოშვებული ნაყინით დავამთავრე. სადღაც შუაში მოვყევით ძალიან მაგარ წვიმაში, ძაალიან მაგარში, ყველაფერი დაგვისველდა და პიკოს მაიკა და კაბა ჩამაცვეს, რომელიც, რა თქმა უნდა, არ მეკვრებოდა, მაგრამ “ტაქსამდე მივაღწევ”-ის იმედზე წამოვედი სახლისკენ.

ტაქსამდე ვერ მივაღწიე, ფეხი გადამიბრუნდა და გემრიელად ჩავჯექი. რაც მთავარია, ინსტინქტები მაგრად მუშაობს – იმ წამს მარტო მუცლის გადარჩენაზე ვფიქრობდი და ვზრუნავდი და გადავარჩინე კიდეც, არ მიმირტყამს არაფერზე, არც დამჭიმვია და ექო გამიკეთეს – ბავშვი საკმაოდ ბედნიერად გამოიყურებოდა. საყვარელი ფეხის თითები აქვს. ყველა ბავშვის ფეხის თითები ექსტრემალურად საყვარელია.

კიბორგა მეჯაჯღანება – ქოშებიდან დაწყებული, ღამით და წვიმით გაგრძელებული, ყველაფერს აბრალებს და მორალს ეძებს ამ ისტორიიდან. მე კიდევ მგონია, რომ მორალი საერთოდ არ არსებობს – სახლშიც შეიძლებოდა ფეხი გადამბრუნებოდა და მომეტეხა,  ასევე დილის 11 საათზე ძალიან იოლად მოვახერხებდი რაიმეს დაზიანებას სურვილის შემთხვევაში.

ყველაფერი ატანადია საბოლოოდ, ტკივილიც, გიპსის რაღაც წნევაც, წოლითი რეჟიმიც. აი აუტანელია ის, რომ სხვა ადამიანზე ვარ დამოკიდებული და ტუალეტშიც ვერ გავდივარ ჩემით [მეორე ფეხს კი არ ემჩნევა არაფერი, მაგრამ ეტყობა დამეჭიმა ან რამე და ვერ ვეყრდნობი, შესაბამისად - ასკინკილით ან ყავარჯნებით სიარულიც ჯერჯერობით არ შემიძლია].

მთელი ამდენი ხანია ვფიქრობ, რატომ არ იკლავენ თავს ინვალიდები? განსაკუთრებით ისინი, ვინც ჯანმრთელად იყვნენ და მერე ჩავარდნენ, სხვაზე დამოკიდებულები გახდნენ. მართლა ძალიან ძნელია, ცხოვრებაში არასდროს მქონია ასეთი სიტუაცია და ამის გამო მაგრად ვითრგუნები. როგორ ეგუებიან მუდმივად ასეთ მდგომარეობას? ბრრრ…

იმის გამო, რომ ლოგინს ვარ მიჯაჭვული და სხვა საქმე არ მაქვს, ხშირად დავბლოგავ ხოლმე.