იოკო ონო, ენდი ვარჰოლი, ჯონ ლენონი

ერთი გოგონას კომენტარი ფოტოზე:

აი ასე, იოკო, ენდი, ჯონ, არ უნდა გადაგეღოთ ეს ფოტო და მშვენიერი სოფიას პატივისცემასაც არ დაკარგავდით!

/მადლობა მოდუსს გაზიარებისთვის./

Slacktivism – is a portmanteau formed out of the words slacker and activism. The word is considered a pejorative term that describes “feel-good” measures, in support of an issue or social cause, that have little or no practical effect other than to make the person doing it feel satisfaction. The acts also tend to require little personal effort from the slacktivist.

Examples of activities labeled as “slacktivist” include signing internet petitions, the wearing of wristbands (“awareness bracelets”) with political messages, putting a ribbon magnet on a vehicle, joining a Facebook group, posting issue-oriented YouTube videos, altering one’s personal data or avatar on social network services, or taking part in short-term boycotts such as Buy Nothing Day or Earth Hour.

(c) Wikipedia

მოვიფიქრე slacktivist-ის ქართული შესატყვისი:

უქნივისტი – უქნარა აქტივისტი.  ქართველ უქნივისტებს უყვართ დღეში სამი-ოთხ ინტერნეტ პეტიციაზე ხელის მოწერა, ფეისბუქის გვერდებზე გაწევრიანება – “ვებრძოლოთ მკერდის კიბოს!”, “გავიდეს უკანასკნელი რუსი ჯარისკაციც საქართველოს ტერიტორიიდან!” და ა.შ.

ყოველ საღამოს, ქართველი უქნივისტი საკუთარ თავს რომ ჰკითხავს, აბა მე დღეს ვის რა ვარგეო, საკუთარივე თავი უპასუხებს, რომ ის იმ დღეს ებრძოლა მკერდის კიბოს, ერთი კლიკით დააპურა მშიერნი, ხელი შეუწყო რუსული ჯარის საქართველოდან გასვლას – და გულდამშვიდებული დაიძინებს.

პატივისცემით,

რიგითი ქართველი სლაქტივისტი/უქნივისტი

გავიდა სიუჟეტი CNN-ზე, ამ ამბის შესახებ დაიწერა Guardian-ში, BBC-ზე, NY Times-ში. მოკლედ, ფეხზე დადგა მთელი ინტერნეტ-სამყარო, იმიტომ, რომ სერვისები, რომლებსაც რუსი ჭკუათმყოფელები შეეხნენ, მსოფლიოში ყველაზე მასშტაბურია და ეს პირველი შემთხვევა იყო, როდესაც ასეთი კოორდინირებული შეტევა განხორციელდა მათზე. დაიწყო გამოძიება, ჩაერთო google-ც.

ამ ნიუსს კიდევ ათასშვიდას ადგილას წააწყდებით, იმიტომ, რომ თითქმის ყველა უცხოურმა ტოპ-რესურსმა გამოაქვეყნა პოსტი მის შესახებ.  დეტალურად სხვაგანაც წაიკითხავთ, სოხუმის ბლოგებსაც დაათვალიერებთ და ტვიტერზეც აედევნებით. როგორც ერთმა ფორუმელმა თქვა, ერთ დღეს სოხუმმა ძალიან ცნობილ ადამიანად გაიღვიძა… ამხელა buzz არც ერთ ქართველ ბლოგერს არ გამოუწვევია და კიდევ ალბათ დიიიდხანს არ მოხდება მსგავსი რამ.

ზოგისთვის ეს ისტორია რუსების მორიგი სიდებილის ნიშანი იყო, ზოგისთვის – სიგმირის, ზოგისთვის – ინტერნეტის დემოკრატიულობის დამტკიცება.

ჩემთვის კი კიდევ ერთი დამადასტურებელი იმისა, თუ რატომ უნდა გააკეთო ბლოგი უცხოურ ბლოგ-სისტემაზე [wordpress, blogspot, livejournal] და არა ქართულზე, რატომ უნდა ხმარობდე არა myvideo-ს, არამედ youtube-ს, რატომ უნდა იცოდე twitter, digg და ა.შ.

ასეული მილიონი მომხმარებელი – წარმოიდგინეთ twitter-ის სერვერების სიძლიერე და დაცულობა. წარმოიდგინეთ facebook-ის სერვერის ადმინისტრატორები, რომელიც ცოცხლად ღეჭავენ ყველანაირ “ხაკერულ” გაფართხალებას. და მიუხედავად ამისა გუშინდელმა შეტევებმა მოახერხეს ტვიტერის რამდენიმე საათით პარალიზება! ინტერნეტ-სამყაროში გაუთვითცნობიერებელ ადამიანს ალბათ გაუჭირდება წარმოიდგინოს ამ ყველაფრის მასშტაბები…

ახლა წარმოიდგინეთ, რა მოხდებოდა, სოხუმს რომ ქართულ სერვერებზე ჰქონოდა თავისი ბლოგები. ან თუნდაც self-hosted რომ ყოფილიყო რომელიმე უცხოურ სერვერზე.

1. იმის ერთი მეასედი ძალის შეტევა იქნებოდა საჭირო ყველა მისი ბლოგის დასაბლოკად, არა, ერთი მეასედი არა, ერთი მეათასედი. ქართული სერვერები არაა იმდენად ძლიერი და დაცული, რომ გაუცლოს მინიმალურ შეტევებსაც კი (ეს საქართველოს დიდი სირცხვილია იმჰო, შარშან ომისას საქართველოს სამინისტროს საიტები რომ დაგვიხაკეს… და შემდეგ, თუ არ ვცდები თავდაცვის სამინისტრო დროებით ბლოგსპოტზე უფასო ბლოგზე აგრძელებდა ნიუსების გამოქვეყნებას).

2. ვერავინ გაიგებდა ამ შეტევის შესახებ. ერთ პროქართულ ბლოგს რომ შეუფუილებ – სხვაა, მთლიანად wordpress-ს რომ უტევ – სხვა. შესაბამისად არც ამხელა publicity, ამხელა პიარი და ყურადღება + გამოძიება არ ეღირსებოდა ამ მოვლენას.

მოკლედ, არ გინდათ ქართული სერვერები, ქართული ბლოგ-სისტემები, ქართული ტვიტერები, ქართული ფეისბუქები – ინტერნეტის მთელი მუღამი ხომ ამ “უსაზღვრობაშია”.

დაინტერესებულებისთვის – აქ აღარ ვაკოპირებ ამ თემაზე დაწერილი საიტების ნუსხას, ასსევე სოხუმის ბლოგებისა და ტვიტერის მისამართს, “უსათაურო” ბლოგმა კარგად მოუყარა ყველაფერს თავი და შეგიძლიათ იქ იხილოთ: ამ თემაზე გამოქვეყნებული უცხოური სტატიების სია.

ლოკალური v.s. გლობალური კიდევ ცალკე დიდი თემაა, რომელსაც მოგვიანებით დავუბრუნდები.

გადავწყვიტე, რომ ვცადო და ფეისბუქზე ჩემი აქტივობანი (გაზიარებული ლინკები, დაპოსტილი ფოტოები და რაც მთავარია – სტატუსები) დროგამოშვებით, 1-2 კვირაში ერთხელ ბლოგზე პოსტად გადმოვიტანო ხოლმე. გამოდის, რომ იქ უფრო აქტიური ვარ, ვიდრე ბლოგზე, რის გამოც ლინგვისტუსამ საინტერესო პოსტით მოგვცხო რბილ ტაკუნებზე ყველა ბლოგერს. თუმცა ამას აქვს თავისი განმარტება – როდესაც თავში ერთი ფრაზა გაფიქრდება ან უცებ რაიმე ლინკის გაზიარება გინდა, ამას ცალკე პოსტს ვერ დაუთმობ. მითუმეტეს, როცა ეს “უცებ” დღეში რამდენჯერმე ხდება.

ესეც ჩემი ბოლოდროინდელი  FB-’მარგალიტები’ ჩემი დღევანდელი კომენტარებითურთ:

• კიბორგა – (ალბათ) ერთადერთი მამა საქართველოში, ვინც 2 კვირის შვილი მარტომ, დამოუკიდებლად, ყოველგვარი ბებიების და დედების გარეშე წაიყვანა და დააყენა ბავშვი პოლიკლინიკაში აღრიცხვაზე. :D როდის მოვლენ სახლში!

მერე აღმოჩნდა, რომ თურმე სრულიად არ ყოფილა ბავშვის ჩაყვანა საჭირო, მხოლოდ საბუთებითაც აყენებენ აღრიცხვაზე. თუმცა მე მაინც გულის გასკდომამდე ვამაყობდი ორივეთი.

• ყავარჯნებით სიარულის სამი კვირის თავზე მე უკვე წარმატებით ვაბაკუნებ ყავარჯნებს ტირილისას ფეხების მაგივრად.

Post Partum Depression Featuring Broken Leg :D

• Dodka.Ge – ივნისის ‘ტირაჟი’ – 18,222.

ლინგვისტუსის ბლოგიდან

• http://nablopomo.ning.com/ – National Blog Posting Month.

იდეა იმაშია, რომ მთელი თვის მანძილზე ყოველ დღე უნდა აკეთო თითო პოსტი მაინც საკუთარ ბლოგზე. აგვისტოში ვცდი, მანამდე მორალურად ვემზადები.

• Hell’s Kitchen Season 6 starting in 11 days. CANT WAIT! Gordon Ramsey, I ADORE YOU!

დაიწყო. უკვე ვუყურე 2 ეპიზოდს იუთუბიდან. მიყვარს რეალითი შოუები და კულინარია, რა ვქნა. ამ შოუს შესახებ ჩემი ძველი პოსტები: ერთი და ორი.

• კიდევ ერთი თრეშ ჟურნალისტი კვირის პალიტრადან, ხათუნა პაიჭაძე:
  “მეტროს გვირაბებს კომუნისტების დროს სტრატეგიული დატვირთვა ჰქონდა, ახლა კი ხალხისთვის განკუთვნილი თავშესაფარი პრეზიდენტის მიწისქვეშეთში ვოიაჟის საშუალებად უნდა აქციონ. ასე ხომ უფრო ადვილი და შეუმჩნეველი იქნება პრეზიდენტის რესტორნებსა თუ სხვა ადგილებში ვოიაჟები? აბა, რისთვის სჭირდებათ ეს გვირაბი? საყურიანი უცხოელი მუშები დაიცავენ სახელმწიფო საიდუმლოებას? “

ვილის მომავალი.

• ყალბი სტივ ჯობსის” პასუხი გუგლს – ქართულად ნათარგმნი – დაკლიკეთ აქ.

არაგიკებს არ გაეცინებათ. :D

• დროა ჩემს საყვარელ online to do list-ს, reminder-ს და organizer-ს დავუბრუნდე. თან მიხედეს ეტყობა, ბევრად გაუმჯობესებულა, google-ს ბევრ სერვისთან შეიძლება ინტეგრირება – rememberthemilk.com.

ამ სერვისზე დეტალური  პოსტი უხსოვარ დროს მიწერია.

• კიბორგა სახლში შემოსვლისთანავე (ანუ მთელი გზა ფიქრობდა): – “ბავშვის ბაღში ტარებაზე უნდა შევთანხმდეთ ასე, დილით უნდა წავიყვანოთ ერთ-ერთმა და გამოვიყვანოთ მეორემ, მეორე დღეს კი პირიქით, ასე მორიგეობით უნდა ვატაროთ!”
  მე: – O.o… [ბაღამდე წელიწადი და 11 თვეა]

სინამდვილეში O.o-ს მერე მოვაყოლე: “დილით მეძინება ხოლმე რა, ხომ იცი! შენ წაიყვანე, მე გამოვიყვან”.

დიდხანს იღიმის ხოლმე უკვე.

სტატუსების სამდღიანი სერია სახელების შესახებ:

• ფეისბუქის friend-list-ში: 13 ანა, 6 ეკა, 7 ქეთი, 17 მარი, 19 ნინო, 6 სალომე, 7 სოფო და აურაცხელი თამუნა-თიკო-თაკო-თუკები. დედა, მადლობა, რომ დოდი დამარქვი :D
• ჩემი ფეისბუქის friend-List-ში [Vol.2] – 18 დავითი, 9 ირაკლი, 13 ლევანი, 7 ნიკა, 9 ალექსანდრე, 40 გიორგი (!). ვილი, იმედია რომ გაიზრდები, მადლობას გვეტყვი შენი სახელის გამო.
• გუშინ და გუშინწინ აქ დავდე ჩემი ფრენდლისთის მიხედვით საქართველოში გავრცელებული სახელები. რამდენიმე წუთში დავდებ “მომავლის საქართველოს”, ანუ 2006-2009-ში დაბადებულთა ყველაზე პაპსა სახელებს [ფორუმელთა შვილების სახელების მიხედვით]. დაუჯერებელია, მაგრამ “გიორგი”-ს მხოლოდ 2 ქულა აქვს :D
  
• ვილის მომავალი ფრენდლისტი: 12 ანა, 6 მარიამი, 7 ნიკა, 7 ალექსანდრე, 8 ლიზი, 9 ელენე. გადაშენების პირას არიან ჩვენს თაობაში მრავლად მყოფი დავითები და გიორგები, გოგოების სახელებიდან კი – თამარები და ნინოები. უფრო მრავლდება უცხოური სახელები. აღსანიშნავია ასევე გაბრიელი და დანიელი – ორი ახალი ‘თრენდი’.

_ _ _ _ _

• კიბორგამ მთხოვა Guest Post-ს გავაკეთებ შენს ბლოგზე გეების თემაზეო. კარგი-მეთქი, ისედაც ვაპირებდი მისთვის ორ თემაზე მეთხოვა ‘სტუმარი’ პოსტი და მეთქი მოთელვას გააკეთებს. გაუხარდა და დაიწყო წერა ვორდში. 2 საათია მესმის წკაპა-წკუპი… რომ ვკითხე, აღმოჩნდა, რომ ჯერ (!) 8 გვერდი შეავსო მხოლოდ (2500 სიტყვაზეა ასული). :(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( რანდა ვუქნა?

ვერსიები ბევრი იყო – შემომთავაზეს მისი ანათემაზე გადაცემა, მოკვლა, კლავიატურის დამტვრევა. ბოლოს შევჩერდი დიდი პოსტის სამ ნაწილად გაჩეხვასა და შესაბამისად, სამ დღეზე გადანაწილებაზე, ასე რომ ხვალ, ზეგ და მაზეგ ელოდეთ კიბორგას გრძელ ბოდიალს.

• ჩემი და [ვილის შესახებ]: წარმოიდგინე, რომ დაიბადა მისი კუჭი და ნაწლავები სულ სუფთა იყო, აი სუულ სუფთა და მერე პირველად დაჭუჭყიანდა. აღარასდროს იქნება ისეთი სუფთა.
  მე: ხო, თუ კანიბალებმა მისგან კუპატის გაკეთება არ გადაწყვიტეს.

შავი იუმორის პონტში :/თუ ამაზე გაგეცინათ, იხილეთ ეს პოსტიც.

P.S.: თუ თქვენც მოიხმართ ფეისბუქს, მეგობრებში დამატება შეგიძლიათ ამ ლინკიდან.

Интернет как жизнь: делать нечего, а уходить не хочется.
(c) ნინას სტატუსი Facebook-ზე.

სიცხის გამოა ალბათ, ტვინი საერთოდ რომ არ მიმუშავებს. ყოველ დღე ვხსნი ბლოგზე ახალი პოსტის საწერ გვერდს და თავს ვერ ვაბამ ვერაფრის დაწერას. სხვა ბლოგებსაც გადავხედე წეღან და დიდი აქტივობა იქაც არ შეინიშნება, ეტყობა ზოგადი სენია. წავიკითხავ ახლა მოტივატორ რაღაცეებს და ნელ-ნელა ვეცდები აზრზე მოვიდე. ვერ ვიტან რაც დრო გადის, მით მეტად რომ ჭირს ახალი პოსტის დაწერა. იმას ჰგავს – წერილზე ან მესიჯზე მაშინვე თუ არ უპასუხე ვინმეს, რაც მეტი დრო გადის – მით მეტად რომ ტეხავს პასუხის გაცემა.

ფეხის მოტეხვიდან 4 კვირა გავიდა და მე-5 დაიწყო, უკვე ვამოძრავებ კიდეც და ამ კვირის ბოლოს ფეხის დადგმის და ტროსტით სიარულის მცდელობის უფლებაც მივიღე. რენტგენის გაკეთება მინდა თან მაგ დროისთვის. ასკურავას განუცხადებია – ერთი რენტგენი 5 გადახვევას ქვითავსო (აქრობსო შედეგსო), რაზეც ბევრი ვიცინეთ მე და კიბორგამ.

ბავშვი ჯერ ისევ ძილი-ჭამა-კუკები-ძილი-ჭამა-კუკები რეჟიმშია და დიდი საინტერესო მაგ მხრივ არაფერი ხდება.

ძალიან შემიყვარდა. ამასწინათ წარმოვიდგინე, რა მოხდება, რომ გაიგუდოს ან რამე მოუვიდეს და ამ ფიქრისგანაც კი ისე დამეჭმუხნა გული, რომ დანის ჩარტყმა მომინდა ფეხში (რა გადავეკიდე ამ ფეხებს?). მაშინ მივხვდი, ესე იგი უკვე შემიყვარდა-მეთქი.

ძალიან მოსწონს ჯენიფერ ლოპესის ერთ რაღაც სიმღერას და გრენდაიზერის საუნდტრეკს რომ ვუმღერი, მაგრამ მაგაზე კიბორგა მეჩხუბება ხოლმე და მართმევს ბავშვს.

ეს სურათი ფეისბუქზე დავდე დღეს, აქაც იყოს. დილაა, მაგრად მშია, ვილის არ ეყო ჩემი რძე და მასაც შია. კიბორგა ჯიუტად გვაიგნორებს:

* * * ბონუსი * * *

ქართულ ვებსივრცეში ახალი პროექტი იწყება – escape.ge. უფრო სწორად, გაშვებამდე 27 დღეა დარჩენილი, მანამდე კი შეგიძლიათ შეხვიდეთ საიტზე, მიიღოთ მონაწილეობა ფოტოკონკურსში და მოიგოთ iPod Nano.

დღევანდელი ბლოგკემპის შესახებ პოსტს დავწერ ხვალ, როდესაც სურათებიც მექნება ხელთ.

ამ ბოლო დროს ძალიან შემიყვარდა facebook. ერთადერთი სოციალური ქსელია, რომელიც დავამუღამე.

უამრავი მიზეზია, რატომაც მივეჩვიე იქაურობას. მოგვიანებით სხვა პუნქტებსაც განვიხილავ, ახლა აქ დავპოსტავ ერთ  ‘ნიუანსს’, რატომ შეიძლება გიყვარდეს იქ ყოფნა:

რა სიამოვნებაა ბარაკ ობამას დაპოსტილ ლინკს რომ მოიწონებ! მიუხედავად იმისა, რომ ვიცი, მართლა ბარაკ ობამა კი არ ზის, ფეისბუქისთვის სპეციალურად მიჩენილი ადამიანის დაპოსტილია.

ქართველი პოლიტიკოსებიდან ფეისბუქს აქტიურად ხმარობს კახა ბენდუქიძე. ამ კაცისადმი ისედაც დადებითად ვიყავი განწყობილი, ფეისბუქზე დამეგობრების შემდეგ – გამიათმაგდა სიმპატიები. პოსტავს საინტერესო რადიო-ინტერვიუებს, სტატიებს, ებმება დისკუსიებში – მოკლედ, ადამიანია!

მეგობრებში მყავდა, მაგრამ ამომშალა (!) და ჩემი რისხვა დაიმსახურა დავით ბაქრაძემ (პარლამენტის თავმჯდომარე). ამის შემდეგ მისი რეიტინგი ჩემს თვალში მკვეთრად დაეცა. მესმის, რომ ცოტა აბსურდულია ამის გამო პოლიტიკოსი აითვალწუნო ან შეიყვარო, მაგრამ ‘გულს ვერ უბრძანებ!’

კიდევ როგორც ვიცი შალვა ნათელაშვილიცაა ფეისბუქზე, მაგრამ არ მყავს მეგობრებში და მისი აქტივობების შესახებ ვერაფერს ვიტყვი.

ერთი-ორი კვირის წინ ნახევრადხუმრობით გავაკეთე ვანო მერაბიშვილის გვერდი – Vano The Spine Merabishvili. ახლა ორასზე მეტი მხარდამჭერი ჰყავს. როცა მახსენდება ხოლმე – რაიმე სტატიას ვპოსტავ იქ, ან ვიდეოს, ან სტატუსს (მაგალითად, ბოლო სტატუსია: “Vano (The Spine) Merabishvili გაკვირდებათ…“), ან Ni2-ს ვაპიარებ (ვითომ ვანოს საყვარელი საინფორმაციო სააგენტოა). ხალხიც აკომენტარებს, ეხმიანება, რაღაცეებს წერს.

აქედან ჰაზრები – ხომ ძალიან კარგი საშუალებაა პიარისა, მხარდამჭერებთან ურთიერთობისა და რეიტინგის ცოტა ამაღლებისა, რატომ არ იყენებს არც ერთი ქართველი პოლიტიკოსი ინტერნეტს ამისათვის? აი რატომ არ გადამიხდის მერაბიშვილი, როგორც “ონლაინ-პრესცენტრს” ან რაიმე მსგავსს, რომ ყოველდღე აზრიანად ვანახლო მისი სტატუსები და ნახევრად-ადამიანური, ნახევრად-პოლიტიკური გვერდი ვაწარმოო? ვანიჩკას რას ჩავაცივდი, მის ნაცვლად იგულისხმეთ ნებისმიერი ქართველი პოლიტიკოსი. რითი არის რომელიმე ბარაკ ობამაზე მეტი?

მოკლედ, სიამოვნებით გავწევდი რომელიმე პოლიტ.ფიგურის ონლაინ-პიარს, მაგარი საინტერესო გამოცდილებაა და საქართველოში ამის პრაქტიკა არ არსებობს.  ხელფასი დამოკიდებულია ჩემს სიმპატიაზე იმ პოლიტიკოსისადმი. ლოგიკურად, რაც ნაკლებად მომწონს – მით მეტს მოვითხოვდი :D ჩემი მომსახურება, მაგალითად, ყველაზე ძვირი დაუჯდებოდათ მარცვლოვან კულტურებს, ირაკლი ალასანია კი აუცილებლად მიიღებდა სპეციალური ფასდაკლების ბარათს.

Updated:

ამონარიდი მერაბიშვილის გვერდიდან

ვიღაც თურქი: HOW DOES SHAKASHİVİLİ SIT ON THAT CHAIR AFTER A LOT OF INNOCENT GEORGİAN PEOPLE WERE KILLED USELESSLY

Vano (The Spine) Merabishvili: Thank you for asking, he’s okay. And how are you?

ბოლო დროს რაღაცნაირად მეცვლება შეგრძნებები.

პირველად თავი სამყაროს სრულუფლებიან წევრად ვიგრძენი, როცა ფეისბუქზე რეგისტრაციის შემდეგ ქაფჩის [word verification] მოსაცილებლად, რომელიც ყველა მოქმედებისას ვარდებოდა ფაქტიურად – ჩემი მობილურის ნომერი შევიყვანე და მესიჯად მოვიდა მოსახსნელი კოდი! უპრობლემოდ, წკაპ და მოვიდა, თითქოს ნორმალური ქვეყნის ნორმალური მოქალაქე ვყოფილიყავი.

მეორედ ასეთი მძაფრი შეგრძნება ამ პერიოდში მებადება, როცა ერთ-ერთ დიდ ფეხმძიმე ქალთა თავშესაყარ უცხოურ ფორუმზე ვპოსტავ. თითქმის ყველა ქვეყნიდან პოსტავენ [დიდი უმეტესობა ა.შ.შ-დან, ბრიტანეთიდან და ავსტრალიიდან] და ჰოი საოცრებავ! ყველას აბსოლუტურად, აააბსოლუტურად ერთნაირი კითხვები და პრობლემები აწუხებს. დედამთილებთან და მულებთან “თბილი” დამოკიდებულება, გეიმერი/არასაკმარისად ყურადღებიანი ქმრები, ცრურწმენები (რომლებიც თითქმის ერთი-ერთში ჯდება “ქართულ” ცრურწმენებთან), გარშემომყოფთა უცნაური რეაქციები ზოგადად ფეხმძიმე ქალზე და მათი დაუოკებელი სურვილი მოყვნენ საშინელი ისტორიები “მისი მეგობრის დაქალის ნათლიაზე, რომელსაც უფეხო ბავშვი გაუჩნდა”. პა ბალშომუ ისინიც ზუსტად ისეთივე გლუვ შეკითხვებს სვამენ, როგორც ქართულ ფორუმზე მპოსტავები, ისევე მსჯელობენ, ისევე ეზარებათ გუგლის ხმარება და ურჩევნიათ იქ იკითხონ, ექიმებზე ისევე ბრაზობენ და ა.შ.

ჰოდა ვუყურებ ამ ყველაფერს და მთელი ჩემი ოდესღაცინდელი ფიქრები, რომ “იქით კარგია, იქ ნორმალური ხალხია” მთლიანად ინგრევა, არსად არაა ნორმალური ხალხი, ყველგან გლუვები არიან, ყველგან ზუსტად ზუსტად ზუსტად ერთნაირი გლუვები ერთნაირი პრობლემებით და ერთნაირი კომპლექსებით, არ არსებობს უკეთესი “იქ” და არც უარესი “იქ” არ არსებობს,  და მეც ამ ქვეყნიანად ამ სამყაროს ნაწილი ვარ, სრულიად ნორმალური ქვეყნის ნორმალური მოქალაქე.

მოკლედ, ვებრძვი გურჯისტანოფობიას საკუთარ თავში.

პ.ს.: თემასთან კავშირში არაა, მაგრამ ბონუსის სახით [სპეციფიურ იუმორზეა გათვლილი]:

დიალოგი გუშინ ფეისბუქში:

- Hello dodie, has anyone told you fit
- ??
- Fit
- ha?
- You are sexy
- Ah thx. I’ll send you request in Mafia wars, sec…
- So are you single
- No, married, pregnant. Sorry
- Oh, I am fireman.