1330 გრამი.

დღეს მე და ელზა [ჩემი მდედრი მშობელი] ექოსკოპიაზე ვიყავით, მეთქი ვანახებ მომავალ შვილიშვილს, უწი-პუწი.

იმ ექოსკოპისტთან, ვისთანაც ჩვეულებრივ დავდივართ ხოლმე მე და კიბორგა – სულ დიდი ცოცხალი რიგია და ჩაწერა არ მოსულა,  დედაჩემი კი, მოგეხსენებათ, ფრიად დაკავებული ქალია და რიგში ვერ იდგება, შესამოწმებელი დიდად არაფერი მჭირდა – ვიცი, რომ ჯანმრთელადაა ბავშვი და ყველაფერი რიგზე აქვს და ამიტომ ჩამწერა იქ, სადაც ლოდინი არ მოგვიწევდა, თან ის სამშობიაროც დავათვალიერე.

ექოსკოპისტს სანამ ველოდებოდით, ვიღაც იქ მომუშავე ქალიც იდგა ახლოს. აქვე აღვნიშნავ, რომ საკმაოდ შთამბეჭდავი მუცელი მაქვს უკვე. თუმცა ამან ვერ შეაჩერა ის ქალი, რომ არ ეკითხა: – თქვენ ორსულად ხართ?

მე მუცელს მოვუთათუნე:
-არა, ამას ისე ვატარებ ხოლმე, უბრალოდ…

28 კვირის შევსრულდი გუშინ, მაგრამ ექოსკოპისტმა ბავშვის ზომების მიხედვით განაცხადა, რომ 30 კვირის ვარ. რამდენჯერმე დამაზუსტებინა თარიღები და კალენდრით რომ 28 კვირას ემთხვეოდა, დაეჭვებით მკითხა: “მანამდე ხოარ გათხოვდი?” [ანუ 2 კვირით ადრე ხომ არ გქონდა "ქორწილამდე" სექსი და მაშინ ხომ არ ჩაისახა ბავშვიო...]

მე უცებ დავიბენი, სანამ გადავხარშე რას მეკითხებოდა. ექოსკოპისტმა ეს დაბნეულობა სხვანაირად გაშიფრა: “-მული ხომ არ ზის აქ შენი?” [მული ქმრის დაა და იმასთან ვერ იტყვი, რომ "მანამდე გათხოვდი".]

ელზამ კარგად ვერ დაინახა ბავშვი და კიდევ ერთხელ ეტკინა გული, რომ თქვეს ბიჭიაო – ამდენი თვეა ჯერ კიდევ არაა შეგუებული მის სქესს, იჯდა იქ სკამზე და “ნეტა გოგო იყოს, ნეტა გოგო იყოს” ამბობდა : ( She is in denial. : (

_ _ _ _ _

“გათხოვებაზე” გამახსენდა ჩემი პირველი შეხვედრა კონსულტაციის ექიმთან:

ექიმი (ავსებს ჩემს ანკეტას): – როდის გათხოვდი?
მე: - ანუ?
ექიმი: -  ნუ… როდის გათხოვდი?
მე: – რა გაინტერესებთ, პირველი სექსი როდის მქონდა, რეგულარული სექსი როდიდან დავიწყე თუ ხელი როდის მოვაწერეთ?
ექიმი: – O.o… პპპირველი…ალბათ.

თაფლი არ ჭამო – დორბლიანი გეყოლება. მზესუმზირა ჭამე – დიდი წამწამები ექნება…
(c) ქართულ-ორსული ფოლკლორი.

ჩემი მუცელი დღითიდღე იზრდება და შიგნით მყოფი არსებაც აშკარად ძლიერდება, თუ მის მიერ შესრულებული სალტოების მიხედვით ვიმსჯელებთ. მიუხედავად ამისა, მაინც ვერაფრით ვახერხებ “ველაპარაკო”. საკუთარი ხმა რომ მესმის, რომელიც აშკარად ყალბია – ნერვებზე ვიშლები.

ორმაგად ყალბი და სასაცილოა ეს ყველაფერი, თუ კიბორგა ცდილობს “დაელაპარაკოს”.

ამიტომ ვიპოვეთ გამოსავალი:
მე ხმამაღლა ვკითხულობ კოსმოს,
უჩა ხმამაღლა კითხულობს სერჟანტას კონსპექტებს სანგრის გათხრის ტექნიკებზე.

ჩვენი შვილი – მომავალი მილიტარისტი გეი.

ძალიან გრძელი პოსტი.

აქ მეწერა თავისმართლება გრძელი პოსტის შესახებ და დავიკიდე.

ახალ წელს გილოცავთ : )

2008 წელი ძალიან არეულ-დარეულად დაიწყო ჩემთვის. ახალ წელს შევხვდი პირველად ცხოვრებაში ისე, როგორც მინდოდა – საყვარელ ადამიანთან ერთად, თან მეკიდა ახალი წელი იყო თუ არა, 12-მა რომ ჩამოჰკრა, მაგ დროს აბაზანაში შხაპს ვიღებდი.

2 იანვარი ძალიან სახალისო და საქართველოსთვის უნიკალურ ფართიზე გავატარეთ. უფრო სწორედ, მე ერთ-ერთი ორგანიზატორი ვიყავი. ძალიან კარგი გამოვიდა, და ეს იყო ფაქტიურად ჩემი ბოლო ურთიერთობა იმ სასტავთან, ვისთანაც მთელი 2007 წელი ვურთიერთობდი – სასტავთან ერთიანობაში, თორემ ცალცალკე იმ ადამიანებს ისედაც ვეურთიერთობები და მეგობრები არიან ჩემი. იმ დღეს კი სასტავი, როგორც ერთიანობა, ჩემთვის მთლიანად ამოიწურა და უინტერესო გახდა.

იმავე დღეს გავიკეთე ფეხმძიმობის ტესტი და ორი ხაზი აჩვენა. იმ ფართიმ ბუნდოვნად გაიარა ჩემ თვალწინ, თუმცა რაღაც ბოლომდე დავიხარჯე, აი კიბორგასთვის ალბათ ერთ-ერთი დიდი კოშმარი იყო ამ წლისა. ჯერ ერთად არც ვცხოვრობდით, სამიოდე დღის წინ გვქონდა გადაწყვეტილი, რომ ჩვენებს დავლაპარაკებოდით ერთად გადასვლაზე და უცებ ბაც, ფეხმძიმობა.

ძალიან დავიბენი. მთელი ცხოვრება ერთადერთი პრინციპი მქონდა, აი საერთოდ არაფერი პრინციპები არ მაქვს გარდა ერთისა – აბორტს არ გავიკეთებ რაც უნდა მოხდეს-მეთქი. მაგრამ ისიც მესმოდა, რომ ერთად ახალგადასული წყვილისთვის ეგრევე ბავშვი – ამ ურთიერთობის დანგრევას უდრიდა და ბოლოს ჩემი და კიბორგას ურთიერთობა ვარჩიე, გადავწყვიტე აბორტის გაკეთება. ამ გადაწყვეტილებამ ძალიან გადამარჩინა იმიტომ, რომ მეორე დღეს ექოზე სასწრაფოდ მოსაშორებელიაო მითხრა ექიმმა და გულს მომეშვა, სინდისი აღარ მქენჯნიდა და ყველაფერი ექიმს “გადავაბრალე”. ერთი-ორი ადამიანის გარდა არც არავინ იცის, რომ სინამდვილეში ჩემი გადაწყვეტილება იყო მანამდე, ვიდრე მეცოდინებოდა, რომ მართლა მოსაშორებელი იყო. მერე უბრალოდ ამ დიაგნოზს ამოვეფარე და: “ბუშტნამქერი იყო, ექიმმა მითხრა უნდა გაიკეთოო” და ანგელოზჩიკის თვალების ფახული, თითქოს მე რა, მე რას მერჩით, აი ექიმმა თქვა..

მე არ ვიცი, ის ნაყოფი ჯანმრთელი და სიცოცხლისუნარიანი რომ ყოფილიყო, გავბედავდით თუ არა მე და კიბორგა ბოლო წუთებში, ექიმთან შესვლამდე აბორტზე ფიქრს თუ გამოვიქცეოდით იქიდან, ან როგორ წავიდოდა ჩვენი ცხოვრება და ურთიერთობა მას მერე, დაშორებულები ვიქნებოდით დღეს თუ პირიქით…

მოკლედ, 8 იანვარს ხელი მოვაწერეთ, ძალიან ყინავდა და სრიალ-სრიალით შევედით წერეთლის საპასპორტოში, ათ წუთში მოვაწერეთ ხელი [რაც დედაჩემის ახირება იყო. იდეა გვქონდა, რომ მეორე დღესვე შეგვეტანა განქორწინებაზე, მაგრამ განქორწინება 45 ლარი ღირს და დაგვენანა ფული]. მეორე დღეს აბორტი და მერე არ ვიცი, მერე ერთად ცხოვრება, შეგუება ერთმანეთის ჩვევებთან, ბევრი ბევრი ბევრი პრიწირკა. რაც უნდა გამოცდილი იყოს წყვილი, ერთად ცხოვრების პირველი ორი თვე მაინც საკმაოდ მაზალოა : ) ნუ, სეკსებია ბევრი სამაგიეროდ.

მარტში დამებადა პროექტის იდეა, რომლის სახელი მერე შპილერამ “მაჩუქა” – არტიდეა. ეს პროექტი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რადგან იმ პერიოდში საკუთარ გამოუსადეგარობაზე ხშირად ვფიქრობდი. მაგრამ არტიდეაც ევრ დამეხმარა გაქანებულ სოციოფობიაში, რაც იმ დროს მჭირდა. გარეთ საერთოდ არ გავდიოდი თითქმის, თუ გავდიოდი – ძალიან შეკუმშული და დაძაბული ვიყავი, ადამიანებთან ურთიერთობა მინიმუმამდე მქონდა დაყვანილი.

საკუთარ თავზე მუშაობა დავიწყე – ვაიძულებდი თავს, რომ მესეირნა მარტოს, რომ შემეხედა ადამიანებისთვის და მივმხდარიყავი, რომ ისინიც ეგეთი მშიშარა მასტები არიან და ვერ შემჭამენ.

ნელნელა ბლოგმა უფრო დიდი მნიშვნელობა შეიძინა ჩემს ცხოვრებაში და სერიოზულად მივუდექი ბლოგინგს.

აპრილში გადავედით მიცკევიჩზე. აი ბინიდან ბინაში გადასვლებს ვერ ვიტან. და წინა წლის მანძილზე ჯამში 4 ბინა გამოვიცვალე, ასე გამოვიდა.

მაისიდან მე და გიგამ Face.ge-ს თარგმნა-გამართვა დავიწყეთ.

ივნისში ნელნელა “ვჯანმრთელდებოდი” სოციალური ფობიებისგან, დავიწყე ფიტნეს-კლუბში სიარული, ერთი კვირა დაჟე ფლაერებიც ვარიგე ქუჩაში, და ვიყავი თურქეთში ჩემს რამდენიმე მეგობართან ერთად, გოგოლ ბორდელოს კონცერტზე – ჯამში 4 დღით. აქედან 2 გზას მოუნდა. მესამე დღის ბოლოს ყველამ გავფრიკეთ, ყველა ყველას ეჩხუბა, ან იბუზღუნა ან დაიძაბა. ამიტომ კიბორგას დანახვა რომ ჩამოვედი – ღირდა იმ 4 დღედ, რაც თურქეთში ვიყავი.

ნუ, სამაგიეროდ პირველად ვიყავი ნამდვილ სექს-შოპში, ი ტო ხლებ.

ივლისში პირველი შეხვედრა იყო ბლოგოსფეროსი, მაკდონალდსში. კარგი იყო, დადებითი, და დაიწყო ბლოგერების შეკრებები შიგადაშიგ.

ამ თვეშივე გვქონდა მე და უჩას პირველი სერიოზული კამათი, თუ რაღაც მსგავსი, და ერთად ვიყავით ფსიქოლოგთან. საინტერესო იყო, ჯამში ფსიქოლოგის გარეშე მოვაგვარეთ, მაგრამ საინტერესო იყო შეგრძნება – ადამიანს გრუზავ ერთი საათის მანძილზე, გრუზავ, გრუზავ და ბოდიშს არ უხდი! იმიტომ, რომ ფული გადაიხადე. კლასს!

ივნისი-ივლისში კიდევ დედაჩემს ვებრძოდი საკუთარ თავში – ანუ მის ჩანერგილ აზრებს “ვამოწმებდი”. მაგალიტად, მეუბნებოდა ბავშვობიდანვე, რომ არ მიხდება ზაგარი. და წავედი სოლარიუმში, რომ გამეგო, მე მომწონს თუ არა. ნუ, ეს ზაგარი ისე, თვალსაჩინოებისთვის იყო, ძირითადად შინაგანი გადაფასებები მიდიოდა.

აგვისტო – ომი. ჩვენი ერთადყოფნის წლისთავზე კიბორგა ცხინვალში წავიდა, მე 38-39 სიცხით სულ მარტო  დავრჩი თბილისში, იმიტომ, რომ არც დედაჩემი და ჩემი და იყვნენ ქალაქში – თურქეთში წავიდნენ დასასვენებლად რამდენიმე დღით ადრე. ცუდი შეგრძნებები იყო ძალიან, თუმცა რაღაც გმირი ქალი როჟა ვიყავი, სიცხიანი, მარტო, მაგრამ მაინც არ ვბურღავდი ტვინს, არ ვტიროდი და კიბორგას არ ვანერვიულებდი. თან არ ვნერვიულობდი იმდენად – ბევრი ვიფიქრე და დავასკვენი, რომ სიკვდილის შანსი ომში და ქალაქში, მშვიდობიანობის დროს ავარიაში მაგალითად – ერთი და იგივეა. და რომც მომკვდარიყო, ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც მას უნდოდა.

ის, რომ კიბორგა ომში წავიდა, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის – ის, რომ სახლში არ დარჩა, ის, რომ მე არ ამომეფარა, ის, რომ რაღაც, იმპოტენტი არ იყო და ტელევიზორთან არ იჯდა და არ იგინებოდა, არამედ იქ იყო, თავის მეგობრებთან ერთად და იმას უყურებდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ემზადებოდა შინაგანად, და ეშინოდა, მაგრამ მაინც იქ იყო…

პარალელურად რასაც მიმესიჯებდა – ვწერდი ბლოგზე და შემოდიოდნენ ახლობლები და კითხულობდნენ, ყველასთვის სათითაოდ რომ არ მეხსნა სად არის და ცოცხალია თუ არა. მერე ჩამოვიდა კიდეც და მეორე დღეს თვითონ დაწერა გრძელი კომენტარი აქ ბლოგზე – ძალიან ბევრი ემოციებით, განცდებით სავსე. მისი ნაწერი და ჩემი რამდენიმე პოსტი მოგვიანებით გავრცელდა მტელ ინტერნეტში, ჯერ ქართულში, მერე თარგმნეს და – რუსულში. სნაიპერიდან დაწყებული – სპეცნაზით დამთავრებული, ყველაფრის “მოგონებები” იყო, ქალაქში რაღაც ლეგენდები დადიოდა, როგორ მოკლა ვიღაც კიბორგამ ბერეტათი 10 რუსი, თუ რაღაც ეგეთები :) მოკლედ, რაღაც პონტში სახალისო იყო ეს გაფუჭებული ტელეფონი, მაგრამ მეორე მხრივ მაგრად გვძაბავდა, ყველა გვეუბნებოდა, რომ დაგვერხა, იმიტომ რომ მსგავსი რამე დაიწერა და – ჩემს ბლოგზე დაიწერა, კიდევ უარესი – ასე საშინლად გავრცელდა.

მაშინ ბლოგიდან ამოვიღე ყველა პოსტი, რაც ომის შესახებ იყო – კიბორგას მესიჯებიც, მისი პოსტიც. ნუ მერე ამას ცალკე ლაპარაკი მოჰყვა, რომ მთავრობამ მაიძულა ამომეღო თურმე :))) ახლა, ამ პოსტს რომ ვწერ, გადავწყვიტე, რომ საკმარისი დრო გავიდა და ყველაფერს აღვადგენ. თან მითუმეტეს, რა თქმა უნდა, არავინ არ მოვარდნილა ჩვენთან, არ დავუკითხივართ, არსად დავუბარებივართ და ყველამ სხვა გასართობი მონახა მოკლედ.

წესით ეს ალბათ კიბორგას “წლიურ ანგარიშში” უნდა ეწეროს, ის უფრო მძაფრად აღიქვამდა და განიცდიდა ამ ყველაფერს, მაგრამ მეც არანაკლებ მძაფრად მეხებოდა ეს ყველაფერი. თუმცა ბოლომდე მჯეროდა, რომ რაც უნდა მომხდარიყო, სულ რომ დაეჭირათ – ის , რაც დაწერა, უნდა დაეწერა – იმიტომ, რომ სხვანაირად ვერ გადახარშავდა.

სექტემბერში საბოლოოდ გამოვჯანმრთელდი სოციოფობიისგან და ტელეფონის აღებაც დავიწყე, თუნდაც უცნობ ნომერს დაერეკა.

და ოქტომბერში დავფეხმძიმდი, ამჯერად უკვე აბსოლუტურად ჯანმრთელ ბოღანეზე, მაგრამ თავდაცვითი მექანიზმი ჩაირთო და პირველი 3 თვე (სანამ მოშლის საშიშროება დიდია) ფაქტიურად ემოციები ამის თაობაზე არ მქონია. ახლა უკვე ნელნელა მეწყება გულში ღიჭინები ბავშვზე ფიქრისას. წინა თვეები პახოდუ აქტიურად მიდიოდა კიბორგას “დამუშავება” და ბოლოს დამუშავდა. და დღეს ჩემზე მეტად უღიჭინებს, დარწმუნებული ვარ, მაგრამ იასნია არ აღიარებს. და ბავშვი რომ დაიბადება, სიხარულისგან ტირილი მოუნდება, მაგრამ მაგასაც არ აღიარებს, რა თქმა უნდა, თუმცა მისი აღიარება არც მჭირდება, თვალებში ვხედავ ხოლმე, როგორ უბრწყინავს, როცა გეგმავს როგორ წაიყვანს სტრაიკზე ზურგზე მოკიდებულს.

დეკემბერში კიდევ ერთხელ შევიცვალეთ ბინა, გავიჩინეთ რუმმეითი, რომელსაც იშვიათად ვხედავთ სამწუხაროდ :) პირველად მივიღეთ ბენეფიტი ბლოგერობისგან… ავარიაში მოყვა ჩემი მეგობარი, ბექა, და კომაში ჩავარდა, მაგრამ არ განმიცდია ემოციურად, იმიტომ, რომ ვერ გავიაზრე და ვიცოდი, რომ გამოჯანმრთელდებოდა მალე.  ჯერჯერობით კარგად მიდის ყველაფერი : )

ბევრი რამე გამომრჩა. ბლოგს ვათვალიერებდი თან. წლის განმავლობაში შიგადაშიგ რაღაც, სამსახურებიც იყო, შეხვედრებიც იყო, საინტერესო ადამიანებიც იყვნენ… იმის გაცნობიერებაც იყო, რომ მეგობრები მყავს. მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრობის არ მჯეროდასავით. მაგრამ არსებობს მაინც სადღაც. ხანდახან ნერვებზე ვშლით ერთმანეთს და ვერ ვიტანთ, მაგრამ კარგია, როცა კიბორგა გაგაბრაზებს და ძევიშნიკზე მირბიხარ და იქ ყველას უყვები, რა ნაგავია. და ისინიც გეუბნებიან, რომ ხო ხო, ნაგავია. ნუ ლოლა გეუბნება, რომ შტერი ხარ და ნაგავი არაა, პროსტა ეგეთია. და ლოლაზე ბრაზდები. მერე მოდიხარ სახლში დაცლილი და ბედნიერი და იცი, რომ ნაგავია, მაგრამ მაინც გიყვარს და შენც ნაგავი ხარ და მოდი, ერთად ვიყოთ ნაგვები.

ჯამში როგორი წელი იყო? კარგი. გავიზარდე.

და თითქოს რაღაც, არაფერი ხდებოდა, მაგრამ ჯამში რამდენი რამე მომხდარა.

აახ მე მაპატიეთ, ხანდახან მაინც ფეხმძიმე პოსტი გამეპარება ხოლმე ამ ბლოგზე და თქვენც უნდა ითმინოთ, ითმინოთ, ითმინოთ! ან წახვიდეთ არაფეხმძიმე ბლოგებზე!

(с) ფეხმძიმე ბლოგერი

ტესტმა დადებითი რომ აჩვენა და ღნავილი ამიტყდა შიშისგან [არადა მანამდე ვღნაოდი, როცა უარყოფითს აჩვენებდა ხოლმე], აი მანდ უკვე მივხვდი – სისულელეა ეს “ეგრევე შემიყვარდა” ვეშები.

პრინციპში, დაახლოებით იგივე მჭირდა პირველი კოცნის დროს ზანზალაკებმა რომ არ დაიწყეს ჟრიალი და ზეცა რომ არ გაიხსნა. და იგივე მჭირდა, პირველი სექსუალური… კხმ, ხო, სექს-დეტალებს გამოვტოვებ.

არა, მაინც როგორ შეიძლება ეგრევე გიყვარდეს ემბრიონი? სპერმატოზოიდი და კვერცხუჯრედი. რომლისგანაც მერე კიდევ პლაცენტა კეთდება. პლაცენტა გვიყვარს? არადა ისიც ზუსტად იგივე უჯრედებისგანაა ხო? რაღაც ეტაპზე ემბრიონი თუ ზიგოტა თუ რაც ჰქვია მაგ დროს – ორ ნაწილად იყოფა და ერთი ხდება პლაცენტა, მეორე – ბოღანე.

მოკლედ, დღეს ერთ-ერთ თემაში დავწერე, რომ სულ არ მომწონს ჩანასახი და ვცდილობ არ ვიფიქრო იმაზე, რომ მსგავსი რამე არსებობს ჩემში. აი მართლა, რა საყვარელია ეს? ——————->

არაა საყვარელი, როცა ნელნელა უფრო დაემსგავსება ადამიანს, მერე კიდევ ხო. ნუ, რა თქმა უნდა, შემოვარდნენ “ღმერთო, რა ამაზრზენი ბრძანდებით” დედიკოები და რამდენიმე წამით თავი ცუდ მომავალ დედად მაგრძნობინეს, მაგრამ ეგრევე გამახსენდა, რომ აქედან ერთ-ერთს  5 წლის შვილი ჰყავს და ამ ბავშვს ჯერ ისევ დედ-მამის საწოლში სძინავს. ჰოდა გადამიარა.

რატომ აბრმავებს დედობა ასე ძალიან? ბუეე…

ხო, გარდა იმისა, რომ 10 კვირის ჩანასახის გარეგნობა არ აღმაფრთოვანებს და განსაკუთრებული გრძნობები მისადმი არ მაქვს, მხოლოდ გონებით მომწონს და მაოცებს განვითარების ტემპები, ჩემს “უარყოფითებში” გადის კიდევ ის, რომ ვთვლი – ყველა ბავშვი საყვარელი არ არის, არსებობენ მახინჯი ბავშვებიც. ოო და კიდევ – დაბადებისას ყველა ბავშვი ერთმანეთს ჰგავს. ნუ, ოდნავი განსხვავებით, საკეისროთი გაჩენილი ბავშვები უფრო ნაკლებად წითლები არიან. მოკლედ, თუ რამდენიმე თვის მერე დავწერე დებილი პოსტი იმის შესახებ, რომ “ჩემი შვილი განსაკუთრებულად ლამაზი დაიბადა, ჩამოყალიბებული ნაკვთები ჰქონდა უკვე” და ბლაბლა, ეგრევე დამიდეთ ამ პოსტის ლინკი, რომ შემოვულაწუნო თავს.

მოკლედ, კეთილშობილ დედათა საზოგადოებასთან გავერთობი უახლოესი თვეები, გული მიგრძნობს… :evil:

Oh damn…

Friends-ში ამ დღეებში ვუყურებ სეზონს, სადაც რეიჩელი ფეხმძიმედაა (და წეღან გააჩინა), ამ ყველაფერს ემატება ПМС, მინდა ბღავილი და შვილი. და ფეხმძიმობა. უფრო სწორად, ჯერ ფეხმძიმობა, მერე – შვილი. ჯერჯერობით წარმატებით ვასრულებ ბღავილის ნაწილს.

ვათვალიერებ ამ “მშობელთა კლუბს” ფორუმზე და გული მისკდება ზოგ ბავშვზე (განსაკუთრებით იმაზე, მეც რომ შვილი მეყოლება და ასეთი მახინჯი იყოს – ვერ შევამჩნევ და მაინც ყველაზე ლამაზად მომეჩვენება).

ჰო კიდევ, what is wrong with you, guys? რატომ უსკდება ყველა მამრს გული ბავშვის წარმოდგენაზეც კი?

და კიდევ, what is wrong with us, girls? – რაც არ უნდა “მაგარი როჟები” ვიყოთ, ‘ნორმალურად’ ვაზროვნებდეთ, ჩაციკლულები არ ვიყოთ გათხოვებაზე და ა.შ., მაინც მოსიარულე ინკუბატორებად რატომ ვრჩებით? ბეეჰ ((

უჩას ვუთხარი, 25 წლამდე თუ არ გვეყოლა ბავშვი, მერე ვსიო, წავალ და მარტოხელა დედა ვიქნები-მეთქი. ამას მოჰყვა სადღაც… სამსაათიანი დუმილი მისი მხრიდან და counter strike-ს ნერვული თამაში.

ამ ყველაფერს ვწერ, რომ period-ის გასვლის მერე საღ გონებაზე წავიკითხო და დავცინო საკუთარ თავს.