კიბორგას ფორუმიდან ვიცნობდი და არაფორუმულად მეზიზღებოდა.

ყველაფერი იქიდან დაიწყო, რომ რატომღაც ჩემი შებმა გადაწყვიტა, თან ძალიან არასწორი მეთოდებით. ჯერ ამაზე მომეშალა ნერვები – “პუნქწიკი” მაქვს ცოლიან კაცებთან დაკავშირებით (მაშინ ცოლი ჰყავდა), არასდროს, არასდროს გამომიჩენია ინიციატივა ცოლიანთან მე თვითონ და საშინლად მაღიზიანებდა, როდესაც აქტიურობდნენ თავად.

კიბორგას მიერ “ინიციატივის გამოჩენა” არ იცით თქვენ კიდევ, რას ნიშნავს! დღეში 7-8-ჯერ მირეკავდა სხვადასხვა იდიოტური მიზეზით:  “კისი, ჩემი იმეილი შეამოწმე რა, პაროლი “კაპიტან1928387″; “თუ შეიძლება ფორუმზე შედი ჩემი ნიკით, პიემი უნდა მომსვლოდა, წამიკითხე და წაშალე – არ მინდა, რომ ჩემმა ცოლმა ნახოს.” თან ყოველ მომდევნო დღეს პაროლი შეცვლილი ჰქონდა ხოლმე.

დღემდე გაოგნებული ვარ და ვეკითხები, რატომ ეგონა განსაკუთრებით აი ამ ბოლო ფრაზების მსგავსი თხოვნებისას, რომ ერთ ქალს მაინც დედამიწაზე ამით დააინტერესებდა.

მაგრად ნერვებზე მშლიდა მისი უაზროდ გრძელი პოსტები. მახსოვს ერთი თემა იყო ფორუმზე, “მოგწონთ თუ არა საკუთარი სხეული”. ყველა პოსტავს “კი, მომწონს” ან “არა, არ მომწონს”. მოდის კიბორგა და აცხობს უზარმაზარ პოსტს ყოველი საკუთარი ნაკვთისა და კიდურისადმი დამოკიდებულების აღწერით, მერე ფილოსოფიით  ზოგადად სხეულის თემაზე, შიგადაშიგ სტრაიკბოლის, ომისა და რაგბის ხსენებით – მოკლედ, ერთხელ მაინც თუ წაგიკითხავთ მისი პოსტი,  ადვილად შეძლებთ წარმოიდგინოთ.

იმ პერიოდში ფორუმზე “სერიალის”  წერა დავიწყე, “ერეგენუსი” ერქვა – ფორუმზე მომხდარ ამბებს ვაშარჟებდი. ბოლოს, როცა კიბორგ-მაკლაუდის სახელის ხსენებაზეც კი გულისრევის იმიტაციას ვაკეთებდი, ავდექი და “ერეგენუსის” ერთი თავი ავტომატური რეკვის რეჟიმში მყოფ რობოტ ციბორგს დავუთმე, რომელსაც ნებისმიერი მდედრის დანახვაზე თავზე ანტენა ეზრდებოდა.

“ერეგენუსმა” გაჭრა და იმის შემდეგ კიბორგა ერთი წლით გაუჩინარდა ჩემი ცხოვრებიდან.

ერთი წლის შემდეგ კი თავად დავუკავშირდი. აზრზე არ ვარ რატომ. სახლიდან წამოსული ვიყავი, მეგობართან ვცხოვრობდი, ჩემი იმ დროისთვის ყველაზე ხანგრძლივი ურთიერთობა დასრულებული იყო და ერთხელაც უბრალოდ მივწერე.

იმ დროს ამერიკაში ცხოვრობდა და 5-6 წლის შემდეგ აპირებდა ჩამოსვლას. პირველი წერილიდან ერთი კვირის შემდეგ “5-6 წელი” რამდენიმე თვედ იქცა, საბოლოოდ კი ზუსტად ერთ თვეში, 8 აგვისტოს – თბილისისკენ მომავალ თვითმფრინავში იჯდა, მე კი აეროპორტში ველოდი. ერთად გადავედით საცხოვრებლად.

რა თქმა უნდა, დღემდე უარყოფს, რომ ჩემ გამო ჩამოვიდა. ამაზე სულ მეცინება და ვეუბნები, რომ მჯერა – მე არაფერ შუაში ვიყავი.

08.08.08

ომზე, აფხაზეთზე, სამაჩაბლოზე, რუსეთზე, საქართველოზე უამრავჯერ გვისაუბრია და გვიკამათია.

მე ვფიქრობდი, რომ საჭირო არ იყო ომი, მეკიდა რა ერქმეოდა ქვეყანას, სადაც ვცხოვრობდი და თუ მაინც და მაინც – XXI საუკუნეში ფიზიკური ძალით რაიმეს მოგვარება აბსურდად მიმაჩნდა.

კიბორგას აბსოლუტურად განსხვავებული მოსაზრება ჰქონდა ამ საკითხზე და დარწმუნებული იყო, რომ ოდესმე [და იმედი ჰქონდა, რომ მალე] იომებდა აფხაზეთისთვის. ისევე, როგორც იომებდა ყველა მის წარმოდგენაში.

სულ მაინტერესებს, სამხედრო თემატიკა რადგან იზიდავდა, იმიტომ ფიქრობდა დაკარგულ ტერიტორიებზე ამდენს თუ პირიქით, აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს ყოველდღიური გახსენება უბიძგებდა იმისკენ, რომ მილიტარიზმი მისი ჰობი ყოფილიყო და შეექმნა საქართველოში პირველი აირსოფტის (სტრაიკბოლის) კლუბი, სადაც “ვარჯიშობდა” ომისთვის ან ინაზღაურებდა ამ სურვილს.

ამიტომ არ გამიკვირდა 8 აგვისტოს ჩანთა რომ მოიკიდა და გორისკენ წავიდა. უფრო გამიკვირდებოდა, რომ არ წასულიყო. გამიკვირდებოდა უარყოფითად. ამიტომ არც ერთი სიტყვით არ შევწინააღმდეგებივარ. მარტო ბავშვის გაკეთებას ვთხოვდი წასვლის წინ.

მეშინოდა, რომ მოკვდებოდა? – არა, იმიტომ, რომ სიკვდილის შანსი ყველგან ერთი და იგივეა, იქ კი ისე მაინც მოკვდებოდა, როგორც უნდოდა.

უფრო მეტად იმას განვიცდიდი, თუ მოკვდება, უაზროდ არ მოკვდეს-მეთქი. “აზრი” მაინც და მაინც ომში გამარჯვება არ არის. რომ მიდიხარ შენთვის, უცებ ბაც, ბომბა და იჟუჟება ნახევარი ქალაქი – აი ესაა ომში უაზროდ სიკვდილი.

თან დარწმუნებული ვიყავი, რომ ამდენი წლის სტრაიკბოლის გამოცდილება იმაში მაინც დაეხმარებოდა, რომ ღიაზე ბოდიალს არ დაიწყებდა და რამეს შეეფარებოდა ხოლმე [ამაში მწარედ შევცდი, დღემდე ვეკაიფები მაგაზე, როგორ მიტასაობდა მარტო გზაზე და როგორ ჩაუწუილა ტყვიამ. მერე კი იკადრა გადასკუპება ბუჩქებში].

იმ დღეებში ყველა შემზიზღდა, ყველა მამაკაცი, ვინც იქ არ წავიდა.

სულ ფორუმზე ვიჯექი და ბლოგს ვანახლებდი ინფორმაციის მიღებისთანავე. და თან ყველა მეზიზღებოდა.

კაცები, რომლებიც იმპოტენტებივით იჯდნენ და იგინებოდნენ ტელევიზორის მისამართით, ფორუმებზე, ქუჩებში ბირჟებზე.

მეზიზღებოდნენ ეს კაცები, რომლებმაც ხელები დაიბანეს და ყველაზე მეტად მეზიზღებოდნენ კაცები, რომლებიც ცოლებსა და დედებს ამოეფარნენ – აი ის ტიპები, წასვლა რომ უნდოდათ ვითომ და დედა რომ გადაუდგა კარებში ან ცოლმა რომ გაიგიჟა თავი და ბავშვები ტირილით რომ გასკდნენ.

ვბრაზობდი, როგორ ვერ ხვდებოდნენ ეს ქალები, რომ იმ წამს თავიანთ მამაკაცებში კაცობა დამარხეს. და როგორ ვერ ხვდებოდნენ კაცები, რა მნიშვნელოვანი მომენტი იყო ეს მათს ცხოვრებაში.

არა, მნიშვნელოვანი იმიტომ არა, რომ სამშობლო გადავარჩინოთ და გულზე ხელების ბრაგუნი. საკუთარი ცხოვრებისთვის, თვითშეფასებისთვის მნიშვნელოვანი.

08.08.09

ახლა ვზივარ, გვერდით კომპზე კიბორგა რაღაც დებილურ ფილმს უყურებს. ჩვენს შორის კალიასკა დგას, სადაც ვილი წევს და სძინავს [ამ მომენტში, პოსტის დაფაბლიშების წინ - უკვე ღვიძავს და ჭაჭყანებს].

ორი წლის წინანდელი 8 აგვისტო რომ არა, მე და კიბორგა არ ვიქნებოდით ამ ოთახში ერთად.

შარშანდელი 8 აგვისტო რომ არა, ვილი არ იარსებებდა. ან დაშორებულები ვიქნებოდით უკვე ან კიბორგა არ შეიცვლიდა დამოკიდებულებას და არ დათანხმდებოდა ბავშვის გაჩენას. ამასაც უარყოფს, მაგრამ იმ სამმა თუ ოთხმა დღემ, რაც ომში იყო, ბევრი რამე გადააფასებინა.

ის მამაკაცები, ვინც მეზიზღებოდნენ, აღარ მეზიზღებიან. მხოლოდ მეცოდებიან ცოტათი. და ის ქალებიც. ჰო, ქალები მაგრად მეცოდებიან – რომ არ იციან რა შეგრძნებაა ცხოვრობდე გმირის გვერდით.

არაა აუცილებელი ვინმემ მედლები დაჰკიდოს, მე ხომ ვიცი, ჩემთვის ხომ გმირია.

პოსტი ეძღვნება ლინგვისტუსს, დიდი სიყვარულით.

ვილი მგონი პირველი ბავშვია ქართულ ვებსივრცეში, ვინც ფაქტიურად ონლაინ დაიბადა – ოპერაციის დასრულებიდან სადღაც ერთ საათში უკვე ინტერნეტში ვიყავი და ვპოსტავდი ფორუმზე.

საერთოდ ინტერნეტი სამშობიაროში ყველაზე ზევეშია, რაც შეიძლება ადამიანმა მოიფიქროს. ტელევიზორი თითქმის არ ჩამირთავს ბოლო დღის გარდა. ჩართვა მალევე ვინანე, რადგან მაინც და მაინც მაგ დროს გადიოდა “იმედზე” ჯერ “ორნი ქალაქში”, შემდეგ რაღაც დიდების ასი წუთიო თუ წამიო, მოროშკინა & კო. აბსოლუტურად უნიჭოდ ცანცარებდნენ და გამოვრთე სასწრაფოდ.

ამ დღეების განმავლობაში მუდმივად ვპოსტავდი ფორუმზე, მშობელთა კლუბის ერთ თემაში. რა მოჰქონდათ საჭმელი, მაგასაც კი ვდებდი ხოლმე, სურათებითურთ. პოსტს მოვაბამ იმ სურათების ნაწილს (საჭმელების ფოტოები აკლია :D ). თუ ვინმეს განსაკუთრებით აინტერესებს, აგერ ის თემა.

ბავშვისადმი ემოცია ეგრევე არ გაჩენილა, ზოგი ამბობს საკეისროს ბრალიაო, მე მაინც მგონია, რომ უბრალოდ არიან ადამიანები, ვისაც ერთი ნახვით უყვარდებათ, მე მათ რიცხვს არ განვეკუთვნები – ორივე კიბორგა, დიდიც და პატარაც დროთა განმავლობაში შემიყვარდნენ.

არ დავბრმავებულვარ და ბავშვი ყველაზე ლამაზად, ჭკვიანად და საყვარლად არ მეჩვენება, აბსოლუტურად ჩვეულებრივი პატარაა, უბრალოდ ჩვენთვის ყველაფერი ძალიან ახალია და მის ყოველ მიმიკას ინტერესით ვაკვირდებით, ერთგვარი Discovery Channel გვაქვს სახლში მოკლედ.

ჰო, და კიდევ იმას ვფიქრობდი, რომ საერთო DNA-ს არ აქვს მნიშვნელობა, ასე პატარა რომ მოეყვანათ და ეთქვათ, აი, შენი შვილი იყოსო, არანაირი განსხვავებული ემოციები არ მექნებოდა.

პოსტი არ არის განკუთვნილი მათთვის, ვისთვისაც ბლოგი უბრალოდ ვორდის ონლაინ-ვერსიაა და ვინც არ არის დაინტერესებული მკითხველის რაოდენობის გაზრდით.

რა არის ნებისმიერი ბლოგერის სტიმული?

მკითხველები და მათთან ურთიერთობა.

რა სჭირდება ქართველ ბლოგერს?

მეტი სტიმული – მეტი მკითხველები!

ქვემოთ გთავაზობთ ჩემ მიერ აპრობირებულ (ეუფ!) რამდენიმე მარტივ მეთოდს, თუ როგორ გამოვჩეკოთ მეტი მკითხველი ჩვენი ბლოგისთვის.

1. ქართული მთვლელი/კატალოგები

არსებობს რამდენიმე ქართული მთვლელი, top.ge, interes.ge და ა.შ. პირადად ჩემი რეკომენდაციაა Top.ge-ზე გაწევრიანება და მისი მთვლელის დადება ბლოგზე.

რატომ?

Top.ge ქართულ საიტებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარულია, ის წარმოადგენს ქართული საიტების ყველაზე სრულ კატალოგს. სტატისტიკას ჩავხედე და ბოლო 30 დღის მანძილზე 4 000-ზე მეტი კლიკია გაკეთებული ტოპ.გე-დან აქ.

აქვე გასათვალისწინებელია რამდენიმე ფაქტორი – კატეგორია, სადაც სვამთ ბლოგს. ძირითადად ბლოგერები შეყუჟულნი ვიყავით კატეგორიაში “Personal pages”, რადგან ბლოგების კატეგორია ცალკე არ არის. თუმცა ზოგი ბლოგერი შინაარსის მიხედვით უსადაგებს კატეგორიას -მაგალითად, კარაგანდა – ლოგიკურია, რომ ხელოვნების განყოფილებაში აქვს ბლოგი.

პირადად მე რამდენიმე დღის წინ გადავწყვიტე შემეცვალა კატეგორია, დიდხანს ვიფიქრე – “ინტერნეტი” ამერჩია, “ონლაინ ნაგავი” თუ “News, Television, Media, Newspapers” და ბოლოს ამ უკანასკნელზე შევჩერდი [ბლოგინგი ახალი მედიაა, ნიუსის ცნებაც საკმაოდ წელვადია]. კლიკების რაოდენობამ, რა თქმა უნდა, იკლო, რადგან “პირად გვერდებში” პირველი ადგილიდან უფრო მეტი ხალხი გადმოდის, ვიდრე “მედიის” მეორე გვერდიდან, თუმცა ჩემთვის ასე უფრო საინტერესოა ამ ეტაპზე.

2. იმეილი

იმეილს აქვს “ხელმოწერის” ადგილის ფუნქცია, სადაც ხშირ შემთხვევაში ჩვენი სახელი, გვარი, ტელეფონი და საკონტაქტო ინფორმაცია გვიწერია.

ურიგო არ იქნება, თუ აქვე მივაწერთ ჩვენი ბლოგის მისამართს. თუმცა აქ რამდენიმე ნიუანსია:

არიან ბლოგერები და ბლოგები, მაგალითად სოფი, თაზო – რომელთაც სავალდებულოდაც კი გავუხდიდი სიგნატურაში ბლოგის მისამართის ჩაწერას, იმიტომ, რომ მათი პროფესიიდან გამომდინარე – ბლოგი საუკეთესო სივი/პორტფოლიოა.

თუმცა ცოტა არაადეკვატური იქნება პირადი ბლოგის მისამართის ჩასმა იმეილზე, რომელსაც სამსახურეობრივი დანიშნულებით იყენებთ. ამ შემთხვევაში, თუ ორი მეილი გაქვთ – სამსახურის და “სერიოზული” და შედარებით პირადი – თამამად მიაწერეთ ბლოგი პირადის სიგნატურაში.

3. ფორუმები

ქართულმა ინტერნეტ-საზოგადოებამ აიდგა ფეხი მირკში, გადავიდა ფორუმებზე და ახლა აქტიურად იყენებს სოციალურ ქსელებს.

ალბათ ბევრი ჩვენგანია გაწევრიანებული ამა თუ იმ ფორუმზე. მიუთითეთ პროფილში [და სიგნატურაში] თქვენი ბლოგის მისამართი – ადამიანი, რომელსაც დააინტერესებს თქვენი ვინაობა და შეიჭყიტავს – გადმოვა თქვენს ბლოგზეც და შეიძლება ერთგულ მკითხველადაც დარჩეს [forum.ge-დან ბოლო 30 დღის მანძილზე დაახლოებით 500 კლიკია გაკეთებული].

[ბლოგერების თემა ფორუმ.გე-ზედ.]

4. სოციალური ქსელები, ტვიტერი და ძმანი მისნი

Facebook, odnoklassniki, myspace, face.ge და ა.შ. – თუ ხართ სადმე გაწევრიანებული, მიუთითეთ პროფილში თქვენი ბლოგის ლინკი.

ფეისბუქზე და ტვიტერზე არის საშუალება ახალი პოსტის დაანონსებისაც – მიუხედავად იმისა, რომ გუგლ რიდერშიც მყავს – ბევრ ბლოგებზე გადავდივარ ფეისბუქის ანონსიდან.

ფეისბუქზე არის ჯგუფი – “ქართველი ბლოგერები”, შემოგვიერთდით: – http://www.facebook.com/group.php?gid=87421438898

5. ის, რასაც გადააკოპირებენ

ინტერნეტი მაინც ინტერნეტია და ვერ ვაკონტროლებთ ჩვენ მიერ გაშვებული ინფორმაცია სად და როგორ მოხვდება, აქტიურად ვერ დავიცავთ ტექსტზე საკუთარ უფლებებს და ა.შ.

თუმცა არის შემთხვევები, როდესაც სხვის მიერ ჩვენი კონტენტის კოპირებამ შეიძლება პირიქით – ჩვენზე იმუშაოს.

თაზომ თავის ბლოგზე რამდენჯერმე გააშუქა მიმდინარე მიტინგები და აქციები, დადო თავისი აგდაღებული ბევრი საინტერესო სურათი – და სურათებს მიაწერა თავისი ბლოგის მისამართი.

სურათები იმის შემდეგ რამდენჯერმე შემხვდა ფორუმზე -  უამრავმა ადამიანმა უნებლიეთ “წაიკითხა” თაზოს ბლოგის მისამართი.

6. კომენტარები

ბლოგინგი არ არის მხოლოდ პოსტების წერა და მერე წყნარად ჯდომა – სანამ ვინმე დოდკა სრულიად შემთხვევით არ გიპოვის და არ დაწერს შენი ბლოგის შესახებ.

ბლოგებს ბლოგერები კითხულობენ – ამიტომ იმისათვის, რომ მკითხველი მოიპოვო, შენც უნდა იყო სხვისი მკითხველი.

ბლოგერი, ვისთანაც კარგ, შინაარსიან კომენტარს ტოვებთ – 100%-იან გარანტიას გაძლევთ, რომ აუცილებლად გადმოვა და შეამოწმებს თქვენს ბლოგს. თუ მოეწონა, რაც დახვდება – გაგლინკავთ, ურჩევს სხვებს და თავადვე გახდება თქვენი მკითხველი.

წაიკითხეთ უფრო მეტი  კომენტარების შესახებ.

ბონუსი I

იხილეთ ყვავასა და პიკოს ახალი ვიდეოპოსტი “ქართული ბლოგების” თემაზე, ამ სერიების ერთგვარი გაგრძელება, რომელიც არ შემეძლო, არ აღმენიშნა.

ბონუსი II

შაბათს, 2 მაისს, 5 საათზე ბლოგერები ვიკრიბებით შარაგულში (ალ. ყაზბეგის №42). ვისაც გსურთ – შეგიძლიათ შემოგვიერთდეთ ხინკლის ნთქმაში და ხინკალსა და ხინკალს შორის – ბლოგინგის შესახებ საუბრებში.

ძლივს გვეღირსა და დღეს ჩაგვერთო ინტერნეტი… იმისათვის, რომ 15 წუთში გათიშულიყო გადაუხდელობის გამო. მოკლედ, დილა, რა თქმა უნდა, ლანძღვა-გინებით დაიწყო. მერე გადავადება გავაკეთებინეთ და თან ყური მოვკარით, რომ გლობალურ ერთთვიან გადავადებას გააკეთებენ ალბათ (იმედია).

ისე მოწყვეტილად ვგრძნობ თავს ყველაფრისგან. ჯერ სანამ დაგეწევით ბლოგებზე, ფორუმებზე და ა.შ.

ჩემი და კიბორგას ბოლო რამდენიმე დღის ცხოვრებიდან გამომდინარე, დაახლოებით მაინც გავიგე, რას აკეთებდნენ ადამიანები ინტერნეტის გარეშე ბევრი ბევრი წლების წინ:

- ჰქონდათ სექსი.

- თამაშობდნენ warhammer-ს (ან აწარმოებდნენ ომებს უსაქმურობისგან).

- წერდნენ ათასშვიდას უაზრო პროგრამას რობოტებზე ან პროგრამას, რომელიც აწივლდებოდა ინტერნეტის ჩართვისას.

- კითხულობდნენ მეტს.

- ჩხუბობდნენ მეტს.

- ეძინათ მეტი.

- ჭამდნენ მეტს.

- სახლს ალაგებდნენ უფრო ხშირად. და დაჟე ჭურჭელს რეცხავდნენ ყოველ დღე!

- “ხერხი V”-ს გამოსვლის შესახებ იგებდნენ მთელი ერთი კვირით გვიან.

ჯერ დაუზუსტებელი ინფოა, მაგრამ დიდი შანსია, რომ სიმართლე იყოს. (თუ არაა – ეგ კიდევ ცალკე თემაა ყურადღების მიქცევის ავადმყოფური ხერხებისა, რისი შემთხვევებიც ფორუმზე უკვე ყოფილა).

მოკლედ, მთლად იქ დაწერა არ მინდა, ასე რომ აქ დავანთხევ.

თვითმკვლელებს ვერ ვიტან.

საერთოდ, სუიციდისკენ მიდრეკილი ხალხისადმი დიდ სიმპატიებს არ განვიცდი. ცოტა ბრუტალურია, მაგრამ თუ ცხოვრების ტრაკი არ გაქვს – დაე, მოიკალი თავი, მინუს ერთი ლუზერი დედამიწას.  ნწ ნწ ნწ – იტყვიან, საწყალი ბიჭი/გოგო, ხელიდან ხელში გადაატარებენ ბოლოს დაწერილ წერილს, თავს გადააქნევენ – “ბოლოს ხშირად ლაპარაკობდა სიკვდილზე”, “შეყვარებულმა მიატოვა” ან რამე სირობას იტყვიან ახლობლები და გააგრძელებენ ცხოვრებას.

თვითმკვლელობა არის პრობლემებისგან გაქცევის, იოლი გზის და რაღაც ყველაფერი ჩმორულის ნაზავი მოკლედ, რაც შეიძლება ადამიანმა გააკეთოს.

იმ ფორუმელზე არასდროს ვყოფილვარ დადებითი აზრის და მისი თვითმკვლელობის შემდეგ – ეს აზრი კიდევ უფრო განმიმტკიცდა.

Updated: ტყუილი აღმოჩნდა, არ მოუკლავს თავი, იაფერისტა ყურადღების მიქცევის მიზნით, როგორც თავიდან ვივარაუდე. არა, ნაღდად სჯობდა, რომ მოეკლა.

მარგებელი ჭირის შესახებ.

რა სარგებლობა მოაქვს Forum.ge-ს გათიშვას? იე, ბეიბ… ბლოგოსფეროს აყვავება :D

ორი გენიალური ახალი ბლოგი უნდა განახოთ და გულით მინდა, რომ არ შეწყვიტონ წერა კიდევ ძალიან ძალიან დიდხანს : ))

1. ბოღმიანი ქრონიკები – წერს ორი გოგო – ბოღმა ნანა და ბოღმა ნინო. ფორუმელები არიან ნამდვილად, მაგრამ ჯერ ვერ ამოვიცანი ვინ, პრინციპში არც მიწვალია, ამ იმიჯშიც ძალიან მომწონს ორივე. შეიარაღდით ჰუმორით და წინ ბოღმისკენ :D

ამონარიდი ერთ-ერთი პოსტიდან:

ხოდა აი ამასწინათ გავიგე რომ ერთი გოგოა რა ძაან მსუქანია და აი ნანა იცნობს რა..ხო გახსოვს ნან? ხოდა აი გათხოვდა ეგ გოგო ვიღაც ბიჭს გაყვა რა და რა ვთქვა აზრზე არ ვარ ..განა სიმსუქნე და რამე უბრალოდ ის ბიჭია გამხდარი და არ შეეფერებიან ჩემი აზრით…ალბათ ამ გოგოს ბევრი ფული აქვს თორემ ეს ბიჭი რატომ გაყვა ვერ გავიგე რა სიყვარული ვითომ ბრმაა რაგაც არამჯერა რა……………..მეც ხომ არ გავსუქდე ნეტა

2. ბროდჟე – ამაოების ფესტივალი. ავტორები ჩემთვის ძალიან საყვარელი ბავშვები – Caqtus, H [Bairamduduki], Manchester. განსაკუთრებით კაიფს დაიჭერენ MMORPG-ს ქართველი მოყვარულები :D

ამონარიდი ბლოგიდან:

- მისტერ ჯონსონ, დედაჩემი ისევ ხმარობს ჩემ ბროდჟს :((((

ნუ, ბევრი ფორუმელები, აქედან უმეტესობა – უცნობი (ახალი ხალხია უამრავი და უკვე ბევრს აღარ ვიცნობ), ზოგი ისეთი, რომ არ ვარ აღფრთოვანებული, ზოგი ისეთი, რომ დამენანა მათი უფრო ახლოს გაცნობის შანსის ხელიდან გაშვება.

გუშინღამ აივერსონს ვეპიემე და დამარწმუნა, რომ ბასანოჩკებით წამოსვლა არაუშავსო (ბოტასოფობია მჭირს გარკვეული მიზეზების გამო :D ). და თითქოს გადავწყვიტე, რომ მორჩა, ვძლევ თავს და…

ღამე რომ დავწექი, გავიაზრე და სრული უჟასი დამეუფლა -  იმის წარმოდგენაზე, რომ არ ვიქნები თბილისში, ანუ ვერ შევძლებ სურვილის შემთხვევაში ავდგე და წამოვიდე სახლში, ანუ იძულებული ვიქნები დილის 9-დან საღამომდე ვიარსებო ადამიანებთან, თან სასურველია უკონფლიქტოდ – არ ვარ დარწმუნებული, რომ ამ პერიოდში ეს ყველაფერი შემიძლია.

ახლა აქ რა მოსატანი იყო ეს, მაგრამ ერთი ბლოგერული ჩაი-ყავა-ცივი ყავა-ნაყინი არ მოვიწყოთ უახლოეს მომავალში? მაგალითად – ამ შაბათ-კვირას, ან პარასკევ საღამოს თუნდაც.

საღამოს, მზე გადასული რომაა და გრილა, თბილისში (!), სადმე წყნარ და მყუდრო ადგილას, მხოლოდ ჩვენ, ვისთვისაც უცხო არაა ფრაზები: “გადმოდი ვორდპრესზე!” “ბლოგსპოტში სამაგიეროდ შეგიძლია…”, “პოსტების დატეგვა მეზარება”, “როდის მოხსნი word verification-ს!”, “დვორსკის ბლოგიდან გავიგე ვაბშე ბლოგი რა იყო” და ა.შ. :D

გთავაზობთ უნივერსალურ ტუტორიალს: როგორ დავრჩეთ მარტო.

სასწრაფოდ დაიწყეთ ყველა პუნქტის შესრულება და შედეგი – გარანტირებულია.

თუ მიუხედავად ჩვენი რჩევებისა, მაინც გყავთ ვინმე ჩამოკონწიალებული – შეგვატყობინეთ, მივხედავთ…

როგორ დავრჩეთ მარტო…

1. დაირწმუნე თავი, რომ საერთოდ არ ხარ მომხიბვლელი.

2. თუ სადმე დაგპატიჟეს, და ამ დროს ტელევიზორში “მეორე სიცოცხლე” გადის – რა თქმა უნდა, დარჩი სახლში და უყურე სერიალს.

3. არანაირი შეზღუდვა, არანაირი დიეტები, კოსმეტიკა და თავის მოვლა – დაე მიგიღონ ისეთი, როგორიც ხარ…

4. თუ ვინმე წაგეფლირტავება, მიიღე სერიოზული სახე და უპასუხე ცივად – სხვა შემთხვევაში ხომ სერიოზულად არ შემოგხედავენ.

5. რაც შეიძლება მეტი იწუწუნე – დილიდან ღამემდე, ნებისმიერ თემაზე.

6. გაიჩინე შენზე ბევრად ლამაზი დაქალები და მთელი თავისუფალი დრო მათთან გაატარე.

7. ერთადერთი, ვინც შენი ყურადღების ღირსია – იდეალური მამაკაცი, პრინცი თეთრ რაშზე (ნუ, მერსედესსაც არაუშავს…). ელოდე – სხვა არავიზე და არაფერზე არ უნდა დახარჯო ყურადღება და ენერგია…

8. დაუმტკიცე ყველა მამაკაცს, რომ მასზე ჭკვიანი ხარ და არაფერში გჭირდება.

9. დაადე ტაბუ სიტყვას ” სექსი” – წესიერ გოგოებთან ამ თემებზე არ საუბრობენ…

10. როდესაც მძიმე ჩანთას მიათრევ და ვინმე დახმარებას გთავაზობს – შეურაცხყოფილი სახით დაახვევინე – შენი საქმის შენ იცი…

11. ხშირად ისაუბრე ყოფილ თაყვანისმცემლებზე – ვინ იყვნენ, რა სოციალური სტატუსი ჰქოდნათ და რა სიგიჟეები ჩაიდინეს შენთვის. სასურველია ეს ყველაფერი დეტალურად მოუყვე ყოველ ახალგაცნობილ მამრს.

12. გაცნობისთანავე ჰკითხე მამაკაცს, რამდენი აქვს ხელფასი.

13. გახსოვდეს – ხშირი სიცილი არასერიოზულობაზე მეტყველებს.

14. თუ კლუბში ვინმე მოვიდა გასაცნობად – არ გაიცნო, 100-დან 99 შემთხვევაში არასერიოზულად გიყურებს. თან პრინცები კლუბებში ნე ვალიაიუტსა…

15. შეყვარებულს ზასაობისას თუ დაავიწყდა ჭუჭულიკების სახლში დატოვება და აუდგა – უნდა ესროლო ყველაზე ახლოს მდებარე ყველაზე მძიმე საგანი, სასურველია ამ ავადსახსენებელ ჭუჭულიკებში.

16. როდესაც კომპლიმენტს გეუბნებიან, უპასუხე:
ა) კაი რა, ნუ დამცინი…
ბ)შენ ერთი წლის უკან უნდა გენახე – 5 კილოთი ნაკლები ვიყავი
გ) იდი ნახუი.

17. სთხოვე დედ-მამას, რომ რაც შეიძლება ხშირად გირეკონ და გაკონტროლონ – ყველამ უნდა დაინახოს, რომ უპატრონო არ ხარ, და ოჯახში გაიზარდე…

18. თუ გყავთ შეყვარებული – შეიძულეთ ყველა მისი ძმაკაცი.

Updated (By Cheshirecat):
19. აუცილებლად, აუცილებლად და ყოველ მიზეზ გარეშე, ბიჭთან პირველ პაემანზე უნდა წახვიდე დაქალთან ერთად. თანაც შენ მთელი დღე ჩუმი, დასტო ვიდი უნდა გქონდეს, შენი დაქალი კიდევ თქვენ გართობდეთ თავისი კარგი იუმორით(რაც უფრო კარგი და ტონკი იუმორი აქვს დაქალს, მით უკეთესია).

20.შეყვარებული აუცილებლად უნდა ხშირხშირად გადაამოწმოთ! ამიტომ რიგ–რიგობით სთხოვეთ თქვენს დაქალებს, უცნობი ნომრიდან დაუმესიჯონ და მისი შებმა სცადონ.!

შემოდის ამ დროს Donnie და გვთავაზობს დავუბრუნდეთ პატრიოტულ მოტივებს :D

ჰა, არ ჩაიცმევდით ამ მაიკებს? (ყველა (c) ეკუთვნის Donnie-ს : )

ორმაგად გაუგებარი რჩება, თუ რატომ დებენ მერე ამ სურათებს ფორუმებზე, პროფილში, ბლოგებზე და ა.შ.